Updates from Μαρτίου, 2021 Toggle Comment Threads | Συντομεύσεις πληκτρολογίου

  • lithari 6:31 am on 27/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ…ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΒΥ=Β.Σ.Φ.=ΒΟΣΚΟΣ=DIMOTIKA A8ANTA DIMOTIKA = % ΕΛΛΑΣ HELLAS GREECE BY=B.S.F.=BOSKOS=VOSKOS= VOSKOTSOPANHS 希臘 ギリシャ ГРЕЦИЯ 그리스 וប្រទេសក្ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΝΩΡΙΣΤΕ… 

    ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

    https://dhmotika.radio12345.com/

    ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΒΥ=Β.Σ.Φ.=ΒΟΣΚΟΣ=DIMOTIKA A8ANTA DIMOTIKA = % ΕΛΛΑΣ HELLAS GREECE BY=B.S.F.=BOSKOS=VOSKOS= VOSKOTSOPANHS 希臘 ギリシャ ГРЕЦИЯ 그리스 וប្រទេសក្ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙATI ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ . ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΣΑΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…. ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ. ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΠΩΔΥΝΟΙ ΛΟΓΟ ΘΑ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΛΩΝ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΗΔΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΣ ΙΔΙΟΝ ΟΦΕΛΟΣ .

    https://dhmotika.radio12345.com/

    Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ. ΕΠΕΤΡΕΨΕ ΜΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΟΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΕΒΕΝΤΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ.ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΥΣ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΕΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΚΟΥΤΕ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ. ΕΠΙΤΡΕΨΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΔΕΝ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ ΓΙΑ ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ . ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ , ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ Η ΛΙΓΟΤΕΡΟ Η ΟΛΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΧΕΙ ΣΚΟΠΟ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

    https://dhmotika.radio12345.com/

    ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΘΕΛΑΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟΣ ΣΠΟΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ . ΕΠΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΕΒΕΝΤΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΧΙΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΗΘΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΗΣ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΕ ΖΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ.

    https://dhmotika.radio12345.com/

    https://dhmotika.radio12345.com/ https://dhmotika.radio12345.com/

    ΕΧΕΙ ΕΚΦΡΑΣΗ ΔΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΥ ΤΟΠΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΛΥΠΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΥΜΝΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΕΞΙΣΤΟΡΩΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΤΗΣ ΧΑΡΕΣ ΤΗΝ ΑΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ . ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗ ,θέλουμε… ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΥΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΟΛΗΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΜΝΗΜΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΧΟΡΟΥ ΚΑΙ ΚΕΦΙΟΥ. ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΜΑΣ ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ .ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ.(( ΣΤΟΝ ΠΛΕΙΕΡ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΝΑ ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. AΘANATA DHMOTIKA ΣΗΜΕΙΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ:ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ-ΔΗΛΩΣΗ ΟΤΙ¨ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ Η ΑΛΛΟ ΟΦΕΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΔΕΝΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΣΕΛΙΔΑ

    . .ΚΑΤΑΓΕΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑ ΝΟΥ Η ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΤΟΥΣ ΑΝΗΚΟΥΝ. ΚΥΡΙΕΣ –ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΝΕΤΕ ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ .- Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ Η ΛΑΙΚΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.-ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΑΒΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΑΜΟΛΥΝΤΗ ΝΑ ΜΕΤΑΛΑΜΠΑΔΕΥΤΗ ΟΠΟΥ ΓΗΣ ΥΠΑΡΧΗ ΕΛΛΗΝΑΣ.ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΠΑΡΑΠΟΙΕΙ Η ΑΛΛΟΙΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΟΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ. .(Για λόγους που εκείνη μόνο γνωρίζουν ).Η ΟΠΟΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΛΟΓΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΩΝ ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ KLIK=Listen = https://dhmotika.radiostream123.com/ΕΠΙΣΗΣ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΟΤΙ: ΟΙ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΔΕΝΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΜΙΑ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ .ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΜΕ .

     
  • lithari 11:14 pm on 25/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    ΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ, ΧΩΡΑ, ΕΘΝΟΣ, ΚΡΑΤΟΣ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ , ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ , ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ,ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, ΠΟΛΙΤΕΣ , ΛΑΟΣ , ΟΧΛΟΣ, ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ , ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ [racism]. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΣΤΡΑΤΟΣ , ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ , ΣΩΜΑΤΕΙΟ, ΕΝΩΣΗ, ΦΑΜΙΛΙΑ=οικογένεια – φαμίλια – φαμελιά. Η λ. οικογένεια Μ.Κ.Ο.=«ιδιωτικοί οργανισμοί που ασκούν δραστηριότητα για να απαλύνουν τον πόνο, να προωθήσουν τα συμφέροντα των φτωχών, την προστασία του περιβάλλοντος, την παροχή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών, ή αναλαμβάνουν την ανάπτυξη της κοινότητας». , 

    Τι είναι η Πατρίδα;

    Ο Σωκράτης την θεωρεί ως το υπέρτατον αγαθόν για τον άνθρωπο…

    =============================================================

    ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ-ΔΗΛΩΣΗ

    • Φίλοι αναγνώστες,
    • ΤΟ ΝΑ ΑΡΜΕΓΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΛΑΓΙΑΖΗΣ ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΥΚΟΛΟ. ΕΜΑΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΒΟΣΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΝΕΜΕΤΕ !!! =BY=f.b=BOSKO΄=VOSKOS
    • Φίλοι αναγνώστες. Βρίσκεστε σ΄αυτό το ιστολόγιο με δική σας ευθύνη .
    • Ενδεχομένως κάτι που θα διαβάσετε εδώ μπορεί να το θεωρήσετε ύβρη ή να σας θίξει ή να σας προσβάλλει. Θα πρέπει να γνωρίσετε πως δεν έχουμε καμία τέτοια πρόθεση .
    • Έχοντας λοιπόν αυτό υπ΄όψιν οι επιλογές σας είναι δύο :
    • α) ή να φύγετε απ΄το ιστολόγιο αυτό , διακόπτοντας την ανάγνωσή του ,ώστε να αποφύγετε πιθανή προσβολή των ηθικών , θρησκευτικών ή άλλων αξιών σας ,
    • ή β) να παραμείνετε, αποδεχόμενοι πως ότι και να διαβάσετε δεν θα σας προσβάλλει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο . Εμείς απ΄την μεριά μας θα προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε και να προβάλουμε τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες , έχοντας πάντα ως γνώμονα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αλήθεια .
    • ΕΠΙΣΗΣ: 1.Τα δημοτικά αθάνατα δημοτικά μπορεί η δεν συμφωνούν πλήρως με τις απόψεις του άρθρου. 2.Επισημαίνουν ώμος στου φίλους του μπλοκ τα παρακάτω.
    • 3.Η ενημέρωσης-μάθηση, είναι ιερή υποχρέωση καθενός από εμάς.
    • 4.Η οποίες Αποψις του άρθρου εκφράζουν το συντάκτη του, ο όποιος και αναφέρετε .
    • 5.Την ευθύνη στα κείμενα που αναρτούνται στο https://boskotsopanhs.wordpress.com/ φέρει ο υπογράφων ,ή η πηγή, και δεν αποτελούν απαραίτητα θέση και άποψη του παρόντος ιστολογίου.
    • 6.Σκέψης, κρίση, απόψεις, επιδίωξη κάθε μορφής μήδε αυτής καθεαυτής της ατομικής προβολή, η με σκοπό αλλότριο η αλά αίτια η άλλης αίτιας, μήδε και του οικονομικού στόχου η του αυτό κάθε αυτό ως στόχο προσωπικό οικονομικό κέρδους η εκ Άλου σκοπού, η οικονομικού η μέσο η συκοφαντικής δυσφημίσεως η επιχειρηματικής δυσφημίσεως η προσπάθεια αλλοίωσης η ολικής αλλοίωσης πραγματικών περιστατικών η γεγονότων επί σκοπού παραπλάνησης, H με στόχος το προσωπικό όφελος , η το οποιοδήποτε απορρέων όφελος η κέρδος, μήδε του οικονομικού από οιαδήποτε αφορμή η σκοπό μέσο η αιτιατό η αλλοτρίωση  απαξίωση αξιών η θεσμών,  μήδε και Tου προσωπικού η ατομικού συμφέροντος επί τοu συγκεκριμένου άρθρου ουδεμία σχέση έχουν τα δημοτικά αθάνατα δημοτικά οπουδήποτε και προέρχεται και απορρέουν .-
    • 7.Η δημοσιοποίηση άρθρων έχει ως σκοπό μονό και μονό την ενημέρωση-μάθηση και τίποτα λιγότερο η περισσότερο.-
    • 8.ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
    • Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
    • 9.ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ-ΔΗΛΩΣΗ ΟΤΙ¨ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ Η ΑΛΛΟ ΟΦΕΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΣΕΛΙΔΑ. ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ Η ΑΛΛΗ ΕΚΛΥΣΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΓΙΑ ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΓΡΑΦΕΤΕ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕ ΚΑΙ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.- […(( Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων (άρθρο 19 παρ. 1, 2) Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να έχει την άποψη του χωρίς καμία παρέμβαση. πρέπει να έχει το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης. Aυτό περιλαμβάνει και το δικαίωμα του καθενός να αναζητά, να γράφει και να μεταδίδει οποιεσδήποτε πληροφορία και ιδέες ανεξαρτήτως, ελεύθερη έκφραση της σκέψης ανεξάρτητα από τη λογοκρισία η άδεια, δόγματα. διαφορετικών πεποιθήσεων θρησκειών, κτλ Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει καμία ανάγκη για δυσφήμηση, επικρίσεις βωμολοχίες, είναι έγκλημα εναντίον της τιμής του καθενός…))…]
    doylies ixaman kai emis

    =====================================================================

    ΠΗΓΗ= https://el.wikipedia.org

    Πατρίδα ονομάζεται η χώρα στην οποία γεννήθηκε κάποιος ή από την οποία κατάγεται ο ίδιος και η οικογένειά του ή το χωριό ή η περιοχή γέννησης ή καταγωγής του. Οι άνθρωποι που ζουν στην πατρίδα έχουν συνήθως ως κοινά τη γλώσσα, τα έθιμα και συμφέροντα που στις σύγχρονες κοινωνίες καθορίζονται από κοινό νόμισμα και κοινή πολιτική για σχεδόν όλα τα θέματα (π.χ. κοινό σύνταγμα και νόμους), κώδικες επικοινωνίας και κοινά συμφέροντα.

                            1.

    Γράφει ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή

    Πατρίδα! Αυτή η τόσο παρεξηγημένη στις μέρες μας έννοια που εκπέμπει παντού ξεχωριστές μυρωδιές και μεθυστικά αρώματα. Πατρίδα, λέξη προερχόμενη από το «πατρίς γαία». Πατρίδα, ο τόπος που γεννηθήκαμε, το χωριό μας, η πόλη μας, ο τόπος καταγωγής μας, η γη των πατεράδων και των παππούδων μας.

    Οι άνθρωποι που ζουν σε μια Πατρίδα έχουν κοινά τη γλώσσα, τα ήθη και έθιμα, την Ιστορία κι ακόμα έχουν κοινό νόμισμα, κοινή πολιτική για σχεδόν όλα τα θέματα (όπως Σύνταγμα και νόμους), κοινούς κώδικες επικοινωνίας και κοινά συμφέροντα. Αυτά όλα που η νέα τάξη πραγμάτων και η παγκόσμια κυβέρνηση, προσπαθούν μετά μανίας να αποδομήσουν!

    Εντρυφώντας στο διαχρονικό λεξικό των πνευματικών αξιών διαβάζουμε για την έννοια της Πατρίδος, όπως αυτή καταχωρήθηκε από τους Έλληνες: «… Πατρίδα είναι το ομοίωμα του γήινου παραδείσου, μέσα στον οποίο έβαλε στην αρχή ο Θεός τον άνθρωπο να τον εργάζεται και να τον φρουρεί… Πατρίδα είναι το εξαιρετικό στάδιο όπου τάχθηκε από τον Δημιουργό ο άνθρωπος για να αγωνισθεί τους αγώνες της αρετής…» (Κωνσταντίνος ο εξ Οικονόμων).

    Οι Έλληνες πρώτα και υστερότερα οι Ρωμαίοι δε γνώριζαν τίποτα πιο αξιολάτρευτο και πιο ιερό από την Πατρίδα. Η λέξη Πατρίδα είναι μια από τις πρώτες λέξεις που τα παιδιά ψέλλιζαν στους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Έλεγαν ότι χρωστούν τα πάντα σ’ αυτή. Ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο για το οποίο να αξίζει κανείς να πάρει εκδίκηση, εκτός από την Πατρίδα και τους γονείς του. Ότι δεν πρέπει κανείς να έχει άλλους φίλους εκτός από τους φίλους της Πατρίδας. Ότι είναι ωραίο, ότι είναι γλυκό να πεθάνει κανείς για να την υπερασπιστεί. Ότι οι ουρανοί δεν αποκαλύπτονται παρά μόνο σ’ αυτούς που την έχουν υπηρετήσει.

    Κατ’ αυτόν τον τρόπο μιλούσαν οι δικαστές, οι πολεμιστές και ο λαός. H πατρίδα, έλεγαν, είναι μια γη που όλοι όσοι την κατοικούν ενδιαφέρονται για την διατήρησή της, που κανείς δεν θέλει να την εγκαταλείψει, γιατί κανείς δεν εγκαταλείπει την ευτυχία του, και όπου οι ξένοι αποζητούν ένα άσυλο. Είναι μια μητέρα που αγαπά όλα τα παιδιά της, που δεν τα ξεχωρίζει παρά μόνο όσο ξεχωρίζουν από μόνα τους. Που επιθυμεί να υπάρχει και η αφθονία και η μετριότητα, αλλά καθόλου φτώχεια. Μεγάλοι και μικροί, αλλά κανένας στερημένος. Που, ακόμα και σ’ αυτή την άνιση μοιρασιά, διατηρεί ένα βαθμό ισότητας, ανοίγοντας σε όλους το δρόμο για τις πρώτες θέσεις. Που δεν αντέχει να υποφέρει καμιά δυστυχία μέσα στην οικογένεια, παρά μόνο αυτές που δεν μπορεί να αποφύγει, την αρρώστια και τον θάνατο. Που θεωρεί ότι δεν έχει κάνει τίποτα γεννώντας απλά τα παιδιά της, αν δεν τους εξασφαλίσει και την καλή ζωή.

    Πατρίδα, είναι μια δύναμη παλιά όσο και η κοινωνία, θεμελιωμένη στη φύση και την τάξη. Μια δύναμη που υποτάσσει στους νόμους της τόσο αυτούς που διοικούν στο όνομά της, όσο και αυτούς που διοικούνται. Είναι μια θεότητα που δέχεται προσφορές, μόνο και μόνο για να τις διαμοιράσει, που αποζητά μάλλον το συναισθηματικό δέσιμο παρά την πίστη, που χαμογελάει όταν κάνει το καλό και δυσανασχετεί όταν κατακεραυνώνει.

    Ο Σωκράτης θεωρεί την Πατρίδα ως το υπέρτατον αγαθόν για τον άνθρωπο: «Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσιν». Δηλαδή: Από τη μητέρα και τον πατέρα και όλους τους άλλους προγόνους, η πατρίδα είναι πράγμα πολυτιμότερο και σεβαστότερο και αγιότερο και ανώτερο και κατά τη γνώμη των θεών και κατά τη γνώμη των ανθρώπων που έχουν φρόνηση. [Σωκράτης (Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)]. «Είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης», διαβάζουμε στην Ιλιάδα του Ομήρου (Ιλιάδα, Μ 243).

    Αυτή είναι η Πατρίδα! Η αγάπη που της έχουμε οδηγεί στην πραότητα των ηθών και η πραότητα των ηθών οδηγεί στην αγάπη για την Πατρίδα. Αυτή η αγάπη είναι η αγάπη για τους νόμους και το καλό της πολιτείας, αγάπη που αναπτύσσεται μόνο στις ανόθευτες δημοκρατίες. Είναι μια πολιτική αρετή, βάσει της οποίας κανείς απαρνείται τον εαυτό του, προκρίνοντας το κοινό συμφέρον έναντι του δικού του. Είναι ένα συναίσθημα και όχι μια συνέπεια. Ο τελευταίος άνθρωπος σε ένα κράτος μπορεί να έχει αυτό το συναίσθημα, όπως ακριβώς και ο πρώτος πολίτης του.

    Πατρίδα ήταν πάντα το πνεύμα των συζητήσεων και η κραυγή του πολέμου. Εμπλούτιζε την ποίηση, διήγειρε τους ρήτορες, κυριαρχούσε στη γερουσία, αντηχούσε στο θέατρο και στις λαϊκές συνελεύσεις. Ήταν χαραγμένη στα μνημεία. Υπήρχαν πραγματικά λαϊκά θεάματα, όπου όλες οι τάξεις διασκέδαζαν από κοινού. Βήματα όπου η πατρίδα, μέσω των λόγων των ρητόρων, διαβουλευόταν με τα παιδιά της, πάνω στα μέσα που θα τα καθιστούσαν ευτυχισμένα και ελεύθερα.

    Οι Έλληνες δεν είχαν τίποτα πιο πολύτιμο από την αγάπη για την πατρίδα. Το να εργάζονται γι αυτήν ήταν η ευτυχία και η δόξα τους. Ο Λυκούργος, ο Σόλων, ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης προτιμούσαν την πατρίδα τους από κάθε τι άλλο στον κόσμο. Ο Αριστείδης, αφού για μακρό διάστημα διαχειριζόταν τις δυνάμεις και τα οικονομικά της Αθήνας, δεν άφησε ούτε καν αυτά που χρειαζόταν για να ταφεί.

    Όταν οι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα, άκουγε κανείς από τη μια πλευρά τη φωνή ενός αυτοκρατορικού άρχοντα που ωθούσε σκλάβους στη μάχη και από την άλλη τη λέξη πατρίδα που κινητοποιούσε ελεύθερους ανθρώπους. Οι γυναίκες στη Σπάρτη θεωρούσαν ότι άρεσαν μόνο αν συνδύαζαν το ζήλο για την πατρίδα με τις χάρες. Πήγαινε, γιε μου, έλεγε η μια, εξοπλίσου για να υπερασπιστείς την πατρίδα και γύρισε ή με την ασπίδα σου ή πάνω στην ασπίδα σου, δηλαδή, νικητής ή νεκρός. Παρηγορήσου, έλεγε η άλλη σε έναν από τους γιούς της, παρηγορήσου για το πόδι που έχασες, γιατί δε θα κάνεις ούτε βήμα χωρίς να σου θυμίζει ότι υπερασπίστηκες την πατρίδα.

    Πατρίδα είναι λοιπόν όλα τα παραπάνω κι άλλα πολλά που είναι ριζωμένα βαθιά μέσα στη ψυχή μας και υποστηρίζονται με απόλυτη συνέπεια από την καρδιά και κυρίως από την συνείδηση μας. Είναι όλα όσα έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής Ιωάννης Πολέμης στο ποίημα του «Τι είναι η πατρίδα μας». Είναι ο ήλιος και κάθε της ρηχό ακρογιάλι, είναι τα’ άσπαρτα ψηλά βουνά, είναι κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει, είναι κάθε της θάλασσα και κάθε στεριά, είναι τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της …. Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα, και κάτι που ‘χουμε μες την καρδιά και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

    Κι αυτή η Πατρίδα (Ελλάδα και Κύπρο) αξίζει περισσότερο του σεβασμού μας και αξίζει τον κόπο να την υπηρετούμε σε κάθε στιγμή μας και με κάθε τρόπο. Γιατί αν η Πατρίδα πάει καλά, πάμε και εμείς καλά. Κι όταν μέρα με την μέρα η πατρίδα εκχωρείται στους ξένους, κανείς μας δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής και ελεύθερος! Ο χρόνος δεν είναι δυστυχώς σύμμαχός μας. Ο δούρειος ίππος στήθηκε ήδη εντός των τειχών με τους εισβολείς να περιμένουν το σύνθημα!

    Υστερόγραφο.: Είμαστε όλοι (οι πολίτες) το ανοσοποιητικό σύστημα της πατρίδας. Όταν το ανοσοποιητικό σύστημα νοσεί οι εισβολείς καραδοκούν. Τέτοια ευκαιρία δεν την αφήνουν ποτέ να πάει χαμένη! Μια πατρίδα που δεν ενδιαφέρεται να κρατήσει αρραγές το εσωτερικό μέτωπο δεν μπορεί να ελπίζει στο μέλλον. Η δύναμη όλων των κρατών βασίζεται πάντα στην δύναμη των πολιτών της και στην ισορροπία δυνάμεων.

    Βιβλιογραφία:

    Σωκράτης (Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)

    Μετάφραση από τα γαλλικά του λήμματος PATRIE, (Αναδημοσίευση από το «Φιλοσοφία, otribune») που συμπεριλαμβάνεται στην Εγκυκλοπαίδεια του Ντιντερό και του Ντ’ Αλαμπέρ (Encyclopedie de Diderot et d’ Alembert). Το λήμμα αυτό γράφτηκε την 1η Δεκεμβρίου 1765, από τον Louis de Jaucourt (D.J.)].

                                              ΧΩΡΑ=ΠΗΓΗ= Από τη Βικιπαίδεια,

    Χάρτης του 2019 που δείχνει χώρες με πλήρη αναγνώριση και ορισμένα κράτη μη μέλη του ΟΗΕ; ορισμένες αμφισβητούμενες περιοχές δεν εμφανίζονται.

    Η χώρα είναι όρος όπου στην πολιτική γεωγραφία και στην διεθνή πολιτική, προσδιορίζει μια γεωγραφική περιοχή, συνήθως εμπεριέχοντας τις έννοιες του έθνους και ιδιαιτέρως του κράτους. Συχνά αναφέρεται και ως ο τόπος γέννησης, διαμονής ή ιθαγένειας ενός ατόμου. Μια χώρα μπορεί να είναι ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος ή μέρος ενός μεγαλύτερου κράτους,[1] ως μη κυρίαρχο ή πρώην κυρίαρχο πολιτικά διαχωρισμένο, μια φυσική επικράτεια με μια κυβέρνηση ή μια γεωγραφική περιοχή που σχετίζεται με πληθυσμούς προηγουμένως ανεξάρτητων ή διαφορετικά ατόμων με ξεχωριστά πολιτικά χαρακτηριστικά.

    Η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο ανά γεωγραφική περιοχή είναι η Ρωσία, ενώ η πιο πυκνοκατοικημένη είναι η Κίνα, ακολουθούμενη από την Ινδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδονησία, το Πακιστάν και τη Βραζιλία.[2] Το νεότερο μέλος του ΟΗΕ είναι το Νότιο Σουδάν, ακολουθούμενο από το Μαυροβούνιο. Η είσοδος νέων μελών απαιτεί την έγκριση της Γενικής Συνέλευσης και η ένταξη τους στα Ηνωμένα Έθνη από το 1991 διατηρείται ως κυρίαρχα κράτη. Οι αυστηροί ορισμοί ταυτίζουν την χώρα με τον γεωγραφικό χώρο που έχει τη νομική υπόσταση και αναγνώριση κυρίαρχου ή προστατευόμενου κράτους ή προτεκτοράτου, δηλαδή έχει αναγνωρισμένη κυριαρχία.

                                                   1. ΧΩΡΑ=ΠΗΓΗ= https://el.wiktionary.org

    Ετυμολογία

    χώρα < (κληρονομημένο) αρχαία ελληνική χώρα < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *ǵʰeh₁ro– (εγκαταλειμμένος, έρημος)

    (ιατρική έννοια) < (σημασιολογικό δάνειο) γαλλική région[1]υπογραφικός συλλαβισμός: χώ‐ρα

    Ουσιαστικό

    χώρα θηλυκό(ιστορία) οι αγροτικές περιοχές μιας πόλης-κράτους, η ύπαιθρος, σε αντίθεση προς το άστυ

    τόπος που κατοικείται από ένα συγκεκριμένο λαό, η πατρίδα

    κράτος, κρατική οντότητα

    άνοιξαν τα σύνορα με τη γειτονική μας χώρα

    1. (για πολλά νησιά) ορεινή πρωτεύουσα του νησιού, εκεί που ήταν συνήθως το κάστρο του και η έδρα της ηγεσίας

    μόνο στη χώρα μπορείς να το βρεις αυτό

    1. (ιατρική) περιοχή του ανθρώπινου σώματος

    ηβική χώρα, κροταφική χώρα

    Εκφράσεις

                                                             ΕΘΝΟΣ=ΠΗΓΗ=

    Έθνος είναι η ανώτερη μορφή κοινωνικού σχηματισμού και διακρίνεται από κοινά γνωρίσματα όπως η φυλή, η γλώσσα, το θρήσκευμα, η κοινή ιστορία και πολιτισμός, η ομόθυμη θέληση να συνεχίσει η πολιτιστική πορεία και η γεωγραφική καταγωγή. Ιστορικά όμως, βασικότερο στοιχείο για την ύπαρξη ενός έθνους είναι η ανάπτυξη της εθνικής του συνείδησης ή ακριβέστερον η αυτή ιστορική αποστολή,[2] δηλαδή ο ιδεολογικός παραγκωνισμός των υπόλοιπων στενότερων (π.χ. φατριασμός, τοπικισμός) ή και ευρύτερων (π.χ. φυλετισμός, αυτοκρατορισμός, οικουμενισμός) ομαδοποιήσεων, χάριν του εθνικισμού.

    Γενικά

    Στην Ευρώπη, η ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης ξεκίνησε για τα περισσότερα έθνη (εξαιρουμένων Ελλάδας και Ιταλίας) κατά την Αναγέννηση, οπότε και τα πρώτα περιορισμένα κατ’ έκταση βασίλεια που υπήρχαν μέχρι τότε μετατράπηκαν σταδιακά σε κράτη σημερινής μορφής. Κατά τη μαρξιστική θεώρηση υποστηρίζεται ότι η άνοδος του εθνικισμού υπήρξε απαραίτητη για τη μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό και για την άνοδο της αστικής τάξης στη θέση που κατείχε η αριστοκρατία ως άρχουσα τάξη του κράτους.

    Το έθνος καταλαμβάνει μια κοινή εδαφική έκταση (γεωγραφική περιοχή), γι’ αυτό και τα μέλη που το απαρτίζουν έχουν κοινά συμφέροντα χώρου και εδάφους με συνέπεια της δημιουργίας της έννοιας της πατρίδας. Έτσι, η ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης οδήγησε συγχρόνως σε ταύτιση του χώρου κράτους με το έθνος και κατ’ επέκταση η διοίκηση αυτού με τον Ηγεμόνα του.

    Σήμερα θεωρείται ότι η αποφασιστική συνδετική δύναμη ενός έθνους είναι εκείνη που προέρχεται, κατά ποικίλους τρόπους, από μια έντονη αίσθηση της δικής του ιστορίας, της ιδιαίτερης ακόμη και θρησκείας αλλά και της μοναδικότητας της ομιλούμενης γλώσσας, που αποτελούν και τα κύρια αντικείμενα της έρευνας των εθνολόγων.

    Η έννοια του έθνους παραλλάσσει ανάμεσα σε δύο σχολές που την αντιλαμβάνονται διαφορετικά η κάθε μία. Η παραπάνω οριοθέτηση της έννοιας του έθνους απαντάται στην γερμανική περί έθνους σχολή. Η δεύτερη σχολή είναι η γαλλική περί έθνους, όπου ως έθνος νοείται το σύνολο των ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται και εντάσσουν εαυτόν (αίσθημα του ανήκειν) σε ένα συγκεκριμένο έθνος, ανεξαρτήτως βιολογικής καταγωγής ή γλώσσας κ.λπ. Ο Ερνέστ Ρενάν χαρακτηρίζει αυτή τη διαδικασία αυτοπροσδιορισμού του καθενός ως ένα καθημερινό δημοψήφισμα.

                                                                  1=. Έθνος=http://foundation.parliament.gr

    Έθνος ονομάζουμε ένα σύνολο ανθρώπων οι οποίοι μοιράζονται μεταξύ τους κοινά γνωρίσματα που τους διακρίνουν ως σύνολο από άλλα εθνικά σύνολα. Συνήθως τέτοια κοινά γνωρίσματα θεωρούνται η γλώσσα, η θρησκεία, οι κοινές παραδόσεις κ.λπ.Αυτός ο ορισμός όμως δεν είναι πάντοτε τόσο προφανής όσο φαίνεται…

                                                                          ΛΑΟΣ=ΠΗΓΗ= http://foundation.parliament.gr

    Λαός είναι το σύνολο των ανθρώπων που ζουν σε μια χώρα και έχουν την ιθαγένεια (ή υπηκοότητα, ή ιδιότητα του πολίτη) του κράτους αυτού. Η ιθαγένεια είναι η πολιτική και νομική σχέση που έχει ένας πολίτης με ένα συγκεκριμένο κράτος από την οποία προκύπτουν και για τα δύο μέρη συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Η ιθαγένεια συχνά καλείται και υπηκοότητα. Πρόκειται για απολύτως συνώνυμες λέξεις, απλώς, ιστο-ρικά η υπηκοότητα έχει συνδεθεί με τις απόλυτες μοναρχίες, όταν ο λαός όφειλε υπακοή στον «ελέω Θεού» μονάρχη. Για αυτό τον λόγο δεν είναι ίσως ορθό να χρησιμοποιείται σήμερα στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού καθεστώτος.

                                                                       ΚΡΑΤΟΣ=ΠΗΓΗ= http://foundation.parliament.gr

    Το κράτος μπορεί να γίνει κατανοητό με δύο τρόπους:α) Ως οργανωμένη πολιτική οντότητα που κατέχει καθορισμένη γεωγραφική περιοχή και αντιπροσω-πεύει έναν πληθυσμό. Αυτός είναι ο νομικός-γεωγραφικός ορισμός του κράτους (π.χ. ο ΟΗΕ απο-τελείται από 194 κράτη) και είναι ο πιο συνηθισμένος και χρήσιμος στην καθημερινή επικοινωνία.β) Ως μηχανισμός εξουσίας που ασκείται σε μια κοινωνία, «το εξουσιαστικό φαινόμενο στη θεσμική του διάσταση», όπως έλεγε ο Δημήτρης Τσάτσος (ορισμός της πολιτικής επιστήμης). Με αυτήν την έννοια χρησιμοποιούμε, π.χ., τον όρο στη φράση δεν υπάρχει κράτος, όταν θέλουμε να πούμε ότι η κρατική εξουσία είναι ανίσχυρη και δεν μπορεί να επιβάλει την ισχύ της.

                                           1.Η έννοια του κράτους περιλαμβάνει τρία στοιχεία: το έδαφος, δηλαδή μια γεωγραφική περιοχή που ορίζεται από σύνορα, τον λαό, το σύνολο των ατόμων που ζουν μόνιμα σε αυτό το χώρο και την εξουσία, την ευθύνη που έχει το κράτος να οργανώνει τη ζωή των κατοίκων με νόμους και να ελέγχει την τήρησή τους. Η κρατική εξουσία εκδηλώνεται με τρεις μορφές:
    α) τη νομοθετική, που ασχολείται με τη θέσπιση των νόμων,
    β) την εκτελεστική, που ασχολείται με τη διακυβέρνηση του κράτους και
    γ) τη δικαστική, που ελέγχει αν τηρούνται οι νόμοι.
      ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ  

    Αναζητούμε από το βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ τάξης στοιχεία για την αλλαγή των συνόρων του ελληνικού κράτους από τη σύστασή του μέχρι σήμερα.

     ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ 

    Τα βασικά στοιχεία του κράτους είναι: το έδαφος, ο λαός και η εξουσία. Η κρατική εξουσία ασκείται με τρεις μορφές: τη νομοθετική, την εκτελεστική και τη δικαστική.

                             ΠΟΛΙΤΕΙΑ = ΠΟΛΙΤΕΙΑ < αρχαία ελληνική πολιτεία

    Ουσιαστικό πολιτεία θηλυκό

    1. οι θεσμοί μιας χώρας που αυτή εποπτεύει ως η ενιαία έκφραση μιας οργανωμένης κοινότητας ανθρώπων

    Συνώνυμα: δημόσιο, πολίτευμα

    1. το έδαφος, οι κάτοικοι και η πολιτική εξουσία μαζί συνιστώντας τις τρεις κυριαρχίες

    Συνώνυμα: κράτος

    1. το καθένα από τα ομόσπονδα κράτη που συγκροτούν τις ΗΠΑ
    2. ο τρόπος που έζησε κάποιος τη ζωή του, ο τρόπος συμπεριφοράς αυτού του ατόμου, η διαγωγή του ο βίος και η πολιτεία του τάδε

         1. Πολιτεία (έννοια)=ΠΗΓΗ= https://el.wikipedia.org

    Αυτό το λήμμα αφορά την χρήση του όρου στην ελληνική και αντίστοιχη διεθνή ορολογία. Για έννοια του όρου στην αρχαία Ελλάδα, δείτε: Πολιτεία (αρχαία Ελλάδα).

    Ως πολιτεία ορίζεται συνήθως η εξουσία του κράτους και της κυβερνήσεως,[1] όχι απαραίτητα και ο τύπος του πολιτεύματος το οποίο ακολουθεί το κράτος αυτό. Η χρήση της λέξης στην ελληνική γλώσσα έχει διαφορετική έννοια, σε σχέση με τη λατινική αντίστοιχη (res publica και κατά επέκταση republic) η οποία συσχετίζεται περισσότερο με ένα συγκεκριμένο τύπο πολιτεύματος του κράτους. Ενώ υπάρχουν αλληλοκαλύψεις των όρων, η λατινική χρήση της λέξης republic διαδόθηκε κατά την Αναγέννηση και την περίοδο του Διαφωτισμού, και συγχωνεύτηκε με την ειδικότερη έννοια της δημοκρατίας,[εκκρεμεί παραπομπή] παρά το ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ του πολιτεύματος της Αθηναϊκής δημοκρατίας (πολίτευμα όπου τη δύναμη έχει η πλειοψηφία του λαού, η κλασική έννοια της άμεσης δημοκρατίας) και αυτή του πολιτεύματος της Ρωμαϊκής δημοκρατίας (πολίτευμα όπου ως κύριο στόχο έχει το δημόσιο συμφέρον, χωρίς να είναι απαραίτητα κάποιου είδους δημοκρατία όπου αποφασίζει η πλειοψηφία, ενώ ο όρος Ρωμαϊκή δημοκρατία είναι σύγχρονος). Έτσι με βάση την έννοια της ελληνικής λέξης πολιτεία, η δημοκρατία μπορεί να είναι μορφή πολιτείας, η πολιτεία ωστόσο δεν σχετίζεται αναγκαστικά με την δημοκρατία. Με βάση την έννοια της λατινικής λέξης res publica η οποία ιστορικά αποδόθηκε ως η αντίστοιχη λατινική της πολιτείας, αποτελεί τύπο εξουσίας με στόχο το κοινό καλό, ενώ στη σύγχρονη εποχή η λέξη republic προσδιορίζει συνήθως ένα τύπο συνταγματικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

    Ετυμολογία

    Ετυμολογικά, η λέξη πολιτεία προκύπτει από τη λέξη πόλις,[2] και από τη ρίζα της λέξεις πολιτεύομαι η οποία αναφέρεται στη συμμετοχή του ατόμου στις δημόσιες υποθέσεις της πόλης-κράτους.[3]

    Ιστορική εξέλιξη

    Πλάτωνας, Αριστοτέλης και Κικέρωνας

    Κύριο λήμμα: Πολιτεία (αρχαία Ελλάδα)

    Ο όρος πολιτεία χρησιμοποιήθηκε από τον Πλάτωνα ως τίτλος του ομώνυμου έργου του, στο οποίο εξερευνά τον ιδανικό τύπο διακυβέρνησης (δημοκρατία, ολιγαρχία, μοναρχία, και παραλλαγές) τον οποίο θα πρέπει να διαθέτει μια Πολιτεία (κράτος). Ο Κικέρωνας κάνοντας την μετάφραση του έργου από τα ελληνικά στα λατινικά, απέδωσε τον όρο Πολιτεία ως Res publica (δημόσια υπόθεση/θέμα). Ο όρος αυτός μετέπειτα εξελίχτηκε στη λατινική γλώσσα ώστε να προσδιορίζει τον ολιγαρχικό τύπο πολιτεύματος ο οποίος έχει ως στόχο το δημόσιο συμφέρον, ένα πολίτευμα το οποίο ο Πλάτωνας είχε προσδιορίσει ως έναν από τους τύπους ολιγαρχίας διαχωρίζοντας τον από την ολιγαρχία που ως στόχο έχει τα ιδιοτελή συμφέροντα, όπως και μετέπειτα και ο Αριστοτέλης στο 3ο βιβλίο των Πολιτικών του (τό κοινόν ὄνομα πασῶν τῶν πολιτειῶν), θεωρώντας ωστόσο την πολιτεία και το πολίτευμα ως το ίδιο πράγμα.[4]

    Ωστόσο οι Έλληνες λόγιοι της ρωμαϊκής περιόδου όπως ο ιστορικός Πολύβιος,[5] αλλά και ο Ρωμαίος ρήτορας Κικέρωνας, χρησιμοποιούσαν τον όρο res public όχι ως δημοκρατία (κατά τη Ρωμαϊκή ερμηνεία ως πολίτευμα με κύριο στόχο το δημόσιο συμφέρον) αλλά ως πολιτεία (κράτος, καθεστώς), για να περιγράψουν κράτη τα οποία είχαν διαφορετικά πολιτεύματα από αυτά της Ρωμαϊκής δημοκρατίας.

    Μεσαίωνας

    Αρκετά ευρωπαϊκά κράτη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, όπως οι Γαληνότατες Δημοκρατίες, στήριξαν το πολίτευμα τους στη Ρωμαϊκή δημοκρατία, και η πολιτική τους παράδοση είχε ως βάση Ρωμαίους πολιτικούς όπως ο Σαλούστιος και ο Τάκιτος.

    Έτσι κατά τον Μεσαίωνα, στις ιταλικές πόλεις χρησιμοποιούνταν το libertas populi (ελεύθεροι λαοί ή ελεύθερες πολιτείες), για την περιγραφή των πολιτειών στις ιταλικές πόλεις-κράτη. Η ορολογία αυτή άλλαξε κατά τον 15ο αιώνα μέσω και του ενδιαφέροντος της Αναγέννησης για την κλασική αρχαιότητα, και έτσι υιοθετήθηκε ο όρος republica από τον λατινικό res publica (όρος που περιέγραφε και την κρατική εξουσία και το πολίτευμα, ακόμα και κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας),[6][7] για την περιγραφή των μη μοναρχικών κυβερνήσεων.

    Νεότερη εποχή, μετατροπή σε αντιπροσωπευτική δημοκρατία

    Με την πάροδο του χρόνου οι έννοιες της πολιτείας και δημοκρατίας υπέστησαν εννοιολογικές μετατοπίσεις. Έτσι, στις σημερινές λατινογενείς ρομανικές γλώσσες αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου μέσω της απόδοσης στα αγγλικά, ο όρος republic πολύ συχνά ταυτίζεται με το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και δηλώνει την χώρα η οποία κυβερνάται από μια μορφή κυβέρνησης στην οποία η εξουσία βρίσκεται υπό τον έλεγχο των εκλεγμένων αντιπροσώπων που εκλέγει ο λαός, και η κυβέρνηση κυβερνά βάσει του κράτους δικαίου που ορίζουν οι νόμοι, και όχι π.χ. βάσει των φυσικών προσώπων όπως οι βασιλείς, ή βάσει της θρησκείας των θεοκρατικών καθεστώτων.[11][12] Αποτελεί δηλαδή πλέον τύπο δημοκρατικού πολιτεύματος σε αντίθεση με τη Ρωμαϊκή δημοκρατία η οποία είχε ως κύριο στόχο το δημόσιο καλό χωρίς απαραίτητα να είναι δημοκρατία, και διαφοροποιείται από την αρχική Αθηναϊκή δημοκρατία η οποία ήταν άμεση και χωρίς αντιπροσώπους.

    Ωστόσο, παρότι οι περισσότερες χώρες του κόσμου κάνουν χρήση του όρου αυτού (republic), δεν είναι όλες χώρες με εκλεγμένες κυβερνήσεις (π.χ. η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας), ούτε και όλες οι χώρες με εκλεγμένες κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τη λέξη republic (ως δημοκρατία) στην επίσημη ονομασία τους (π.χ. το Ηνωμένο Βασίλειο). Στην περίπτωση της Ελλάδας, το πολίτευμα ονομάζεται Ελληνική Δημοκρατία, στην de facto αγγλική διεθνή ονομασία της όμως όπως σε διαβατήρια και επίσημα διακρατικά έγγραφα, αναγράφεται Hellenic Republic, γίνεται δηλαδή χρήση της αντίστοιχης αγγλικής λέξης republic ως πολιτεία για να δηλώσει την έννοια της δημοκρατίας, ενώ στην ελληνική ονομασία διατηρείται η λέξη δημοκρατία, καθώς στην ελληνική γλώσσα η λέξη πολιτεία διατηρεί την αρχική της έννοια και δεν σχετίζεται άμεσα με το πολίτευμα της δημοκρατίας.

    Με τις πολιτείες ρωμαϊκού τύπου να γίνονται όλο και περισσότερες κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες αντικατέστησαν την απόλυτη μοναρχία. Στις πολιτείες αυτές, η εκτελεστική εξουσία νομιμοποιείται από το σύνταγμα και την πλειοψηφική ψήφο, ενώ το σύνταγμα θέτει φραγμούς στο τι μπορεί να κάνει η πλειοψηφία. Ο Μοντεσκιέ, ανέλυσε στο έργο του με τίτλο Το πνεύμα των νόμων την Αθηναϊκή και την Ρωμαϊκή δημοκρατία, και τις κατηγοριοποίησε ως τύπους republiques (Ρωμαϊκής δημοκρατίας) όπου είτε όλος ο λαός έχει συμμετοχή στη διακυβέρνηση, είτε μόνο οι αριστοκράτες και οι ολιγάρχες όπου μόνο μικρό μέρος του λαού κυβερνά, ωστόσο πάντα στόχος είναι το δημόσιο συμφέρον.[13]

    Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η χώρα αποτελεί αυτόνομη κρατική οντότητα, ωστόσο η κάθε μια από τις Πολιτείες των ΗΠΑ αποτελεί αυτόνομη πολιτεία από μόνη της έχοντας εξουσίες στον ορισμό των υποθέσεων τους, νομοθεσία, οικονομία, και δική τους πολιτειακή κυβέρνηση (Ρεπουμπλικανισμός) κατά το σύνταγμα των ΗΠΑ, ενώ η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ασκεί γενικότερη διαχείριση στο σύνολο της χώρας και στις εξωτερικές σχέσεις της με άλλα κράτη.[14] Αντίθετα, η Σοβιετική Ένωση περιγράφονταν σύμφωνα με το σύνταγμα της ως ομοσπονδιακή πολυεθνική πολιτεία, οι οποία αποτελούνταν από 15 πολιτείες, 2 εκ των οποίων (σοβιετική Ουκρανία και Λευκορωσία) είχαν τις δικές τους έδρες στα Ηνωμένα Έθνη.

    Κατά τους αιώνες που ακολούθησαν, εμφανίστηκε και η χρήση της λέξεως κοινοπολιτεία (commonwealth) ως η αγγλική μετάφραση της λέξεως res publica, με την έννοια του όρου αυτού να βρίσκεται σε κοντινή αντιστοιχία με αυτόν της Ρωμαϊκής εποχής.[15] Για παράδειγμα, το κράτος του Προτεκτοράτου του Όλιβερ Κρόμγουελ ορίζονταν ως κοινοπολιτεία (commonwealth) και παράλληλα και ως republic καθώς δεν διέθετε μονάρχη.[16]

    Στη νεότερη εποχή, ο όρος republic σημαίνει πως το σύστημα διακυβέρνησης έχει τη βάση της δύναμης του από τον λαό και το κράτος δικαίου, παρά την κληρονομικότητα ή το θείο δίκαιο.

                                                   ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ=ΠΗΓΗ= https://el.wiktionary.org

    = πολίτευμα < αρχ. πολίτευμα < πολιτεύω

    Με τον όρο πολίτευμα ή πολιτικό σύστημα εννοείται το σύνολο των θεσμών, σύμφωνα με τους οποίους κυβερνάται ένα κράτος ή μια πολιτεία. Σε ό,τι αφορά το συνταγματικό δίκαιο είναι η ιδιάζουσα τάξη, σύμφωνα με την οποία η εκάστοτε πολιτεία ρυθμίζει την οργάνωση της εξουσίας και την θέση των πολιτών μέσα σε αυτή την τάξη. Ένας κάπως διαφορετικός -αλλά ισχύων- ορισμός για το πολίτευμα είναι πως πρόκειται για το σύνολο των κανόνων που καθορίζουν ποια είναι τα άμεσα όργανα της πολιτείας, τον τρόπο εκλογής τους, τις μεταξύ τους σχέσεις και τον κύκλο αρμοδιότητάς τους, όπως επίσης και την σχέση των ατόμων προς την πολιτική εξουσία.

    Ιστορικό

    Πολιτεύματα υπάρχουν επί της ουσίας από τότε που διαμορφώθηκε η κοινωνική μονάδα του ηγεμονικού οίκου κατά την εκπνοή της Νεολιθικής, στη Χαλκολιθική. Ωστόσο, η συγκεκριμένη έρευνα επί των πολιτευμάτων ανάγεται στην αρχαία Ελλάδα, με κύριο εκπρόσωπο τον Αριστοτέλη. Πριν από τον Αριστοτέλη ασχολήθηκε με το θέμα και ο Ηρόδοτος, ο οποίος διέκρινε τρία είδη πολιτεύματος, τη μοναρχία, την ολιγαρχία και τη δημοκρατία ή ισονομία, όπως την αποκαλούσε (Ηρόδ. Γ΄ 80-83). Την ίδια περίπου διάκριση μεταξύ των πολιτευμάτων κάνει ο Ξενοφών (Απομν, 4.6.12), ο Ισοκράτης (Παναθ. 259-260) και ο Πλάτων (Πολιτικός, 291,292).

    Εκείνος όμως που ασχολήθηκε συστηματικά με τα πολιτεύματα είναι ο Αριστοτέλης, ο οποίος φέρεται να έγραψε για τα πολιτεύματα 158 πολιτειών, αν και διασώθηκε μόνον η Αθηναίων πολιτεία. Ο Αριστοτέλης πρώτος όρισε το πολίτευμα ως «…την τάξην ταις πόλεσι την περί τας αρχάς, τίνα τρόπον νενέμηνται και τι το κύριον της πολιτείας, και τι το τέλος της εκάστης κοινωνίας εστί..», (Πολιτικ. Γ’ 5) ορισμός που ισχύει ακόμα και σήμερα. Όταν ανώτατο όργανο της πολιτείας είναι ένα πρόσωπο, τότε το πολίτευμα καλείται μοναρχία. Όταν είναι περισσότερα του ενός προσώπου αλλά ανήκουν στην τάξη των αρίστων, τότε είναι αριστοκρατία. Τέλος όταν ανώτατο όργανο είναι το σύνολο των πολιτών, το πολίτευμα αποκαλείται δημοκρατία. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο τα τρία αυτά πολιτεύματα είναι ορθά μόνον όταν αποβλέπουν στο κοινό συμφέρον, διαφορετικά αποτελούν παρεκβάσεις. Η παρέκβαση της μοναρχίας είναι η τυραννίδα, της αριστοκρατίας η ολιγαρχία και της δημοκρατίας η οχλοκρατία.

    Για τα τρία πολιτεύματα ο Αριστοτέλης διακρίνει και υποδιαιρέσεις:

    Υποδιαιρέσεις πολιτευμάτων κατά Αριστοτέλη
    ΜοναρχίαΑριστοκρατίαΔημοκρατία
    Βασιλεία -ηρωικών χρόνων Βαρβαρική βασιλεία -απόλυτος, κληρονομική βάσει νόμου Αισυμνητεία βασιλεία -αιρετή τυραννίδα Λακωνική βασιλεία -κληρονομική στρατηγία Παμβασιλεία -ο βασιλεύς κύριος των πάντωνΟλιγαρχία -δια πληρωμής μεγάλου τιμήματος Αριστοκρατία -δια πληρωμής μικρού τιμήματος Αριστοκρατία -κληρονομικής διαδοχής Δυναστεία -κληρονομική αριστοκρατία κατά την οποία κυβερνούν οι άρχοντες και όχι ο νόμοςΔημοκρατία -ισότητας, αδιακρίτως ίσα δικαιώματα Δημοκρατία -καθοριζόμενη από μικρά κοινωνικά τμήματα Δημοκρατία -καθοριζόμενη από άμεμπτους πολίτες Δημοκρατία -καθολικής συμμετοχής Οχλοκρατία -τα ψηφίσματα υπερβαίνουν των νόμων

    Ταξινομία

    Στον παρακάτω κατάλογο καταγράφονται τα διάφορα μείζονα και σύγχρονα πολιτεύματα, έτσι όπως αναγνωρίζονται από την πολιτική επιστήμη, και ορισμένες υποκατηγορίες τους. Τα πολιτεύματα αυτά μπορεί να επικαλύπτονται σημαντικά μεταξύ τους, ενώ οι όροι μπορεί να έχουν διαφορετική σημασία σε διαφορετικές εποχές:

    1. Αναρχισμός (έλλειψη κράτους και αυτοδιαχείριση της κοινωνίας)

    2. Δημοκρατία (την εξουσία κατέχει ο λαός, είτε άμεσα είτε μέσω αντιπροσώπων και οι αποφάσεις λαμβάνονται με βαση την πλειοψηφία)

    3. Φυλετισμός (το κράτος είναι οργανωμένο κατά φυλές)

    4. Ολιγαρχία (το κράτος κυβερνάται από μία μικρή ομάδα ατόμων)

    5. Δικτατορία (μία ομάδα ατόμων συνήθως στρατιωτικών, καταλαμβάνουν την εξουσία και διακυβερνούν αυταρχικά το κράτος, μεσω στρατιωτικού νόμου)

    6. Θεοκρατία (Ιεροκρατία) (το κράτος αντλεί άμεσα και ρητά τη νομιμοποίησή του από κάποια θρησκεία)

    7. Συνταγματική Μοναρχία (ένας απόλυτος μονάρχης μαζί με το συμβούλιό του διακυβερνούν το κράτος, όμως υπάρχει και σύνταγμα με νόμους βάσει των οποίων λειτουργούν οι πολίτες)

    8. Μοναρχία (Απόλυτη) (ένας απόλυτος μονάρχης μαζί με το συμβούλιό του διακυβερνούν το κράτος και έχει απόλυτη εξουσία στους πολίτες)

    9. Ολοκληρωτισμός (το κράτος έχει δικαιώματα απόλυτης και διαρκούς παρέμβασης σε κάθε κοινωνική σφαίρα, δημόσια ή ιδιωτική)

    10.Αυταρχία (το κράτος κυβερνάται από ένα άτομο)

                                          ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ=ΠΗΓΗ= https://www.greek-language.gr/  =

    = πολιτισμός ο [politizmós] Ο17 : 1. το σύνολο των υλικών, πνευματικών, τεχνικών επιτευγμάτων και επιδόσεων, που είναι αποτέλεσμα των δημιουργικών δυνάμεων και των ικανοτήτων του ανθρώπου και που εκφράζεται ιστορικά στους τύπους και στις μορφές οργάνωσης και δράσης της κοινωνίας καθώς και στη δημιουργία (υλικών και πνευματικών) αξιών: H γέννηση / δημιουργία / πρόοδος / εξέλιξη / άνθηση / ακμή / κρίση / παρακμή / καταστροφή του πολιτισμού. Aνώτερο / κατώτερο επίπεδο πολιτισμού. Iστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Ένας ενδεχόμενος πυρηνικός πόλεμος είναι απειλή για τον πολιτισμό του πλανήτη μας. α. το σύνολο των υλικών συνθηκών της ζωής του ανθρώπου, που διαμορφώθηκαν και εξελίχθηκαν μέσο της τεχνικής και της επιστημονικής προόδου, τεχνικός πολιτισμός: Ο σύγχρονος ~ εξαρτάται άμεσα από την τεχνολογία. H κατανάλωση ρεύματος είναι δείκτης πολιτισμού. β. το σύνολο των πνευματικών και καλλιτεχνικών επιδόσεων και επιτευγμάτων του ανθρώπου (τέχνες, επιστήμες, θεσμοί, δίκαιο, θρησκεία, έθιμα κτλ.), πνευματικός πολιτισμός, κουλτούρα: H καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποτελεί στίγμα για τον πολιτισμό μας. H ανάγνωση και η γρα φή υπήρξαν ένα τεράστιο βήμα του ανθρώπου στον πολιτισμό. 2. ο πολιτισμός1 ενός συγκεκριμένου τόπου ή χρόνου: Δυτικός / ανατολικός / αιγαιακός / μεσαιωνικός / βυζαντινός ~. Aστικός / λαϊκός / πρωτόγονος / σύγχρονος ~. Ο ~ των αρχαίων Ελλήνων / των Aιγυπτίων / της Aναγέννησης στην Iταλία. Xαμένοι πολιτισμοί. H Aθήνα και η Ρώμη έβαλαν τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού. 3. επίπεδο, τρόπος ζωής και συμπεριφοράς, που αποκτιέται μέσο της παιδείας και της εκπαίδευσης. ANT βαρβαρότητα, αγριότητα: H ευγένεια / ο σεβασμός στον άλλο / η καθαριότητα είναι ~. 4α. χώρες, περιοχές της γης με υψηλό επίπεδο πολιτισμικής και τεχνολογικής ανάπτυξης: Ύστερα από το ταξίδι στα βάθη της Aφρικής, γύρισαν στην Ευρώπη και στον πολιτισμό. β. κατοικημένες περιοχές με οργανωμένη ζωή: Aφού περιπλανήθηκε μέρες στην έρημο, επέστρεψε τελικά στον πολιτισμό. γ. οι συνθήκες ζωής και ανέσεων στις πόλεις: Kαλές οι διακοπές στην εξοχή αλλά είναι ευχάριστο να επιστρέφεις στον πολιτισμό και στο ζεστό νερό της μπανιέρας. 5. ο πολιτισμός (κυρ. στη σημ. 1β) ως τομέας κρατικής ή ευρύτερα κοινωνικής δραστηριότητας: Yπουργείο Πολιτισμού. Tα κονδύλια του προϋπολογισμού για τον πολιτισμό είναι φέτος αυξημένα. Σωματεία / σύλλογοι που ασχολούνται με τον πολιτισμό.

    [λόγ. < ελνστ. πολιτισμός `διοίκηση των δημόσιων υποθέσεων΄ (< αρχ. πολίτης) σημδ. γαλλ. civilisation]

                                                                        1.

    Πολιτισμός=ΠΗΓΗ= https://el.wikipedia.org/

    Από τη Βικιπαίδεια,

    Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

    Στη νεότερη Ελλάδα τη λέξη πολιτισμός μετέφρασε και χρησιμοποίησε από τη αγγλική λέξη “civilisation” ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833) ταυτίζοντάς την με τα ανώτερα προϊόντα του τρόπου ζωής μιας κοινότητας,προϊόντα που έχουν να κάνουν με την υψηλή τέχνη, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες. Τον 19ο αιώνα η έννοια του πολιτισμού διερευνήθηκε από τον ιστορικό Febvre (Lucien Febvre, 1878–1956) και αποδόθηκε ως η αρετή της διακριτικότητας, της ειλικρίνειας και της ευγένειας. Παρατηρούμε πως η έννοια της λέξης πολιτισμός είναι πολυδιάστατη και προσαρμοσμένη μέσα στην ιστορία του ανθρώπου. Προσαρμοσμένη στο βαθμό που να χαρακτηρίζει σε κάθε εποχή τις ανάγκες του για εκφραστικότητα προς κάτι ανώτερο από τη βιολογική του υπόσταση. Με τον τρόπο αυτό προσδίδει τις επιδράσεις του (θετικές ή αρνητικές) στην τοπική κοινωνία ή σε ολόκληρο τον κόσμο. Η έννοια του πολιτισμού χαρακτηρίζει και χαρακτηρίζεται, για κάθε χώρα, από οποιοδήποτε παγκόσμια αναγνωρισμένο υλικό και υπαρκτό τεχνητό ή φυσικό δημιούργημα.[1]

    Η έννοια του πολιτισμού

    Η αστικοποίηση του ανθρώπου συνέτεινε στην ανάπτυξη του πολιτισμού του, του συνόλου δηλαδή των τεχνικών και πνευματικών του επιτευγμάτων ανά την υφήλιο. Το έδαφος που καλλιεργήθηκε ο ανθρώπινος πολιτισμός ήταν η συγκέντρωση ανθρώπων σε πόλεις και η προσαρμογή τους στον εξελιγμένο αυτό τρόπο ζωής εκεί: Λόγω της διαβίωσης με συνανθρώπους και της αναγκαστικής εγγύτητας (γειτονίας), ισχυροποιούνται και εδραιώνονται καταρχήν οι καλοί τρόποι ώστε να προκύπτει ένα πρώτο δυναμικό ευστάθειας [2] [Σημ. 1]. Η ασφάλεια που παρέχεται σε συνδυασμό με τη δυνατότητα να μην εργάζονται σκληρά όλοι για τα προς το ζήν δίνουν τη δυνατότητα της ανάπτυξης των τεχνών, του συστήματος παιδείας, της φιλοσοφίας και των επιστημών.

    Η πολιτισμική ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους, διαιρούμενη γεωγραφικά, είναι η πολιτιστική δράση (υλικά και πνευματικά έργα, δραστηριότητες και έθιμα) και η πνευματική καλλιέργεια ή «culture»[Σημ. 2] (αξίες, παραδόσεις, παιδεία, μόρφωση, αισθητική, εκλέπτυνση συμπεριφοράς) που συνισταμένα διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων κατά τόπους. Ένας πολιτισμός δεν έχει απαραίτητα τοπικό χαρακτήρα. Μπορεί να διαχέεται γεωγραφικά και με άλλα κοινωνικά κριτήρια που του δίνουν ταυτότητα, όπως η φυλή, η εθνικότητα, η θρησκεία, η γλώσσα, η μόδα[Σημ. 3] ή κάποιος άλλος παράγοντας κοινωνικής συνοχής. Ένας πολιτισμός μπορεί να χαθεί, αν αλλοιωθούν σε μεγάλο ποσοστό στοιχεία της πολιτισμικής του ταυτότητας. Παρόλο που οι πολιτισμοί χάνονται ή εξελίσσονται σε νέα πολιτισμικά μορφώματα, κάποιοι αφήνουν πίσω τους πνευματικά επιτεύγματα ως παγκόσμια κληρονομιά όπως για παράδειγμα η Αρχαία Αθήνα ή το Ρωμαϊκό δίκαιο.

    Σήμερα η παγκοσμιοποίηση, κάτω από την ομπρέλα ενός πανανθρώπινου πολιτισμού, υπόσχεται και ως ένα σημείο δημιουργεί συνθήκες για την ανάπτυξη κοινών στοιχείων με ενωτικό ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα όπως οι ηθικές αξίες, η κοινωνική νοημοσύνη και η οικολογική συνείδηση. Η προσπάθεια για ενιαία πνευματική καλλιέργεια της παγκόσμιας κοινότητας μέσα σε δυναμικό συνοχής κοινού συστήματος αξιών έχει την έννοια της «συλλογικής νοημοσύνης» προς χάριν, πέραν του «ευ ζειν», της ίδιας της επιβίωσης του ανθρώπινου πολιτισμού στα δύσκολα σημεία [3] [4] της εξέλιξής του.

    Διάκριση των όρων «πολιτισμός» και «κουλτούρα»

    Ο «πολιτισμός» και στα ελληνικά συγχέεται συχνά με ένα γνήσιο υποσύνολό του, τον όρο «κουλτούρα». Ιστορικά, οι δύο αυτοί όροι αντανακλούν μέσα από τις διαφορετικές σημασίες που τους έχουν κατά καιρούς αποδοθεί και τις διαφορετικές χρήσεις στις οποίες έχουν αξιοποιηθεί πολλές καίριες ιδέες, συνθήκες, εμπειρίες και συγκρούσεις που προσδιόρισαν τη φυσιογνωμία και την εξέλιξη της σύγχρονης εποχής. Η λέξη πολιτισμός, καθώς και η συγγενής της και συχνά χρησιμοποιούμενη σήμερα ως συνώνυμη λέξη κουλτούρα(ως culture) εμφανίστηκαν ίσως απροσδόκητα αργά στην ιστορία. Η πρώτη χρήση τους εντοπίζεται στη Δ. Ευρώπη κατά τα τέλη το 18ου αιώνα και την καθιέρωσή τους τον 19ο αιώνα, κατά την εποχή που αποκαλείται συνήθως νεότεροι χρόνοι ή νεωτερικότητα. Οι δύο αυτές λέξεις σε σύντομο χρονικό διάστημα απέκτησαν τόσο πολλές και διαφορετικές σημασίες, όσο και παρεξηγήσεις σχετικά με τον ορισμό τους. Ουσιαστικά αναδείχθηκαν σε βασικούς όρους όλων των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, από τη φιλοσοφία και την αρχαιολογία, έως την ιστορία, την κοινωνιολογία και την εθνολογία. Ωστόσο, ακόμα και στο πλαίσιο της επιστημονικής χρήσης τους, φαίνεται πως δεν υπάρχει συμφωνία σε ό,τι αφορά στο νόημά τους.

    Οι πρώτοι χρήστες του όρου «πολιτισμός», του απέδιδαν πιθανόν τη σημασία της εκλεπτυσμένης συμπεριφοράς, της εξελικτικότητας του ατόμου, της ευγενείας και της απελευθέρωσης των ηθών, ως στοιχεία που έπονται της συμπεριφοράς κάποιου που ζει σε μια πόλη, κάποιου «πολιτισμένου». Αυτή η σύλληψη, αριστοκρατικής καταγωγής, περιείχε τη ιδέα της εξέλιξης του συνόλου προς το καλύτερο, και είχε ως κεντρική ιδέα έναν προοδευτικό πολιτισμό και μία πολιτισμένη και εκπολιτιστική Δύση. Σύμφωνα με τον Albert Sanon:

    «Πάντα με το άρθρο να προηγείται στον ενικό αριθμό, ο πολιτισμός εξέφρασε την ανάγκη παγκοσμιοποίησης του διαφωτισμού και την πίστη του σε μία πρόοδο δίχως τέλος ολόκληρης της ανθρωπότητας, με τις ανθρώπινες κοινωνίες να οφείλουν – η καθεμία με τον ρυθμό της- να γίνουν συμμέτοχοι του ενιαίου πολιτισμού, ακολουθώντας το παράδειγμα των πιο προχωρημένων μεταξύ τους κοινωνιών» [5]. Τον 19ο αι. ο όρος πολιτισμός συνδεόταν ακόμη με την έννοια της προόδου, της τελειοποίησης και της αξιολόγησης (με την έννοια της κρίσης).

    Το 1952 οι εθνολόγοι Άλφρεντ Κρέμπερ (Alfred Kroeber) και Κλάιντ Κλάκχον (Clyde Kluckhohn) κατέγραψαν 164 διαφορετικούς ορισμούς της κουλτούρας, και έκτοτε ο αριθμός αυτός αυξήθηκε. Τούτη η εννοιολογική διάσταση είναι εντονότερη στην Ελλάδα καθώς η λέξη «κουλτούρα» είναι γλωσσικό δάνειο το οποίο στερείται παραγώγων στην ελληνική γλώσσα. Το σημαντικότερο πιθανώς πρόβλημα είναι ότι και οι δύο έννοιες δεν έτυχαν συστηματικής επεξεργασίας και εφαρμογής, καθώς δεν διαθέτουμε μακρά και πλούσια παράδοση στις κοινωνικές επιστήμες. Είναι ενδεικτική η μοίρα της «κουλτούρας», η ξενικότητα της οποίας προκαλεί συχνά αντιδράσεις Ο Μ. Πλωρίτης λόγου χάρη, διερωτάται αγανακτισμένος «πότε επιτέλους θα αντικαταστήσουμε την ξενική και κακόηχη λέξη κουλτούρα με τη θαυμάσια ελληνική και ταυτόσημη λέξη Παιδεία;»[6] Προτάσεις έχουν γίνει επίσης προκειμένου αποδοθεί η ξένη λέξη ως «πνευματική καλλιέργεια»[7], «πνευματικός πολιτισμός»[8], «πολιτιστικό σύστημα»[9] «πολιτιστικό μόρφωμα»[10] κ.α.

    Σήμερα, με τον όρο πολιτισμό έχουμε την τάση να συμπεριλαμβάνουμε τις διάφορες κουλτούρες. Ο Lévi-Strauss μιλάει για έναν ενιαίο πολιτισμό (civilisation) ο οποίος απαρτίζεται από διάφορες κουλτούρες (cultures). Έτσι ο όρος πολιτισμός (civilisation) κρατάει μία υπερεθνική έννοια, ενώ ο όρος κουλτούρα (culture) χρησιμοποιείται κυρίως σε (ενδο)κοινωνικό επίπεδο και μπορεί να αναφέρεται σε μία ομάδα ή μια κατηγορία. Υπό αυτό το πρίσμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει την ενότητα και η κουλτούρα την διαφοροποίηση.

    Ο πολιτισμός ως αντιστοίχιση της λέξης culture/kultur διαχωρίζεται στην στενότερη έννοια του όρου και την πιο ευρεία, ανθρωπολογική του έννοια. Σύμφωνα με την Δήλωση της Mondiacult, της παγκόσμιας συνόδου για την πολιτιστική πολιτική (politique culturelle) που διοργανώθηκε το 1982 στο Μεξικό: « Με την ευρεία του έννοια ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει σήμερα το σύνολο των διαφοροποιών στοιχείων, πνευματικών και υλικών, διανοητικών και συναισθηματικών που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία ή μία κοινωνική ομάδα. Συμπεριλαμβάνει, εκτός των γραμμάτων και των τεχνών, τον τρόπο ζωής, τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, το σύστημα αξιών, τις παραδόσεις και τα δόγματα. […]. Με την στενή του έννοια εννοεί κυρίως το σύνολο των αξιών καθώς και τις γνωστικές και αισθητικές συνήθειες μίας κοινότητας και υπό αυτό το πρίσμα περιλαμβάνει την πολιτιστική κληρονομιά, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και τα κινήματα σκέψης.»

    ΠΟΛΙΤΙΚΗ=ΠΗΓΗ=

    =πολιτική η [politikí] Ο29 : 1. η τέχνη και η πρακτική της διακυβέρνησης, δηλαδή της οργάνωσης, της διεύθυνσης και της διοίκησης των ανθρώπινων κοινωνιών: H ~ είναι η τέχνη του εφικτού. H ~ είναι το πεδίο, όπου κρίνονται οι ιδεολογίες. 2. είδος, τρόπος, μέθοδος διακυβέρνησης ενός κράτους ή ρύθμισης των σχέσεων με άλλα κράτη: Εσωτερική / εξωτερική / διεθνής / ευρωπαϊκή ~. H κυβέρνηση ακολουθεί ~ λιτότητας / παροχών. Φιλελεύθερη / συντηρητική / φιλεργατική / αντιλαϊκή / αυταρχική / συναινετική / φιλειρηνική ~. 3α. σύνολο δραστηριοτήτων και πρακτικών, που σχεδιάζονται και εφαρμόζονται σε επί μέρους τομείς της δημόσιας ζωής: Οικονομική / κοινωνική / νομισματική / πιστωτική ~. β. σύνολο, δέσμη σχεδιασμένων ενεργειών, μέτρων και άλλων ρυθμίσεων, που αποσκοπούν στην επίτευξη συγκεκριμένων στόχων: H βελτίωση της οικονομίας / του βιοτικού επιπέδου / της κυκλοφορίας απαιτεί τη χάραξη συγκεκριμένης πολιτικής. ~ στήριξης του αγροτικού εισοδήματος. 4. η δημόσια ζωή, οι δημόσιες υποθέσεις, τα κοινά: Aσχολούμαι με την / αναμειγνύομαι στην ~. Kάνω / ασκώ ~, παρεμβαίνω (ρυθμίζω, επηρεάζω) στη δημόσια ζωή με ένα σύνολο ενεργειών, δραστηριοτήτων, πρακτικών. 5. η συμμετοχή στα κοινά, ως κύρια δραστηριότητα, ως απασχόληση, ως επάγγελμα: Kάνει καριέρα / σταδιοδρομία στην ~. Mπήκε νέος στην ~ κι έφτασε ψηλά. 6. το πεδίο όπου εκδηλώνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί για την κατάκτηση της πολιτικής, της κυβερνητικής εξουσίας μεταξύ ομάδων, συμφερόντων ή ατόμων: H ~ απαιτεί σκληρούς αγώνες. H ταξική πάλη εκφράζεται μέσο της πολιτικής. 7α. σύνολο δραστηριοτήτων, συμπεριφορών, μέτρων ή πρακτικών, που ρυθμίζουν, διαμορφώνουν σχέσεις μεταξύ ατόμων ή ομάδων: Οι αεροπορικές εταιρείες ακολουθούν ~ χαμηλών ναύλων. Οι εισαγωγείς αυτοκινήτων εφαρμόζουν ~ σταδιακών αυξήσεων. H αστυνομία εγκαινίασε μια ~ φιλική προς τον πολίτη. β. σχεδιασμένη συμπεριφορά, πρακτική, που εντάσσεται σε μια τακτική: Είναι ~ του να τα ΄χει καλά με όλους. ~ του καταστήματός μας είναι η ικανοποίηση του πελάτη. Σ΄ αυτή την υπόθεση δεν ακολούθησες καλή / σωστή ~.

    [λόγ.: 1: αρχ. πολιτική· 2-7: σημδ. γαλλ. politique < λατ. politica < αρχ. πολιτική]

    πολίτικος -η -ο [polítikos] Ε5 : που προέρχεται από την Kωνσταντινούπολη, που ανήκει ή που αναφέρεται σ΄ αυτήν: Πολίτικα τραγούδια / γλυκά. Πολίτικη σαλάτα και ως ουσ. η πολίτικη.

    ΠΟΛΙΤ(ΗΣ) –ΙΚΟΣ=ΠΗΓΗ= https://www.greek-language.gr

    =πολιτικός -ή -ό [politikós] Ε1 : I1. που ανήκει ή που αναφέρεται στην πολιτική1, που διεξάγεται με τα μέσα ή στο πεδίο της πολιτικής: Πολιτικά κόμματα / σχήματα / μορφώματα. Πολιτικές δυνάμεις / οργανώσεις / παρατάξεις. Πολιτικοί οργανισμοί / σχηματισμοί. Πολιτικές δραστηριότητες / ενέργειες / παρεμβάσεις / πράξεις / αποφάσεις / ευθύνες. Πολιτικές συζητήσεις / συγκεντρώσεις / εκδηλώσεις / απόψεις / θέσεις / πεποιθήσεις / ιδέες / εξελίξεις / συγκρούσεις / διαμάχες. Πολιτικά προβλήματα / θέματα / ζητήματα. Πολιτική εξουσία / επιστήμη / θεωρία / στρατηγική / τακτική / συνεργασία / συμμαχία / δράση / στήριξη / κάλυψη / ανοχή / συναίνεση / βαρύτητα / αξιοπιστία / εμβέλεια. Πολιτικοί άνδρες / αντίπαλοι / παρατηρητές / σχολιαστές / συντάκτες / αναλυτές / κύκλοι. Πολιτική καριέρα / σταδιοδρομία / επιβίωση. Πολιτική ενημέρωση / προπαγάνδα / αρθρογραφία / ομιλία / εκστρατεία. Πολιτικό παρασκήνιο / σενάριο / πρόγραμμα / ρεπορτάζ. Aσκούνται πολιτικές πιέσεις στην κυβέρνηση. H πολιτική ζωή της χώρας βρίσκεται σε κρίση. Ένα νέο κόμμα εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή. Tο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας είναι γηρασμένο. H κοινωνική σύγκρουση διεξάγεται στο πολιτικό πεδίο. Έπεσε η κυκλοφορία των πολιτικών βιβλίων. || Πολιτική διαθήκη / γεωγραφία / οικονομία. ~ θάνατος. ~ χάρτης*. Πολιτικό γραφείο*. (έκφρ.) πολιτικό τοπίο*. 2. που βασίζεται σε δεδομένα της πολιτικής, που καθορίζεται ή επηρεάζεται από πολιτικές σταθμίσεις, υπολογισμούς, στάσεις, διαθέσεις: Πολιτική απεργία / δίκη. Πολιτικοί όμηροι / κρατούμενοι / φυγάδες / πρόσφυγες. Πολιτικά εγκλήματα. Πολιτικό άσυλο. 3. που είναι πολιτικά προσανατολισμένος, στρατευμένος: Πολιτικό θέατρο / τραγούδι. II. που ανήκει ή που αναφέρεται στην πολιτεία, και ειδικότερα σε εξουσίες ή σε θεσμούς, σε αντιδιαστολή προς τους στρατιωτικούς ή τους εκκλησιαστικούς: Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι πολιτικές, στρατιωτικές και θρησκευτικές αρχές της περιοχής. ~ γάμος / συνταξιούχος / υπάλληλος. || (ως ουσ.) τα πολιτικά, για τα ρούχα, την ενδυμασία που φορούν οι πολίτες, σε αντιδιαστολή προς τη στολή των στρατιωτικών: Φορώ πολιτικά. ANT στρατιωτικά. III. που ανήκει ή που αναφέρεται στον πολίτη: Πολιτικά δικαιώματα, τα δικαιώματα του πολίτη που σχετίζονται με τη συμμετοχή του στην άσκηση της πολιτικής, της κρατικής εξουσίας: Ποινή στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων. Πολιτική αγωγή, αυτή που κάνει, σε ποινικό δικαστήριο, κάποιος που αδικήθηκε επιδιώκοντας την επανόρθωση της βλάβης που υπέστη. Πολιτικά δικαστήρια, αυτά που εκδικάζουν διαφορές μεταξύ ιδιωτών. Πολιτική δικονομία, το σύνολο των νομικών κανόνων, που καθορίζουν την εκδίκαση των ιδιωτικών διαφορών μεταξύ των πολιτών. Πολιτική άμυνα. || Πολιτικός μηχανικός*. IV. ~ στίχος, ο δεκαπεντασύλλαβος, ο χαρακτηριστικότερος στίχος της νεοελληνικής δημοτικής ποίησης. πολιτικά & (λόγ.) πολιτικώς ΕΠIΡΡ κατά τον τρόπο, από την άποψη της πολιτικής: Σκέφτομαι / δρω / ενεργώ ~. Aπόψεις / θέσεις / ιδέες ~ απαράδεκτες / ορθές / λαθεμένες. Πολιτικώς ενάγων. ~ ορθός*.

    [λόγ.: Ι1: αρχ. πολιτικός· I2: σημδ. γαλλ. politique· ΙΙ, ΙΙΙ: σημδ. γαλλ. civil· IV: μσν. σημ. με βάση ελνστ. σημ. `κοινός΄· λόγ. < αρχ. πολιτικῶς]

                                   ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ=ΠΗΓΗ=

    Οι πολιτικοί είναι γνωστοί για τη ρητορική τους σε ομιλίες ή διαφημίσεις υπέρ των εκστρατειών τους. Είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τη χρήση κοινών θεμάτων που τους επιτρέπουν να αναπτύξουν τις πολιτικές τους θέσεις με όρους εξοικειωμένους με τους ψηφοφόρους.[5] Οι πολιτικοί κατ ‘ανάγκη γίνονται έμπειροι χρήστες των μέσων ενημέρωσης.[6] Για σκοπούς διαφήμισης, τον 19ο αιώνα οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν εφημερίδες, περιοδικά και φυλλάδια, καθώς και αφίσες.[7] Τον 20ο αιώνα, αυτό μεταφέρθηκε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις να είναι το ακριβότερο μέρος μιας προεκλογικής εκστρατείας.[8] Στον 21ο αιώνα, ασχολούνται όλο και περισσότερο με τα κοινωνικά μέσα με βάση το Διαδίκτυο και τα έξυπνα τηλέφωνα.[9]

    Οι φήμες διαδραμάτισαν πάντα σημαντικό ρόλο στην πολιτική, συνήθως με την διάδοση αρνητικών φημών για τους αντιπάλους και θετικών φημών για τους ίδιου

    Με το γενικό όρο πολιτική (politics) εννοείται το σύνολο των μέτρων που λαμβάνονται και των μεθόδων και διαδικασιών που ακολουθούνται, μέσω των οποίων, ομάδες ανθρώπων οργανώνονται και λειτουργούν, προκειμένου να πετύχουν με τον αποτελεσματικότερο τρόπο και με το μικρότερο δυνατό κόστος τους σκοπούς που επιδιώκουν σε διάφορους τομείς δραστηριοτήτων. Ο όρος εφαρμόζεται τόσο σε κοινωνικές ομάδες ανθρώπων (κόμματα, οργανώσεις, συνδικάτα, συνελεύσεις κατοίκων κλπ), όσο και σε κυβερνήσεις κρατών για τον τρόπο διακυβέρνησης και χειρισμού των διαφόρων υποθέσεων. Η πολιτική είναι συνυφασμένη με την εξουσία και τη δύναμη που πηγάζει από αυτή.

    Eπίσης ο όρος πολιτική (policy) με διαφορετική έννοια αφορά σύνολο αρχών και κατευθύνσεων για την εφαρμογή συγκεκριμένων λειτουργιών σε οργανισμούς, εταιρείες και άλλες οργανώσεις, λαμβάνοντας ανάλογα ιδιαίτερο χαρακτηρισμό π.χ. Ναυτιλιακή Πολιτική, Αγροτική πολιτική, βιομηχανική πολιτική, αμυντική πολιτική, εξωτερική πολιτική, κ.λ.π

    Η άσκηση της πολιτικής (politics) αποτελεί τέχνη και επιστήμη που αφορά σε παραγωγή ιδεών και στον τρόπο εφαρμογής τους, τόσο σε ζωτικά ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και υπόστασης (ελευθερία, ασφάλεια, δικαιοσύνη, πολιτισμός, κτλ), καθώς επίσης και σε όλα τα υπόλοιπα θέματα που αφορούν στο κοινωνικό σύνολο, στον πολίτη, στον εργαζόμενο, κτλ. Όταν η πολιτική αποσκοπεί να διατηρηθεί ή να κατακτήσει ένα κόμμα την εξουσία ως αυτοσκοπός, τότε υπεισέρχεται η διαφθορά, η κατάχρηση εξουσίας, το «χρήμα» και οι περισσότεροι πολίτες απογοητεύονται και παύουν να ενδιαφέρονται για αυτά που τους αφορούν, με κίνδυνο τα αποτελέσματα να είναι ολέθρια σε όλους τους τομείς. :

    = https://el.wikiquote.org/

    Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Μπίσμαρκ

    ·  Αν δε θέλεις να κόψεις το κεφάλι του λαού, μόρφωσέ το. Βίκτωρ Ουγκώ

    ·  Αν είσαι ουδέτερος στις αδικίες, παίρνεις το μέρος του θύτη. Αν ένας ελέφαντας πατάει την ουρά ενός ποντικιού και λες πως είσαι ουδέτερος, το ποντίκι δε θα εκτιμήσει την ουδετερότητά σου Τούτου Ντέσμοντ

    ·  Αυτός που λυγίζει, δεν σπάει εύκολα Παπαδημητρίου Δημήτριος

    ·  Βεβαίως, μπορείτε να μην ασχολείστε με την πολιτική, έτσι κι αλλιώς η πολιτική θα ασχοληθεί μαζί σας Μονταλαμπέρ Σ.

    ·  Για να οδηγήσεις τους ανθρώπους, ακολούθησέ τους Λαο Τσι

    ·  Δεν είναι στη φύση της πολιτικής να εκλέγονται οι καλύτεροι. Οι καλύτεροι δε θέλουν να εξουσιάζουν το συνάνθρωπό τους Μακντόναλντ Τζορτζ

    ·  Δεν ξέρει τίποτα και πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Αυτό δείχνει ότι θα σταδιοδρομήσει στην πολιτική Σω Μπ.

    ·  Δεν υπάρχει τέτοια πολιτική αλχημεία μέσω της οποίας θα μπορούσαμε να παράγουμε χρυσή συμπεριφορά από τα μολυβένια ένστικτα Σπένσερ E.

    ·  Δημαγωγία είναι η ικανότητα, να επενδύεις τις μικρότερες ιδέες με τα πιο παχιά λόγια Λίνκολν Αβραάμ

    ·  Διαίρει και βασίλευε Άγνωστος

    ·  Εάν είναι καλή πολιτική, αυτό σημαίνει ότι είναι κακή οικονομία και το αντίθετο Μπερ Γ.

    ·  Εάν εσείς ψεύδεστε για να κερδίζετε λεφτά αυτό είναι απάτη, αν όμως ψεύδεστε για να κερδίζετε ψήφους αυτό είναι πολιτική Άγνωστος

    ·  Εάν έχετε την ικανότητα με σαφήνεια να εκφράζετε τις σκέψεις σας, τότε δεν μπορείτε να ασχοληθείτε με την πολιτική Άγνωστος

    ·  Εάν θέλετε να πετύχετε στην πολιτική μη δίνετε ελευθερία στην συνείδησή σας Λόιτζ Τζόρντζ Ντ.

    ·  Είναι γενικό λάθος να φαντάζεται κανένας ότι εκείνος που διαμαρτύρεται δυνατότερα, ενδιαφέρεται περισσότερο για την ευημερία του κοινού Μπιούρκ Ε.

    ·  Εκείνοι που ξεχωρίζουν την πολιτική από την ηθική, ποτέ δεν θα καταλάβουν ούτε τη μία, ούτε την άλλη Απολλώνιος ο Περγαίος

    ·  Ελευθερία μόνο για τους οπαδούς της κυβέρνησης και για τα μέλη ενός μόνο κόμματος -άσχετα με το πόσο μεγάλο είναι- δεν είναι ελευθερία. Ελευθερία είναι η ελευθερία να σκέπτεται κανείς διαφορετικά Λούξεμπουργκ Ρόζα

    ·  Ένα αδειανό στομάχι δεν είναι καλός πολιτικός σύμβουλος

    ·  Επιτροπή είναι μια συνάθροιση στην οποία πολλοί μαζί κάνουν τη δουλειά ενός ανθρώπου Άγνωστος

    ·  Η αλήθεια δεν έχει καμιά σχέση με τον αριθμό των ανθρώπων που θα εξοντώσει Μάο Τσε Τουνγκ

    ·  Η αληθινή πολιτική -πολιτική άξια του ονόματός της και η μόνη στην οποία θέλω να αφιερωθώ- είναι απλώς ζήτημα προσφοράς στους γύρω μας: προσφορά στην κοινωνία και σ’ αυτούς που θα ακολουθήσουν. Η βαθύτερη αιτία είναι ηθική, διότι έτσι εκφράζεται με πράξεις ένα χρέος προς το κοινωνικό σύνολο Χάβελ Βάκλαβ

    ·  Η ανάγκη είναι η πρόφαση για κάθε παραβίαση της ελευθερίας. Είναι το πρόσχημα των τυράννων, η κραυγή των σκλάβων Πιτ Ουίλιαμ

    ·  Η απασχόληση με την πολιτική για έναν συγγραφέα είναι ελεεινό χασομέρι, κατεργάρικος φενακισμός, το ριζικό των χοντροκέφαλων, άξεστων και απατεώνων Ζολά Αι.

    ·  Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου. Τότε και τώρα, πάντοτε η αυτή. Τότε διά της βίας, τώρα διά του δόλου… και διά της βίας. Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι, οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά διά τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των. Παπαδιαμάντης

    ·  Η δημοκρατία είναι το μοναδικό κοινωνικό σύστημα, που μπορούμε να καταργήσουμε με δημοκρατικές διαδικασίες Άγνωστος

    ·  Η εκτέλεση κάθε συλλογικού έργου περνάει αναγκαστικά από τις ακόλουθες φάσεις: ενθουσιασμός, απογοήτευση, σύγχυση, αναζήτηση ενόχων, τιμωρία αθώων, επιβράβευση ασχέτων Άγνωστος

    ·  Η εντιμότητα στην πολιτική είναι συνέπεια της δύναμης, η υποκρισία: αποτέλεσμα της αδυναμίας Λένιν

    ·  Η εξουσία είναι απρόβλεπτη και για αυτό αφήνει μια πιθανότητα τυχαίας λήψης σωστών αποφάσεων Μάμτσιτς Μ.

    ·  Η ευπρέπεια στην διεξαγωγή των πολιτικών αγώνων, ανυψώνει την πολιτική στάθμη μιας χώρας Ζαφειρόπουλος Κ.

    ·  Η πάλη κομμουνισμού – καπιταλισμού δεν έχει πια λόγο υπάρξεως, η νέα διαμάχη είναι μεταξύ εθνικισμού και διεθνισμού. Μεγκρέ Μπ.

    ·  Η πιο ανησυχητική πολιτική κατάσταση θα ήταν μια περίοδος παγκόσμιας φιλίας Αμβρόσιος Μπιρς

    ·  Η πολιτική δεν απασχολεί σήμερα τους ανθρώπους ούτε κατά το εν δέκατον απ’ ό,τι τους απασχολεί να βρουν μια θέση για παρκάρισμα Ρότζερς Ου.

    ·  Η πολιτική δεν αποτελεί επάγγελμα, αλλά αποστολή Ράλλης Γ.

    ·  Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού (Politics is not the art of the possible) Γκαλπραίηθ Τζων Κένεθ

    ·  Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά της ισορροπίας ανάμεσα στο δυσάρεστο και το καταστροφικό Κέννεντυ Τζ.

    ·  Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού. Είναι η επιλογή μεταξύ του καταστροφικού και του δυσάρεστου Γκάλμπραϊτ Τζ.

    ·  Η πολιτική δεν είναι ποιητικός ιδεαλισμός. Είναι ρεαλιστική σοφία της καθημερινότητας Μαχφούζ Ν.

    ·  Η πολιτική δεν μ’ ενδιαφέρει. Είναι σαν σκυλίσια ζωή χωρίς σκυλίσια αξιοπρέπεια Κίπλινγκ Ρ.

    ·  Η πολιτική δύναμη είναι η διπλωματική ονομασία του νόμου της ζούγκλας Κάλμπερτσον Ε.

    ·  Η πολιτική είναι η πιο συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας, ενώ η οικονομία είναι η πιο συμπυκνωμένη έκφραση της απληστίας Λένιν (παράφραση)

    ·  Η πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να μπλέκονται σε όσα τους αφορούν Βαλερύ Π.

    ·  Η πολιτική είναι η τέχνη της ψευδολογίας Βολταίρος

    ·  Η πολιτική είναι σαν το μπιλιάρδο. Φθάνει κανείς στο στόχο μόνο με συγκρούσεις

    ·  Η πολιτική είναι συνήθως η εκτελεστική εξουσία της ανθρώπινης ανωριμότητας Μπρίτεν Β.

    ·  Η πολιτική είναι το μοναδικό επάγγελμα για το οποίο δε χρειάζεται εκπαίδευση Στίβενσον Ρ.

    ·  Η πολιτική επιρροή των γυναικών στη χώρα (την ημέρα) είναι πολύ χαμηλή Ζβανέτσκι Μ.

    ·  Η πολιτική ήταν αρχικά η τέχνη του να εμποδίζεις τους άλλους να ανακατεύονται σε ό,τι τους αφορά. Σε μια επόμενη φάση προστέθηκε η τέχνη του να αναγκάζεις τους άλλους να αποφασίζουν γι’ αυτά που δεν καταλαβαίνουν Βαλερύ Π.

    ·  Η πολιτική και η μοίρα μας καθορίζονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά, απλώς επειδή οι άνθρωποι με ιδανικά δεν αναμιγνύονται στην πολιτική Καμυ Α.

    ·  Η πολιτική σε κάνει τόσο ανεξάρτητο, όσο η φυλακή ελεύθερο Ρόντζερς Ου.

    ·  Η συσκέψεις είναι απαραίτητες, αν έχετε αποφασίσει να μην κάνετε τίποτα Τζ Γκέλμπραϊτ

    ·  Η τέχνη είναι μορφή εξουσίας του αισθήματος, ενώ η πολιτική είναι η εξουσία της ψυχρής λογικής Χορν Δ.

    ·  Η τέχνη της πολιτικής είναι να προβλέπεις το αναπόφευκτο και να επισπεύδεις την εμφάνιση του Ταλεϋράνδος Κ.

    ·  Η τέχνη της πολιτικής είναι να φέρνεις τα πράγματα έτσι ώστε να έχει όφελος να είσαι ενάρετος Ελβέτιος Κ.

    ·  Η τέχνη του πολέμου είναι η τέχνη να εξοντώνεις ανθρώπους, η τέχνη της πολιτικής είναι να τους εξαπατάς. Ντε Αλαμπέρ Ζ.

    ·  Η φλυαρία των ΜΜΕ είναι η υπεραξία της σιωπής μας

    ·  Κάθε άνδρας μπορεί να έχει φίλους, εκτός από τον πολιτικό άνδρα (Les hommes peuvent avoir des amis, pas les hommes d’Etat) Ντε Γκολ Σ.

    ·  Κάθε λαός κυβερνάται έτσι όπως του αξίζει Ντε Μαιτρ Ιωσήφ κόμης

    ·  Κάθε πολιτικό μέτρο που είναι αναγκαίο είναι και επικίνδυνο

    ·  Κάθε φορά που συμπληρώνω μια κενή θέση, δημιουργώ δέκα δυσαρεστημένους και έναν αχάριστο Λουδοβίκος 14ος της Γαλλίας

    ·  Καμιά φορά δε λένε τόσα ψέματα, όσα λένε στον καιρό του πολέμου, μετά από κυνήγι και πριν τις εκλογές Μπίσμαρκ

    ·  Καπιταλισμός: έχετε δυο αγελάδες, πουλάτε τη μία και αγοράζετε βόδι. Σοσιαλισμός: έχετε δύο αγελάδες, η κυβέρνηση αφαιρεί τη μια και τη δίνει στον γείτονα. Κομμουνισμός: έχετε δύο αγελάδες, η κυβέρνηση αφαιρεί και τις δυο και σας δίνει γάλα. Φασισμός: έχετε δύο αγελάδες, η κυβέρνηση αφαιρεί και τις δυο και σας τουφεκίζει. Το επιμύθιο: μη μπλέκεστε με τις αγελάδες, θα έχετε μόνο δυσάρεστα Άγνωστος

    ·  Λένε ότι ο ορθότερος κανόνας της πολιτικής είναι να μην κυβερνάς πολύ. Αυτή η αρχή στο ίδιο βαθμό ισχύει και στην αγωγή Πωλ Ζ.

    ·  Μην επιδιώξεις ποτέ σου να γίνεις λαοφιλής, εάν δεν έχεις την πεποίθηση ότι θα είσαι ικανός να αντιμετωπίσεις την οργή του πλήθους Ναπολέων

    ·  Μην λες ποτέ σου μεγάλα λόγια, αν δεν είσαι ικανός να πραγματοποιήσεις τουλάχιστον τα μισά από εκείνα που λες (Συμβουλή του Αννίβα προς ενθουσιώδη οπαδό του) Αννίβας

    ·  Νόει το πραττόμενον (Να κατανοείς, δηλαδή να ξέρεια καλά, τι είναι εκείνο το οποίο πράττεις) Βίας

    ·  Ο βασικός σκοπός του πολιτικού είναι να γίνει ηγέτης διαφορετικών όχλων που πορεύονται σε διάφορες κατευθύνσεις Άγνωστος

    ·  Ο πιο ευχάριστος τρόπος για να καταστραφείς είναι οι γυναίκες, ο πιο γρήγορος τα τυχερά παιχνίδια… Ο πιο σίγουρος, η πολιτική Πομπιντού Ζ.

    ·  Ο πόλεμος είναι μια μέθοδος να λύνεις με τα δόντια έναν πολιτικό κόμπο που δεν μπορείς να τον λύσεις με τη γλώσσα. Αμβρόσιος Μπιρς

    ·  Ο πόλεμος είναι μια σύγκρουση, στην οποία αλληλοεξοντώνονται άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι. Και μάλιστα για να δοξαστούν και να ωφεληθούν κάποιοι που γνωρίζονται και δεν αλληλοεξοντώνονται Βαλερύ Πωλ

    ·  Ο πολιτικός δεν πρέπει να επιδεικνύεται με τα λόγια που λέει, αλλά με τα έργα που πράττει Πυθαγόρας

    ·  Ο πολιτικός λόγος γίνεται, όσο πάει και περισσότερο, σκόπιμη, μεθοδευμένη λεκτική οργάνωση της ανακρίβειας. Έτσι, η ανακρίβεια από αδυναμία έγινε δύναμη και η κοινή γνώμη έγινε αντικείμενο χειρισμών Τσάτσος Δ.

    ·  Ο πολιτικός οφείλει να εφευρίσκει για τη νέα στιγμή, νέα σκέψη

    ·  Ό, τι πουν τα πρόβατα είναι το σωστό. Ό, τι πράξουν οι ποιμένες είναι το ιερό. Το πρώτο προσβάλλει την Λογική και το δεύτερο προσβάλλει την Ηθική. Και τα δυο στηρίζουν την Πολιτική Λιακάτου Σ.

    ·  Οι «Μαρξ & Σπενσερ» νικήσανε τους Μαρξ και Ένγκελς Θάτσερ Μ.

    ·  Οι Άγγλοι έχουσι δύο βουλάς, την άνω και την κάτω, ημείς μίαν μόνην ανω-κάτω Ροϊδης Εμμανουήλ

    ·  Οικονομία της κυβέρνησης: τέτοια οικονομία που ο καθένας θέλει να φάει, αλλά κανένας δεν θέλει να πλένει τα πιάτα Φινκ Β.

    ·  Οικονομική πολιτική σημαίνει: αν κινείται φορολόγησέ το, αν συνεχίζει να κινείται ρύθμισέ το νομοθετικά, αν σταματήσει να κινείται επιδότησέ το Ρήγκαν Ρ.

    ·  Όλη η πολιτική βασίζεται στην αδιαφορία της πλειοψηφίας Ρέστον Τζ.

    ·  Ολόκληρη η πολιτική θα άλλαζε συθέμελα αν και μόνο το γεγονός της υπόσχεσης εθεωρείτο απ’ όλο τον κόσμο απυπόφορο και ανεπίτρεπτο Βαλερύ Π.

    ·  Όποιος έχει τους ηλιθίους με το μέρος του, έχει και την πλειοψηφία. Θα κυβερνήσει Τουέην Μαρκ

    ·  Όσο περισσότερο ιδρώνουμε στην ειρήνη, τόσο λιγότερο ματώνουμε στον πόλεμο Παντιτ Βιχαγια Λασκμι

    ·  Όσο περισσότερους πολίτες με πολιτικό θάρρος έχει μια χώρα, τόσο λιγότερους ήρωες θα χρειαστεί κάποτε Μανιάνι Φράνκα

    ·  Πάντα θεωρούσα την τρομοκρατία μια από τις πιο ευτελείς μορφές πολιτικού αγώνα, ακριβώς γιατί είναι από τις πιο βάρβαρες και πιο ανήθικες μορφές πολιτικού αναλφαβητισμού Φεραγιόλι Λ.

    ·  Πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα Φον Κλάουζεβιτς

    ·  Πολιτική – η συνέχεια του πολέμου με ειρηνικά μέσα. Κρουγκλόφ Α.

    ·  Πολιτική είναι η διπλωματική ονομασία του νόμου της ζούγκλας Κόλμπερτσον Ε.

    ·  Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε Τσώρτσιλ Γ.

    ·  Πολιτική είναι η καθημερινή προσαρμογή της συμπεριφοράς μας σε αναγκαιότητες

    ·  Πολιτική είναι η συστηματική οργάνωση του μίσους Άνταμς Χ.

    ·  Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού Μπίσμαρκ

    ·  Πολιτική είναι όταν οι άντρες γλύφουν κώλους για λεφτά και οι γυναίκες πηδιούνται για αυτά Τρόϊ Μ.

    ·  Πολιτική είναι το να ασχολείσαι με τα κοινά για δικό σου όφελος Βάρος Δημήτρης

    ·  Πολιτική καμπάνια: η τέχνη ν’ ακούς το σφυγμό του έθνους με ανοιχτό το στόμα Τιούσετ Φ.

    ·  Πολιτική οικονομία: δυο λέξεις που πρέπει να χωρίζουν για πάντα, λόγω πλήρους ασυμφωνίας Αμερικάνικο ρητό

    ·  Πολιτική: ακατάπαυστη επιλογή μεταξύ δυο κακών Μόρλι Τζ.

    ·  Πολιτική: αλληλοσπαραγμός συμφερόντων μασκαρεμένος σε αντιπαράθεση αρχών. Μπηρς Α.

    ·  Πολιτική: αναίμακτος πόλεμος. Πόλεμος: αιματηρή πολιτική Μάο Τσε Τουγκ

    ·  Πολιτική: απασχόληση για τους ανώμαλους Λεχ Βαλέσσα

    ·  Πολιτική: ένας αγώνας συμφερόντων μεταμφιεσμένος σε διαγωνισμό αρχών. Αμβρόσιος Μπιρς

    ·  Πολιτική: κάτι σαν ιδεολογία μιας ομάδας ανθρώπων που επινοήθηκε για να «συγκρατήσει» μέσα σε κάποια όρια την απληστία μιας αχόρταγης μειοψηφίας Σοϊλεμεζίδης Γ.

    ·  Πολιτική: ο συμβιβασμός άπληστων συμφερόντων Άγνωστος

    ·  Πολιτική: τέχνη συνέχεια να βρεις αιτίες για καινούργιους φόρους Ναρ Χ.

    ·  Προτείνω στους Νεοδημοκράτες φίλους μου μια συμφωνία. Αν σταματήσουν να λένε ψέματα για μας, θα σταματήσουμε να λέμε την αλήθεια γι’ αυτούς Σημίτης Κώστας

    ·  Πώς να μπορέσω να εξουσιάζω τους άλλους, όταν δεν έχω τη δύναμη να εξουσιάζω τον εαυτό μου; Ραμπελέ Φρανσουά

    ·  Σε κάποιες χώρες η σάτιρα είναι περιττή. Η κυβέρνηση γελοιοποιείται από μόνη της Ρόντα Αλεξάντερ

    ·  Σε μια ευνομούμενη χώρα εγκαθίστανται οι ομογάλακτοι αδελφές Δικαιοσύνη και Ειρήνη Πίνδαρος

    ·  Σε μια χώρα δίκαιη, η φτώχεια είναι ντροπή. Σε μια χώρα άδικη, ο πλούτος είναι ντροπή Κομφούκιος

    ·  Σε περιόδους πολιτικών και πολεμικών αναστατώσεων οι παρατάξεις σκόπιμα αλλάζουν τη σημασία των λέξεων. Την ασυλλόγιστη τόλμη την ονομάζουν ανδρεία, την επιφυλακτικότητα δειλία, τη σύνεση ανανδρία, την περίσκεψη αδράνεια και ατολμία, την παράφορη ορμή ανδρική αρετή, την κακουργία καπατσοσύνη, την τιμιότητα βλακεία Θουκυδίδης

    ·  Στα νέα γεγονότα, νέες αποφάσεις

    ·  Στην πολιτική δεν έχουν σημασία οι προθέσεις, αλλά τα αποτελέσματα

    ·  Στην πολιτική δεν παίζουν, αλλά μόνο ανακατεύουν την τράπουλα Ιζικόβσκι Κ.

    ·  Στην πολιτική είναι ανώφελο να κοιτάς πιο μακριά παραπάνω από δυο βδομάδες Τσέμπερλεν Τζ.

    ·  Στην πολιτική είσαι αναγκασμένος να κάνεις πολλά πράγματα που δε θα έπρεπε να τα κάνεις Ρούζβελτ Τ.

    ·  Στην πολιτική είσαι αναγκασμένος να προδώσεις ή τη χώρα σου ή τους ψηφοφόρους σου. Εγώ προτιμώ το δεύτερο Ντε Γκολ Σ.

    ·  Στην πολιτική έρχονται με λαμπερό μέλλον και φεύγουν με απαίσιο παρελθόν Άγνωστος

    ·  Στην πολιτική η λέξη «αλήθεια» σημαίνει οποιοδήποτε ισχυρισμό την ψευτιά του οποίου κανένας δεν μπορεί να την αποδείξει Άγνωστος

    ·  Στην πολιτική ήθος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα Λένιν

    ·  Στην πολιτική όχι μόνο λείπουν οι ηγέτες, αλλά η ανεξαρτησία του πνεύματος και η έννοια του δίκαιου του πολίτη έχουν σε ένα μεγάλο ποσοστό παρακμάσει Αϊνστάϊν Α.

    ·  Στην πολιτική τα λόγια δεν έχουν σημασία, αλλά η φωνή με την οποία ειπώθηκαν Ρομέν Ζ.

    ·  Στην πολιτική, όπως και στην γραμματική, το λάθος που κάνουν όλοι ανακηρύσσεται κανόνας Μαλρό Α.

    ·  Στόχος της πολιτικής είναι η θρησκεία, η ηθική και η ποίηση, όλα σε ένα Ντε Σταλ Μαντάμ

    ·  Τα έθνη πρέπει να εξαφανιστούν και με την εξαφάνιση των εθνών εξαφανίζεται και η ίδια πολιτική Όσσο

    ·  Τα εφτά που δεν πρέπει να έχεις: Πλούτο χωρίς μόχθο. Γνώση χωρίς χαρακτήρα. Πολιτική χωρίς αρχές. Απόλαυση χωρίς συναίσθημα. Εμπόριο χωρίς ήθος. Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά. Αγάπη χωρίς θυσία Γκάντι Μ.

    ·  Τα λάθη είναι ανθρώπινα, το να ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους, πολιτική Άγνωστος

    ·  Τι διαφορά έχει για τους νεκρούς, τα ορφανά και τους αστέγους, αν την καταστροφή την έφερε η απολυταρχία, ή έγινε στο σεπτό όνομα της ελευθερίας και της δημοκρατίας; Γκάντι Μαχάτμα

    ·  Τι μπορούν να κάνουν οι νόμοι στην πολιτική χωρίς ηθική Φραγκλίνος Β.

    ·  Το «κάτι πρέπει να κάνω» πάντα λύνει περισσότερα προβλήματα από το «κάτι πρέπει να γίνει» Σύγχρονο γνωμικό

    ·  Το εμπόριο ιδεολογίας αποτελεί μια πολύ κερδοφόρα μπίζνα… Τόσοι και τόσοι έχουν πλουτίσει καλλιεργώντας στις αχανείς και εύφορες πεδιάδες της πολιτικής Τάγιος Ν.

    ·  Το ένα ψέμα είναι ψέμα, τα δυο είναι ψέματα, αλλά τα τρία είναι πολιτική Εβραϊκή παροιμία

    ·  Το θεμέλιο της κάθε πολιτικής είναι η αδιαφορία της πλειοψηφίας Ρέστον Τζ.

    ·  Το κόμμα που δηλώνει ως δικό του επίτευγμα τη βροχή, δεν πρέπει να εκπλήσσεται, όταν το κατηγορούν για ανομβρία Μόροου Ντ.

    ·  Το πείραμα στην πολιτική είναι η επανάσταση Ντισραέλι Μπ.

    ·  Το πρόβατο και ο λύκος διαφορετικά καταλαβαίνουν τη λέξη «ελευθερία», εδώ είναι η ουσία όλων των διαφωνιών που κυριαρχούν μέσα στην κοινωνία Λίνκολν Α.

    ·  Το Σύνταγμά μας δεν γράφτηκε στην άμμο, για να έρχεται και να το σβήνει κάθε κύμα νέων δικαστών με το φύσημα κάθε πολιτικού ανέμου

    ·  Το ψέμα έγινε ευγένεια στα χέρια της πολιτικής Αϊνστάιν

    ·  Το ψέμα έχει ισχυρούς σύμμαχους με πρώτη την πολιτική που ξέρει να το αξιοποιεί και να το προβάλλει με το μανδύα της ευγένειας Αϊνστάιν Α.

    ·  Το ψέμα υψώθηκε κι έγινε ευγένεια στα χέρια της πολιτική Αϊνστάϊν Α.

    ·  Τρία πράγματα δεν κάνεις στην πολιτική: δεν υποχωρείς… δεν ανακαλείς… και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου Ναπολέων

    ·  Φρόντιζε να αρέσεις σε όλους Περίανδρος

    ·  Φύσει μέν έστιν άνθρωπος ζώον πολιτικόν (Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον) Αριστοτέλης

     ΠΟΛΙΤΕΣ=ΠΗΓΗ=

    Σε γενικές γραμμές, ο πολίτης είναι «άτομο που δεν ανήκει σε ένοπλες δυνάμεις, αστυνομικές ή πυροσβεστικές δυνάμεις, σύμφωνα με το λεξικό Merriam Webster επίσης πολίτης είναι αυτός που έχει την ιθαγένεια μιας χώρας.Οπου αυτό του δίνει την δυνατότητα να έχει πολιτικά δικαιώματα. Βικιπαίδεια

    Η έννοια του πολίτη και η συμβολή του Αριστοτέλη στη σύγχρονη πολιτική σκέψη= https://www.huffingtonpost.gr/

    Ποιος είναι κατά τον Αριστοτέλη ο άριστος πολίτης της αρίστης Πολιτείας; Είναι ο ενεργός πολίτης, που συμμετέχει κατά προαίρεσιν στις αποφάσεις της πόλης του -τόσο με την ευρύτερη έννοια του βουλεύεσθαι και κρίνειν, όσο και με τη στενότερη έννοια της άσκησης εξουσίας- είναι ο φρόνιμος και μετριοπαθής άνθρωπος, ο επαρκώς διαβιών (ούτε υπερπλούσιος ούτε υπέρπτωχος), ο οποίος πράττει με ευθύνη, για να διασφαλίζει στην πόλη του την ευμάρεια, την παιδεία και την ειρήνη. Είναι ο ελεύθερος νους που δημιουργεί εν αυτονομία και ζει «κατά προαίρεσιν» αλλά ταυτόχρονα υπακούει εθελότρεπτα στο νόμο και παράγει ατομικά και συνολικά έργα αρετής.

    Μαρία Βενετή

    «Πολίτης δ’ ἁπλῶς οὐδενί τῶν ἂλλων ὁρίζεται μᾶλλον ἢ τῷ μετέχειν κρίσεως και ἀρχῆς». (Πολιτικά 1275a24)

    Η σύνδεση της αρχαίας ελληνικής πολιτικής φιλοσοφίας με την ηθική αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο τόσο της φιλοσοφικής παράδοσης όσο και της πολιτικής αντίληψης των αρχαίων Ελλήνων. Στους δέκα περίπου αιώνες της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας (από τον 6ο αι. π.Χ μέχρι και τον 4ο αι. μ.Χ.) η ελληνική διανόηση δεν έπαψε να επισημαίνει την ανάγκη προσέγγισης της πολιτικής με ηθικούς όρους. Το γεγονός ότι στην εποχή μας η εν λόγω συνάφεια έχει δραματικά διαρραγεί μας καλεί να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τον προβληματισμό των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, στοχεύοντας στην επανασύνδεση των δύο βασικών αυτών δομών του ανθρώπινου βίου, θεωρώντας ότι τα πολύ σημαντικά κείμενα των Ελλήνων φιλοσόφων είναι δυνατό να γίνουν σηματοδότες για την επίλυση των σύγχρονων πολιτικών προβλημάτων.

    Η παραπάνω προβληματική απασχόλησε τους συνέδρους του 29ου Διεθνούς συνεδρίου Φιλοσοφίας, το οποίο διεξήχθη στη Ρόδο από 7 έως 15 Ιουλίου και σημείωσε εμφανή επιτυχία ως προς τη συμμετοχικότητα και την απήχηση (Το Συνέδριο οργανώθηκε από τη Διεθνή Εταιρεία Ελληνικής Φιλοσοφίας και την Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία και πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, τη συμβολή της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και τη στήριξη της Βουλής των Ελλήνων). Με αφορμή τη λήξη των εργασιών του Συνεδρίου θα διατυπώσουμε λίγες σκέψεις πάνω στο θέμα του, που ήταν θεμελιώδες για την ελληνική φιλοσοφική παράδοση: «Ηθική και πολιτική φιλοσοφία των Ελλήνων, από τους Προσωκρατικούς μέχρι τους Νεοπλατωνικούς».

    Αρχίζοντας από τα Πολιτικά του Αριστοτέλη, όπου διατυπώνεται ο γενικός ορισμός του πολίτη, θα επιχειρήσουμε μια σύντομη σύγκριση του αριστοτελικού ορισμού του πολίτη («μετέχειν κρίσεως και ἀρχῆς») με τη νεότερη αντίληψη για τον πολίτη, όπως αυτή προκύπτει από τη γενικότερη εικόνα της πολιτικής πρακτικής παγκοσμίως. Στο τρίτο βιβλίο των Πολιτικών ο κύριος άξονας της αριστοτελικής επιχειρηματολογίας αναφορικά με την έννοια του πολίτη είναι η συμμετοχή του τελευταίου στην άσκηση εξουσίας. Ο πολίτης κατά τον Αριστοτέλη, πρέπει να είναι κοινωνός αρχής: Δεν αρκεί απλά να ενδιαφέρεται για τα κοινά, αλλά είναι αναγκαίο να ασκεί εξουσία. Το είδος της συμμετοχής του πολίτη στην εξουσία ορίζεται από την πολιτεία, άλλος δηλαδή είναι ο πολίτης στη δημοκρατία και άλλος στην ολιγαρχία, όπως αναφέρει στα Πολιτικά, ωστόσο το ίδιο το κείμενο των Πολιτικών μας οδηγεί στη σκέψη πως ο ρόλος της πολιτείας συνίσταται κυρίως στο να καθορίζει ποσοτικά ζητήματα, που αφορούν κυρίως το βαθμό συμμετοχής του πολίτη στην εξουσία, χωρίς όμως αυτό να διαφοροποιεί διόλου το βασικό κριτήριο της ιδιότητας του πολίτη, δηλαδή την ενεργό συμμετοχή του στην άσκηση αρχής (θα λέγαμε της δικαστικής, της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας).

    Αν και ο ορισμός αυτός είναι μάλλον στενός- και τούτο γίνεται αντιληπτό από το ότι ένας μεγάλος αριθμός πολιτών, όπως οι νέοι, οι ξένοι, οι μέτοικοι και οι χειρώνακτες ή οι βαναυσοτέχναι, παραμένει εκτός των ορίων του, άρα και εκτός της πολιτικής σκηνής, κατά τον Αριστοτέλη- είναι αξιοσημείωτο ότι στη συνέχεια του κειμένου ο ορισμός δεν διαφοροποιείται από το φιλόσοφο. Παραμένει ως ο γενικός ορισμός του πολίτη, αν και σκιαγραφεί μόνο τον πολίτη της δημοκρατίας, πράγμα που επισημαίνει πρώτος ο ίδιος ο Αριστοτέλης, αποδεχόμενος ότι ο πολίτης στη δημοκρατία είναι «μάλιστα πολίτης», δηλαδή κατ’ εξοχήν πολίτης. Το γεγονός ότι η διαφορετικότητα των πολιτευμάτων δεν συνιστά για τον Αριστοτέλη λόγο μετασχηματισμού του ορισμού του πολίτη (αν και κάθε πολίτευμα προσδίδει άλλο ύφος στον πολίτη και την πολιτεία) είναι καίριο για την κατανόηση της φιλοσοφικής του τοποθέτησης σε ό,τι αφορά τη σχέση ατόμου-πολιτείας.

    Κατά τη γνώμη μας το «μετέχειν» αποτελεί για τον Αριστοτέλη «όρο» της πολιτικής ουσίας του ανθρώπου και, όπου αυτό δεν είναι επιτρεπτό, φαίνεται να εννοεί, εκεί δεν συζητούμε για πολίτες. Η αθηναϊκή δημοκρατία σφραγίζει τη σκέψη του Αριστοτέλη και το γεγονός ότι η πολιτική του φιλοσοφία είναι εμποτισμένη από τη ζωή της δημοκρατίας είναι χωρίς άλλο η νίκη της Αθήνας στην καρδιά του μεγάλου Μακεδόνα, ο οποίος όμως δεν υπήρξε θερμός θιασώτης της γνωστής σε όλους δημοκρατίας των πολλών. Ο ίδιος προτιμά μια μορφή «Πολιτείας» με δημοκρατικά στοιχεία, αλλά ηθικά και υφολογικά αριστοκρατική.

    Είναι αλήθεια πως το στοιχείο της συμμετοχικότητας είναι ό,τι δεν ισχύει στις σύγχρονες ολιγαρχίες, που δανείζονται -ως μη ώφειλαν- το όνομα της δημοκρατίας. Ο σύγχρονος πολίτης δεν μετέχει ούτε «κρίσεως» ούτε «αρχής», αν και νομικά το δικαίωμα αυτό δεν περιορίζεται σε μικρό αριθμό πολιτών. Ως επίφαση δημοκρατικότητας, η ισχνότατη πολιτική παρουσία του σύγχρονου πολίτη, κυρίως ως έκφραση ψήφου για μια αμφιλεγόμενη αντιπροσώπευση, ουσιαστικά τον ακυρώνει. Για το λόγο αυτό η έννοια του ενεργού πολίτη ως κοινωνού της εξουσίας και διαχειριστή του κοινού συμφέροντος, ανεξαρτήτως πολιτειακού πλαισίου, ανάγεται από το πεδίο της φιλοσοφικής παρατήρησης σε ένα από τα καθολικότερα μηνύματα της αριστοτελικής διανόησης.

    Ποιος είναι κατά τον Αριστοτέλη ο άριστος πολίτης της αρίστης Πολιτείας; Είναι ο ενεργός πολίτης, που συμμετέχει κατά προαίρεσιν στις αποφάσεις της πόλης του -τόσο με την ευρύτερη έννοια του βουλεύεσθαι και κρίνειν, όσο και με τη στενότερη έννοια της άσκησης εξουσίας- είναι ο φρόνιμος και μετριοπαθής άνθρωπος, ο επαρκώς διαβιών (ούτε υπερπλούσιος ούτε υπέρπτωχος), ο οποίος πράττει με ευθύνη, για να διασφαλίζει στην πόλη του την ευμάρεια, την παιδεία και την ειρήνη. Είναι ο ελεύθερος νους που δημιουργεί εν αυτονομία και ζει «κατά προαίρεσιν» αλλά ταυτόχρονα υπακούει εθελότρεπτα στο νόμο και παράγει ατομικά και συνολικά έργα αρετής.

    Η αρίστη πολιτεία κατά τον Σταγειρίτη είναι μια αριστοκρατία της αρετής και όχι του πλούτου. Σε αυτήν οι άριστοι και ο δήμος ταυτίζονται ενώπιον του κοινού σκοπού, που είναι η ευδαιμονία. Η τέλεια πολιτεία δεν είναι απλά μια δημοκρατία, είναι η δημοκρατία των αρίστων. Μέσα στον διαλεκτικό εναγκαλισμό πολιτείας-πολίτη, η ορθή πολιτεία έχει ως τέλος (σκοπό) της την ευδαιμονία των πολιτών, που γίνεται εφικτή διά της ορθής παιδείας. Σε αυτήν ο πολίτης, με λόγο και φρόνηση πράττει υπηρετώντας τη σωτηρία της πόλης, διότι μέσα σε αυτήν -και μόνο- είναι δυνατό να αναπτύξει την προσωπικότητά του και να αυτοπραγματωθεί.

    1. πό τη Βικιπαίδεια, https://el.wikipedia.org

    Σε γενικές γραμμές, ο πολίτης είναι «άτομο που δεν ανήκει σε ένοπλες δυνάμεις, αστυνομικές ή πυροσβεστικές δυνάμεις, σύμφωνα με το λεξικό Merriam Webster επίσης πολίτης είναι αυτός που έχει την ιθαγένεια μιας χώρας.Οπου αυτό του δίνει την δυνατότητα να έχει πολιτικά δικαιώματα. [1].

    Σύμφωνα με το πολεμικό δίκαιο (επίσης γνωστό ως διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο), ο πολίτης δεν είναι μέλος των ενόπλων δυνάμεων και δεν λαμβάνει άμεσα μέρος σε εχθροπραξίες σε περιόδους ενόπλων συγκρούσεων. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, οι άμαχοι στο έδαφος εμπλεκόμενου κράτους σε ένοπλη σύρραξη δικαιούνται προνόμια κάτω από τις εθιμικό δίκαιο του πολέμου και των διεθνών συνθηκών, όπως η Τέταρτη Σύμβαση της Γενεύης. Τα προνόμια που απολαμβάνουν βάσει του διεθνούς δικαίου εξαρτάται από το αν η σύγκρουση είναι εσωτερική (ένας εμφύλιος πόλεμος) ή διεθνής.

    Ετυμολογία

    Όρον αφορά στην ελληνική χρήση του όρου, η λέξη πολίτης (ουσ.) στα αρχαιοελληνικά ετυμολογείται από το πόλις και σημαίνει κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα και ελεύθερος πολίτης. Χρησιμοποιούμενη ως επίθετο η λέξη σημαίνει εκείνος που ανήκει στην πόλη [2]

                                                            ΛΑΟΣ=ΠΗΓΗ=

    Ένας λαός είναι ένα πλήθος προσώπων που θεωρούνται ως ένα σύνολο, όπως γίνεται με μια περίπτωση οποιασδήποτε εθνικής ομάδας ή έθνους. Βικιπαίδεια

    ΠΗΓΗ= https://el.wiktionary.org=  Ετυμολογία

    λαός < αρχαία ελληνική λαός < *lāwós < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *leh₂wos < *leh₂– («στρατιωτική ενέργεια»)

    Ουσιαστικό λαός αρσενικό

    1. ένα έθνος με την ξεχωριστή πολιτιστική του φυσιογνωμία και ταυτότητα
    2. το κυβερνώμενο τμήμα ενός κράτους, σε αντίθεση με τους άρχοντες, αλλά και το τμήμα αυτό από το οποίο, όταν υπάρχει δημοκρατία, απορρέουν όλες οι εξουσίες
    3. τα κατώτερα στρώματα μιας κοινωνίας, κατώτερα από οικονομική άποψη και από άποψη γοήτρου· στην περίπτωση αυτή ο λαός διακρίνεται από την αριστοκρατία, από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα
    4. (ιδιωματικό) ο λαγός
    5. οι πρώτοι άνθρωποι μετά το κατακλυσμό του Δευκαλίωνα

                     ΟΧΛΟΣ=ΠΗΓΗ= https://www.liberal.gr

     Όχλος Έχουν περάσει ήδη μερικές μέρες από το Πάσχα και βρήκαμε πάλι τους εργασιακούς μας ρυθμούς. Μαζί με αυτούς θυμηθήκαμε και δυσάρεστα πράγματα, το άτακτο πλήθος, για παράδειγμα, που συνήθως φωνάζει, χειρονομεί, είναι ανεξέλεγκτο, τον όχλο. Ακόμη, βέβαια, αντηχούν στα αυτιά μας οι οχλοκρατικές εκδηλώσεις κάποιας άλλης μακρινής εποχής και το σταύρωσον – σταύρωσον.

    Ο όχλος αρχικά ήταν σύνολο ανθρώπων του λαού που θεωρούνταν κατώτερης τάξης και απαίδευτος, σε αντίθεση με τον δήμο, που είχε ορισμένες έστω εμπειρικές γνώσεις και μπορούσε να πάρει αποφάσεις με νηφαλιότητα και όχι υπό το κράτος των έντονων συναισθημάτων.

    Αυτή η μειωτική σημασία που είχε η λέξη εξηγεί το πολίτευμα στην αρχαιότητα που ονομάζεται οχλοκρατία. Ήταν το χειρότερο από όλα, το χείριστον, κατά τον ιστορικό Πολύβιο τον Μεγαλοπολίτη, που κατέγραψε τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου από το 220 π. Χ. – 146 π. Χ., όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βρισκόταν στο απόγειο της ακμής της και εξαπλωνόταν ταχύτατα. Θεωρούνταν μάλιστα εκτροπή της δημοκρατίας.

    Μάλλον παράγεται ο όχλος από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα *wegh-,που μας δίνει το θέμα *Fόχ-λος. Το F ήταν το δίγαμα, ένας φθόγγος στη γλώσσα μας,  το w των λατινογενών γλωσσών που δανείζονται πολλά από την ελληνική. Το *wegh- είχε την έννοια μεταφέρω με όχημα, λέξη ετυμολογικά συγγενή με αυτήν που σχολιάζουμε. Η γλωσσολογική σχέση αυτή εξηγεί την βίαιη κίνηση που έρχεται στο νου μας, όταν σκεφτόμαστε τον όχλο.

    Στον όχλο ο καθένας δεν λειτουργεί ως άτομο με φρόνηση, αλλά ο ένας παρασύρεται από τον άλλο, όλοι γίνονται μια μάζα. Σήμερα έχουμε τον ψηφιακό όχλο ή διαδικτυακό του facebook ή του twitter. Η συζήτηση εκεί,  ορισμένες φορές, εκτρέπεται σε φασαρία, βρισιές, βωμολοχία, unlike και blog.

    Με τον όχλο θα σας ενοχλήσουμε λίγο ακόμη. Αυτός ο συρφετός μπορεί να κάνει ένα σωρό ενοχλητικά πράγματα. Οι κραυγές είναι σκέτη όχληση ή αλλιώς ενόχληση, η φασαρία οχλαγωγία ή οχλοβοή. Η οχλαγωγία, όμως, είναι και η δημαγωγική καθοδήγηση του κόσμου από πολιτικούς και μη, επειδή γνωρίζουν και την ψυχολογία του όχλου και πράττουν ανάλογα.

    Κάτι άλλο οχληρό είναι και η παρενόχληση, μια ανεπιθύμητη συμπεριφορά, που θίγει την αξιοπρέπεια του ενοχλούμενου. Πρόσφατα έχει μπει στην ζωή μας και η ηλεκτρονική παρενόχληση, ο εκφοβισμός ή bullying.

    Οχλολεξιλογήσαμε αρκετά για σήμερα, δεν σας κουράζουμε άλλο! Ήδη θα νιώθετε μικροενοχλήσει

    όχλος αρσενικό ανοργάνωτο πλήθος, μάζα ανθρώπων, εσμός

    • ΠΗΓΓΗ= https://el.wikiquote.org/
    • Για να γινόμαστε όχλος καθόλου δεν είναι απαραίτητο να βγούμε στο δρόμο, αρκεί να καθόμαστε στο σπίτι και να ξεδιπλώνουμε την εφημερίδα ή ν’ ανοίγουμε την τηλεόραση [Όντεν Ου.]
    • Για να μπορέσεις να αλυσοδέσεις τον όχλο πρέπει να φαίνεται ότι φοράς τις ίδιες αλυσίδες. – Βολταίρος, A Philosophical Dictionary
    • Δημοκρατία: όταν η κυβέρνηση δεν διορίζεται από μια χούφτα διεφθαρμένων, αλλά εκλέγεται από αστοιχείωτη πλειοψηφία. Σω Μπέρναρ
    • Εάν ακόμη και όλοι έχουν την ίδια γνώμη, μπορούν να κάνουν λάθος Άγνωστος
    • Εάν όλοι σε ακολουθούν, τότε ένα απ’ τα δυο: ή είσαι ηγέτης, ή αυτοί είναι πρόβατα Μάμτσιτς Μ.
    • Εκεί που όλοι είναι καμπούρηδες η όμορφη κορμοστασιά γίνεται δυσμορφία Μπαλζάκ Ο.
    • Εκείνος που τώρα είναι πάνω στα χείλη του όχλου, σε λίγο θα είναι πάνω στη γλώσσα του και μετά μες στα δόντια του Λετς Σ.
    • Ένας ανεξέλεγκτος όχλος είναι μόνον η φωνή της τρέλας και όχι η φωνή του λαού. [Κέννεντυ Ρ.]
    • Ένας άνθρωπος αφήνει πίσω του τα ίχνη, εκατόν άνθρωποι: μονοπάτι, χιλιάδες: ερημιά Άγνωστος
    • Η ανθρώπινη αμάθεια έχει τον τρόπο της να παρηγορείται. Όταν κάτι δεν ξέρει ή δεν καταλαβαίνει, τότε το ονομάζει βλακεία Φονβίζιν Ντ.
    • Η κοινή γνώμη θριαμβεύει μόνο εκεί που κοιμάται η σκέψη Ουάιλντ Όσκαρ
    • Η κοινωνία μας χωρίζεται σε Βαρβάρους, σε Φιλισταίους και σε Όχλο Άρνολντ Μ.
    • Η κρατική μηχανή έχει προορισμό να υπερασπίζετε τα συμφέροντα του όχλου από το συμφέρων του ανθρώπου Βέκσιν Ν.
    • Η μόδα είναι η στολή της αγέλης Βαμβουνάκη Μ.
    • Η τηλεόραση είναι η λογοτεχνία των αγραμμάτων, ο πολιτισμός τον ακαλλιέργητων, ο πλούτος των φτωχών, το προνόμιο των παραμερισμένων, η αποκλειστική λέσχη των αποκλεισμένων μαζών Λέβινγκερ Λ.
    • Καλύτερα να πολεμάς στον πλευρό λίγων καλών ανθρώπων ενάντια των πολλών κακών, παρά στον πλευρό των κακών ενάντια των ολιγάριθμων καλών Αντισθένης
    • Κανένας δε ξέρει τι θα κάνει την επόμενη στιγμή ο Όχλος, και πολύ περισσότερο ο ίδιος ο Όχλος Κάρλεϊλ Τ.
    • Κριτική: ο φόρος που πληρώνει ο διάσημος άνθρωπος στον όχλο Τοϊσιμπέκοφ Μπ.
    • Ο άνθρωπος είναι ένα συνετό ον, αλλά αυτό δεν αφορά την ανθρωπότητα Αρόν Ρ.
    • Ο ασυγκράτητος όχλος και η ναυτική ανταρσία είναι χειρότερα και από τη φωτιά Ευριπίδης
    • Ο βασικός σκοπός του πολιτικού είναι να γίνει ηγέτης διαφορετικών όχλων που πορεύονται σε διάφορες κατευθύνσεις Άγνωστος
    • Ο εθνικός χαρακτήρας έχει πολύ λίγα καλά προσόντα: αφού ο εκφραστής του είναι ο όχλος Σοπενάουερ Α.
    • Ο καθένας που προσπαθεί να βγει απ’ το μεγάλο κοπάδι που λέγεται «κοινωνία», προκαλεί την δυσαρέσκεια του κοπαδιού Πετράρχης
    • Ο λαός θα λέει για τον καλό ηγέτη, σαν ολοκληρώσει το έργο του: «Αυτό, το κάναμε εμείς» Λαο Τσι
    • Ο λιγότερο κακός. Αυτός μας σκότωσε. Πέτρος Καψάσκης
    • Ο όχλος είναι δημοκρατία σε πιο καθαρή όψη Μακντέβιντ Ντ.
    • Ο όχλος είναι ένα τέρας με πολλά κεφάλια, αλλά χωρίς μυαλό Φραγκλίνος Β.
    • Ο όχλος έχει πολλά κεφάλια αλλά καθόλου εγκέφαλο. Φούλερ Τ.
    • Ο όχλος που κυβερνιέται από έναν ηγέτη, μισεί τον οδηγό του Γκέζλιτ Ου.
    • Ο πολιτικάντης και «καλλιτέχνης» που η δόξα και η τιμή του εξαρτάται από τη γνώμη του όχλου, πρέπει μέρα με τη μέρα να πασχίζει με τη μεγαλύτερη ανησυχία να ενεργεί και να ραδιουργεί για να διατηρήσει τη δόξα του. Γιατί ο όχλος είναι αλλοπρόσαλλος και ασταθής και επομένως, αν μια υπόληψη δεν φυλάγεται προσεχτικά χάνεται γρήγορα Σπινόζα
    • Ο σοφός άνθρωπος προσαρμόζεται στον κόσμο, ο ανόητος προσπαθεί να προσαρμόζει τον κόσμο στον εαυτό του. Και αφού η πλειοψηφία είναι δεδομένη η «πρόοδος» εξαρτάται από τους ανόητους Σω Μπ.
    • Οι αετοί έχουν σύντροφο τη μοναχικότητα, τα πρόβατα μαζεύονται σε κοπάδια Σύδνεϊ Φ.
    • Οι άνθρωποι είναι καλοί. Ο κόσμος είναι κακός Κέστνερ Έριχ
    • Οι δημοκρατίες σαπίζουν γιατί δεν είναι πολίτευμα προσωπικοτήτων, αλλά μάζα παρομοίων Βαμβουνάκη Μ.
    • Όσο περισσότερος κόσμο συμμετέχει σε κάτι, τόσο περισσότερο μειώνεται και το διανοητικό τους επίπεδο Ο δεύτερος νόμος του Χουάρες
    • Όταν ακούω πως ο όχλος χειροκροτεί κάποιον η καρδιά μου σφίγγεται από την συμπόνια. Γιατί, για ν’ αλλάξουν τα χειροκροτήματα σε γιούχα χρειάζεται να ζήσει λίγο περισσότερο Μένκεν Χ.
    • Όταν ο κόσμος συμφωνεί μαζί μου, έχω πάντα την αίσθηση πως πρέπει να κάνω λάθος Ουάιλντ Όσκαρ
    • Ποίει ά κρίνεις είναι καλά, καν ποιών μέλλης αδοξείν. Φαύλος γαρ κριτής παντός καλού πράγματος όχλος (Να κάνεις αυτά που νομίζεις πως είναι σωστά, έστω κι αν κάνοντας αυτά πρόκειται να σε κακολογήσουν. Γιατί ο όχλος είναι κακός κριτής κάθε καλού πράγματος) Πυθαγόρας
    • Τα πάθη: οι ρήτορες των πολυπληθών συγκεντρώσεων Ριβαρόλ Α.
    • Την περίοδο της Σαρακοστής το ποσοστό των πιστών μειώνεται, αλλά το Πάσχα μεγαλώνει Ρας Α.
    • Τίποτα δεν ενώνει τόσο τους ανθρώπους, όσο η έλλειψη διάνοιας Άγνωστος
    • Τίποτα στον κόσμο δεν είναι πιο δίκαια μοιρασμένο από το μυαλό. Όλοι πιστεύουν πως έχουν αρκετό Ντεκάρτ Ρενέ
    • Το άπειρο πλήθος είναι κι αυτό επίσης μια μοναχικότητα Κατύς
    • Το γεγονός ότι μια γνώμη την ασπάζονται πολλοί δεν αποδεικνύει καθόλου ότι δεν είναι εντελώς παρανοϊκή. Πράγματι, αν λάβει κανείς υπόψη του την ηλιθιότητά της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας, μια ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι ανόητη παρά λογική Ράσελ Μπ.
    • Το μακρύ και αγκαθερό δρόμο περπάτησε η ανθρωπότητα από τη πρωτόγονη αγέλη στο σύγχρονο όχλο Κασέγεφ Ε.
    • Το μοναδικό λυρισμό που έχει ο άνθρωπος των μαζών είναι η σεξουαλικότητα Μποντελαίρ Κ.
    • Το μυστικό ενός δημαγωγού είναι να κατεβάσει τον εαυτό του στο επίπεδο της ανοησίας του όχλου, ώστε να πιστέψουν ότι είναι τόσο έξυπνοι όσο αυτός Κράους Κ.
    • Το πλήθος – αυτό το αριθμητικό τερατούργημα, που άμα το πάρεις χωριστά φαίνεται ότι αποτελείται από ανθρώπους, τα λογικά πλάσματα του Θεού, και που άμα το πάρεις όλο μαζί, σου δίνει την εντύπωση ενός μεγάλου θηρίου, ενός τέρατος πιο απαίσιου από την Λερναία Ύδρα Μπράουν Τ.
    • Το πλήθος συνάπτεται πάντοτε με τη συμπάθεια και όχι με τη λογική Λάτιμερ
    • Τους μεγάλους ηγέτες, ο λαός δεν ξέρει ότι υπάρχουν, τους μικρότερους ηγέτες, ο λαός τους αγαπά και του εγκωμιάζει, τους ακόμα μικρότερους, ο λαός τους φοβάται, τους ακόμα πιο μικρούς, ο λαός τους μισεί [Τάο-Τε-Κινγκ]
    • Υπηρετώ το κοινό, αλλά δεν υποκλίνομαι μπροστά του [Σω Μπ.]

    ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ =ΠΗΓΗ= https://el.wiktionary.org/ = αναρχικός, -η, -ο

    1. που υποστηρίζει την αναρχία ως πολιτική ιδεολογία και κοινωνικό σύστημα
    2. που δεν περιορίζεται από τις καθιερωμένες αρχές η αναρχική γραφή του συγγραφέα τάραξε τα νερά της λογοτεχνίας

         1. Ιστορία του αναρχισμού=ΠΗΓΗ= https://el.wikipedia.org/

    Οι πρώτες ρίζες της αναρχικής σκέψης μπορούν να βρεθούν στην Αρχαία Ελλάδα και Κίνα, όπου πολλοί φιλόσοφοι αμφισβήτησαν την αναγκαιότητα του Κράτους και διακήρυξαν το ηθικό δικαίωμα του ανθρώπου να αποφασίζει για τον εαυτό του. Κατά ορισμένες ερμηνείες, στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη βρίσκονται επίσης διατάξεις που στηρίζουν ένα σύστημα αυτοδιακυβέρνησης των Χριστιανών, χωρίς την ανάγκη του κράτους.[1] Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μερικές θρησκευτικές σέχτες παρουσίασαν ελευθεριακές τάσεις και, κατά την εποχή του Διαφωτισμού, η άνοδος του ρασιοναλισμού και της επιστήμης σήμανε και τη γέννηση του σύγχρονου αναρχικού κινήματος.

    Ο μοντέρνος αναρχισμός ήταν σημαντικό μέρος του εργατικού κινήματος στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού. Ο μοντερνισμός, η βιομηχανοποίηση, η αντίδραση στον καπιταλισμό και τα μαζικά μεταναστευτικά ρεύματα βοήθησαν τον αναρχισμό να ανθίσει και να εξαπλωθεί σε πολλά μέρη της γης. Οι κυριότερες τάσεις του αναρχισμού ως κοινωνικό κίνημα ήταν ο αναρχοκολλεκτιβισμός, ο αναρχοκομμουνισμός, ο αναρχοσυνδικαλισμός, ενώ παράλληλα εμφανίστηκε και ο ατομικιστικός αναρχισμός. Όσο το εργατικό κίνημα μεγάλωνε, η σύγκρουση μεταξύ αναρχικών και Μαρξιστών κομμουνιστών γινόταν αναπόφευκτη. Τα δύο ρεύματα χωρίστηκαν στο 5 Κογκρέσο της Πρώτης Διεθνούς το 1872. Τα γεγονότα που ακολούθησαν δεν βοήθησαν να κλείσει το χάσμα. Οι αναρχικοί συμμετείχαν με ενθουσιασμό στη Ρωσική Επανάσταση, αλλά όταν οι Μπολσεβίκοι ανέβηκαν στην εξουσία, οι αναρχικοί δέχτηκαν καταπίεση, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την εξέγερση της Κροστάνδης και την Ελεύθερη Περιοχή στην Ουκρανία. Η μεγαλύτερη στιγμή του Αναρχισμού ήταν στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο οποίος έληξε με ήττα των αναρχικών και των συμμάχων του. Ο αναρχισμός ως κίνημα φαινόταν να έχει σβήσει μετά το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1960 επανεμφανίστηκε με πολλές μορφές, ιδίως μέσα στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης.

                                                2. Αναρχισμός


    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    O Αναρχισμός είναι ένα ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό κίνημα. Ετυμολογικά προέρχεται από την ελληνική λέξη αρχή= εξουσία και το στερητικό α. Ως ιδεολογία στοχεύει στην χειραφέτηση των αρχώμενων και την κατάργηση των αρχούντων. Ως αιτίο αυτής της ιδέας, ο Αναρχισμός του 20ου αιώνα θεωρεί ότι το κράτος αποτελεί τη σύγχρονη μορφή αρχούμενης εξουσίας, καθώς και τα πολιτικά κόμματα. Αρνείται τη μεταβατική περίοδο της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, που προτείνουν οι Κομμουνιστές για το πέρασμα στην αταξική κοινωνία. Επίσης, προωθεί την αυτοδιαχείριση και εστιάζει στην προσωπική ευθύνη που έχει το άτομο για τις πράξεις του απέναντι στον εαυτό του και το κοινωνικό σύνολο, του οποίου είναι μέλος.

    Η λέξη αναρχία, όπως τη χρησιμοποιούν οι περισσότεροι αναρχικοί, δηλώνει μια αρμονική αντιεξουσιαστική αταξική κοινωνία, που στηρίζεται στις δυνατότητες της εθελοντικής συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων με βάση τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική συμμετοχή. Στη θέση των εξουσιαστικών πολιτικών δομών και των οικονομικών θεσμών οι αναρχικοί προτείνουν κοινωνικές σχέσεις θεμελιωμένες στην «εκούσια» ομαδική συγκρότηση αυτόνομων ατόμων, την αμοιβαία βοήθεια και την αυτοδιάθεση.

    Ενώ συχνά ο αναρχισμός ορίζεται από αυτό στο οποίο εναντιώνεται, εντούτοις οι αναρχικοί ανά τις εποχές πρόσφεραν σύμφωνα με το όραμα για αυτό που πιστεύουν ότι είναι η αληθινά ελεύθερη κοινωνία. Ωστόσο, οι ιδέες για το πώς μπορεί να είναι λειτουργική μια τέτοια κοινωνία πιθανώς διαφέρουν πολύ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στις διαπλεκόμενες οικονομικές σχέσεις.

    Φρονεί ότι την ιδιοκτησία θα πρέπει να τη διαχειρίζονται οι εθελοντικές ομάδες, σημείο που προσβάλει όμως την ελευθερία της νομής της κατοχής και της εκμετάλλευσης αυτής από τον ιδιοκτήτη.

    ρατσισμού [racism].ΠΗΓΗ=

    Ρατσισμός

    Ρατσισμός είναι η αντίληψη ότι οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους, αλλά διαχωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους, διακρινόμενοι είτε από το χρώμα του δέρματος, την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο, είτε από τον σεξουαλικό προσανατολισμό κτλ. Βικιπαίδεια

                       1.ΠΗΓΗ=https://el.wikipedia.org/

    Ρατσισμός είναι η αντίληψη ότι οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους, αλλά διαχωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους, διακρινόμενοι είτε από το χρώμα του δέρματος, την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο, είτε από τον σεξουαλικό προσανατολισμό κτλ. Το πιο συνηθισμένο είδος ρατσισμού, και αυτό που έχει δώσει την αρχική ονομασία στην λέξη, ιταλ. (ράτσα/ razza = φυλή), είναι ο φυλετικός ρατσισμός. Οι φυλετικοί ρατσιστές πιστεύουν σε βιολογικές διαφορές μεταξύ των φυλών, βάσει των οποίων και προσδιορίζουν αυτές σε ανώτερες και κατώτερες. Ως εκ τούτου, με τη θεωρία αυτή υποστηρίζουν ότι η φυλή με συγκεκριμένα (ανώτερα) εξωτερικά ή ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά, έχει το δικαίωμα να θεωρεί εαυτόν της ανώτερη από τις άλλες. Σήμερα, η λέξη ρατσισμός χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις πράξεις μιας ομάδας ανθρώπων εναντίον μίας άλλης ομάδας. Έτσι, οι ρατσιστές δεν υποστηρίζουν την διαφορετικότητα των φυλών. Επίσης, οι φυλετικοί ρατσιστές θεωρούν μία συγκεκριμένη ομοιογενή ομάδα ανθρώπων ως ανώτερη, π.χ. θεωρούν τους «λευκούς» ανθρώπους ανώτερους από τους «μαύρους». Ο ρατσισμός θεωρείται παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματος του ανθρώπου στην ισότητα στους τομείς της εργασίας, της πολιτικής, της οικονομίας και άλλων παραγόντων της καθημερινότητας. Από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ρατσισμού αποτελούν οι πεποιθήσεις του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος πίστευε ότι η ξανθή Άρια φυλή (άνθρωποι που κατάγονται από τη φυλή των Αρείων) έχει δικαίωμα να κυριαρχεί στον πλανήτη, εις βάρος όλων των άλλων. Σπουδαίοι αγωνιστές κατά του ρατσισμού, αναγνωρισμένοι παγκοσμίως, και μάλιστα χωρίς χρήση βίας, είναι οι βραβευμένοι με βραβείο Νόμπελ, Νέλσον Μαντέλα που αγωνίσθηκε κατά του Απαρτχάιντ και Μάρτιν Λούθερ Κινγκ που αγωνίστηκε εναντίον των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ.

                           ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ=ΠΗΓΗ= https://el.wikipedia.org

    Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού[2][σημ. 1]. Κεντρικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας είναι η λήψη αποφάσεων με ψηφοφορία των πολιτών (στην άμεση δημοκρατία, στις εκλογές ή στα δημοψηφίσματα) ή κάποιων αντιπροσώπων τους (στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία). Οι ακρογωνιαίοι λίθοι της, περιλαμβάνουν την ελευθερία του συνέρχεσθαι και του λόγου, την την ισοτιμία, τη συμμετοχή στα κοινά και το δικαίωμα στη ζωή. Θεσπίστηκε από τον Κλεισθένη για πρώτη φορά, στην Ελλάδα (στην Αθήνα συγκεκριμένα) το 508 π.Χ.

    Κατά τον Αριστοτέλη, είναι το πολίτευμα στο οποίο επικρατούν οι απόψεις της πλειοψηφίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πολίτες της μειοψηφίας δεν έχουν και αυτοί τα ίδια δικαιώματα. Με την προϋπόθεση ότι οι ενέργειες όλων των πολιτών περιορίζονται μέσα σε ορισμένα όρια. Τα όρια αυτά στις δημοκρατίες τα καθορίζουν οι νόμοι και δεν πρέπει να τα υπερβαίνει κανείς. Γιατί η υπέρμετρη δραστηριότητα (ασυδοσία) του ενός περιορίζει την ελευθερία του άλλου.

    Η Δημοκρατία είναι ένα σύστημα διακυβέρνησης που διέπεται από ορισμένες συγκροτησιακές προϋποθέσεις (η έννοια του ελεύθερου, της αναγνώρισης του «άλλου», η έννοια του ανθρώπου) και κατευθυντήριες αρχές (φιλελεύθερη αρχή και δημοκρατική αρχή).

    Η Δημοκρατία είναι ένα σύστημα διακυβέρνησης στο πλαίσιο και υπό τους όρους ενός συγκεκριμένου τρόπου ανθρώπινης συμβίωσης (κοινωνία), ο οποίος αποτελεί ιστορική ειδοποιό διαφορά απέναντι σε προηγούμενες ή ακόμη και συγχρόνως υπάρχουσες παραδοσιακές μορφές ανθρώπινης συμβίωσης (κοινότητες). Αυτό το σύστημα διακυβέρνησης διαμορφώνεται βάσει τριών συγκροτησιακών προϋποθέσεων και κατευθυντηρίων αρχών υλοποίησης και ισχύος τους:

    • Η έννοια του ελεύθερου, αυτοπροσδιοριζόμενου υποκειμένου φορέα αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων και ελευθεριών (κατά την περίφημη διατύπωση του Thomas Jefferson στο κείμενο της διακήρυξης της αμερικανικής ανεξαρτησίας).
    • Η έννοια της αναγνώρισης του «άλλου», του οποιουδήποτε «άλλου», ως φορέα (των ίδιων) δικαιωμάτων και ελευθεριών και ως εκ τούτου η ουσιαστική ταύτιση αυτής της διαδικασίας αναγνώρισης με την έννοια του εκδημοκρατισμού, δηλαδή με την σταδιακή, ή/και επαναστατική διεύρυνση του κύκλου των φορέων δικαιωμάτων και ελευθεριών.
    • Η έννοια του ανθρώπου (προκύπτουσα από την ισχύ των δύο παραπάνω εννοιών) ως έννοιας «πραγματικής αφαίρεσης». Κάθε άνθρωπος είναι μέτοχος αυτής της αφηρημένης έννοιας του ανθρώπου-φορέα δικαιωμάτων και ελευθεριών πέρα από κάθε πραγματικό, συγκεκριμένο και ειδικότερο προσδιορισμό και ασχέτως καταγωγής, χρώματος, φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων, θρησκείας, προσωπικής βιογραφίας κ.λ.π.

    Οι κατευθυντήριες Αρχές της Δημοκρατίας: Αναγνώριση και Αξιοπρέπεια

    Οι τρεις κατευθυντήριες αρχές υλοποίησης των προϋποθέσεων της Δημοκρατίας είναι η φιλελεύθερη, η δημοκρατική και η κοινωνική αρχή.

    Η φιλελεύθερη αρχή

    Η φιλελεύθερη αρχή, δηλαδή η οργανική σύνθεση ελευθερίας και ισότητας των ατόμων-υποκειμένων, όπου η ατομική ελευθερία, η ατομική (οικονομική) ελευθερία της ιδιωτικής ιδιοποίησης, περιορίζεται μόνο από τον αυτοπεριορισμό που επιβάλλει το ελεύθερο άτομο-ιδιώτης (bourgeois) στον εαυτό του ως πολίτης (citoyen), ώστε η ατομική ελευθερία του ενός να συνυπάρξει με την ατομική ελευθερία του άλλου. Αυτή η αυτοοριοθέτηση της ατομικής ελευθερίας επιτρέπει στην ατομικότητα να ισχύσει και συγχρόνως να ενταχθεί σε ένα σύνολο, στο σύνολο των ελευθέρων και ίσων πολιτών της νεωτερικής κοινωνίας.

    Αυτό σημαίνει ότι η ατομική ελευθερία βρίσκεται σε οργανική σχέση με την ισότητα, η οποία ως ισότητα ως προς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες είναι ισότητα πολιτική και νομική. Δηλαδή, ισότητα των ελευθέρων ατόμων-υποκειμένων ως δημιουργών του νόμου (νομοθετική εξουσία), αλλά και ως αποδεκτών της εφαρμογής του νόμου (δικαστική εξουσία).

    Η κεντρική-πυρηνική έννοια της ισχύος της ελευθερίας και της ισότητας ως της οργανικής σχέσης που συγκροτεί την κοινωνία των ελευθέρων και ίσων είναι η έννοια της αξιοπρέπειας, η οποία περιγράφει την χωρίς εθνικές, φυλετικές, θρησκευτικές, ή άλλες ιεραρχήσεις αναγνώριση όλων των ανθρώπων ως φορέων αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων και ελευθεριών.   

    Η δημοκρατική αρχή

    Η δημοκρατική αρχή, δηλαδή η βάση της αρχής της πλειοψηφίας, έκφραση, διατύπωση και πραγμάτωση των αποφάσεων του κυρίαρχου πολιτικού σώματος (του δήμου/λαού) των πολιτών υπό όρους καθολικής και μυστικής ψηφοφορίας. Η δημοκρατική αρχή δεν αποτελεί το περιεχόμενο της Δημοκρατίας, αλλά χωρίς αυτήν δεν υπάρχει Δημοκρατία.

    Πρόκειται, ουσιαστικά, για τη διαδικασία λήψης απόφασης, η οποία εξασφαλίζει πρακτικά ότι η κανονιστική δέσμευση της ισχύος των δικαιωμάτων και ελευθεριών ορίζει, καθορίζει και οριοθετεί κάθε και όποια απόφαση του πολιτικού σώματος-δήμου.

    Η πολιτική ισότητα (ένας άνθρωπος-μία ψήφος) και η ως εκ τούτου μαθηματική ανάδειξη της πλειοψηφίας εξασφαλίζει ότι η όποια απόφαση, η οποία έπεται της διαλογικής έκφρασης όλων των απόψεων (της έκφρασης όλων των θελήσεων), επιβάλλει τη θέληση της πλειοψηφίας, επί του θέματος που έχει κληθεί να αποφασίσει το πολιτικό σώμα, χωρίς όμως αυτή η πλειοψηφική απόφαση να έχει κάποια επίδραση στα όρια, ή να οδηγεί σε αποκλίσεις από τα όρια της που θέτουν οι δεσμευτικές προϋποθέσεις της ισχύος των δικαιωμάτων και ελευθεριών.  

    Στην καθημερινή πραγματικότητα της Δημοκρατίας σε περίπτωση όπου θίγονται – άμεσα ή έμμεσα – τα όρια που θέτουν οι δεσμευτικές προϋποθέσεις έχουμε αντισυνταγματικότητα του νόμου, ή των διοικητικών πράξεων, αφού έχουμε αντίθεση προς την καταγεγραμμένη στο Σύνταγμα συντακτική βούληση. Η volonte constituante που θεσμοθετεί τα θεμελιώδη δικαιώματα είναι αυτή που επικοινωνεί ουσιαστικά με την έννοια της volonte generale, η οποία συγκροτεί τον θεμελιακό πυρήνα του κοινωνικού συμβολαίου (δικαιώματα, ελευθερίες).  

    Φιλελεύθερη Αρχή και Αξιοπρέπεια

    Η έννοια της αξιοπρέπειας δεν είναι μόνο πυρήνας της φιλελεύθερης αρχής, αλλά είναι και το θεμέλιο και ο πυρήνας της δημοκρατικής αρχής, αφού η ελεύθερη, δημοκρατική κατά πλειοψηφία (αυτοδεσμευτική) απόφαση υλοποιεί αλλά και διασφαλίζει την αυτονομία του πολίτη. Είναι ακριβώς αυτή η ισχύς της αξιοπρέπειας ως ειδοποιού στοιχείου της υπόστασης του πολίτη που δίνει περιεχόμενο στην έννοια της λαϊκής κυριαρχίας και στην έννοια της αρμοδιότητας του (κυρίαρχου) πολιτικού σώματος των πολιτών/ιδιωτών.

    Αν η όποια απόφαση της πλειοψηφίας ακόμη και υπό συνθήκες καθολικής μυστικής ψηφοφορίας θίγει δικαιώματα και ελευθερίες όλων, ή κάποιων -εφόσον όλοι οι άνθρωποι αναγνωρίζονται πλέον ως φορείς αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων και ελευθεριών – τότε έχουμε έκπτωση του θεμελίου ελευθερίας της δημοκρατικής αρχής και άρνηση της έννοιας της αξιοπρέπειας, γιατί αυτή δεν μπορεί να έχει μερική ισχύ: ή ισχύει για όλους, ή όχι. Αν αποκλείει κάποιους τότε έχουμε έκπτωση της δημοκρατικής αρχής, η οποία εκπίπτει σε επίφαση δημοκρατικής νομιμότητας.

    Οι προϋποθετικοί όροι της Δημοκρατίας: τα δικαιώματα και οι ελευθερίες, η αναγνώριση του άλλου ως φορέα αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων, η αξία της ζωής και το απαραβίαστο της αξιοπρέπειας («Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελεί την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας», άρθρο 2, παρ. 1 του ελληνικού Συντάγματος), δεν τίθενται σε διαπραγμάτευση. Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε αν πρέπει να ισχύουν, ή όχι. Η ισχύς τους είναι η προϋπόθεση της δυνατότητάς μας να ψηφίζουμε, να αποφασίζουμε ελεύθερα, η προϋπόθεση της αυτονομίας και της ελευθερίας μας, ως ιδιώτες και πολίτες. Η ισχύς των δικαιωμάτων και ελευθεριών, που κατοχυρώνονται και τυπικά ως θεμελιώδη άρθρα κάθε δημοκρατικού Συντάγματος, είναι conditio sine qua non της Δημοκρατίας και της διαδικασίας λήψης απόφασης, είναι ο όρος συγκρότησης δημοκρατικής κοινωνίας.

    Ψηφίζουμε, γιατί είμαστε φορείς αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Μόνο υπό αυτούς τους όρους μπορούμε να διαμορφώσουμε αυτόνομα και ελεύθερα γνώμη και να αποφασίσουμε. Αν θέσουμε αυτή μας την υπόσταση σε αμφιβολία και σε διαπραγμάτευση, αν πρέπει δηλαδή να ψηφίσουμε αν αποδεχόμαστε την ισχύ των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, της ελευθερίας και της ισότητας ή αν αυτή η ισχύς μπορεί να έχει επιλεκτική εφαρμογή, τότε η κατάλυση της Δημοκρατίας με τον ένα ή άλλο τρόπο, η αυτοκατάργηση του πολίτη είναι ουσιαστικά αυτόματη. (Κλασικό παράδειγμα η κατάλυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το 1933).

    Η κοινωνική Αρχή

    Η κοινωνική αρχή, δηλαδή το αναγκαίο υλικό-ουσιαστικό υπόβαθρο της πραγματικής/υλικής ισχύος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η συμπλήρωση της τυπικής ισχύος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δηλαδή της αναγνώρισης του ατόμου-υποκειμένου ως φορέα αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων και ελευθεριών με την ουσιαστική / υλική διάσταση αυτής της ισχύος είναι αυτό που καθιστά το τυπικό  πραγματικό / υλικό, εφόσον θεμελιώνει  την πραγματική κοινωνική ένταξη και συμμετοχή του υποκειμένου και εξασφαλίζει την αυτονομία του, αποκλείοντας  μορφές ετερονομίας, εξευτελισμού και εξάρτησης.

    Η συμπλήρωση της τυπικής ισχύος με την ουσιαστική / υλική διάσταση υλοποιεί  στο επίπεδο της πράξης την – πολιτική – αυτοδέσμευση της οικονομικής ελευθερίας, ώστε  το ατομικό να συνυπάρξει, να ενταχθεί εν αυτονομία στο κοινωνικό. Η υλική / ουσιαστική διάσταση της Δημοκρατίας θεμελιώνει την ισχύ της υπό πραγματικούς όρους, αφού αποτρέπει τον κοινωνικό αποκλεισμό και ως εκ τούτου την πραγματική έκπτωση της έννοιας της αξιοπρέπειας για τμήματα του πληθυσμού που ως κοινωνικά αποκλειόμενα δεν μετέχουν πλέον της αξιοπρέπειας, καθιστώντας την αξιοπρέπεια ιδιότητα περιοριστικής/ ολιγαρχικής / αριστοκρατικής ισχύος, η οποία ως τέτοια αναιρεί την καθολικότητα της ισχύος των δικαιωμάτων και ελευθεριών και ως εκ τούτου αναιρεί την ίδια την υπόσταση της Δημοκρατίας και οδηγεί de facto στην κατάλυσή της.

    Δημήτρης Χαραλάμπης
    Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης,
    Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης

    ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ=ΠΗΓΗ=

    Κατά το Συνταγματικό Δίκαιο, κυβέρνηση ονομάζεται το ανώτατο «συλλογικό» όργανο, το οποίο ασκεί δημόσια διοίκηση σ΄ένα Κράτος. Είναι το έτερο των κυρίων οργάνων, δια μέσω των οποίων ασκείται η εκτελεστική εξουσία. Βικιπαίδεια

                                 Τι είναι Κυβέρνηση/Διακυβέρνηση;

    24 Μαρτίου, 2010 από akrivopoulouchristina

    Κυβέρνηση/Διακυβέρνηση

    Ως κυβέρνηση με την ευρύτερη έννοια ορίζουμε τις τυπικές θεσμικές διαδικασίες μέσω των οποίων σταθεροποιείται η τάξη, λαμβάνονται και εφαρμόζονται αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει το αντίστοιχο της «διοίκησης» στα  προεδρικά συστήματα, δηλαδή την πολιτική κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας. Ο όρος διακυβέρνηση (governance) είναι ευρύτερος της κυβέρνησης. Αναφέρεται σε κάθε δυνατή μορφή που μπορεί να λάβει ο πολιτικός συντονισμός της κοινωνικής ζωής. Η κυβέρνηση μπορεί να θεωρηθεί συνεπώς μια συγκεκριμένη πτυχή της διακυβέρνησης και είναι δυνατό να φανταστούμε ένα είδος «διακυβέρνησης χωρίς κυβέρνηση». Οι κύριες μορφές διακυβέρνησης είναι οι αγορές, τα ιεραρχικά συστήματα και τα δίκτυα. Οι αγορές συντονίζουν τη συλλογική δράση μέσω του μηχανισμού των τιμών, που κινητοποιείται από τις δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης. Οι ιεραρχίες, χαρακτηριστικό παράδειγμα των οποίων είναι οι γραφειοκρατίες, λειτουργούν μέσω εξωστικών εντολών από «πάνω προς τα κάτω». Τα δίκτυα είναι οριζόντιες δομές οργάνωσης που χαρακτηρίζονται από ρευστές και χαμηλής τυποποίησης διαδικασίες μεταξύ ίσων υποκειμένων. Ο όρος διακυβέρνηση χρησιμοποιείται ευρύτατα από τη δεκαετία του ΄80 παρά τη νοηματική του ασάφεια. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά μεταβολών που ξεκίνησαν στην παραπάνω φάση. Οι μεταβολές αυτές περιλαμβάνουν την εμφάνιση νέων μορφών δημόσιας διοίκησης με το κράτος να περιορίζεται στη διεύθυνση (ορίζει τους σκοπούς και θέτει επιτελικούς στόχους) σε αντίθεση με                (δηλαδή την άμεση παροχή υπηρεσιών), τη διάχυση του ορίου μεταξύ κυβερνήσεων και αγοράς με την διεύρυνση των συνεταιρισμών δημοσίου / ιδιωτικού τομέα, και την εμφάνιση συστημάτων πολυεπίπεδης διακυβέρνησης λόγω της παγκοσμιοποίησης και της περιφερειοποίησης. Ωστόσο, ο όρος διακυβέρνηση δεν έχει αποκτήσει ακόμη ένα γενικώς αποδεκτό νόημα, ενώ πολλοί συνδέουν τη χρήση του με την ιδεολογική προτίμηση στο ελάχιστο ή περιορισμένο κράτος.

      Νίκος Γαρυπίδης

       2. Η Βουλή : Tην Kυβέρνηση αποτελεί Το Πολίτευμα

    Σύνταγμα

    Κατεβάστε το Σύνταγμα της Ελλάδας σε μορφή pdf (Όπως μεταφέρθηκε στη δημοτική γλώσσα με το Β’ Ψήφισμα της 6ης Μαρτίου 1986 της ΣΤ’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων και όπως αναθεωρήθηκε με το Ψήφισμα της 6ης Απριλίου 2001 της Ζ’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων, το Ψήφισμα της 27ης Μαΐου 2008 της Η’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων και το Ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 2019 της Θ’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων, που δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. 187/Α’/28.11.2019)

    MEPOΣ TPITO – Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας > TMHMA Δ΄ – Kυβέρνηση > KEΦAΛAIO ΠPΩTO – Συγκρότηση και αποστολή της Kυβέρνησης

    ‘Αρθρο 81: (Υπουργικό Συμβούλιο)

    1. Tην Kυβέρνηση αποτελεί το Yπουργικό Συμβούλιο που απαρτίζεται από τον Πρωθυπουργό και τους Yπουργούς. Nόμος ορίζει τα σχετικά με τη σύνθεση και τη λειτουργία του Yπουργικού Συμβουλίου. Mε διάταγμα που προκαλεί ο Πρόεδρος της Kυβέρνησης μπορεί να διοριστούν ένας ή περισσότεροι από τους Yπουργούς Aντιπρόεδροι του Yπουργικού Συμβουλίου.
      Nόμος ρυθμίζει τη θέση των αναπληρωτών Yπουργών και των Yπουργών χωρίς χαρτοφυλάκιο, των Yφυπουργών, που μπορεί να αποτελούν μέλη της Kυβέρνησης, καθώς και των μόνιμων υπηρεσιακών Yφυπουργών.
      2. Kανένας δεν μπορεί να διοριστεί μέλος της Kυβέρνησης ή Yφυπουργός, αν δεν συγκεντρώνει τα προσόντα που ορίζει το άρθρο 55 για το βουλευτή.
      3. Oποιαδήποτε επαγγελματική δραστηριότητα των μελών της Kυβέρνησης, των Yφυπουργών και του Προέδρου της Bουλής αναστέλλεται κατά τη διάρκεια της άσκησης των καθηκόντων τους.
      4. Nόμος μπορεί να καθιερώνει το ασυμβίβαστο του αξιώματος του Yπουργού και του Yφυπουργού και προς άλλα έργα.
      5. Aν δεν υπάρχει Aντιπρόεδρος, ο Πρωθυπουργός ορίζει έναν από τους Yπουργούς προσωρινό αναπληρωτή του, όταν παρουσιάζεται ανάγκη.

                                                   3. Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι συνήθως κυβέρνηση συνασπισμού που συγκροτείται σε συνθήκες κρίσεις. Η οικουμενική κυβέρνηση είναι μια μορφή κυβέρνησης συνασπισμού με τη σύμπραξη όλων των κομμάτων της Βουλής και συνήθως οδηγεί τη χώρα σε νέες εκλογές.

    Ερώτημα Πολίτη:

    Η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό ποιες προϋποθέσεις και συνθήκες μπορεί να εφαρμοστεί, πώς και από ποιο όργανο αποφασίζεται η λήξη της προηγούμενης από αυτή Κυβέρνησης και ποιες οι διαφορές που έχει από την Οικουμενική Κυβέρνηση;

    Απάντηση:

    Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι συνήθως κυβέρνηση συνασπισμού που συγκροτείται σε συνθήκες κρίσεις αποσκοπώντας στην έξοδο από την κρίση με ευρεία πολιτική συναίνεση. Τέτοια κυβέρνηση ήταν η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974 μετά την πτώση της δικτατορίας και την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο.

    Η οικουμενική κυβέρνηση είναι μια μορφή κυβέρνησης συνασπισμού με τη σύμπραξη όλων των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή. Συνήθως συγκροτείται όταν μετά τις εκλογές δεν επιτυγχάνεται ο σχηματισμός κυβέρνησης μονοκομματικής ή πολυκομματικής και η οικουμενική κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα σε νέες εκλογές.

                               ΣΤΡΑΤΟΣ=ΠΗΓΗ= https://el.wikipedia.org

    O στρατός ή αλλιώς στράτευμα είναι το σύνολο των οργανωμένων δυνάμεων που σκοπό έχουν την διεξαγωγή πολέμου. Τα στρατεύματα χωρίζονται ανάλογα με το πεδίο των επιχειρήσεων τους σε: Στρατός Ξηράς, Πολεμική Αεροπορία και Πολεμικό Ναυτικό. Κάθε πεδίο έχει δική του ιεραρχία, προσωπικό και στολή. Συνήθως τα στρατεύματα διαφορετικών πεδίων συναντώνται είτε σε παρελάσεις εν καιρώ ειρήνης, είτε σε θέατρα επιχειρήσεων εν καιρώ πολέμου. Τα στρατεύματα αναγνωρίζονται από πολλούς ως η αμυντική συγκρότηση ενός έθνους.

    στρατός αρσενικό (στρατιωτικός όρος) το σύνολο των ένοπλων δυνάμεων κάθε κράτους αναγνωρισμένου από την διεθνή κοινότητα

    1. το σύνολο των ένοπλων δυνάμεων συνασπισμένων κρατών σε συμμαχία
    2. (ειδικότερα) μόνο οι ένοπλες δυνάμεις ξηράς (πεζικό, πυροβολικό, τεθωρακισμένα – ιππικό), σε αντιδιαστολή με το πολεμικό ναυτικό και την πολεμική αεροπορία
    3. μεγάλο πλήθος

                                                           ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ=ΠΗΓΗ=  https://el.wikipedia.org

    Ιδεολογία είναι μια οργανωμένη συλλογή ιδεών. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Κόμη Antoine Destutt de Tracy στα τέλη του 18ου αιώνα για να ορίσει μια «επιστήμη των ιδεών». Ως ιδεολογία μπορεί να θεωρηθεί ένα συνολικό όραμα, ένας τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων (σύγκρινε με κοσμοθεωρία), στην κοινή λογική και σύμφωνα με διάφορες φιλοσοφικές τάσεις (συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών ιδεολογιών), ή ένα σύνολο ιδεών που προτείνει μια κοινωνική τάξη για όλη την κοινωνία. Ο βασικός στόχος μιας ιδεολογίας είναι να φέρει αλλαγή στην κοινωνία μέσω μιας ρυθμιστικής διαδικασίας (πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος). Οι ιδεολογίες έχουν την τάση να περιλαμβάνουν αφηρημένες έννοιες προς εφαρμογή στον πραγματικό κόσμο και για τον λόγο αυτό συναντώνται πολύ συχνά στο πεδίο της πολιτικής.

    Η ιδεολογία στην καθημερινή κοινωνία

    Σε δημόσιες συζητήσεις κάποιες ιδέες τίθενται πιο συχνά από άλλες. Συχνά, διαφορετικά άτομα σε διαφορετικούς χώρους παρουσιάζουν εντυπωσιακά κοινό τρόπο σκέψης. Για τους κοινωνικούς επιστήμονες, μια εξήγηση για αυτές τις περιπτώσεις ομοφωνίας είναι η ύπαρξη ιδεολογίας.

    Κάθε κοινωνία έχει μια ιδεολογία η οποία αποτελεί τη βάση της «κοινής γνώμης» ή της κοινής λογικής, μια βάση που συνήθως παραμένει αόρατη στα περισσότερα μέλη της κοινωνίας. Αυτή η επικρατούσα ιδεολογία θεωρείται «ουδέτερη» και περιλαμβάνει θεωρίες που κατά κανόνα δεν δέχονται αμφισβήτησης. Εν τω μεταξύ, όλες οι άλλες ιδεολογίες που διαφέρουν από την επικρατούσα θεωρούνται ριζοσπαστικές, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο του πραγματικού τους οράματος. Ο φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ έγραψε για την έννοια της φαινομενικής ιδεολογικής ουδετερότητας. Η ιδεολογία διαφέρει από τη φιλοσοφία ως προς το εξής: η φιλοσοφία είναι ένας τρόπος να ζήσει τη ζωή του κάποιος, ενώ η ιδεολογία είναι ένας σχεδόν ιδανικός τρόπος ζωής για όλη την κοινωνία. Κάποιοι θεωρούν ότι η ιδεολογία έχει θετικά χαρακτηριστικά, όπως η δύναμη και ο ζήλος, ή αρνητικά στοιχεία, όπως υπερβολική βεβαιότητα και μεγάλη δυσκαμψία.

    Οργανώσεις που αγωνίζονται να αποκτήσουν εξουσία προσπαθούν να επηρεάσουν την ιδεολογία μιας κοινωνίας, με στόχο να τη φέρουν πιο κοντά σε αυτό που τη θέλουν να γίνει. Πολιτικές οργανώσεις (συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων) και άλλες ομάδες (π.χ. ομάδες λόμπι) προσπαθούν να επηρεάσουν ανθρώπους προωθώντας τις απόψεις τους.

    Όταν τα περισσότερα μέλη μιας κοινωνίας σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο για κάποια θέματα, ή και ακόμη ξεχνούν ότι υπάρχουν εναλλακτικές απόψεις στο κατεστημένο, τότε πρόκειται για ηγεμονία, για την οποία έγραψε ο φιλόσοφος Αντόνιο Γκράμσι. Οι σύγχρονοι γλωσσολόγοι μελετούν τον μηχανισμό της εννοιολογικής μεταφοράς, με τον οποίο θεωρούν ότι είναι πιθανό να μεταδίδεται αυτή η «κοινή σκέψη».

    ΠΗΓΗ= https://el.wiktionary.org/

    Ιδεολογία < λόγιο ενδογενές δάνειο: γαλλική idéologie < idéo- +‎ -logie < αρχαία ελληνική ἰδέα (< ἰδεῖν) + λέγω

    Ουσιαστικό ιδεολογία θηλυκό οι αρχές, απόψεις ή ιδέες που έχει κάποιος πάνω σε διάφορα ζητήματα (ηθικά, κοινωνικά κ.λπ.), βάσει των οποίων πορεύεται στη ζωή του

                                         ΣΩΜΑΤΕΙΟ=ΠΗΓΗ= https://el.wiktionary.org

    σωματείο < ελληνιστική κοινή σωματεῖον

    Ουσιαστικό σωματείο ουδέτερο

    1. νομικό πρόσωπο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα
    2. (ειδικότερα) (συνδικαλισμός) σύλλογος εργαζομένων σε μια επιχείρηση ή έναν τομέα
    3. ΣΩΜΑΤΕΙΟ

    4.       Αστικός Κώδικας – Γενικές αρχές

    5.      Άρθρο 78. Σωματείο

    • Ένωση προσώπων που επιδιώκει σκοπό μη κερδοσκοπικό αποκτά προσωπικότητα όταν εγγραφεί σε ειδικό δημόσιο βιβλίο (σωματείο) που τηρείται στο πρωτοδικείο της έδρας του.
      Για να συσταθεί σωματείο χρειάζονται είκοσι τουλάχιστον πρόσωπα.

    8.      Άρθρο 79. Αίτηση για την εγγραφή σωματείου

    • Για την εγγραφή του σωματείου στο βιβλίο οι ιδρυτές ή η διοίκηση του σωματείου υποβάλλουν αίτηση στο πρωτοδικείο. Στην αίτηση επισυνάπτονται η συστατική πράξη, τα ονόματα των μελών της διοίκησης και το καταστατικό με τις υπογραφές των μελών και με χρονολογία.

    11.  Άρθρο 80. Καταστατικό σωματείου

    1. Το καταστατικό, για να είναι έγκυρο, πρέπει να καθορίζει:
      1. το σκοπό, την επωνυμία και την έδρα του σωματείου˙
      2. τους όρους της εισόδου, της αποχώρησης και της αποβολής των μελών, καθώς και τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους˙
      3. τους πόρους του σωματείου˙
      4. τον τρόπο της δικαστικής και της εξώδικης αντιπροσώπευσης του σωματείου˙
      5. τα όργανα της διοίκησης του σωματείου, καθώς και τους όρους με τους οποίους καταρτίζεται και λειτουργεί η διοίκηση και παύονται τα όργανά της˙
      6. τους όρους με τους οποίους συγκαλείται, συνεδριάζει και αποφασίζει η συνέλευση των μελών˙
      7. τους όρους για την τροποποίηση του καταστατικού˙
      8. τους όρους για τη διάλυση του σωματείου.

    14.  Άρθρο 81. Απόφαση για την εγγραφή του σωματείου

    1. Αν συντρέχουν οι νόμιμοι όροι, το πρωτοδικείο δέχεται την αίτηση και διατάζει:
      1. να δημοσιευτεί στον τύπο περίληψη του καταστατικού με τα ουσιώδη στοιχεία του˙
      2. να εγγραφεί το σωματείο στο βιβλίο των σωματείων.
      Η εγγραφή αυτή περιλαμβάνει το όνομα και την έδρα του σωματείου, τη χρονολογία του καταστατικού, τα μέλη της διοίκησης και τους όρους που την περιορίζουν. Το καταστατικό βεβαιώνεται από τον πρόεδρο του δικαστηρίου και κατατίθεται στο αρχείο του.

    17.  Άρθρο 82

    1. Η απόφαση του πρωτοδικείου υπόκειται μόνο σε έφεση. Την απόφαση που απορρίπτει την αίτηση έχει το δικαίωμα να εκκαλέσει μόνο αυτός που είχε υποβάλει την αίτηση˙ την απόφαση που δέχεται την αίτηση έχει το δικαίωμα να εκκαλέσει μόνο η εποπτεύουσα αρχή.

    20.  Άρθρο 83. Από πότε υπάρχει το σωματείο

    • Το σωματείο αποκτά προσωπικότητα από τη στιγμή που θα εγγραφεί στο βιβλίο. Η εγγραφή γίνεται μόλις η απόφαση που τη διατάζει γίνει τελεσίδικη.

    23.  Άρθρο 84. Εγγραφή τροποποίησης του καταστατικού

    • Κάθε τροποποίηση του καταστατικού ισχύει μόνο αφού εγγραφεί στο βιβλίο σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 79, 81 και 82.

    26.  Άρθρο 85. Σημείωση της διάλυσης του σωματείου

    • Η διάλυση του σωματείου, οπωσδήποτε και αν επέλθει, καθώς και τα ονόματα των εκκαθαριστών, σημειώνονται στο βιβλίο των σωματείων, δίπλα στην εγγραφή του. Η σημείωση γίνεται ύστερα από αίτηση της διοίκησης του σωματείου ή της αρχής που προκάλεσε τη διάλυσή του.

    29.  Άρθρο 86. Είσοδος νέων μελών

    • Αν το καταστατικό δεν ορίζει διαφορετικά, η είσοδος νέων μελών επιτρέπεται πάντοτε.

    32.  Άρθρο 87. Αποχώρηση μελών

    • Τα μέλη έχουν δικαίωμα να αποχωρήσουν από το σωματείο. Η αποχώρηση πρέπει να γνωστοποιείται τρεις τουλάχιστον μήνες πριν από τη λήξη του λογιστικού έτους και ισχύει για το τέλος του.

    35.  Άρθρο 88. Αποβολή μελών

    • Αποβολή μέλους επιτρέπεται:
      1. στις περιπτώσεις που προβλέπει το καταστατικό˙
      2. αν υπάρχει σπουδαίος λόγος και το αποφασίσει η γενική συνέλευση.
      Το μέλος που έχει αποβληθεί έχει το δικαίωμα να προσφύγει στον πρόεδρο των πρωτοδικών μέσα σε δύο μήνες αφότου του γνωστοποιήθηκε η απόφαση, αν η αποβολή έγινε αντίθετα προς τους όρους του καταστατικού ή αν δεν υπήρχαν σπουδαίοι λόγοι για την αποβολή του.

    38.  Άρθρο 89. Ισοτιμία μελών

    • Όλα τα μέλη του σωματείου έχουν ίσα δικαιώματα. Ιδιαίτερα δικαιώματα απονέμονται ή αφαιρούνται με τη συναίνεση όλων των μελών.

    41.  Άρθρο 90. Δικαιώματα και υποχρεώσεις αυτών που έπαψαν να είναι μέλη

    • Όσοι έπαψαν να είναι μέλη του σωματείου δεν έχουν κανένα δικαίωμα στην περιουσία του. Οφείλουν να καταβάλουν την εισφορά τους ανάλογα με το χρόνο που παρέμειναν μέλη.

    44.  Άρθρο 91. Αμεταβίβαστο της ιδιότητας του μέλους

    • Η ιδιότητα του μέλους, αν το καταστατικό δεν ορίζει διαφορετικά, δεν επιδέχεται αντιπροσώπευση και δεν μεταβιβάζεται ούτε κληρονομείται.

    47.  Άρθρο 92. Διοίκηση του σωματείου

    • Η διοίκηση του σωματείου, αν το καταστατικό δεν ορίζει διαφορετικά, αποτελείται από μέλη του σωματείου.

    50.  Άρθρο 93. Συνέλευση του σωματείου

    • Η συνέλευση των μελών αποτελεί το ανώτατο όργανο του σωματείου και αποφασίζει για κάθε υπόθεσή του που δεν υπάγεται στην αρμοδιότητα άλλου οργάνου.
      Η συνέλευση, αν το καταστατικό δεν ορίζει διαφορετικά, ιδίως εκλέγει τα πρόσωπα της διοίκησης, αποφασίζει για την είσοδο ή την αποβολή μέλους, εγκρίνει τον ισολογισμό, αποφασίζει για τη μεταβολή του σκοπού του σωματείου, για την τροποποίηση του καταστατικού και για τη διάλυση του σωματείου.

    53.  Άρθρο 94. Έργο της συνέλευσης

    • Η συνέλευση έχει την εποπτεία και τον έλεγχο των οργάνων της διοίκησης και έχει το δικαίωμα οποτεδήποτε να τα παύει, χωρίς να θίγεται το δικαίωμά τους να απαιτήσουν την αμοιβή που έχει συμφωνηθεί. Το καταστατικό δεν μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα της συνέλευσης να παύει τα όργανα της διοίκησης για σπουδαίους λόγους και ιδίως για βαριά παράβαση των καθηκόντων τους ή για ανικανότητα να ασκήσουν την τακτική διαχείριση.

    56.  Άρθρο 95. Σύγκληση

    • Η διοίκηση συγκαλεί τη συνέλευση στις περιπτώσεις που ορίζει το καταστατικό ή κάθε φορά που επιβάλλεται από το συμφέρον του σωματείου.

    59.  Άρθρο 96. 

    • Η συνέλευση συγκαλείται, αν το ζητήσει ο αριθμός μελών που προβλέπει το καταστατικό. Αν δεν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη, τη σύγκληση μπορεί να ζητήσει το ένα πέμπτο των μελών με αίτηση όπου αναγράφονται τα θέματα που πρόκειται να συζητηθούν. Αν η διοίκηση δεν εισακούσει την αίτηση, ο πρόεδρος πρωτοδικών μπορεί να εξουσιοδοτήσει τους αιτούντες να συγκαλέσουν τη συνέλευση και να ρυθμίσει τα σχετικά με την προεδρία της.

    62.  Άρθρο 97. Πώς αποφασίζει η συνέλευση

    • Η συνέλευση αποφασίζει με απόλυτη πλειοψηφία των μελών που είναι παρόντα. Απόφαση για θέμα που δεν αναγράφεται στην πρόσκληση είναι άκυρη. Αν όλα τα μέλη συναινέσουν εγγράφως σε ορισμένη πρόταση, μπορεί να ληφθεί απόφαση και χωρίς συνέλευση των μελών.

    65.  Άρθρο 98. 

    • Το μέλος δεν έχει δικαίωμα να ψηφίσει, αν η απόφαση αφορά την επιχείρηση δικαιοπραξίας ή την έγερση ή την κατάργηση δίκης μεταξύ του σωματείου και του μέλους ή του συζύγου του ή εξ αίματος συγγενούς του ως και τον τρίτο βαθμό.

    68.  Άρθρο 99. 

    • Για να αποφασιστεί η τροποποίηση του καταστατικού ή η διάλυση του σωματείου χρειάζεται η παρουσία των μισών τουλάχιστον μελών και πλειοψηφία των τριών τετάρτων των παρόντων.

    71.  Άρθρο 100.

    • Για να μεταβληθεί ο σκοπός του σωματείου πρέπει να συναινέσουν όλα τα μέλη. Οι απόντες συναινούν εγγράφως.

    74.  Άρθρο 101. Ακυρότητα απόφασης

    • Απόφαση της συνέλευσης είναι άκυρη, αν αντιβαίνει στο νόμο ή στο καταστατικό. Την ακυρότητα κηρύσσει το δικαστήριο ύστερα από αγωγή μέλους που δεν συναίνεσε ή οποιουδήποτε άλλου έχει έννομο συμφέρον. Η αγωγή αποκλείεται μετά την πάροδο έξι μηνών από την απόφαση της συνέλευσης. Η απόφαση που κηρύσσει την ακυρότητα ισχύει έναντι όλων.

    77.  Άρθρο 102. 

    • Ο πρόεδρος πρωτοδικών μπορεί να αναστείλει την εκτέλεση μιας άκυρης απόφασης, αν το ζητήσει η διοίκηση του σωματείου ή μέλος του ή ο εισαγγελέας.

    80.  Άρθρο 103. Διάλυση του σωματείου

    • Το σωματείο διαλύεται οποτεδήποτε με απόφαση της συνέλευσης των μελών.

    83.  Άρθρο 104. 

    • Το σωματείο διαλύεται στις περιπτώσεις που προβλέπει το καταστατικό. Το σωματείο διαλύεται μόλις τα μέλη του μείνουν λιγότερα από δέκα.

    86.  Άρθρο 105. 

    • Με απόφαση του πρωτοδικείου μπορεί να διαλυθεί το σωματείο, αν το ζητήσει η διοίκησή του ή το ένα πέμπτο των μελών του ή η εποπτεύουσα αρχή:
      1. αν, επειδή μειώθηκε ο αριθμός των μελών του ή από άλλα αίτια, είναι αδύνατο να αναδειχθεί διοίκηση ή γενικά να εξακολουθήσει να λειτουργεί το σωματείο σύμφωνα με το καταστατικό˙
      2. αν ο σκοπός του σωματείου εκπληρώθηκε ή αν από τη μακρόχρονη αδράνεια συνάγεται ότι ο σκοπός του έχει εγκαταλειφθεί˙
      3. αν το σωματείο επιδιώκει σκοπό διαφορετικό από εκείνον που καθορίζει το καταστατικό ή αν ο σκοπός ή η λειτουργία του σωματείου έχουν καταστεί παράνομοι ή ανήθικοι ή αντίθετοι προς τη δημόσια τάξη.

    89.  Άρθρο 106. Περιουσία σωματείου που διαλύθηκε

    • Η περιουσία σωματείου που διαλύθηκε δεν διανέμεται ποτέ στα μέλη του.

    92.  Άρθρο 107 .Ενώσεις που δεν αποτελούν σωματεία

    • Ένωση προσώπων για την επιδίωξη σκοπού, όταν δεν αποτελεί σωματείο, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά, διέπεται από τις διατάξεις για την εταιρία. Μόλις η ένωση αυτή μετατραπεί σε σωματείο, η περιουσία της μεταβιβάζεται στο σωματείο σύμφωνα με τις κοινές διατάξεις.

    ΠΗΓΗ= Τι είναι Σωματείο-τύπος Σωματείου

    Σωματείο είναι η ένωση 20 τουλάχιστον εργαζομένων που απασχολούνται στον ίδιο κλάδο της οικονομίας ή εργάζονται στον ίδιο εργοδότη. Τα πρωτοβάθμια σωματεία διακρίνονται σε:
    Ομοιοεπαγγελματικά, Κλαδικά, Επιχειρησιακά, Τοπικά, Πανελλαδικά & Τοπικά Παραρτήματα.


    Ομοιοεπαγγελματικά, είναι τα εργατικά σωματεία που είναι οργανωμένα με βάση το επάγγελμα που ασκεί ο μισθωτός π.χ σωματείο λογιστών, σωματείο οικοδόμων.

    Κλαδικά, είναι τα εργατικά σωματεία που είναι οργανωμένα με βάση τον κλάδο οικονομικής δραστηριότητας στον οποίο ανήκει η επιχείρηση, όπου εργάζεται ο μισθωτός, π.χ. σωματείο εργαζομένων στη βιομηχανία τσιμέντου, στη χημική βιομηχανία, σωματεία τραπεζοϋπαλλήλων,

    Επιχειρησιακά, είναι τα εργατικά σωματεία που είναι οργανωμένα με βάση την επιχείρηση ή εκμετάλλευση όπου εργάζεται ο μισθωτός π.χ. σωματείο εργαζομένων ΤΙΤΑΝ, σωματείο εργαζομένων Ναυπηγείων Ελευσίνας.

    Τοπικά, είναι τα εργατικά σωματεία που είναι οργανωμένα με βάση το επάγγελμα ή τον κλάδο σε μία πόλη ή ένα νομό π.χ. σωματείο εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης.

    Πανελλαδικά, είναι τα εργατικά σωματεία που είναι οργανωμένα με βάση το επάγγελμα ή το κλάδο και έχουν πανελλαδική εμβέλεια π.χ Σύλλογος Τεχνικών Υπαλλήλων Ελλάδας

    Τοπικά παραρτήματα είναι οργανικά τμήματα ενός σωματείου και όχι αυτόνομες οργανώσεις με τοπική ή περιφερειακή εμβέλεια πχ τοπικό παράρτημα Συλλόγου Τεχνικών Υπαλλήλων Ελλάδας.

    ΕΝΩΣΗ =ΠΗΓΗ=

    Τι είναι ενώσεις προσώπων…

    Ο Ν.1264/82 αναγνωρίζει για πρώτη φορά τις ενώσεις προσώπων ως συνδικαλιστικές οργανώσεις .Οι ενώσεις προσώπων δεν έχουν νομική προσωπικότητα και ιδρύονται με συστατική πράξη που κατατίθεται στον γραμματέα του αρμόδιου Ειρηνοδικείου, στην περιφέρεια του οποίου βρίσκεται η εκμετάλλευση και κοινοποιείται στον εργοδότη.

    Οι προϋποθέσεις για τη σύσταση ενώσεως προσώπων είναι οι εξής:

    α) επιτρέπεται η ίδρυση μιας μόνο ενώσεως προσώπων σε κάθε εκμετάλλευση. Στην περίπτωση που μια επιχείρηση αποτελείται από περισσότερες εκμεταλλεύσεις , τότε επιτρέπεται η ίδρυση μίας μόνο ενώσεως προσώπων για όλη την επιχείρηση με τις περισσότερες εκμεταλλεύσεις.
    β) επιτρέπεται η ίδρυση μόνο σε εκμεταλλεύσεις που δεν απασχολούν πάνω από 40 μισθωτούς. Αν μία επιχείρηση αποτελείται από περισσότερες εκμεταλλεύσεις, πάλι ο συνολικός αριθμός των εργαζομένων στην επιχείρηση δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερος των 40, για να είναι δυνατή η σύσταση ενώσεως προσώπων.
    γ) επιτρέπεται η ίδρυση ενώσεως προσώπων σε μία εκμετάλλευση, επιχείρηση μόνο εφ’ όσον δεν υπάρχει εργατικό σωματείο που να έχει ως μέλη του το μισό τουλάχιστον προσωπικό της.
    Για την ίδρυση συνδικαλιστικής ενώσεως απαιτούνται 10 τουλάχιστον εργαζόμενοι. Η ιδρυτική πράξη της Ενώσεως προσώπων πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρει το σκοπό της, επίσης πρέπει να αναφέρει και τη διάρκειά της που δεν μπορεί να υπερβαίνει το εξάμηνο. Οι σκοποί των συνδικαλιστικών οργανώσεων καθορίζονται κατά τρόπο γενικό στο άρθρο 4 παρ.1 του ν.1264/82. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή «οι συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν σκοπό τη διαφύλαξη και προαγωγή των εργασιακών, οικονομικών, ασφαλιστικών, κοινωνικών συμφερόντων των εργαζομένων για το λόγο αυτό περιορίζεται και η διάρκειά της.

    Για τις ενώσεις προσώπων ισχύουν οι εξής διατάξεις του Ν.1264: άρθρο 3 παρ1α,άρθρο 7παρ.1,παρ.5,παρ.6,παρ.7,παρ.8 και άρθρο 20 παρ.1

                                    2.ένωση < (διαχρονικό) αρχαία ελληνική ἕνωσις < ἑνόω / ἑνῶ < εἷς < πρωτοελληνική *hens < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *sḗm / *smih₂ < *séms < *sem– (ένας, μαζί)

    {σημασία: σύμπραξη) < σημασιολογικό δάνειο από τη γαλλική union

    (χημεία) < σημασιολογικό δάνειο από τη γερμανική Verbindung)

    τυπογραφικός συλλαβισμός: έ‐νω‐ση

    Ουσιαστικό ένωση θηλυκό

    1. η διαδικασία ή το αποτέλεσμα του ενώνω
      1. η σύνδεση διαφόρων προσώπων ή πραγμάτων σε μία ενότητα ή σύνολο
      2. η σύμπραξη διαφόρων προσώπων ή πολυπρόσωπων συνόλων και η υπαγωγή τους σε μια ενιαία διοίκηση

    Ευρωπαϊκή Ένωση

    Σοβιετική Ένωση / Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών

    Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών

    δείτε τη λέξη σωματείο

    1. (χημεία) η χημική ένωση
    2. (θεωρία συνόλων) δυαδικός τελεστής που δέχεται ως τελεστέους δύο σύνολα και παράγει ως αποτέλεσμα ένα νέο σύνολο με τα στοιχεία και των δύο συνόλων

    η ένωση των συνόλων { 1, 2, 3, 4 }, { 2, 3, 10, 21 } είναι { 1, 2, 3, 4, 10, 21 }

    σύμβολο:

    ≠ αντώνυμα: τομή

    δείτε  ένωση συνόλων στην Βικιπαίδεια

    union (set theory), εικόνες στα Wikimedia Commons

    1. (βάσεις δεδομένων), (στη σχεσιακή άλγεβρα) ειδική περίπτωση της θεωρίας συνόλων (βλ. ορισμό παραπάνω), όπου τα σύνολα είναι οι σχέσεις, οι οποίες περιέχουν ως στοιχεία πλειάδες[1]

    Συγγενικές λέξεις

    ΦΑΜΙΛΙΑ =ΠΗΓΗ= https://el.wiktionary.org

     famiglia < λατινική famĭlia που προέρχεται από το famŭlus

    Προφορά famiglia 

    Ουσιαστικό

    ενικός πληθυντικός
    famigliafamiglie

    Famiglia=οικογένεια

                                                 2. Μπαμπινιώτης, Γ. 1998

    Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας με σχόλια για τη σωστή των λέξεων

    Ερμηνευτικό, ετυμολογικό, συνωνύμων-αντιθέτων, κυρίων ονομάτων, επιστημονικών όρων, ακρωνυμίων Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας

    οικογένεια – φαμίλια – φαμελιά. Η λ. οικογένεια

    είναι από αυτές που χρησιμοποιήθηκαν σε νεότερους χρόνους (19ος αι.), για να αντικαταστήσουν αντίστοιχες ξένες λέξεις. Μέχρι τον 19ο αι. χρησιμοποιούσαν το φαμίλια, ήδη μεσαιωνικό, από το λατ. familia «οικογένεια», με τη μεσολάβηση ενός εξελληνισμένου τ. φαμιλία (σε –ία, όπως φιλία, ομιλία κ.τ.ό.). Το ελληνικό οικογένεια είναι μεταγενέστερη λ. (του 2ου μ.Χ.) και σήμαινε τη βεβαίωση ότι κάποιος είναι «οικογενής», γεννημένος σε ορισμένο οίκο, με το καθεστώς και τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτή την ιδιότητα (το ίδιο το οικογενής σήμαινε και «σπιτικός, σπιτήσιος»). Ο Στέφ. Κουμανούδης («Συναγωγή νέων λέξεων») αναφέρει για τη λέξη: «Αγνοώ, πόσον παλαιότερα, ως υποθέτω, είναι η λέξις [ενν. το οικογένεια]· παρατηρώ μόνον, ότι ο Ευγ. Βούλγαρις εν τη Φιλοθέω αδολεσχία του (τω 1801) έγραψε συχνά φαμιλίαν». Μετά την επικράτηση της λ. οικογένεια, που είχε το πλεονέκτημα ότι επέτρεπε τον σχηματισμό παραγώγων και συνθέτων (οικογενειακός, οικογενειάρχης), η λ. φαμίλια καθώς και ο μεταπλασμένος τύπος φαμελιά (<φαμελία <φαμιλία) χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο στον απλούστερο προφορικό λόγο και στη λογοτεχνία, υποδηλώνοντας συχνά την πολυμελή και φτωχή οικογένεια («δεν έχει να ζήσει τη φαμίλια του»), π.β. και φαμελίτης, φαμελιάρης (= οικογενειάρχης συνήθ. με μικρό οικογενειακό εισόδημα).

    Πετρούνιας, Ε. 2001.

    Ετυμολογία και προέλευση του λεξιλογίου της νέας ελληνικής. Στο Δέκα μύθοι για τη γλώσσα, επιμ. Γ. Χάρης, 23-33. Αθήνα: Πατάκης.

    © Πατάκης

    Η ετυμολογία είναι ο επιστημονικός κλάδος που μελετά την προέλευση των λέξεων και έχει την υποχρέωση να δείξει από πού προέρχονται τόσο η μορφή τους όσο και οι βασικές τους σημασίες. Όμως οι παλιότερες ετυμολογίες της νέας ελληνικής παρουσιάζουν συχνά μια ψεύτικη εικόνα σχετικά με την προέλευση του λεξιλογίου αυτής της γλώσσας, που οφείλεται στην προσπάθεια, μέσα από έναν στείρο φορμαλισμό, να αναχθούν τα πάντα στα «αρχαία ελληνικά».

    Καθώς είχε δείξει κιόλας πριν από έναν αιώνα ο Γεώργιος Χατζιδάκις, οι βάσεις της λαϊκής νεοελληνικής γλώσσας βρίσκονται στην ελληνιστική κοινή, που αποτελεί σημαντικά διαφοροποιημένη εξέλιξη της κλασικής ελληνικής. Από άποψη πολιτικής ιστορίας, η ελληνιστική κοινή επεκτείνεται μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή. Με τη δημοσίευση των ετυμολογιών του Λεξικού της Κοινής Νεοελληνικής (ΛΚΝ) του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, νομίζω φάνηκε πως και της λόγιας γλώσσας οι βάσεις βρίσκονται στην ελληνιστική εποχή, και σε μικρότερο βαθμό στην κλασική ελληνική.

    Αντιστοιχίες της νέας ελληνικής με άλλες γλώσσες

    Όπως και σε άλλες γλώσσες, έτσι και στη νέα ελληνική υπάρχουν λέξεις «κληρονομημένες», δηλαδή λέξεις που είτε οι ίδιες είτε τα επιμέρους στοιχεία τους υπάρχουν συνεχώς στη γλώσσα για πολύ μεγάλο διάστημα, έστω και με τροποποιημένη μορφή και προφορά. Σύμφωνα με την τοποθέτηση που έγινε πιο πάνω, οι λέξεις αυτές ανάγονται τουλάχιστον στην ελληνιστική περίοδο: πατέρας (υπήρχε κιόλας στην κλασική ελληνική ως πατήρ), ανθρωπιά (δημιουργήθηκε το Μεσαίωνα, με βάση το παλιότερο ουσιαστικό άνθρωπος και το επίθημα -ιά), σπίτι (ήρθε από τα λατινικά κατά τη ρωμαϊκή περίοδο). Υπάρχουν επίσης μεταγενέστερα δάνεια, είτε λαϊκής προέλευσης: ζουμπούλι, είτε λόγιας: ιβουάρ, ιμπεριαλισμός. Τέλος, παρουσιάζονται και λόγιοι νεολογισμοί: ηχογραφώ.

    Ιδιαιτερότητες της νέας ελληνικής

    Η νέα ελληνική όμως παρουσιάζει και ιδαιτερότητες, που δεν συναντιούνται σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, ή συναντιούνται σπάνια. Για να γίνει κατανοητό αυτό, πρέπει να δοθούν εισαγωγικά μερικές βασικές πληροφορίες. Για ιδεολογικούς λόγους, δηλαδή εθνικούς, πολιτιστικούς, αλλά και για εσωτερικούς γλωσσικούς λόγους, όπως είναι χαρακτηριστικές μορφολογικές ομοιότητες ανάμεσα στα αρχαία και στα νέα ελληνικά, η ελληνική γλώσσα θεωρείται ενιαία, από την κλασική ή ακόμη και από τη μυκηναϊκή εποχή μέχρι σήμερα.

    Σε αντιπαράθεση, οι νεολατινικές, αλλιώς ρομανικές, γλώσσες, όπως τα ιταλικά, τα ισπανικά, ή τα γαλλικά, παρόλο που από χρονική άποψη η απόσταση ανάμεσα σ’ αυτές και στα λατινικά είναι πολύ μικρότερη απ’ ό,τι η απόσταση ανάμεσα στα σημερινά και στα κλασικά ελληνικά, δε θεωρούνται «ίδια» γλώσσα με τον πρόδρομό τους, τα λατινικά.

    Όταν η σημερινή ελληνική γλώσσα ανάγεται σε τόσο παλιά εποχή, φυσικό είναι να παρατηρούνται σημαντικές αλλαγές όχι μόνο στην προφορά αλλά και στη σημασία των λέξεων, ενώ σε άλλες γλώσσες οι σημασιολογικές αλλαγές παρουσιάζονται πολύ πιο περιορισμένες. Φέρνω σαν παράδειγμα δύο λέξεις λαϊκής προέλευσης, που έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα για το νεότερο πολιτισμό: σταυρός, παράδεισος. Στην κλασική ελληνική, σταυρός σήμαινε «όρθιος πάσσαλος». Τη νέα της σημασία η λέξη την απέκτησε σαν μετάφραση του λατινικού crux. Η λ. παράδεισος, αρχικά δάνειο από τα περσικά, σήμαινε «κλειστό πάρκο Πέρση άρχοντα». Τη νέα σημασία της την απέκτησε σαν μετάφραση του εβραϊκού κήπος της Εδέμ.

    Μια δεύτερη ιδιαιτερότητα είναι ο λόγιος δανεισμός από παλιότερες περιόδους της γλώσσας, και βασικά από την ελληνιστική κοινή. Το φαινόμενο της επανεισαγωγής παλιών λέξεων το ονόμασα στην Εισαγωγή του ΛΚΝ: διαχρονικό δανεισμό. Παραδείγματα: δημοκρατία, αριστοκρατία, χθόνιος, η οδός. Όπως φαίνεται από τα δύο τελευταία παραδείγματα, πολλές φορές τα δάνεια αυτά δε συμφωνούν με τους φωνολογικούς και τους μορφολογικούς κανόνες της λαϊκής γλώσσας, και μερικές φορές, όπως συμβαίνει με τα θηλυκά σε –ος, τροποποιούν σήμερα τους κανόνες της νέας ελληνικής.

    Πολλές από τις επανεισαγμένες αρχαίες λέξεις αποδίδουν στην πραγματικότητα νεότερες ευρωπαϊκές έννοιες, έτσι ώστε η σημασία τους διαφέρει άλλοτε πολύ και άλλοτε λιγότερο από την αρχαία: η λ. τραγωδία σαν θεατρικός όρος διατηρεί την αρχαία σημασία της, αλλά στη σημασία «φριχτή κατάσταση» αποδίδει σημασία που απέκτησε στα γαλλικά. Η ίδια σημασία έχει περάσει και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Μπορεί να σκεφτεί κανείς τη νέα σημασία της λέξης φανταστικός (= εξαιρετικός).

    Η ριζική αλλαγή στη σημασία πολλών αρχαίων λέξεων είναι ένας από τους λόγους που οι σημερινοί Έλληνες δυσκολεύονται να μάθουν σωστά τα αρχαία ελληνικά· γιατί καθώς τα παλιότερα λεξικά δεν επισημαίνουν τις αλλαγές, ενισχύεται στο μυαλό του αναγνώστη η σφαλερή ταύτιση ανάμεσα στη σημερινή και στην παλιά σημασία, που φυσικό είναι να έχει κιόλας κάνει υποσυνείδητα.

    Μια τρίτη ιδιαιτερότητα οφείλεται στην ύπαρξη αυτού που αλλού τα ονόμασα διεθνή ελληνικά. Καθώς διάφορες ανθρώπινες δραστηριότητες διαμορφώθηκαν κατά την ελληνική αρχαιότητα, πολλοί όροι που τις εξέφραζαν πέρασαν σε άλλες γλώσσες, και ιδίως στα λατινικά. Από τα λατινικά, με τη λατινική πια μορφή τους, και μαζί με λατινικές λέξεις, κληροδοτήθηκαν στις νεότερες γλώσσες: αθλητής, φιλοσοφία, μουσική, ιστορία, αστρονομία. Η κατάσταση αυτή δημιούργησε προηγούμενο, έτσι ώστε σήμερα οι νεότερες γλώσσες δανείζονται και απευθείας λέξεις από τα αρχαία ελληνικά, όπως φυσικά και από τα λατινικά: ερωτικός, πολιτική, δημοκρατία. Μερικές λέξεις που πέρασαν πολύ νωρίς στις ευρωπαϊκές γλώσσες μέσα από τη λαϊκή παράδοση μπορεί να έχουν αλλάξει τόσο, ώστε η καταγωγή τους να μη διακρίνεται με την πρώτη ματιά· π.χ. στα αγγλικά church < κυρι(α)κόν, police < πολιτεία.

    Το σημαντικότερο όμως είναι πως, επεκτείνοντας αυτή την παράδοση, εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις με βάση αρχαία ελληνικά και λατινικά λεξικά στοιχεία δημιουργούνται σήμερα, για εξυπηρέτηση των νεότερων αναγκών. Μερικές είναι σύμφωνες με τους σημασιολογικούς και μορφολογικούς κανόνες των δύο κλασικών γλωσσών: πανδαιμόνιο, ακουστική. Συχνότερα όμως δε συμφωνούν με αυτούς, αφού δημιουργούνται για εξυπηρέτηση των σημερινών αναγκών και όχι για επίδειξη αρχαιομάθειας: μικρόβιο, ορθοπαι(ε)δική, ουτοπία, πανόραμα, πολυκλινική. Οι λέξεις αυτές έρχονται και στα νέα ελληνικά σαν δάνεια από τις νεότερες γλώσσες, και φυσικά τροποποιούν τους μορφολογικούς και σημασιολογικούς κανόνες της ελληνικής.

    Τα δάνεια μπορεί να είναι είτε απευθείας, δηλαδή με δανεισμένη και τη μορφή και τη σημασία: ιβουάρ, κομπιούτερ, ή να αποτελούν μετάφραση ξένων λέξεων. Το αγγλικό skyscraper μεταφράστηκε σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες, και στα νέα ελληνικά ήρθε σαν ουρανοξύστης. Στη γλώσσα μας όμως τα μεταφραστικά δάνεια είναι πολύ συχνότερα από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, γιατί παλιότερα οι μορφωμένοι φαντάζονταν πως η ύπαρξη δανείων σε μια γλώσσα είναι «δείγμα φτώχειας, παρακμής» κτλ., και αντικαθιστούσαν τα απευθείας δάνεια με μεταφραστικά, ώστε να μην είναι προφανής ο δανεισμός.

    Στη λαϊκή γλώσσα υπήρχε η λ. φαμίλια, απευθείας δάνειο από το ιταλικό famiglia. Στη λόγια γλώσσα όμως αντικαταστάθηκε από τη λ. οικογένεια, που αποτελεί μετάφραση της ιταλικής λέξης, και αποσκοπούσε στο να αποκρυβεί το γεγονός του δανεισμού. Η μετάφραση στηρίχτηκε στην αρχαία λ. οικογενής, «δούλος γεννημένος στο σπίτι», που αντιστοιχεί περίπου προς το λατινικό famulus, ετυμολογικό πρόδρομο του ιταλικού famiglia. Στα αρχαία ελληνικά, η φαμίλια, οικογένεια, λεγόταν οίκος, ή οικία.

    Και τα μεταφραστικά δάνεια είναι δυνατό να τροποποιούν τους κανόνες της ελληνικής: ακταιωρός (< γαλλ. garde-côtes), πολυμέσα (< αγγλ. multimedia). Η λόγιας προέλευσης αντωνυμία ο οποίος είχε μπει κιόλας κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, όπως διαπιστώνουμε από το έργο του Κύπριου ιστορικού Λεόντιου Μαχαιρά, αρχικά με τη μορφή ο ποίος, η ποία, και ήτανε μετάφραση του γαλλικού le quel, la quelle. Είναι ενδιαφέρον πως σήμερα πολλοί μορφωμένοι προτιμούν αυτή την αντωνυμία από το λαϊκής προέλευσης αναφορικό μόριο που.

    Πολλές φορές μάλιστα συμβαίνει κάποια λέξη να μπήκε στη νεότερη ελληνική από διπλό δρόμο, σαν δάνειο μορφής από τα αρχαία ελληνικά και σαν δάνειο σημασίας από τις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, ιδίως τα γαλλικά. Το φαινόμενο αυτό το ονόμασα αλλού δισυπόστατο δανεισμό, και, απ’ όσο ξέρω, πρόκειται για ιδιαιτερότητα που δεν παρατηρείται, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκές γλώσσες.

    Η αρχαία λέξη εκδρομή σήμαινε «στρατιωτική επίθεση». Σήμερα μεταφράζει το αγγλικό excursion, που ετυμολογικά στηρίζεται στο λατινικό excursio, «στρατιωτική επίθεση».

    Ο αρχαίος αριστοτελικός όρος υπάλληλοι, που αναφερόταν σε έννοιες της λογικής, μεταφράστηκε στα γαλλικά σαν: subalternes. Όμως με την ίδια λέξη χαρακτηρίζονταν στα γαλλικά και οι κατώτεροι υπάλληλοι: employés subalternes. Στα νέα ελληνικά χρησιμοποιήθηκε η αρχαία λέξη με τη γραφειοκρατική σημασία της γαλλικής· και βέβαια δεν υπονοούμε πως οι Έλληνες υπάλληλοι έχουν κάποια ιδιαίτερη ροπή προς τη φιλοσοφία, και ειδικά την αριστοτελική!

    Σε γλώσσα με τόσο μακραίωνη ιστορία είναι φυσικό να παρουσιάζονται και τυχαίες αναδημιουργίες, που δυστυχώς συχνά παρερμηνεύονται. Δύο παραδείγματα: Στα παλιότερα λεξικά η λ. τραπεζαρία θεωρείται μεσαιωνική. Στα μεσαιωνικά ελληνικά όμως τραπεζαρία ήταν θηλυκό του τραπεζάριος, και σήμαινε την καλόγρια την επιφορτισμένη με την τήρηση της τάξης στην αίθουσα φαγητού των γυναικείων μοναστηριών. Ώστε η μορφολογική της ανάλυση είναι: τραπεζάρ(ιος) -ία, ενώ η σημερινή λέξη αναλύεται: τραπέζ(ι) -αρία (σύγκρινε: τζαμ-αρία). Η λ. καπνιστήριο είναι νεότερη μετάφραση των γαλλικών fumoir, salon à fumer. Στο παλιότερα λεξικά όμως παρουσιάζεται σαν μεσαιωνική ή ελληνιστική. Η σπάνια αυτή παλιά λέξη σήμαινε: «θερμό λουτρό» ή ίσως «θυμιατήρι», και βέβαια δεν είχε σχέση ούτε με τσιγάρα ούτε με πούρα. Οι παλιότεροι ετυμολόγοι θα μπορούσαν να είχαν αναρωτηθεί, τι είδους ταμπάκο κάπνιζαν άραγε οι Βυζαντινοί πριν από την ανακάλυψη της Αμερικής; Αλλά ο στείρος φορμαλισμός δεν ενδιαφέρεται για λογικές εξηγήσεις.

    Επιλογή βιβλιογραφίας

    1. Bouffartigue J. και Delrieu A.M., Trésor des raciness grecques, Βερολίνο-Παρίσι 1981· ελλην. μετ. Α. Μόζερ, Οι ελληνικές ρίζες στη γαλλική γλώσσα, Ελευθεροτυπία, Αθήνα 1993.
    2. Cotez H., Dictionnaire des structures du vocabulaire savant, Robert, Παρίσι 1985.
    3. Munske H. H. και A. Kirkness (επιμ.), Eurolatein, Niemeyer Verlag, Τυβίγγη 1996.
    4. Nybakken O.E., Greek and Latin in Scientific Terminology, Ames, The University State of Iowa Press, 1985.
    5. Πετρούνιας Ε., Νεοελληνική γραμματική και συγκριτική ανάλυση, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1984.
      • – «Γλωσσικές σχέσεις Ελλάδας και Δύσης: Λεξιλόγιο και διαχρονικότητα της ελληνικής γλώσσας», Η ελληνική γλώσσα, Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, Αθήνα 1996, σ. 37-40 (91-94, 163-166).
      • – Οι ετυμολογίες στο Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη, Θεσσαλονίκη 1998 (δες Πρόλογο, σ. η΄, και Εισαγωγή, σ. κ΄-κγ΄).
      • – «Ιδιαιτερότητες της νεοελληνικής ετυμολογίας», Γλώσσα και μεταρρυθμίσεις, Κώδικας, Θεσσαλονίκη 2000, σ. 57-89.
    6. Petrounias E., «Loan Translations and the Etymologies of Modern Greek», Greek Linguistics, Proceedings of the 2nd International Congress of Greek Linguistics, Σάλτσμπουργκ 1995, 2, 791-801.
      • – «Parole italiane di origine »greca»: Problemi di interferenza», Atti del’ Io convegno bilaterale, Istituto Italiano di Cultura, Θεσσαλονίκη 1998, σ. 53-66.

    Μ.Κ.Ο.= μη κυβερνητικές οργανώσεις και οι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις

    Μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις=ΠΗΓΗ= https://ec.europa.eu/info/funding-tenders/how-eu-funding-works/who-eligible-funding_el

    Οι μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες συχνά αναφέρονται ως ΜΜΕ (αρχικά της φράσης «μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις»), μπορούν να υποβάλουν αίτηση για επιχορηγήσεις, δάνεια και εγγυήσεις. Μπορούν ακόμη να υποβάλουν προσφορές για σύναψη συμβάσεων με σκοπό την παροχή διάφορων αγαθών και υπηρεσιών.

    Μια επιχείρηση χαρακτηρίζεται ως ΜΜΕ εάν:

    • απασχολεί από 50 έως 250 υπαλλήλους
    • έχει ετήσιο κύκλο εργασιών μέχρι 50 εκατ. ευρώ ή συνολικό ισολογισμό που δεν υπερβαίνει τα 43 εκατ. ευρώ

    Οδηγός χρήσης του ορισμού των ΜΜΕ

    Δυνατότητες χρηματοδότησης ειδικά για μικρές επιχειρήσεις

    Άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης για μικρές επιχειρήσεις

    ΜΚΟ

    Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις και οι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών είναι επιλέξιμες για χρηματοδότηση από την ΕΕ, εφόσον οι τομείς δραστηριότητάς τους σχετίζονται με ορισμένες πολιτικές της ΕΕ.

    Δυνατότητες χρηματοδότησης ειδικά για ΜΚΟ

    Δυνατότητες χρηματοδότησης για μη κυβερνητικές οργανώσεις

    Κυριότερες δυνατότητες χρηματοδότησης

    Το 80% περίπου των ευρωπαϊκών πηγών χρηματοδότησης για μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) το διαχειρίζονται τα ίδια τα κράτη μέλη. Κάθε χώρα παρέχει λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις δυνατότητες χρηματοδότησης καθώς και τις διαδικασίες υποβολής αίτησης στους ιστότοπους των αρχών διαχείρισης. Το υπόλοιπο ποσοστό τελεί υπό τη διαχείριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή των άλλων οργάνων της ΕΕ.

    Κοινωνική ένταξη, ισότητα των φύλων και ίσες ευκαιρίες

    Οι ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στους τομείς αυτούς μπορούν να λάβουν βοήθεια από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ESF). Αρμόδιες για τη διαχείριση των σχετικών κονδυλίων είναι οι αρχές διαχείρισης της εκάστοτε χώρας ή περιφέρειας της ΕΕ.

    Πολιτισμός και μέσα επικοινωνίας

    Το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη» στηρίζει πρωτοβουλίες στον ευρωπαϊκό οπτικοακουστικό, πολιτιστικό και δημιουργικό τομέα. Το πρόγραμμα αποτελείται από δύο υποπρογράμματα: το «Πολιτισμός» και το MEDIA.

    Το υποπρόγραμμα «Πολιτισμός» χρηματοδοτεί σχέδια σε ποικίλους τομείς: σχέδια συνεργασίας, λογοτεχνική μετάφραση, δίκτυα και πλατφόρμες, ενώ το υποπρόγραμμα MEDIA παρέχει χρηματοδοτική στήριξη στην ευρωπαϊκή βιομηχανία του κινηματογράφου και των οπτικοακουστικών μέσων για την περαιτέρω ανάπτυξη, διάδοση και προβολή του έργου της. Χρηματοδοτεί επίσης προγράμματα κατάρτισης και κινηματογραφικών έργων.

    Τη διαχείριση του προγράμματος «Δημιουργική Ευρώπη» ασκεί ο Εκτελεστικός Οργανισμός Εκπαίδευσης, Οπτικοακουστικών Θεμάτων και Πολιτισμού (EACEA).

    Προώθηση της ιδιότητας του πολίτη και της συμμετοχής στα κοινά

    Το πρόγραμμα «Ευρώπη για τους πολίτες» έχει δύο βασικούς στόχους: αφενός, να βοηθήσει τους πολίτες να κατανοήσουν την ΕΕ, την ιστορία και την πολυμορφία της, και, αφετέρου, να ενισχύσει την ευρωπαϊκή ιθαγένεια και να βελτιώσει τις προϋποθέσεις για δημοκρατική συμμετοχή και συμμετοχή των πολιτών στα κοινά σε επίπεδο ΕΕ. Τη διαχείριση του προγράμματος έχει αναλάβει ο EACEA.

    Έρευνα και καινοτομία

    Η συνιστώσα «Κοινωνικές Προκλήσεις» του προγράμματος έρευνας και καινοτομίας «Ορίζοντας 2020» χρηματοδοτεί σχέδια στους τομείς της υγείας, των δημογραφικών αλλαγών, της ασφάλειας των τροφίμων, της βιώσιμης γεωργίας και δασοκομίας, της θαλάσσιας και ναυτιλιακής έρευνας και της έρευνας των εσωτερικών υδάτων. Τη διαχείριση της συνιστώσας αυτής ασκεί ο Εκτελεστικός Οργανισμός για τις Μικρές και Μεσαίες Επιχειρήσεις (EASME).

    Οι ΜΚΟ μπορούν και αυτές να υποβάλουν αιτήσεις για σχέδια στο πλαίσιο δύο άλλων συνιστωσών του προγράμματος «Ορίζοντας 2020»: «Έξυπνες, πράσινες και ενοποιημένες μεταφορές» και «Ασφαλής, καθαρή και αποδοτική ενέργεια». Τη διαχείρισή τους έχει αναλάβει ο Εκτελεστικός Οργανισμός Καινοτομίας και Δικτύων (INEA).

    Ανάπτυξη και ανθρωπιστική βοήθεια

    Οι ΜΚΟ μπορούν να λάβουν χρηματοδότηση στο πλαίσιο των περισσότερων θεματικών ή περιφερειακών προγραμμάτων που διαχειρίζεται το τμήμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που είναι αρμόδιο για τη διεθνή συνεργασία και ανάπτυξη (DEVCO). 

    Οι ΜΚΟ είναι επίσης επιλέξιμες για χρηματοδότηση για δραστηριότητες παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας και πολιτικής προστασίας, μέσω του τμήματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που είναι αρμόδιο για την ανθρωπιστική βοήθεια και την πολιτική προστασία (ECHO).

    Μεταφορές, ενέργεια και ΤΠΕ

    Οι ΜΚΟ έχουν πρόσβαση σε ορισμένες χρηματοδοτικές δυνατότητες που παρέχει ο μηχανισμός «Συνδέοντας την Ευρώπη» (CEF). Τη διαχείριση του προγράμματος αυτού έχει αναλάβει ο Εκτελεστικός Οργανισμός Καινοτομίας και Δικτύων (INEA).

    Άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης για ΜΚΟ

    Νέοι

    Ο προϋπολογισμός της ΕΕ περιλαμβάνει ειδικά προγράμματα στήριξης των νέων για απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας ή για σπουδές στο εξωτερικό. Υπάρχουν επίσης προγράμματα που εστιάζουν στην ανεργία των νέων.

    Σε γενικές γραμμές, τα προγράμματα αυτά είναι ανοικτά σε:

    • νέους (ηλικίας 13-31 ετών)
    • οργανώσεις νέων
    • άλλους ενδιαφερομένους που συνεργάζονται με νέους

    Περισσότερες λεπτομέρειες για τα κριτήρια χρηματοδότησης δίνονται στις μεμονωμένες προσκλήσεις χρηματοδότησης.

    Δυνατότητες χρηματοδότησης ειδικά για νέους

    Άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης για νέους

    Ερευνητές

    Η έρευνα και η καινοτομία είναι τόσο σημαντικές για τη μακροπρόθεσμη στρατηγική της ΕΕ που ειδικά προγράμματα και άλλες πηγές στήριξης διατίθενται σε ερευνητές σε όλη την Ευρώπη.

    Το βασικό χρηματοδοτικό πρόγραμμα της ΕΕ για την έρευνα είναι το πρόγραμμα «Ορίζοντας 2020». Στηρίζει ερευνητικά έργα σε πολυάριθμους τομείς, τα οποία υλοποιούνται από οργανισμούς ή μεμονωμένα άτομα.

    Άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης για ερευνητές

    Άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης για μη κυβερνητικές οργανώσεις

    Αν και υπάρχουν ορισμένες δυνατότητες χρηματοδότησης ειδικά για τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα ακόλουθα προγράμματα μπορούν επίσης να προσφέρουν ευκαιρίες χρηματοδότησης σε αιτούντες με αυτό το προφίλ.

    Προσοχή: μπορεί να προκύψουν και άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης που δεν αναφέρονται εδώ, για τις οποίες μπορούν να κάνουν αίτηση οι μη κυβερνητικές οργανώσεις. Δείτε τον κατάλογο των προσκλήσεων.

    ● Η Διευκόλυνση για την Κοινωνία των Πολιτών στηρίζει την ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών στις γειτονικές χώρες της ΕΕ. Βλ. σχετικές προσκλήσεις υποβολής προτάσεων και προκηρύξεις διαγωνισμών.

    ●  Η Υπηρεσία Μέσων Εξωτερικής Πολιτικής (FPI) δημοσιεύει τακτικά ανοικτές προσκλήσεις υποβολής προτάσεων και προσφορών 

    ●  Στο πλαίσιο του υποπρογράμματος «Δράση για το Κλίμα» του προγράμματος LIFE, διατίθενται επιχορηγήσεις για ποικίλα σχέδια που αναλαμβάνονται από μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των μη κυβερνητικών οργανώσεων, στον τομέα της δράσης για το κλίμα.

    ● Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις μπορούν επίσης να κάνουν αίτηση για σχέδια που χρηματοδοτούνται από τον Εκτελεστικό Οργανισμό για τους Καταναλωτές, την Υγεία και τα Τρόφιμα (CHAFEA). 

    Αγρότες

    Εάν είστε αγρότης ή διαχειριστής γης, είναι πιθανό να είστε επιλέξιμος για να λάβετε άμεσες πληρωμές στο πλαίσιο της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής (ΚΓΠ)

    Για να είστε επιλέξιμοι για χρηματοδότηση, πρέπει να πληροίτε ορισμένες απαιτήσεις όσον αφορά τη δημόσια υγεία, την υγεία των ζώων και των φυτών, το περιβάλλον και την καλή μεταχείριση των ζώων. Οι χρηματοδοτήσεις διατίθενται μέσω των αρμόδιων εθνικών αρχών της χώρας σας.

    Δυνατότητες χρηματοδότησης ειδικά για αγρότες

    Άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης για αγρότες

    Δημόσιοι φορείς

    Οι δημόσιοι φορείς -τοπικοί, περιφερειακοί ή εθνικοί- μπορούν να αξιοποιήσουν πολυάριθμες δυνατότητες χρηματοδότησης από την ΕΕ, π.χ. επενδύσεων για την ανάπτυξη θεσμικής ικανότητας και αποτελεσματικότητας, καθώς και τοπικών έργων υποδομών.

    Δυνατότητες χρηματοδότησης ειδικά για δημόσιους φορείς

    Άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης για δημόσιους φορείς

    Σχετικοί σύνδεσμοι

    =========================2 ΜΚΟ =================

    Ένας Μη Κυβερνητικός Οργανισμός (ΜΚΟ) είναι ένας νομικά συγκροτημένος οργανισμός που δημιουργήθηκε από φυσικά ή νομικά πρόσωπα που λειτουργεί ανεξάρτητα από κάθε κυβέρνηση, και ένας όρος που χρησιμοποιείται συνήθως από τις κυβερνήσεις για να αναφερθούν σε πρόσωπα που δεν ελέγχονται από την κυβέρνηση. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ΜΚΟ χρηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει από τις κυβερνήσεις, οι ΜΚΟ υποστηρίζουν το μη κυβερνητικό προσωπικό αποκλείοντας τους εκπροσώπους των κυβερνήσεων από την ένταξή τους στην οργάνωση. Ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως μόνο για οργανώσεις που επιδιώκουν ορισμένους ευρύτερους κοινωνικούς στόχους που έχουν πολιτικές πτυχές, χωρίς να είναι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών ή αναφέρονται με άλλα ονόματα

    Ο αριθμός των διεθνών ΜΚΟ εκτιμάται σε 40.000. Οι εθνικοί ΜΚΟ είναι ακόμη περισσότεροι: Η Ρωσία έχει 277.000 ΜΚΟ, η Ινδία εκτιμάται ότι έχει περίπου 1,2 εκατομμύρια ΜΚΟ.

    Ορισμός

    Οι MΚΟ ορίζονται από την Παγκόσμια Τράπεζα ως «ιδιωτικοί οργανισμοί που ασκούν δραστηριότητα για να απαλύνουν τον πόνο, να προωθήσουν τα συμφέροντα των φτωχών, την προστασία του περιβάλλοντος, την παροχή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών, ή αναλαμβάνουν την ανάπτυξη της κοινότητας». Η χρήση του όρου ΜΚΟ ποικίλλει από χώρα σε χώρα – για παράδειγμα ο όρος ΜΚΟ χρησιμοποιείται συνήθως για τις εγχώριες οργανώσεις της Αυστραλίας που αναφέρονται στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Μη κερδοσκοπικός οργανισμός. Τέτοιες οργανώσεις που δραστηριοποιούνται σε διεθνές επίπεδο, αρκετά συστηματικά αναφέρεται ως «μη κυβερνητικές οργανώσεις», στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού.

    Ο όρος μη κυβερνητικές οργανώσεις (Μ.Κ.Ο.) αποτελεί νεολογισμό και αποδίδει στα ελληνικά τον αγγλικό όρο Non-Governmental Organisations (NGOs). Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά στο άρθρο 71 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Ακριβής ορισμός του δεν υπάρχει. Ο όρος αναφέρεται σε μη κερδοσκοπικές οργανώσεις με διεθνή συνήθως παρουσία, οι οποίες δεν αποτελούν διεθνείς οργανισμούς αλλά στηρίζονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και κρατικές επιχορηγήσεις και είναι ανεξάρτητες από τα κράτη. Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει ο όρος να χρησιμοποιείται για κάθε κοινωφελή οργάνωση που δεν ανήκει στο κράτος. Οι σκοποί των ΜΚΟ είναι κυρίως ανθρωπιστικοί και αφορούν περιβαλλοντικά ή κοινωνικά προβλήματα όπως η φτώχεια, ο ρατσισμός, το περιβάλλον κ.λ.π. Από τις πρώτες ΜΚΟ ήταν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, η Παγκόσμια Οργάνωση Προσκοπικής Κίνησης και η ActionAid.

    Ιστορία

    Οι διεθνείς μη κυβερνητικές οργανώσεις έχουν ιστορία που χρονολογείται τουλάχιστον από το 1839. Εκτιμάται ότι μέχρι το 1914 υπήρχαν 1083 ΜΚΟ. Οι διεθνείς ΜΚΟ ήταν σημαντικές για το κίνημα κατά της δουλείας και το κίνημα για την ψήφο των γυναικών και κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Διάσκεψης Αφοπλισμού. Ωστόσο, η φράση «μη κυβερνητική οργάνωση» τέθηκε σε λαϊκή χρήση με την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών το 1945 με τις διατάξεις του άρθρου 71 του Κεφαλαίου 10 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για έναν συμβουλευτικό ρόλο για τις οργανώσεις που δεν είναι ούτε οι κυβερνήσεις ούτε τα κράτη μέλη – βλέπε Συμβουλευτικό Καθεστώς. Ο ορισμός των διεθνών ΜΚΟ «(INGO) είναι η πρώτη που αναφέρονται στο ψήφισμα 288 (Χ) του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου στις 27 Φεβρουαρίου, 1950: αυτή που ορίζεται ως «κάθε διεθνής οργανισμός που δεν στηρίζεται από διεθνή συνθήκη». Ο ζωτικός ρόλος των ΜΚΟ και άλλων «μεγάλων ομάδων» στην αειφόρο ανάπτυξη αναγνώρισε επίσης στο κεφάλαιο 27 της Ατζέντας 21, που οδηγεί σε έντονες ρυθμίσεις για μια συμβουλευτική σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών και των μη κυβερνητικών οργανώσεων.

    Η ταχεία ανάπτυξη του μη κυβερνητικού τομέα εμφανίστηκε στις δυτικές χώρες, ως αποτέλεσμα των διαδικασιών αναδιάρθρωσης του κράτους πρόνοιας. Η περαιτέρω παγκοσμιοποίηση της διαδικασίας αυτής σημειώθηκε μετά την πτώση του κομμουνιστικού συστήματος και ήταν ένα σημαντικό μέρος της συναίνεσης της Ουάσινγκτον

    Η παγκοσμιοποίηση κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα προκάλεσε το ενδιαφέρον των ΜΚΟ. Πολλά προβλήματα δεν μπορούν να επιλυθούν μέσα σε ένα έθνος. Στις διεθνείς συνθήκες και τους διεθνείς οργανισμούς όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου θεωρήθηκαν [από ποιον;] πάρα πολύ ότι επικεντρώνονται στα συμφέροντα των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Κάποιοι υποστήριξαν ότι σε μια προσπάθεια να αντισταθμίσουν αυτή την τάση, οι ΜΚΟ έχουν αναπτυχθεί για να τονίσουν τα ανθρωπιστικά ζητήματα, την αναπτυξιακή βοήθεια και την αειφόρο ανάπτυξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, το οποίο είναι μία αντίπαλη σύμβαση με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Ιανουάριο στο Νταβός της Ελβετίας. Στο πέμπτο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας, τον Ιανουάριο του 2005 συμμετείχαν αντιπρόσωποι από περισσότερες από 1.000 ΜΚΟ.[εκκρεμεί παραπομπή] Κάποιοι ισχυρίζονται ότι σε φόρουμ όπως αυτά, οι ΜΚΟ πρέπει να πάρουν θέση στο τι πρέπει να ανήκουν σε λαϊκά κινήματα των φτωχών. Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι ΜΚΟ είναι συχνά ιμπεριαλιστικές στη φύση τους, που μερικές φορές λειτουργούν με ρατσιστικό τρόπο σε κυρίαρχες χώρες, καθώς και ότι πληρούν μια παρόμοια λειτουργία με εκείνη του κλήρου κατά τη διάρκεια της υψηλής αποικιακής εποχής. Ο φιλόσοφος Peter Hallward ισχυρίζεται ότι είναι ένας αριστοκρατικός τύπος πολιτικής. Σε κάθε περίπτωση, η διεθνική δικτύωση των ΜΚΟ είναι πλέον εκτενής.

    Περιβαλλοντικές Μ.Κ.Ο

    Η εμφάνιση προβλημάτων όπως η όξινη βροχή, η μόλυνση της ατμόσφαιρας και των νερών, η ρύπανση, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η τρύπα του όζοντος, η εξαφάνιση ειδών χλωρίδας και πανίδας ευαισθητοποίησε τους κατοίκους του δυτικού κόσμου σε θέματα περιβάλλοντος.

    Εξ’ αιτίας αυτών των προβλημάτων διαμόρφωσαν στις αρχές του 20ου αιώνα στις αστικοποιημένες κοινωνίες τα πρώτα οικολογικά κινήματα διατήρησης της φύσης και τροφοδότησαν αργότερα ανάλογες προσπάθειες. Οι οργανώσεις αυτές λειτούργησαν με βάση την εθελοντική εργασία ατόμων με ιδιαίτερες ευαισθησίες προς το περιβάλλον, επιστήμονες και κυρίως με τη συμμετοχή της νεολαίας.

    Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος των μεμονωμένων ατόμων που εθελοντικά υποστήριζαν τις ομάδες αυτές, οι κυβερνήσεις των διαφόρων κρατών αναγνώρισαν την αξία ορισμένων και συνέβαλαν οικονομικά στις προσπάθειες τους. Πέρα από την εθελοντική προσπάθεια των ατόμων και τη βοήθεια των κυβερνήσεων η εξάπλωση των οργανώσεων και η απόκτηση περισσοτέρων δυνατοτήτων προήλθε από τη στήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με επιχορηγήσεις προγραμμάτων. Έτσι οι διάφορες Μ.Κ.Ο. που δημιουργήθηκαν κατάφεραν να αποκτήσουν μια ανεξαρτησία κινήσεων και δράσεων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ορισμένες φορές, τη δημιουργία δικτύων περιβαλλοντικών οργανώσεων με κοινούς σκοπούς, ορισμένα εκ των οποίων χρηματοδοτούνται από μεγάλα επιχορηγητικά προγράμματα (για παράδειγμα LIFE).

    ΜΚΟ μπορεί να είναι κάποιες φιλανθρωπικές οργανώσεις, κάποιες οργανώσεις που ενδιαφέρονται για το περιβάλλον, κάποιες οργανώσεις που ενδιαφέρονται για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο και κάποιες ομάδες πολιτών που πιέζουν τις κυβερνήσεις αλλά και το κοινωνικό σύνολο για αλλαγές σε συγκεκριμένα θέματα.

     
  • lithari 5:30 pm on 25/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    το θρήσκευμα, καταγωγή, συνείδησης , ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ , φατριασμός , τοπικισμός, φυλετισμός, αυτοκρατορισμός, οικουμενισμός, εθνικισμος, ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, κοινωνική οργάνωση , πολιτισμό, ιδεολογία , επικοινωνίας, ανθρώπος, τυπικές γλώσσες των μαθηματικών και της πληροφορική,formal language, γλώσσες προγραμματισμού, μητρική, 

    Στην τρισχιλιετή ιστορία του Πύργου της Βαβέλ ερμηνεύεται ο διαχωρισμός της ανθρωπότητας σε ξεχωριστά έθνη, το καθένα από τα οποία έχει συγκροτηθεί με βάση τις δικές του πεποιθήσεις στον ιδιαίτερο γεωγραφικό του χώρο, τη δική του γλώσσα και μια κoινή βιολογική συγγένεια.

    Έθνος είναι η ανώτερη μορφή κοινωνικού σχηματισμού και διακρίνεται από κοινά γνωρίσματα όπως η φυλή, η γλώσσα, το θρήσκευμα, η κοινή ιστορία και πολιτισμός, η ομόθυμη θέληση να συνεχίσει η πολιτιστική πορεία και η γεωγραφική καταγωγή. Ιστορικά όμως, βασικότερο στοιχείο για την ύπαρξη ενός έθνους είναι η ανάπτυξη της εθνικής του συνείδησης ή ακριβέστερον η αυτή ιστορική αποστολή, δηλαδή ο ιδεολογικός παραγκωνισμός των υπόλοιπων στενότερων (π.χ. φατριασμός, τοπικισμός) ή και ευρύτερων (π.χ. φυλετισμός, αυτοκρατορισμός, οικουμενισμός) ομαδοποιήσεων, χάριν του εθνικισμού.

                                                                       φυλή= ((…Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια…))

    Με τον όρο φυλή (αγγλικά tribe) στην ανθρωπολογία και την κοινωνιολογία εννοείται μια θεωρητική μορφή κοινωνικής οργάνωσης, βασισμένη σε μικρότερες ομάδες που διακρίνονται για την προσωρινή ή μόνιμη πολιτική τους ενσωμάτωση και καθορίζεται από παραδόσεις κοινής καταγωγής ή κοινό ιδρυτικό μύθο, κοινή γλώσσα πολιτισμό και κοινή κυρίαρχη ιδεολογία

                                                          η γλώσσα=

    Ο όρος γλώσσα χρησιμοποιείται κυρίως για να αναφερθούμε στον τρόπο επικοινωνίας, ιδίως του ανθρώπου, αλλά μπορεί να αναφέρεται επίσης και σε περιπτώσεις τεχνητών και μη ανθρώπινων σημειακών συστημάτων (μιμόγλωσσα, τυπικές γλώσσες των μαθηματικών και της πληροφορική, γλώσσες προγραμματισμού, συστήματα επικοινωνίας ζώων κ.λπ.).

    Η φυσική διαδικασία απόκτησης μιας γλώσσας, που συμβαίνει κατά τα 4-5 πρώτα χρόνια ζωής του ανθρώπου, αναφέρεται ως μητρική και είναι μέρος της φυσικής εξέλιξης του ανθρώπου. Η γλώσσα γίνεται το απαραίτητο μέσο με το οποίο ο άνθρωπος επικοινωνεί και γνωρίζει το περιβάλλον του. Με μια ολοκληρωμένη γλωσσική αγωγή, ο ομιλητής κάθε γλώσσας είναι σε θέση να συνδυάζει τη γνώση του συστήματος της γλώσσας για την παραγωγή και την πρόσληψη μηνυμάτων.

    Πιστεύεται ότι δεν υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον όρο γλώσσα, με τη σημασία της συγκεκριμένης εθνικής γλώσσας, και στον όρο διάλεκτος. Σύμφωνα με τη διατύπωση του Max Weinrich, «γλώσσα είναι μια διάλεκτος με στρατό και στόλο», ενώ —σύμφωνα με άλλη διατύπωση— «διάλεκτος είναι μια ηττημένη γλώσσα». Πιθανότατα, «όλες οι γλώσσες του κόσμου, σε όλους τους καιρούς, είναι διάλεκτοι μιας πρώτης κοινής γλώσσας που πριν χιλιάδες χρόνια ήταν παγκόσμια γλώσσα»

    2.

    Η επιστήμη της γλωσσολογίας, ίσως δεν μπορέσει ποτέ να βρει έναν πλήρη και ολοκληρωμένο ορισμό, στο ερώτημα τι είναι η γλώσσα. Κι αυτό γιατί και η ίδια η φύση της επιστήμης είναι περίπλοκη, αλλά και γιατί με την γλωσσολογία συνδέονται πολλές άλλες επιστήμες (π.χ. ψυχολογία, ιστορία κ.ά.)

    Υπάρχει μια αντικειμενική δυσκολία λοιπόν στην διατύπωση ενός γενικά αποδεκτού ορισμού, όσον αφορά τη γλώσσα.

    Ένας σχετικά πλήρης και σαφώς οριοθετημένος ορισμός είναι αυτός της Bussman, η οποία ερμηνεύει την έννοια της γλώσσας ως ένα φωνητικό-ακουστικό σύστημα συμβατικών σημείων για την διατύπωση και συναλλαγή απόψεων, γνώσεων και πληροφοριών, καθώς και την μετάδοσή τους από γενιά σε γενιά, το οποίο βασίζεται σε νοητικές διαδικασίες και καθορίζεται από το εκάστοτε κοινωνικό σύστημα.(1)

    Πολλοί γλωσσολόγοι επιχείρησαν να δώσουν την δική τους ερμηνεία στην πολύπλοκη έννοια της γλώσσας.

    Ο Brown πιστεύει ότι η γλώσσα διακρίνεται από τρεις ιδιότητες:

    α) Σημασιολογικό μέρος. Όλες οι λέξεις πρέπει να σημαίνουν τα ίδια πράγματα για όλους όσους μιλούν μια συγκεκριμένη γλώσσα. Η λέξη «τραπέζι» για παράδειγμα, πρέπει να έχει την ίδια έννοια και στην Ήπειρο και στο Ιόνιο.

    β) Η μετάθεση. Η γλώσσα ενός λαού, πρέπει να καθιστά δυνατή την επικοινωνία για το παρελθόν το παρόν και το μέλλον. Το σύστημα δηλαδή, των πληροφοριών της πρέπει να έχει ισχύ και για τις τρείς αυτές χρονικές περιόδους.

    γ) Η παραγωγικότητα. Σε κάθε γλώσσα με τον συνδιασμό ενός περιορισμένου αριθμού ήχων και σημάτων, μπορούν να δημιουργηθούν απεριόριστα μηνύματα.(2)

    Ο Martinet χαρακτήρισε την γλώσσα ως ένα όργανο, το οποίο διαθέτει διπλή άρθρωση και έχει χαρακτήρα πρωταρχικά φωνητικό. Η πρώτη άρθρωση συνίσταται στα ελάχιστα σημεία της γλώσσας, τα μονήματα. Τα μονήματα συνάπτουν το νόημα που θέλουμε να δώσουμε. Όταν συνάψουμε διαδοχικά τα μονήματα, δημιουργούνται τα φωνήματα, τα οποία θεωρούνται η δεύτερη άρθρωση.(3)

    Ο Saussure, όρισε τη γλώσα ως σύστημα σημείων που εκφράζουν ιδέες. Συγκεκριμένα ο ίδιος κάνει μια τριμερή διάκριση στη γλώσσα, με τις έννοιες: langagelangueparole.

    To langage είναι ο ανθρώπινος λόγος, δηλ. δεν είναι η γλώσσα, ούτε απλώς λόγος, ούτε ομιλία. Είναι η γενική ικανότητα του ανθρώπου να συνομιλεί με τον συνάνθρωπό του.

    To langue  είναι το αφηρημένο σύστημα σημείων και κανόνων που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος.

    To parole είναι η πραγμάτωση του langue, δηλαδή η πρακτική εφαρμογή του, η ομιλία.(4)

    Ο Sopix όρισε τη γλώσσα ως καθαρά ανθρώπινη και μη ενστικτώδη μέθοδο για την μετάδοση ιδεών και μηνυμάτων μέσω ενός συστήματος που το παράγουμε εκούσια.(5)

    Τελειώνοντας τις αναφορές στις βασικές θεωρίες των γλωσσολόγων είναι σκόπιμο ν’ αναφερθούν κάποιες βασικές προϋποθέσεις προκειμένου να πετύχουμε την σωστή επικοινωνία με τους άλλους και την βαθιά κατάνοηση της γλώσσας. Κι αυτές είναι:

    α. Γνώση γραφημάτων       (δηλ. των γραμμάτων)

    β. Φωνολογική γνώση   ( οι ήχοι συνδυάζονται)

    γ. Μορφολογική γνώση     ( Οι ήχοι συνδυάζονται σε μεγαλύτερες ενότητες)

    δ. Λεξιλογική γνώση.     (Τι σημαίνουν οι λέξεις)

    ε. Συντακτική γνώση      (Γραμματική δομή)

    στ. Σημασιολογία           (Κατανόηση των νοημάτων)

                                                                            το θρήσκευμα,

    Ως θρήσκευμα είναι το σύνολο των δοξασιών και των τύπων μιας οργανωμένης θρησκείας, ένα συγκεκριμένο θρησκευτικό δόγμα.

    Ο ευρύτερος όρος Ως θρήσκευμα είναι το σύνολο των δοξασιών και των τύπων μιας οργανωμένης θρησκείας, ένα συγκεκριμένο θρησκευτικό δόγμα.

    Ο ευρύτερος όρος θρησκεία αφορά την έκφραση της πίστης και του σεβασμού προς μια υπερανθρώπινη δύναμη που αναγνωρίζεται ως δημιουργός και κυβερνήτης του σύμπαντος.

                                                  θρησκεία

     αφορά την έκφραση της πίστης και του σεβασμού προς μια υπερανθρώπινη δύναμη που αναγνωρίζεται ως δημιουργός και κυβερνήτης του σύμπαντος.

                                                                               καταγωγή=

    =οι πρόγονοι ενός ατόμου ή ο τόπος όπου έζησαν (Ελληνοαμερικανοί είναι οι Αμερικανοί υπήκοοι, ελληνικής καταγωγής)                                                                      

                                                                          συνείδησης=πηγη=https://www.greek-language.gr/

    =η [siníδisi] Ο33 : I1α.(ψυχ.) η άμεση αντίληψη που έχει το υποκείμενο για τις ψυχικές ενέργειές του (αντιλήψεις, σκέψεις, επιθυμίες), που εκπορεύονται από αυτό και που με την απήχησή τους επιστρέφουν σε αυτό: H ~ τροφοδοτείται από τη μνήμη. Aνακαλώ στη συνείδησή μου ένα γεγονός. Tο κατώφλι* της συνείδησης. || επίγνωση, συναίσθηση: Έχει ~ της αδυναμίας / των δυνατοτήτων / των ικανοτήτων / της δυνάμεώς του. Έχει γίνει κοινή ~ ότι πρέπει να σώσουμε τα δάση μας. β. κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένα άτομο, όταν έχει πλήρη λειτουργία των αισθήσεων και πνευματική διαύγεια: H λιποθυμία επιφέρει απώλεια συνειδήσεως. Φάρμακα που θολώνουν τη ~. 2. (φιλοσ.) η σαφής γνώση που έχει το υποκείμενο για τον εαυτό του και για τον κόσμο που το περιβάλλει και από τον οποίο μπορεί να αντιδιαστέλλεται. II1α. η γνώση που επιτρέπει στο άτομο να διακρίνει το ηθικά καλό από το ηθικά κακό, να ελέγχει τις πράξεις του και να αναλαμβάνει την ευθύνη γι΄ αυτές· ηθική συνείδηση: Έχει καθαρή / ήσυχη / αναπαυμένη / ήρεμη τη συνείδησή του. Έχει βαριά τη συνείδησή του. Έχω ένα βάρος στη ~. Kάτι βαραίνει τη συνείδησή μου. Mε ελέγχει / με τύπτει η ~. Έχω τύψεις (συνειδήσεως). Άνθρωπος με ένοχη / πωρωμένη ~. Πώρωση συνειδήσεως. Aκολουθώ / ακούω τη φωνή της συνείδησής μου. Kάτι μου το επιτρέπει / μου το επιβάλλει η συνείδησή μου. Kρίνω κτ. κατά ~. Kρίση συνειδήσεως, έντονος προβληματισμός για την ορθότητα κάποιας πράξης. Tο χρήμα διαφθείρει τις συνει δήσεις. Εκμαυλισμός συνειδήσεων. Aφύπνιση της συνειδήσεως. Άνθρωπος / πράξη που έχει καταδικαστεί / καταξιωθεί στη ~ του κόσμου. Άνθρωπος με ελαστική ~, που κάνει παραχωρήσεις στις ηθικές αρχές του. (έκφρ.) τον έχω / το έχω στη συνείδησή μου, θεωρώ τον εαυτό μου υπεύθυνο για κτ. κακό που έχει συμβεί σε κπ. || καλή συνείδηση, εντιμότητα: Άνθρωπος με ~ / που έχει ~. Άνθρωπος χωρίς ~ / που δεν έχει ~, ασυνείδητος. β. το συναίσθημα του καθήκοντος που εκφράζεται έμπρακτα σε κάποια επαγγελματική συνήθ. δραστηριότητα του ατόμου: Άτομα με αναπτυγμένη επαγγελματική ~ δείχνουν συνέπεια στη δουλειά τους. 2α. η συναίσθηση της προσωπικής ένταξης σε ένα χώρο ή σε ένα σύνολο και της ευθύνης που προκύπτει από αυτή: H ιστορική ~ ενός λαού. H ταξική ~ συσπειρώνει εκείνους που υπερασπίζονται κοινωνικά συμφέροντα. Kαλλιέργεια / διαμόρφωση της εθνικής / κοινωνικής συνείδησης της νεολαίας. β. το σύνολο των πεποιθήσεων ενός ατόμου: Aντιρρησίας* συνείδησης.

    [λόγ.: ΙΙ1α: αρχ. συνείδη(σις) -ση & σημδ. γαλλ. conscience· Ι2: ελνστ. σημ.· Ι1, ΙΙ1β, ΙΙ2: σημδ. γαλλ. conscience]

                                                                      ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ=πηγη=

    =εμπιστοσύνη η [embistosíni] Ο30 (χωρίς πληθ.) : 1.η πίστη, η βεβαιότητα κάποιου ότι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο έχει ορισμένη ικανότητα ή ιδιότητα (εντιμότητα, ειλικρίνεια συναισθημάτων, εχεμύθεια κτλ.): Aπόλυτη / τυφλή / αμοιβαία ~. Έχω ~ σε κπ. Εμπνέω σε κπ. ~. Kερδίζω / αποκτώ / χάνω την ~ κάποιου. Εκφράζω / δείχνω την ~ μου προς κπ. Περιβάλλω κπ. με την ~ μου. Tου είχε τόση ~, που δε ζήτησε απόδειξη παραλαβής. Έχω ~ στην εχεμύθειά σας / στους λόγους σας. Γιατί δε μου λες τι σχεδιάζεις; δε μου έχεις ~; Aποδείχτηκε ότι δεν είναι άξιος της εμπιστοσύνης μας. Πρόσωπο κοινής εμπιστοσύνης, προς το οποίο έχουν όλοι εμπιστοσύνη. (έκφρ.) χαίρω* της εμπιστοσύνης κάποιου. 2. (πολ.) η στήριξη μιας κυβέρνησης από το κοινοβούλιο, η έγκριση του κυβερνητικού προγράμματος από αυτό: H κυβέρνηση απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του κοινοβουλίου. Ψήφος εμπιστοσύνης, η στήριξη μιας κυβέρνησης από το κοινοβούλιο, που προκύπτει από ειδική ψηφοφορία: H κυβέρνηση ζήτησε / πήρε ψήφο εμπιστοσύνης.

    [λόγ. < μσν. εμπιστοσύνη < έμπιστ(ος) -οσύνη]

                                                                                     φυλή=

    =φυλή η [filí] Ο29 : 1. (ανθρωπολ.) μεγάλη και (γεωγραφικά) ενιαία ομάδα ανθρώπων με ορισμένα κοινά ή παρόμοια κληρονομικά χαρακτηριστικά (χρώμα δέρματος, μαλλιά, σχήμα κεφαλιού κτλ.): Λευκή / κίτρινη / μαύρη ~. Σπάνια / άγρια / πρωτόγονη ~. Άρια* ~. 2. έθνος, εθνότητα: Tα πεπρωμένα της ελληνικής φυλής. (έκφρ.) το δαιμόνιο* της φυλής. 3. (βιολ.) υποδιαίρεση είδους: Οι ανθρώπινες φυλές.

    [λόγ. < αρχ. φυλή `γενιά, ομά δα ατόμων με κοινό τόπο διαμονής΄ σημδ. γαλλ. race & αγγλ. race, tribe]

                                                                      φατριασμός=πηγη

    =φατριασμός ο [fatriazmós] Ο17 : η συγκρότηση φατρίας και η δράση στα πλαίσιά της: H φαγωμάρα και ο ~ δε μας αφήνουν να σηκώσουμε κεφά λι.

    [λόγ. < ελνστ. φ(ρ)ατριασμός `συνωμοσία΄ κατά τη σημ. της λ. φατρία]

                                                                      τοπικισμός=

    =τοπικισμός ο [topikizmós] Ο17 : η συμπεριφορά ή οι αντιλήψεις που χαρακτηρίζουν τον τοπικιστή. [λόγ. τοπικ(ός) -ισμός μτφρδ. αγγλ. localism (-ism = -ισμός)]                                                               

                                                                       φυλετισμός,=

    =Φυλετισμός

    Ο φυλετισμός, [από τη λέξη φυλή εκ του φύω=γεννώ, αγγλική λέξη racialism], είναι η θεωρία που αποδέχεται τη φυσική πραγματικότητα, η οποία αναφέρεται στην ύπαρξη διαφορετικών φυλών μεταξύ των ζώντων οργανισμών, συνεπώς και των ανθρώπων, που χωρίζονται σε φυλές με βάση κοινά βιολογικά τους χαρακτηριστικά, κοινά χαρακτηριστικά στον πολιτισμό τους τα οποία μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Ο φυλετισμός θεωρεί ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να αγωνίζεται μόνο για το ατομικό του όφελος, αλλά να το πετυχαίνει με το να συνεισφέρει στην πρόοδο της φυλής του. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα ως συνώνυμος του ρατσισμού [racism].

    Ο Φυλετισμός δεν επιβάλλει σε κάποια φυλή να κυβερνάει ή να υποτάσσει κάποια άλλη, αντίθετα υποστηρίζει την ανάγκη να είναι κάθε φυλή ελεύθερη και ανεξάρτητη και να μπορεί να αναπτύσσεται στο φυσικό της περιβάλλον δίχως εξουσιαστές και κατακτητές. Η φυλετική θεωρία υποστηρίζει την άποψη ότι οι φυλές υπόκεινται στον «νόμο της ανισότητας» και τον «νόμο της ποικιλίας των ειδών» και είναι θεωρία ανθρωποκεντρική, καθώς ο φυλετισμός είναι φυσικός νόμος, ως έμφυτο χαρακτηριστικό των ανθρώπων να υπερασπίζονται τον εαυτό τους, την οικογένειά τους και την φυλή τους, κι όχι θεωρητικό δημιούργημα. Δεν επιζητεί την εξαφάνιση των Φυλών, αντιθέτως πρεσβεύει ότι πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν όπως ακριβώς δημιουργήθηκαν και γι’ αυτόν τον λόγο θέτει μέτρα προστασίας των φυλών, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι καταπιέσεως.

    Ο Ζοζέφ Αρτύρ Κόμης του Γκομπινό, [Joseph Arthur Comte de Gobineau], Γάλλος διπλωμάτης, συγγραφέας, εθνολόγος και κοινωνικός στοχαστής, θεωρείται ο πατέρας του «επιστημονικού φυλετισμού». Έγινε γνωστός από το έργο του

    • «Δοκίμιο για την ανισότητα των ανθρώπινων φυλών».

    Σύμφωνα με το βιβλίο οι βιολογικές, ανθρωπολογικές και ιστορικές μελέτες δείχνουν ότι η ανώτερη φυλή είναι το λευκό άνθος των Αρίων της Ινδίας και ότι η ανάπτυξη, η συνέχεια και η κατάληξη των πολιτισμών καθορίζεται από τη φυλετική σύνθεση. Επίσης ότι οι άριες κοινωνίες ανθούν όσο δεν έρχονται σε επιμειξία με μαύρους ή κίτρινους. Ο βιολογικός φυλετισμός του 20ου αιώνα, συνδέεται με την ευγονική, την επιστήμη της βελτιώσεως του ανθρώπινου είδους μέσω της επιλεκτικής αναπαραγωγής.

    Σύμφωνα με τον Έλληνα διανοητή Ανδρέα Δενδρινό, ο φυλετισμός είναι θεωρία αντίθετη μ’ αυτή του Οικουμενισμού και θεωρεί ότι, «…αποτελεί δικαίωμα απαράγραπτο για κάθε κοινότητα και φυλετική οικογένεια, η διαφύλαξη, η καλλιέργεια και ανάπτυξη των κληρονομικών εκείνων χαρακτηριστικών ιδιοτήτων που την διαφοροποιούν από τις άλλες. Συνεπώς, η προσπάθεια επιβολής ή εμφυτεύσεως σε μια κοινότητα ή φυλετική οικογένεια πλαισίων πολιτιστικών ή βιολογικών διαφορετικών από τα δικά τους, αποτελεί παραβίαση ωμή των φυσικών νόμων και αφύσικη παρεμβολή στο έργο της φυσικής εξελίξεως των ανθρώπων. Οι άνθρωποι που υφίστανται αυτόν τον «βιασμό», αμύνονται ενστικτωδώς εναντίον του. Αυτή η άμυνα είναι ο ορισμός του Φυλετισμού. Και ο «βιασμός» αυτός είναι ο ορισμός του Οικουμενισμού….» [1]

                                                                  αυτοκρατορισμός, =

    Ετυμολογία= αυτοκρατορισμός αυτοκράτωρ Ερμηνεία=
    ουσιαστικό αρσενικό ο αυτοκρατορισμός

                                                                       οικουμενισμός=

    = Οικουμενισμός

    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Η ναυς της εκκλησίας, σύμβολο του οικουμενιστικού κινήματος.

    Οικουμενισμός αποκαλείται η παγκόσμια κίνηση χριστιανικών εκκλησιών και ομολογιών (όπως της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας και διαφόρων Προτεσταντικών ομολογιών) που στοχεύει στην αποκατάσταση της ενότητας των Χριστιανών σε ευχαριστιακή κοινωνία.

    Στη σύγχρονη εποχή το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, η κύρια οργάνωση του οικουμενιστικού κινήματος, εντείνει τις προσπάθειες για τη συνεννόηση των Χριστιανικών κοινοτήτων.

                                                  1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

    (με απλά λόγια και ιστορικά παραδείγματα)

    Οικουμενισμός ονομάζεται η ιδεολογία η οποία ευρίσκεται πίσω από την Οικουμενική Κίνηση και την τροφοδοτεί ή συνεκδοχικώς είναι η ίδια η Οικουμενική Κίνηση.Η Οικουμενική Κίνηση είναι η κίνηση προς ένωση των χριστιανικών ομολογιών – «εκκλησιών» μεταξύ τους. Κύριος φορεύς της δραστηριοποιήσεως αυτής σήμερα είναι το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (W.C.C. –  “World Council of Churches”), υπό την σκέπη του οποίου συνεργάζονται όλες σχεδόν οι Προτεσταντικές Κοινότητες, οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες πλην ολιγίστων, και οι Αντιχαλκηδόνιες Κοινότητες. Το Βατικανό δεν συμμετέχει στο Π.Σ.Ε., διότι, με συνέπεια προς τη διακήρυξή του ότι είναι η μόνη «εν ενεργεία» Εκκλησία επί γης, κρίνει ότι δεν μπορεί να θέτει σε ίση μοίρα και να συναριθμεί εαυτό με τις εκατοντάδες των υπολοίπων χριστιανικών ομολογιών, ούτε ακόμη και με τις «σχισματικές» Ορθόδοξες Εκκλησίες · έτσι έχει αποστείλει κατά καιρούς στο Π.Σ.Ε. μόνον παρατηρητές.

    Στο περιθώριο των διαλόγων εντός του Π.Σ.Ε. διοργανώθηκαν από πολλών ετών και άλλοι θεολογικοί διαλόγοι διμερείς, όπως λ.χ. Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων (Μονοφυσιτών), Ορθοδόξων και Λουθηρανών κ.ο.κ.Το Βατικανό, μετά τη Β΄ Βατικάνειο Σύνοδο (1964) άρχισε μια δική του προσπάθεια ενώσεως των χριστιανών υπό τον Πάπα, η οποία από τη δεκαετία του 1980 άρχισε – όπως και η δραστηριότης του Π.Σ.Ε. – να απευθύνεται και στις άλλες θρησκείες, αρχίζοντας από τις λεγόμενες «μονοθεϊστικές», τον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό (όπως είναι φανερό λ.χ. στις διαθρησκειακές συναντήσεις της Ασσίζης του 1986, 1994 κ.ά. με κυρίαρχη μορφή τον Πάπα)· ανάλογο «άνοιγμα» του Π.Σ.Ε. προς τις έξω θρησκείες άρχισε με τις Συνελεύσεις του Βανκούβερ (1983), της Καμπέρρα (1991) κ.ά.Ο Οικουμενισμός εκκίνησε σαν υπόθεση καθαρώς ενδο-προτεσταντική, για την αποφυγή του σκανδάλου που προκαλούσε ο κατακερματισμός των προτεσταντικών ομολογιών στο δυτικό κόσμο και στην ιεραποστολή, για τη διοργάνωση από κοινού των βιβλικών εκδόσεων, την αντιμετώπιση των αντιχριστιανικών ιδεολογιών, κ.ά. σκοπιμότητες. Ωστόσο, σχετική Πατριαρχική Εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού» το 1920, ανατρέποντας την παραδοσιακή Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, προσπάθησε να προσφέρει εκκλησιολογικά ερείσματα που θα ενίσχυαν τη συμμετοχή των Ορθοδόξων στην Οικουμενική Κίνηση και οδήγησε επιτυχώς σε πολύ ευρύτερη έκτοτε συμμετοχή των Ορθοδόξων στον Οικουμενισμό. Οι δύο κύριες οικουμενικές κινήσεις, «Ζωή και Εργασία» και «Πίστις και Τάξις», ασχολούμενες η μεν πρώτη με πρακτικά θέματα του χριστιανισμού και η δεύτερη με την επίλυση των διαφορών πίστεως μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών – εκκλησιών, μετά από μακρές διεργασίες κατά το διάστημα του μεσοπολέμου, συνενώθηκαν τελικώς στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών», με επίσημη έναρξη της λειτουργίας του το 1948 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας.Η συμμετοχή των Ορθοδόξων στο Π.Σ.Ε. υπήρξε πάντοτε προσεκτική και επιφυλακτική όχι στον πρακτικό τομέα, δηλαδή προς μια καλύτερη διεθνή χριστιανική συνεργασία για την αντιμετώπιση πανανθρωπίνων κοινωνικών, ηθικών και άλλης υφής προβλημάτων (εκπαιδεύσεως, διεθνών σχέσεων, οικονομίας, εκβιομηχανισμού  κ.ο.κ.), αλλ’ έναντι του κινδύνου αλλοιώσεως της ορθοδόξου εκκλησιολογίας και θεολογίας, αλλοιώσεως που θα εξυπηρετούσε αφ’ ενός μεν μια προσέγγιση με τους ετεροδόξους ισοπεδωτική και νοθευτική για την Ορθοδοξία, αφ΄ ετέρου δε τη δημιουργία μιας πλασματικής, πρόχειρης και επιφανειακής ενότητος μεταξύ των Χριστιανών.Δυστυχώς, η εγκατάλειψη της αυστηρής εκκλησιολογικής γραμμής των Ορθοδόξων αντιπροσώπων μετά την Συνέλευση του Νέου Δελχί (1961) και η υιοθέτηση μιας περισσότερο «ελαστικής» εκκλησιολογίας, χριστολογίας κ.λπ. (αρχής γενομένης από τη Δ΄ Συνέλευση του Π.Σ.Ε., στο Μόντρεαλ, τό 1963) οδήγησαν σταδιακώς στο σημείο σήμερα να διολισθαίνει σοβαρότατα μακράν της Αληθείας η ορθόδοξη μαρτυρία προς τον κόσμο, υιοθετώντας επίσημα κείμενα, όπως αυτό της Θ΄ Συνελεύσεως του Π.Σ.Ε. στο Porto Allegre (2006), τα οποία ανατρέπουν και αλλοιώνουν παντελώς την αυθεντική απ’ αιώνων διδασκαλία και αυτοσυνειδησία της Ορθοδόξου Εκκλησίας· τα κείμενα αυτά δίνουν και εσφαλμένη εικόνα περί του τί είναι η Ορθοδοξία, στους ειλικρινείς θύραθεν μελετητές της.  Έτσι, η Οικουμενική Κίνηση σήμερα, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί τους θησαυρούς της ορθοδόξου εν γένει Παραδόσεως και της Θεολογίας, τα οποία είναι αναλλοίωτα από την εποχή των Αποστόλων, αντιθέτως είχε ως αποτέλεσμα την εμφύτευση του θεολογικού σχετικισμού στους ορθοδόξους, και (κατά περίπτωση) είτε τον εκπροτεσταντισμό είτε τον εκλατινισμό της ορθόδοξης διδασκαλίας μεταξύ των τάξεων των Ορθοδόξων Οικουμενιστών. Η ψευδής ένωση που προωθείται με αυτό τον τρόπο, δεν είναι η ένωση «εν αληθεία» (Γ΄ Ιωάννου 4), η οποία θα διατηρήσει την Εκκλησία, ώστε να έχει «ενα Κύριον, μίαν Πίστιν, εν Βάπτισμα» – σύμφωνα μέ την αποστολική εντολή (Εφεσίους 4,5) – αλλά «ενότητα στη διαφορετικότητα» (“unity in diversity”) ένα μείγμα ετερόκλητων πίστεων, τελετουργικών της λατρείας, γραμμών ποιμαντικής αντιμετωπίσεως κ.τ.σ.– που θα τείνει να δείξει ότι ο Χριστός, ο Θεός Λόγος των Χριστιανών, δεν είναι Ενοποιός, η Κεφαλή ενός αρμονικού Σώματος, όπου «του πλήθους των πιστευσάντων ην η καρδία καί η ψυχή μία» (Πράξεις 4,32) αλλά είναι Θεός «ακαταστασίας καί ουχί ειρήνης» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 14, 33) ο Οποίος αντίθετα με την αποστολική επισήμανση είναι διηρημένος, «μεμέρισται ο Χριστός» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 1, 13). Αυτήν την εσφαλμένη, επιφανειακή και μόνον εν πράγματι (“de facto”) ενότητα και όχι την ενότητα τη θεμελιωμένη στην κοινή Πίστη, ομοφροσύνη και ομόνοια του Σώματος του Χριστού, εξυπηρετεί η «γραμμή» που επικρατεί στην Οικουμενική Κίνηση τις τελευταίες δεκαετίες να συζητούνται όχι τα σημεία διαφωνίας των μελών, ώστε να επιλυθούν, αλλά μόνον τα σημεία συμφωνίας τους.Για τους λόγους αυτούς το θέμα του Οικουμενισμού έχει λάβει διαστάσεις τεραστίου εσωτερικού εκκλησιαστικού προβλήματος της Ορθοδοξίας, μεταξύ της μειοψηφίας των Οικουμενιστών, οι οποίοι ως επί το πλείστον κατέχουν τις ανώτατες διοικητικές Κληρικές θέσεις στις Ορθόδοξες κατά τόπους Εκκλησίες, και των πολυπληθών επιγνωμόνων και ενήμερων πιστών, Κληρικών, Μοναχών και λαϊκών, οι οποίοι βλέπουν τον Οικουμενισμό ως μια αίρεση, στο βαθμό που αυτός τείνει να αποδεχθεί και ενσωματώσει με άνωθεν επιβολή και πιέσεις, θεολογικά και εκκλησιολογικά στοιχεία που είναι αλλότρια ή ήδη σε προηγούμενες εποχές απεριμμένα από την Ορθοδοξία.  Δείγμα της διάστασης αυτής, οφειλόμενο εν πολλοίς στις βιαστικές και απρόσεκτες μεθοδεύσεις των Ορθοδόξων Οικουμενιστών, είναι και το ατυχές σχίσμα του 1924 (του Παλαιού Ημερολογίου) στην Ελλάδα και αλλού.  

                                                                2.

                                                                        εθνικισμος. =

    = Εθνικισμός Από τη Βικιπαίδεια,

    O εθνικισμός είναι ιδεολογία που προωθεί τα συμφέροντα ενός συγκεκριμένου έθνους ως διακριτή ομάδα ανθρώπων,[1] ειδικά με σκοπό την απόκτηση της κυριαρχίας σε μια περιοχή και διατήρηση της αυτοδιοίκησης του έθνους στην πατρίδα του, σε προτεραιότητα έναντι κάθε άλλου ατομικού ή συλλογικού συμφέροντος.[2] Ο εθνικισμός θεωρείται ότι αναγνωρίστηκε ως ιδεολογία τον 18ο-19ο αιώνα.[3] Ο εθνικισμός έχει κοινά στοιχεία αλλά και διαφορές με τον πατριωτισμό[4], ενώ είναι αντίθετος με το διεθνισμό.

                                                              1

    =εθνικισμός ο [eθnikizmós] Ο17 : 1.η απόλυτη και με πάθος προσήλωση των ατόμων στο έθνος τους, η οποία φτάνει ως την περιφρόνηση και την εχθρότητα προς άλλα έθνη· (πρβ. σοβινισμός): Aκραίος / επιθετικός ~. Φαινόμενα / εκδηλώσεις εθνικισμού. H έξαρση του εθνικισμού στις γειτονικές χώρες απειλεί την ασφάλεια και την ειρήνη της περιοχής. 2. η άποψη που ενθαρρύνει την έκφραση και την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης· η αφοσίωση των ατόμων στο έθνος στο οποίο ανήκουν, χωρίς όμως καμία διάθεση υποτίμησης ή περιφρόνησης άλλου έθνους· εθνισμός, πατριωτισμός. 3. (ιστ.) η πολιτική άποψη και κίνηση, που εκδηλώθηκε κατά το 19ο κυρίως αι. και αναγνώριζε και αποδεχόταν τις εθνικές διαφορές και ιδιομορφίες ως βάση για τη σύσταση και λειτουργία των πολιτικών κοινοτήτων: Στα τέλη του 19ου αι., το κίνημα του εθνικισμού άρχισε να χάνει το φιλελεύθερο και διεθνιστικό του χαρακτήρα, και να γίνεται συντηρητικότερο ακόμη και αντιδραστικό.

    [λόγ. εθνικ(ός) -ισμός μτφρδ. αγγλ. nationalism ή γαλλ. nationalisme]

                                                                       ανθρωπολογία =πηγη=https://el.wiktionary.org=

    =Ετυμολογία ανθρωπολογία

    < λόγιο ενδογενές δάνειο: γαλλική anthropologie < αρχαία ελληνική ἄνθρωπος + λέγω Ουσιαστικό ανθρωπολογία θηλυκό

                                                           1. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Με τον όρο ανθρωπολογία=

     εννοείται η επιστήμη που μελετά τον άνθρωπο, τις ανθρώπινες φυλές και τους ανθρώπινους πολιτισμούς. Αντικείμενο έρευνας αποτελούν οι πηγές και η ανάπτυξη των ανθρώπινων κοινωνιών, καθώς και οι διαφορές που παρουσιάζουν μεταξύ τους. Η λέξη ανθρωπολογία ετυμολογείται από τις ελληνικές λέξεις άνθρωπος και λόγος. Οι ανθρωπολόγοι επιχειρούν διερευνώντας το φάσμα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και δραστηριότητας, να επιτύχουν την πλήρη περιγραφή των πολιτισμικών και κοινωνικών φαινομένων.

                                                                   κοινωνιολογία=

    Με τον όρο κοινωνιολογία (κοινωνία+λόγος) εννοείται γενικά η επιστημονική μελέτη της κοινωνίας. Αναλυτικότερα η κοινωνιολογία είναι η επιστημονική μελέτη της κοινωνικής συμπεριφοράς, της προέλευσής της, της ανάπτυξής της, της οργάνωσης της κοινωνίας και των θεσμών της[1]. Ως επιστήμη ανήκει στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών και διερευνά την κοινωνική ζωή διακριτών ατόμων, ομάδων και κοινωνιών. Ενίοτε η κοινωνιολογία ορίζεται ως σπουδή των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων. Είναι σχετικά νέα επιστήμη και αναπτύχθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Εξετάζει τους κοινωνικούς κανόνες που συνδέουν και διαχωρίζουν τους ανθρώπους όχι μόνον ως άτομα, αλλά ως μέλη ομάδων, οργανώσεων και θεσμών. Ενδιαφέρεται για την συμπεριφορά των ατόμων ως κοινωνικά όντα και συνεπώς το κοινωνιολογικό πεδίο έρευνας ποικίλει από την ανάλυση της συμπεριφοράς των ατόμων στην μεταξύ τους επικοινωνία έως την ανάλυση παγκόσμιων κοινωνικών διαδικασιών.                           

                             1=

    Η κοινωνιολογία,=  με την ευρύτερη έννοια, είναι η μελέτη της κοινωνίας.

    Η κοινωνιολογία είναι μια πολύ ευρεία πειθαρχία που εξετάζει πώς αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι μεταξύ τους και πώς διαμορφώνεται η ανθρώπινη συμπεριφορά

    • κοινωνικές δομές (ομάδες, κοινότητες, οργανώσεις)
    • κοινωνικές κατηγορίες (ηλικία, φύλο, τάξη, φυλή κ.λπ.)
    • κοινωνικοί θεσμοί (πολιτική, θρησκεία, εκπαίδευση κ.λπ.)

    Η βασική βάση της κοινωνιολογίας είναι η πεποίθηση ότι οι στάσεις, οι ενέργειες και οι ευκαιρίες ενός ατόμου διαμορφώνονται από όλες αυτές τις πτυχές της κοινωνίας.

    Η κοινωνιολογική προοπτική είναι τετραπλή:

    • Τα άτομα ανήκουν σε ομάδες.
    • Οι ομάδες επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας.
    • Οι ομάδες έχουν χαρακτηριστικά ανεξάρτητα από τα μέλη τους (δηλαδή το σύνολο είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του.)
    • Οι κοινωνιολόγοι επικεντρώνονται σε πρότυπα συμπεριφοράς ομάδων, όπως διαφορές με βάση το φύλο, τη φυλή, την ηλικία, την τάξη κ.λπ.

    Προέλευση

    Αν και οι αρχαίοι φιλόσοφοι από τον Πλάτωνα έως τον Κομφούκιο μίλησαν για τα θέματα που αργότερα έγινε γνωστά ως κοινωνιολογία, η επίσημη κοινωνική επιστήμη προήλθε και επηρεάστηκε από τη βιομηχανική επανάσταση στις αρχές του 19ου αιώνα.

    Οι επτά σημαντικοί ιδρυτές του ήταν: Auguste Comte , WEB Du Bois , Emile DurkheimHarriet Martineau , Karl MarxHerbert Spencer και Max Weber .

    Ο Comte θεωρείται ο «Πατέρας της Κοινωνιολογίας» καθώς πιστώνεται με τον επινόηση του όρου το 1838. Πίστευε ότι η κοινωνία πρέπει να γίνει κατανοητή και να μελετηθεί όπως ήταν, παρά τι θα έπρεπε να είναι και ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε ότι το μονοπάτι η κατανόηση του κόσμου και της κοινωνίας βασίστηκε στην επιστήμη.

    Ο Du Bois ήταν πρώιμος Αμερικανός κοινωνιολόγος που έθεσε τα θεμέλια για την κοινωνιολογία της φυλής και της εθνικότητας και συνέβαλε σημαντικές αναλύσεις της αμερικανικής κοινωνίας αμέσως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Οι Μαρξ, Σπένσερ, Ντάρχαιμ και Βέμπερ βοήθησαν στον καθορισμό και την ανάπτυξη της κοινωνιολογίας ως επιστήμης και πειθαρχίας.

    Ο Harriet Martineau ήταν Βρετανός λόγιος και συγγραφέας που ήταν επίσης θεμελιώδης για την καθιέρωση της κοινωνιολογικής προοπτικής. Έγραψε ουσιαστικά τη σχέση μεταξύ πολιτικής, ηθικής και κοινωνίας, καθώς και του σεξισμού και των ρόλων του φύλου .

    Τρέχουσες προσεγγίσεις

    Υπάρχουν επί του παρόντος δύο κύριες προσεγγίσεις: μακρο-κοινωνιολογία και μικρο-κοινωνιολογία

    Η μακρο-κοινωνιολογία αναλαμβάνει τη μελέτη της κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτή η προσέγγιση δίνει έμφαση στην ανάλυση κοινωνικών συστημάτων και πληθυσμών σε μεγάλη κλίμακα και σε υψηλό επίπεδο θεωρητικής αφαίρεσης. Η μακρο-κοινωνιολογία αφορά άτομα, οικογένειες και άλλες πτυχές της κοινωνίας, αλλά το κάνει πάντα σε σχέση με το μεγαλύτερο κοινωνικό σύστημα στο οποίο ανήκουν.

    Η μικρο-κοινωνιολογία, ή η μελέτη της συμπεριφοράς των μικρών ομάδων, εστιάζει στη φύση της καθημερινής ανθρώπινης αλληλεπίδρασης σε μικρή κλίμακα. Σε μικρό επίπεδο, η κοινωνική κατάσταση και οι κοινωνικοί ρόλοι είναι τα πιο σημαντικά συστατικά της κοινωνικής δομής και η μικρο-κοινωνιολογία βασίζεται στις συνεχιζόμενες αλληλεπιδράσεις μεταξύ αυτών των κοινωνικών ρόλων.

    Πολύ σύγχρονη κοινωνιολογική έρευνα και θεωρία γεφυρώνει αυτές τις δύο προσεγγίσεις.

    Περιοχές Κοινωνιολογίας

    Υπάρχουν πολλά θέματα στον τομέα της κοινωνιολογίας, μερικά από τα οποία είναι σχετικά νέα. Τα παρακάτω είναι μερικοί από τους σημαντικότερους τομείς έρευνας και εφαρμογής .

    • Παγκοσμιοποίηση Η κοινωνιολογία της παγκοσμιοποίησης εστιάζεται στις οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές πτυχές και επιπτώσεις μιας παγκόσμιας ολοκληρωμένης κοινωνίας. Πολλοί κοινωνιολόγοι επικεντρώνονται στον τρόπο με τον οποίο ο καπιταλισμός και τα καταναλωτικά αγαθά συνδέουν ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, τις μεταναστευτικές ροές και τα θέματα ανισότητας σε μια παγκόσμια κοινωνία.
    • Φυλή και εθνικότητα :  Η κοινωνιολογία της φυλής και της εθνικότητας εξετάζει τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ φυλών και εθνών σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Τα θέματα που μελετώνται συνήθως περιλαμβάνουν τον ρατσισμό, τον οικιακό διαχωρισμό και τις διαφορές στις κοινωνικές διαδικασίες μεταξύ φυλετικών και εθνοτικών ομάδων.
    • Κατανάλωση Η κοινωνιολογία της κατανάλωσης είναι ένα υποπεδίο της κοινωνιολογίας που τοποθετεί την κατανάλωση στο επίκεντρο ερευνητικών ερωτημάτων, μελετών και κοινωνικής θεωρίας. Οι ερευνητές σε αυτό το υποπεδίο επικεντρώνονται στον ρόλο των καταναλωτικών αγαθών στην καθημερινή μας ζωή, στη σχέση τους με τις ατομικές και ομαδικές μας ταυτότητες, στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους, στον πολιτισμό και τις παραδόσεις μας και στις επιπτώσεις του τρόπου ζωής των καταναλωτών.
    • Οικογένεια :  Η κοινωνιολογία της οικογένειας εξετάζει πράγματα όπως ο γάμος, το διαζύγιο, η ανατροφή παιδιών και η οικιακή κακοποίηση. Συγκεκριμένα, οι κοινωνιολόγοι μελετούν πώς αυτές οι πτυχές της οικογένειας ορίζονται σε διαφορετικούς πολιτισμούς και χρόνους και πώς επηρεάζουν άτομα και ιδρύματα.
    • Κοινωνική ανισότητα :  Η μελέτη της κοινωνικής ανισότητας εξετάζει την άνιση κατανομή εξουσίας , προνομίων και κύρους στην κοινωνία. Αυτοί οι κοινωνιολόγοι μελετούν τις διαφορές και τις ανισότητες στην κοινωνική τάξη, τη φυλή και το φύλο.
    • Γνώση : Η κοινωνιολογία της γνώσης είναι ένα υποπεδίο αφιερωμένο στην έρευνα και τη θεωρία των κοινωνικά τοποθετημένων διαδικασιών σχηματισμού και γνώσης. Οι κοινωνιολόγοι σε αυτό το υποπεδίο επικεντρώνονται στον τρόπο με τον οποίο οι θεσμοί, η ιδεολογία και ο λόγος (πώς μιλάμε και γράφουμε) διαμορφώνουν τη διαδικασία του να γνωρίσουμε τον κόσμο και τον σχηματισμό αξιών, πεποιθήσεων, κοινής λογικής και προσδοκιών. Πολλοί επικεντρώνονται στη σύνδεση μεταξύ δύναμης και γνώσης.
    • Δημογραφία : Η δημογραφία αναφέρεται στη σύνθεση ενός πληθυσμού. Μερικές από τις βασικές έννοιες που διερευνήθηκαν στη δημογραφία περιλαμβάνουν το ποσοστό γεννήσεων, το ποσοστό γονιμότητας, το ποσοστό θανάτου, το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας και τη μετανάστευση. Οι δημογράφοι ενδιαφέρονται για το πώς και γιατί αυτά τα δημογραφικά στοιχεία διαφέρουν μεταξύ κοινωνιών, ομάδων και κοινοτήτων.
    • Υγεία και ασθένεια : Οι κοινωνιολόγοι που μελετούν την υγεία και τις ασθένειες εστιάζουν στις κοινωνικές επιπτώσεις και στις κοινωνικές στάσεις απέναντι σε ασθένειες, ασθένειες, αναπηρίες και στη διαδικασία γήρανσης. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την ιατρική κοινωνιολογία, η οποία επικεντρώνεται σε ιατρικά ιδρύματα όπως νοσοκομεία, κλινικές και ιατρεία καθώς και στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ ιατρών.
    • Εργασία και βιομηχανία : Η κοινωνιολογία της εργασίας αφορά τις συνέπειες της τεχνολογικής αλλαγής, της παγκοσμιοποίησης, των αγορών εργασίας , της οργάνωσης εργασίας, των διαχειριστικών πρακτικών και των εργασιακών σχέσεων. Αυτοί οι κοινωνιολόγοι ενδιαφέρονται για τις τάσεις του εργατικού δυναμικού και τον τρόπο με τον οποίο σχετίζονται με τα μεταβαλλόμενα πρότυπα ανισότητας στις σύγχρονες κοινωνίες, καθώς και πώς επηρεάζουν τις εμπειρίες ατόμων και οικογενειών.
    • Εκπαίδευση : Η κοινωνιολογία της εκπαίδευσης είναι η μελέτη του τρόπου με τον οποίο τα εκπαιδευτικά ιδρύματα καθορίζουν τις κοινωνικές δομές και εμπειρίες. Συγκεκριμένα, οι κοινωνιολόγοι θα μπορούσαν να εξετάσουν πώς διαφορετικές πτυχές των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (συμπεριφορά εκπαιδευτικών, επιρροή από ομοτίμους, σχολικό κλίμα, σχολικοί πόροι κ.λπ.) επηρεάζουν τη μάθηση και άλλα αποτελέσματα
    • Θρησκεία : Η κοινωνιολογία της θρησκείας αφορά την πρακτική, την ιστορία, την ανάπτυξη και τους ρόλους της θρησκείας στην κοινωνία. Αυτοί οι κοινωνιολόγοι εξετάζουν τις θρησκευτικές τάσεις με την πάροδο του χρόνου, πώς διάφορες θρησκείες επηρεάζουν τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις τόσο εντός της θρησκείας όσο και εκτός αυτής, και τις σχέσεις εντός των θρησκευτικών θεσμών. ====================================================================

                              ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ =πηγη= https://eur-lex.europa.eu

    = ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

    Η κοινωνία των πολιτών αναφέρεται σε όλες τις μορφές κοινωνικής δράσης οι οποίες πραγματοποιούνται από άτομα ή ομάδες που δεν συνδέονται με το κράτος ούτε διοικούνται από αυτό. Οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών είναι μια οργανωτική δομή της οποίας τα μέλη εξυπηρετούν το γενικό συμφέρον με δημοκρατικές διαδικασίες και η οποία διαδραματίζει τον ρόλο του μεσολαβητή ανάμεσα στις δημόσιες αρχές και τους πολίτες.Το άρθρο 15 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναγνωρίζει τον ρόλο της κοινωνίας των πολιτών για τη χρηστή διακυβέρνηση της ΕΕ. Το άρθρο 11 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση υπογραμμίζει την ανάγκη να διαθέτει η ΕΕ ανοιχτό, διάφανο και τακτικό διάλογο με τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, π.χ. όταν προετοιμάζει προτάσεις για τη νομοθεσία της ΕΕ.Παραδείγματα των εν λόγω οργανώσεων περιλαμβάνουν τα εξής:

    • κοινωνικούς εταίρους (συνδικαλιστικές οργανώσεις και ομάδες εργοδοτών)·
    • μη κυβερνητικές οργανώσεις (π.χ. για το περιβάλλον και την προστασία των καταναλωτών)·
    • οργανώσεις βάσης (π.χ. νεολαία και ομάδες οικογενειών).

    Η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή εκπροσωπεί την κοινωνία των πολιτών σε επίπεδο ΕΕ

                                                           1. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ  ΟΡΓΑΝΩΣΗ  

         Στα κείμενα των ανακτορικών πινακίδων γίνεται μνεία σε μια σειρά από αξιώματα και αξιωματούχους, ώστε σήμερα να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αρκετά καλά το ιεραρχικό σύστημα της μυκηναϊκής διοίκησης. Τα αξιώματα αναγνωρίζονται από την ετυμολογία των τίτλων, από διάφορες νομικές πράξεις ή από την αναφορά τυχαίων γεγονότων που έχουν σχέση με διοικητικές υποθέσεις. Ενδεικτικά στοιχεία της ιεραρχίας αποτελούν επίσης η θέση που είχαν οι αξιωματούχοι στο σύστημα της γαιοκτησίας και τα προνόμια που απολάμβαναν. Στην κορυφή της μυκηναϊκής ιεραρχίας βρισκόταν ο Wanax, ο άνακτας. Ο ανώτατος αυτός μονάρχης διοικούσε το κράτος με έδρα τα ανάκτορα, καθόριζε τους νόμους και τους φόρους, κατεύθυνε τα συλλογικά έργα και όριζε τις διεθνείς συνθήκες. Όπως προκύπτει από τις πινακίδες της Πύλου, ο Wanax κατείχε τεράστιες εκτάσεις γης και επέτρεπε μόνο στον εαυτό του να αποδίδει συγκεκριμένες προσφορές στους θεούς. Η εξουσία του δεν απέρρεε από κάποιες διοικητικές διαδικασίες αλλά μάλλον από την κληρονομική διαδοχή. Η δεύτερη σημαντική μορφή στην πυραμίδα της ιεραρχίας ήταν ο Lawagetas, εκείνος δηλαδή που άγει το λαό. Αν υποτεθεί ότι στη μυκηναϊκή γλώσσα όπως και στον Όμηρο η λέξη λαός δηλώνει το στρατό, τότε ο Lawagetas ήταν ο αρχηγός του στρατού. Τα καθήκοντά του θα ήταν να επιβάλει την τάξη στο κράτος και να οδηγεί το στρατό στις πολεμικές επιχειρήσεις. Οι εκτάσεις γης που είχε στην κατοχή του δείχνουν επίσης ότι κατείχε τη δεύτερη θέση μετά τον άνακτα στο σύστημα γαιοκτησίας. Είχε επίσης στην υπηρεσία του διάφορους τεχνίτες. Μια διαφορετική άποψη ερμηνεύει τον Lawagetas ως ένα είδος εστεμμένου πρίγκηπα που δεν είχε στρατιωτική ή άλλη εξουσία. Μία ομάδα αξιωματούχων που αναφέρεται επίσης συχνά σε κείμενα γαιοκτησίας από την Πύλο και την Κνωσό είναι οι Telestas, οι τελεστές. Οι κάτοχοι του αξιώματος αυτού κατείχαν μια αρκετά υψηλή θέση στην ιεραρχία. Τρεις από τους αναφερόμενους τελεστές κατείχαν μαζί τόση γη όσο και ο άνακτας. Σχετικά με τα καθήκοντά τους έχουν διατυπωθεί δύο διαφορετικές θεωρίες. Η μια τους θέλει θρησκευτικούς υπαλλήλους και η άλλη πρόσωπα στα οποία είχε παραχωρηθεί γη ως αντάλλαγμα για την παροχή υπηρεσιών.Σε κείμενα από την Πύλο και την Κνωσό αναφέρεται η στρατιωτική τάξη των ιππέων, οι equeta. Στην κλασική Αθήνα οι ιππείς ήταν μια κοινωνική τάξη με βάση το εισόδημα, αλλά η μυκηναϊκή λέξη ίσως συνδέεται περισσότερο με την ομηρική σημασία του «εταίρου», δηλαδή του βασιλικού ακόλουθου. Στην Πύλο οι ιππείς εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της κεντρικής στρατιωτικής αρχής και όπως φαίνεται από ορισμένα κείμενα γαιοκτησίας φορούσαν ένα χαρακτηριστικό ένδυμα, επέβαιναν σε δίτροχες άμαξες και είχαν σκλάβους. Η πιο πιθανή εξήγηση των αρμοδιοτήτων τους ήταν ότι αποτελούσαν μια μικρή κάστα πολεμιστών γύρω από τον άνακτα. Η τάξη αυτή ίσως ταυτίζεται με τους πολεμιστές μιας χαρακτηριστικής κατηγορίας τάφων της Υστεροελλαδικής περιόδου, οι οποίοι ήταν θαμμένοι με ολόκληρο τον οπλισμό τους.Οι κάτοικοι της κάθε περιοχής αποτελούσαν τους δήμους. οι δήμοι ήταν πολυάριθμοι, οργανωμένοι σε χωριά, γύρω από το διοικητικό κέντρο, το ανάκτορο. Εκτός από τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους υπήρχαν και εξειδικευμένοι τεχνίτες. Στην κατώτατη κοινωνική βαθμίδα βρίσκονται οι δούλοι.

                                                                             πολιτισμό ΠΗΓΗ=

    =Πολιτισμός=

    Στη νεότερη Ελλάδα τη λέξη πολιτισμός μετέφρασε και χρησιμοποίησε από τη αγγλική λέξη “civilisation” ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833) ταυτίζοντάς την με τα ανώτερα προϊόντα του τρόπου ζωής μιας κοινότητας,προϊόντα που έχουν να κάνουν με την υψηλή τέχνη, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες. Τον 19ο αιώνα η έννοια του πολιτισμού διερευνήθηκε από τον ιστορικό Febvre (Lucien Febvre, 1878–1956) και αποδόθηκε ως η αρετή της διακριτικότητας, της ειλικρίνειας και της ευγένειας. Παρατηρούμε πως η έννοια της λέξης πολιτισμός είναι πολυδιάστατη και προσαρμοσμένη μέσα στην ιστορία του ανθρώπου. Προσαρμοσμένη στο βαθμό που να χαρακτηρίζει σε κάθε εποχή τις ανάγκες του για εκφραστικότητα προς κάτι ανώτερο από τη βιολογική του υπόσταση. Με τον τρόπο αυτό προσδίδει τις επιδράσεις του (θετικές ή αρνητικές) στην τοπική κοινωνία ή σε ολόκληρο τον κόσμο. Η έννοια του πολιτισμού χαρακτηρίζει και χαρακτηρίζεται, για κάθε χώρα, από οποιοδήποτε παγκόσμια αναγνωρισμένο υλικό και υπαρκτό τεχνητό ή φυσικό δημιούργημα.

                                 Ο  ΆΓΕΙ= ΠΗΓΗ= ·  ἄγω

    Ρήμα= Α.ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ 1. οδηγώ |με εμπρόθετο προσδιορισμό |με αιτ. και εμπρόθετο προσδιορισμό |φρ. ἄγω εἰς δίκην ή δικαστήριον, ἐπὶ τοὺς δικαστὰς=οδηγώ κπ. σε δίκη, ενώπιον των δικαστών ή του δικαστηρίου 2. φέρνω, μεταφέρω |παίρνω κτ. ή κπ. μαζί μου, μεταφέρω (γυναίκα, αιχμάλωτο, εταίρους, δούλο) |φρ. ἄγω καὶ φέρω=λεηλατώ, διαρπάζω 3. κυβερνώ, διευθύνω, καθοδηγώ |απόλ. |μτφ. 4. βαδίζω, προχωρώ |επιρρηματική χρήση της προστακτικής ἄγε, ἄγετε=έλα, ελάτε, εμπρός! 5. γιορτάζω 6. τηρώ, φυλάγω, διατηρώ, παρατηρώ |περνώ τον χρόνο μου, τη ζωή μου |για χρόνο |περίφραση με αιτ. αντί ρ. (νεῖκος ἄγειν=νείκειν, ἡσυχίαν ἄγειν=ἡσυχάζειν, σχολήν ἄγειν=σχολάζειν κ.ά.) 7. νομίζω, θεωρώ (συνώνυμο του ἡγεόμαι), εκτιμώ |με απρφ. Β.ΜΕΣΟ 1. αποκτώ και μεταφέρω |για πρόσωπα και πράγματα 2. παντρεύομαι 3. φέρνω, κρατώ 4. αναλαμβάνω, επιχειρώ Γ.ΠΑΘΗΤΙΚΟ 1. οδηγούμαι, φέρομαι 2. μεταφέρομαι, παρασύρομαι, σέρνομαι στη σκλαβιά |φρ. ἄγομαι καὶ φέρομαι 3. ανατρέφομαι, εκπαιδεύομαι 4. προχωρώ, εισχωρώ 5. θεωρούμαι

    ·  ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ

    • < ΑΓΩ >
    • Το ἄγω είναι αρχαίος θεματικός ενεστώτας ιε. προέλευσης (πβ. σανσκρ. ájati, λατ. ago).

    ·  ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΟ

    • ἄγω, ἦγον, ἄξω, ἦξα, αόρ. β’ ἤγαγον, ἦχα / (μτγν. ἀγήοχα [και ἀγείοχα], ἤχειν / (μτγν. ἀγηόχειν)
    • ἄγομαι, ἠγόμην, ἄξομαι, ἠξάμην, αόρ. β’ ἠγαγόμην, ἦγμαι, ἤγμην
    • παθ. μέλλ. ἀχθήσομαι, παθ. αόρ. ἤχθην
    • πρτ. δωρ. ἆγον, αόρ. β’ δωρ. ἄγαγον

    ·  ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΛΕΞΕΩΝ

    • ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ ΣΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
      • ουσιαστικά: ἀγός, φορτηγός, ὀχετηγός, ἱππηγός, σιτηγός, λοχαγός, στρατηγός, κυνηγός, χορηγός, ἀρχηγός, ἄγημα, ἀγωγή, ἀγωγός, ἀγωγεύς, ἀγώγιον, ἀγωγικά, ἀναγωγή, ἀπαγωγός, ἀπαγωγή, εἰσαγωγός, εἰσαγωγεύς, εἰσαγωγή, ἐξαγωγός, ἐξαγωγή, παιδαγωγός, νυμφαγωγός, ψυχαγωγός, δημαγωγός, δημαγωγία, βρονταγωγός, γερονταγωγός, ἀγών, ἀγωνία, ἄκτωρ, κάταγμα, σύναγμα, ἀγέλη, ἄγυια ή ἀγυιά ‘οδός, λεωφόρος’, ἄξων, ἄξιος, ἀγρός, ὄγμος ‘αυλάκι’, ἐπακτήρ ‘κυνηγός’, ἐπαγωγή, ἐπαγωγός
      • ρήματα: ἀνάγω, ἀπάγω, διάγω, εἰσάγω, ἐνάγω, ἐξάγω, ἐπάγω, παράγω, περιάγω, προάγω, προσάγω, συνάγω, ὑπάγω, ὑπεξάγω, ἀγωνιῶ, δημαγωγῶ
      • επίθετα: ἀγώγιμος, ἀγωγαῖος, ἀναγωγικός, εἰσαγωγικός, δημαγωγικός, ἀπαιδαγώγητος, ἐπακτικός, ἐπακτός ‘κομιζόμενος’
      • επιρρήματα: δημαγωγικῶς
    • ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΙ
      • ιων. ἀγινέω
    • ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΗ ΛΟΓΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ
      • ουσιαστικά: ἀγή ‘αγωγή, φορά, κομιδή ξύλων’, μειαγωγός, αἱμαγωγός, ἀναγωγός, ἀρχισυναγωγός, ἀντεισαγωγή, ἀντεξαγωγή, ἀντεπαγωγή, ἀντιμεταγωγή, ἀντιπαραγωγή, ἀντιπεριαγωγή
      • ρήματα: ἀντεισάγω, ἀντεξάγω, ἀντεπάγω, ἀντιμετάγω
      • επίθετα: ἀχαλιναγώγητος, ἀχειραγώγητος, ἀψυχαγώγητος
      • επιρρήματα: ἀψυχαγωγήτως
    • ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΔΗΜΩΔΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
      • Επιτομή Λεξικού Κριαρά %αγω%
    • ΝΕΟΛΟΓΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ
      • αγωγεύς ‘αγωγιάτης’, αγωγιατικός, αγωγικότης, αγωγιμότης, αγωγότης
    • ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
      • Λεξικό Γεωργακά %αγω%
      • Λεξικό Κοινής Νεοελληνικής %αγω%
    • ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΙ
      • Ικαρ. αωός ‘αγωγός του ύδατος’, Χίος Ήπ. Σίφν. Θράκ. αγός ‘αγωγός του ύδατος’, Χίος Κάρπαθ. Μακεδ. Ρόδ. Θράκ. αός ‘αγωγός του ύδατος’, Χίος Ικαρ. Κάρπαθ. Νάξ. Πάρ. Σίφν. ναός ‘αγωγός του ύδατος’, Σαμοθ. ανιγός ‘αγωγός του ύδατος’, Κρ. αλωγός ‘αγωγός του ύδατος’
      • Το ρήμα ἄγω είχε αρχικά τη σημασία μεταφέρω, οδηγώ αγέλη ζώων ή σκλάβων. Στον Όμηρο η έννοια διευρύνεται και αποκτά τη σημασία γενικά οδηγώ και ειδικότερα οδηγώ στρατιώτες. Οι προστακτικές ἄγε, ἄγετε με τη σημασία «εμπρός, λοιπόν» χρησιμοποιούνται ως επιρρήματα. Είναι πιθανό για όλα τα σύνθετα με δεύτερο συνθετικό τη λέξη ἀγός π.χ. στρατηγός, λοχαγός, όπως και για τη λέξη ἄγημα, να έχουν δεχτεί ετυμολογική επίδραση από το ἡγέομαι.

                                     ΤΑΓΟΣ = ΠΗΓΗ= https://www.greek-language.gr/

    ταγός ο [taγós] Ο17 : 1. (ιστ.) ανώτατος πολιτικός και στρατιωτικός αρχηγός των αρχαίων Θεσσαλών. 2. πνευματικός αρχηγός, καθοδηγητής: Οι ταγοί του έθνους / της νεολαίας.

                                                                            ιδεολογία=ΠΗΓΗ

    =ιδεολογία η [iδeolojía]  1. σύνολο ηθικών, κοινωνικών και φιλοσοφικών ιδεών, αρχών, απόψεων και αντιλήψεων· κοσμοθεωρία: Δεν προδίδω την ~ μου. || (με το περιεχόμενο που έδωσε στη λ. η μαρξιστική φιλοσοφία) το σύνολο των παραστάσεων, ιδεών, αξιών και κανόνων μιας κοινωνικής ομάδας: H ~ μιας κοινωνικής τάξης / μιας κοινωνίας / μιας εποχής. H ~ της άρχουσας τάξης. H κυρίαρχη ~. 2. η ανιδιοτελής προσήλωση σε κάποια ιδέα ή ηθική αρχή: Άσε τις ιδεολογίες και σκέψου τι θα κάνουμε.

    [λόγ. < γαλλ. idéologie, γερμ. Ideologie < idéo-, Ideo- = ιδεο- + -logie = -λογία

                             

    ΙΔΕΟ=ΠΗΓΗ= https://www.greek-language.gr/

    ιδεο- [iδeo] & ιδεό- [iδeó], όταν κατά τη σύνθεση ο τόνος ανεβαίνει στο α’ συνθετικό : η έννοια της λέξης ιδέα ως α’ συνθετικό σε σύνθετα ονόματα και τα παράγωγά τους (συνήθ. σε επιστημονικούς όρους και γενικότερα για την απόδοση στα νέα ελληνικά ξένων λέξεων): ιδεόγραμμα, ~γράφημα, ~κρατία, ~ληψία, ~λόγος.

                                              επικοινωνίας,= ΠΗΓΗ= Από τη Βικιπαίδεια,

    Επικοινωνία είναι η διαδικασία της ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μελών για τα οποία η πληροφορία έχει νόημα οπότε αποκτά νόημα και η ανταλλαγή της ως μια πράξη. Επικοινωνία έχουμε για παράδειγμα μεταξύ έμβιων όντων με την ανταλλαγή σκέψεων, μηνυμάτων, συναισθημάτων ή πληροφορίας μέσω της ομιλίας, της εικόνας, της γραφής, της συμπεριφοράς κλπ.

    Για να πραγματοποιηθεί η διαδικασία της επικοινωνίας χρησιμοποιείται ένας πομπός, ένας δέκτης, και ένας κώδικας π.χ. μουσικός, γλωσσικός, χειρονομικός, κυκλοφοριακός κ.λπ.

    Η επικοινωνία είναι η διαδικασία με την οποία ένας πομπός Α (άνθρωπος ή ομάδα) μεταβιβάζει πληροφορίες, σκέψεις, ιδέες ή συναισθήματα σε ένα δέκτη Β (άνθρωπος ή ομάδα) με στόχο να ενεργήσει πάνω του με τρόπο ώστε να προκαλέσει σε αυτόν την εμφάνιση ιδεών, πράξεων ή συναισθημάτων και σε τελική ανάλυση να επηρεάσει την κατάστασή του και τη συμπεριφορά του [1].

    Η επικοινωνία είναι μια διαδικασία ανταλλαγής μηνυμάτων που δεν συμβαίνει απαραίτητα μεταξύ ανθρώπινων όντων, αλλά κάθε οργανισμού ή μηχανής που είναι σε θέση να λάβει και να στείλει μηνύματα ή σήματα που επενεργούν στην πνευματική ή φυσική του κατάσταση ή στη συμπεριφορά του. Η επικοινωνία μπορεί να είναι είτε αυθόρμητη, είτε φυσική (όταν αφορά ανθρώπινη κατασκευή) προσχεδιασμένη και κωδικοποιημένη συνειδητά και προσεκτικά.

    ΑΝΘΡΩΠΟΣ,=ΠΗΓΗ= Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Ο άνθρωπος είναι το μόνο σωζόμενο υποείδος του Homo sapiens (άνθρωπος ο έμφρων ή ο σοφός), ο Homo sapiens sapiens. Το δεύτερο υποείδος του Homo sapiens είναι ο Homo sapiens idaltu που έχει εξαφανιστεί. Ο Homo sapiens αποτελεί το μόνο επιζών μέλος του γένους Homo των Ανθρωποειδών, δηλαδή της υπεροικογένειας των Ανθρωπιδών. Περιστασιακά ο όρος χρησιμοποιείται και ως αναφορά σε κάθε είδος του γένους Homo.

    Ο ιδιαίτερα ανεπτυγμένος εγκέφαλος του ανθρώπου, ο οποίος του προσδίδει ανεπτυγμένη διανοητική ικανότητα, σε συνδυασμό με τη δίποδη όρθια στάση του, που του απελευθερώνει τα χέρια, καθιστούν τον άνθρωπο το μόνο είδος ικανό να κάνει εκτεταμένη χρήση εργαλείων συγκριτικά με τα άλλα ζώα. Έρευνες στο DNA του ανθρώπου δείχνουν πως οι πρώτοι άνθρωποι με σύγχρονη ανατομία έζησαν στην Αφρική πριν από 200.000 χρόνια.[2]

    Όπως και τα περισσότερα πρωτεύοντα, οι άνθρωποι είναι κοινωνικοί από τη φύση τους. Παρόλα αυτά, είναι το μόνο είδος που έχει αξιοποιήσει συστήματα επικοινωνίας για αυτοέκφραση, για ανταλλαγή ιδεών, και για την οργάνωση. Οι άνθρωποι δημιουργούν πολυσύνθετες κοινωνικές κατασκευές από οικογένειες μέχρι έθνη. Η κοινωνική αλληλεπίδραση έχει καθιερώσει μία μεγάλη ποικιλία αξιών, κοινωνικών θεσμών, και διαδικασιών, οι οποίες σχηματίζουν τα θεμέλια μίας κοινωνίας.

    Οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται για την επιθυμία τους να κατανοήσουν και να επεξεργαστούν το περιβάλλον τους, αναζητώντας απαντήσεις σε διάφορα φαινόμενα μέσω της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της μυθολογίας και της θρησκείας. Η φυσική περιέργεια έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη εξελιγμένων εργαλείων και δεξιότητα τους να εργάζονται, να ντύνονται και να χρησιμοποιούν διάφορες τεχνολογίες

                                                                  1. Ετυμολογία

    άνθρωπος < κληρονομημένο από την αρχαία ελληνική ἄνθρωπος (αρσενικό ή θηλυκό)

    ΔΦΑ : /ˈan.θɾo.pos/

    τυπογραφικός συλλαβισμός: άν‐θρω‐πος

    Ουσιαστικό

    άνθρωπος αρσενικό

    1. αυτός και αυτή που ανήκει στην ανθρώπινη φυλή

    στην υφήλιο ζουν 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι

    1. ο κάθε ένας και η καθεμιά από τους κατοίκους της γης

    είδα έναν άνθρωπο αλλά δε σκέφτηκα να τον ρωτήσω

    1. αυτός και αυτή που έχει ορισμένα ψυχικά χαρακτηριστικά που τον κάνουν αποδεκτό από την κοινωνία

    επιτέλους, έγινε άνθρωπος

                  τυπικές γλώσσες των μαθηματικών και της πληροφορική,

     ΠΗΓΗ=Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Στα διακριτά μαθηματικά, στη μαθηματική λογική, στη θεωρητική πληροφορική και στη γλωσσολογία, μια τυπική γλώσσα (formal language) ή απλώς γλώσσα είναι η γλώσσα που ορίζεται από ακριβείς μαθηματικούς τύπους, ή τύπους που μπορεί να επεξεργαστεί μια μηχανή. Πιο αναλυτικά, μια γλώσσα L {\displaystyle {\boldsymbol {L}}} alt=»{\displaystyle {\boldsymbol {L}}}» class=mwe-math-fallback-image-inline aria-hidden=true v:shapes=»_x0000_i1028″>ορίζεται ως ένα πιθανώς άπειρο σύνολο από πεπερασμένου μήκους σειρές από στοιχεία προερχόμενα από ένα καθορισμένο, πεπερασμένο σύνολο A {\displaystyle {\boldsymbol {A}}} alt=»{\displaystyle {\boldsymbol {A}}}» class=mwe-math-fallback-image-inline aria-hidden=true v:shapes=»_x0000_i1029″>(αλφάβητο). Ο κλάδος που μελετά τις ιδιότητες των τυπικών γλωσσών λέγεται θεωρία τυπικών γλωσσών.

    Όπως και οι γλώσσες στη γλωσσολογία, οι τυπικές γλώσσες έχουν γενικά δυο πλευρές:

    • Το συντακτικό μιας γλώσσας έχει να κάνει με το πώς φαίνεται η γλώσσα, ή, πιο επίσημα, είναι το σύνολο όλων των πιθανών εκφράσεων που ανήκουν στη γλώσσα.
    • Η σημασιολογίασημαντική) έχει να κάνει με την ερμηνεία των φράσεων της γλώσσας, και ορίζεται επίσημα με διάφορους τρόπους, ανάλογα με το είδος της
    • Παράδειγμα

    Συνήθως, μια τυπική γλώσσα αποτελείται από δύο μέρη. Ένα αλφάβητο και κανόνες συντακτικού. Το αλφάβητο είναι οποιοδήποτε σύνολο από σύμβολα. Οι κανόνες του συντακτικού είναι σχέσεις που πρέπει να ικανοποιεί μια συμβολοσειρά από τα σύμβολα αυτά για να θεωρείται μέρος της τυπικής γλώσσας.

    Θεωρήστε ένα απλό παράδειγμα, το αλφάβητο {0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, +, =}, και τους ακόλουθους συντακτικούς κανόνες:

    • Κάθε συμβολοσειρά που δεν περιέχει + ή = και δεν αρχίζει με 0 ανήκει στη γλώσσα.
    • Η συμβολοσειρά που αποτελείται από το σύμβολο 0 ανήκει στη γλώσσα.
    • Μια συμβολοσειρά που περιέχει το = ανήκει στη γλώσσα, αν και μόνον αν υπάρχει ακριβώς ένα = το οποίο τη χωρίζει σε δυο συμβολοσειρές, που ανήκουν στη γλώσσα.
    • Οποιοσδήποτε αριθμός συμβόλων + μπορούν να υπάρχουν σε μια συμβολοσειρά, αρκεί να περιβάλλονται από σύμβολα διαφορετικά από + και =.
    • Δεν ανήκουν άλλες συμβολοσειρές στη γλώσσα εκτός από αυτές που ικανοποιούν τους παραπάνω κανόνες.

    Υπό αυτούς τους κανόνες, η συμβολοσειρά «23+4=555» ανήκει στη γλώσσα, ενώ η συμβολοσειρά «-234=+» δεν ανήκει. Η τυπική γλώσσα αυτή περιγράφει αριθμούς, καλώς ορισμένες εκφράσεις πρόσθεσης, και καλώς ορισμένες εξισώσεις προσθέσεων, αλλά εκφράζει μόνο το πως φαίνονται (το συντακτικό τους), και όχι το τι σημαίνουν (τη σημασιολογία ή σημαντική τους). Για παράδειγμα, δεν ορίζεται πουθενά στους παραπάνω κανόνες ότι το σύμβολο 0 σημαίνει τον αριθμό μηδέν ή ότι το σύμβολο + σημαίνει πρόσθεση.

    Θεωρία τυπικών γλωσσών

    Ο κλάδος των μαθηματικών και της επιστήμης υπολογιστών που μελετά αποκλειστικά τη θεωρία της σύνταξης των τυπικών γλωσσών λέγεται θεωρία τυπικών γλωσσών. Στη θεωρία τυπικών γλωσσών, μια τυπική γλώσσα δεν είναι τίποτα παραπάνω από το συντακτικό της. Η θεωρία τυπικών γλωσσών δεν ασχολείται καθόλου με την ερμηνεία, και είναι επομένως τελείως ουδέτερη ως προς το τι εννοούν τα σύμβολα και οι λέξεις. Για παράδειγμα, στη γλωσσολογία, η θεωρία τυπικών γλωσσών μπορεί να εφαρμοστεί ταυτόχρονα σε πολλά διαφορετικά επίπεδα για την περιγραφή μιας γλώσσας:

    • Στο συντακτικό, που περιγράφει πώς λέξεις στο λεξικό ή λεξιλόγιο συνδυάζονται για να δημιουργήσουν προτάσεις.
    • Στη μορφολογία, που περιγράφει πώς μέρη λέξεων συνδυάζονται για να δημιουργήσουν λέξεις.
    • Στην ορθογραφία που περιγράφει πώς χαρακτήρες (που ανήκουν στο αλφάβητο) συνδυάζονται για δημιουργήσουν λέξεις.
    • Στη φωνολογία που περιγράφει πώς φωνήματα συνδυάζονται για να δημιουργήσουν λέξεις.

                                   γλώσσες προγραμματισμού, =ΠΗΓΗ=https://stigma.host

    Τι είναι μια γλώσσα προγραμματισμού;

    Οι γλώσσες προγραμματισμού είναι το μέσο που χρησιμοποιεί ένας προγραμματιστής για να δώσει οδηγίες σε ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή.

    Οι υπολογιστές επικοινωνούν μεταξύ τους με δυαδικά δεδομένα τα οποία μοιάζουν κάπως έτσι:

    1001010010010101011100111001001010010  Μπορεί για εσάς, όπως και σε εμένα να μην έχει κάποιο νόημα το παραπάνω, αλλά σίγουρα για τους υπολογιστές έχει μεγάλη σημασία.

    Από τη στιγμή που δεν είμαστε σε θέση να γράψουμε κώδικα σε δυαδική μορφή, θα πρέπει να δώσουμε εντολές σε ένα υπολογιστή με τη βοήθεια κάποιας γλώσσας προγραμματισμού. Συχνά ο κώδικας στις γλώσσες προγραμματισμού μοιάζει με παράξενα αγγλικά, που χρησιμοποιούν στο συντακτικό τους ελληνικά ερωτηματικά, παρενθέσεις και αγκύλες.

    Στη συνέχεια ένα πρόγραμμα που λέγεται compiler ή interpreter αναλαμβάνει να μετατρέψει τις οδηγίες που θέλουμε να δώσουμε στον υπολογιστή σε δυαδικό κώδικα όπου ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι σε θέση να τον κατανοήσει.

    Αυτή τη στιγμή υπάρχουν εκατοντάδες γλώσσες προγραμματισμού, που όλες σας επιτρέπουν να γράφετε διαφορετικά πράγματα για να πάρετε σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα. Κάθε φορά που κάποιος μαθαίνει να προγραμματίζει σε κάποια γλώσσα προγραμματισμού, παραδοσιακά το πρώτο πρόγραμμα που γράφει εκτυπώνει στην οθόνη του υπολογιστή του το μήνυμα “Γεια σου κόσμε !”.

    Παρακάτω σας παρουσιάζω πως μπορείτε να εμφανίσετε το ίδιο μήνυμα σε διαφορετικές γλώσσες προγραμματισμού.

    C++

                                                        1,

    Γλώσσα προγραμματισμού=ΠΗΓΗ= https://el.wikipedia.org

    λέγεται μια τεχνητή γλώσσα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο μιας μηχανής, συνήθως ενός υπολογιστή. Οι γλώσσες προγραμματισμού (όπως άλλωστε και οι ανθρώπινες γλώσσες) ορίζονται από ένα σύνολο συντακτικών και εννοιολογικών κανόνων, που ορίζουν τη δομή και το νόημα, αντίστοιχα, των προτάσεων της γλώσσας.

    Οι γλώσσες προγραμματισμού χρησιμοποιούνται για να διευκολύνουν την οργάνωση και διαχείριση πληροφοριών, αλλά και για την ακριβή διατύπωση αλγορίθμων. Ορισμένοι ειδικοί χρησιμοποιούν τον όρο γλώσσα προγραμματισμού μόνο για τυπικές γλώσσες που μπορούν να εκφράσουν όλους τους πιθανούς αλγορίθμους. Μη-υπολογιστικές γλώσσες όπως η HTML ή τυπικές γραμματικές όπως η BNF δεν λέγονται συνήθως γλώσσες προγραμματισμού.

    Υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικές γλώσσες προγραμματισμού, και κάθε χρόνο δημιουργούνται περισσότερες

    Χαρακτηριστικά των γλωσσών προγραμματισμού

    Κάθε γλώσσα προγραμματισμού έχει το δικό της σύνολο τυπικών προδιαγραφών (ή κανόνων) που αφορούν το συντακτικό, το λεξιλόγιο και το νόημα της. Για πολλές γλώσσες που χρησιμοποιούνται ευρέως και έχουν χρησιμοποιηθεί για αρκετό χρονικό διάστημα (π.χ. C, C++, Java, Scheme), υπάρχουν ειδικοί φορείς τυποποίησης, οι οποίοι μέσα από τακτές συναντήσεις δημιουργούν, τροποποιούν ή επεκτείνουν τις τυπικές προδιαγραφές που διέπουν τη χρήση μιας γλώσσας προγραμματισμού. Άλλες γλώσσες δεν περιγράφονται σε κάποιο επίσημο πρότυπο αλλά ορίζονται μόνο με βάση κάποια υλοποίησή τους (που αποτελεί το ντε φάκτο πρότυπο), όπως η Python που περιγράφεται από την υλοποίηση CPython.

    Ιστορία γλωσσών προγραμματισμού

    Κατηγοριοποίηση γλωσσών προγραμματισμού

    Δεν υπάρχει απλός τρόπος να κατηγοριοποιηθούν οι γλώσσες προγραμματισμού. Αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως κάθε γλώσσα προγραμματισμού περιέχει επιρροές από πολλές προηγούμενες γλώσσες, συνδυάζοντας θετικά στοιχεία και προσθέτοντας νέα. Χαρακτηριστικά που εμφανίζονται σε μια γλώσσα και έχουν θετική αποδοχή, συνήθως υιοθετούνται από μεταγενέστερες γλώσσες ακόμα και αν πρόκειται για γλώσσες που ανήκουν σε διαφορετική κατηγορία.

    Η κατηγοριοποίηση είναι ακόμα πιο περίπλοκη για το λόγο ότι πολλές γλώσσες συνήθως ανήκουν σε παραπάνω από μία κατηγορίες. Για παράδειγμα, η Java είναι τόσο αντικειμενοστραφής όσο και παράλληλη γλώσσα, δεδομένου ότι υποστηρίζει την οργάνωση των δεδομένων και υπολογισμών σε αντικείμενα, αλλά επιτρέπει επίσης και την δημιουργία προγραμμάτων με ταυτόχρονα νήματα (threads) που εκτελούνται παράλληλα.

    Δεδομένης της δυσκολίας στην κατηγοριοποίηση, μπορούμε να κατηγοριοποιήσουμε τις γλώσσες προγραμματισμού με διάφορους τρόπους. Οι συνηθέστεροι τρόποι είναι:

    • με βάση τον τρόπο οργάνωσης του προγράμματος
    • με βάση τον στόχο που έχει η γλώσσα
    • με βάση τον τρόπο που περιγράφουν το ζητούμενο αποτέλεσμα

    Στην πρώτη περίπτωση προκύπτουν κατηγορίες όπως:

    • Διαδικαστικές γλώσσες (procedural) όπου το πρόγραμμα είναι οργανωμένο σε διαδικασίες, που αποτελούνται από σειρές εντολών που περιγράφουν αλγορίθμους. Παραδείγματα γλωσσών που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία είναι η Pascal ή η C.
    • Αντικειμενοστραφείς γλώσσες (object-oriented) όπου το πρόγραμμα είναι οργανωμένο σε αντικείμενα. Ένα αντικείμενο είναι μια μονάδα που αποτελείται από την περιγραφή κάποιων δεδομένων και την περιγραφή των αλγορίθμων που τα επεξεργάζονται. Ένα αντικειμενοστραφές πρόγραμμα αποτελείται από διάφορα αντικείμενα που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Παραδείγματα αντικειμενοστραφών γλωσσών είναι η Java ή η C++.
    • Συναρτησιακές γλώσσες (functional) όπου οι υπολογισμοί εκφράζονται ως εφαρμογές μαθηματικών συναρτήσεων, σε αντίθεση με τα άλλα είδη προγραμματισμού όπου οι υπολογισμοί εκφράζονται ως σειρές εντολών, όπου η κάθε μία αλλάζει με κάποιο τρόπο την κατάσταση του συστήματος. Θεωρητικό τους υπόβαθρο είναι ο λ-λογισμός. Χαρακτηριστικές συναρτησιακές γλώσσες είναι η Lisp, η Haskell και η OCaml.

    Στην περίπτωση που η κατηγοριοποίηση των γλωσσών προγραμματισμού γίνει με βάση το στόχο που έχει η γλώσσα, υπάρχουν οι παρακάτω κατηγορίες:

    • Γλώσσες γενικής χρήσης. Σε αυτήν την κατηγορία ταξινομούνται γλώσσες που δημιουργήθηκαν για τον προγραμματισμό γενικών εφαρμογών, καθώς και πολλές εκπαιδευτικές γλώσσες που αποδείχτηκαν χρήσιμες για την ανάπτυξη γενικών εφαρμογών, όπως η Pascal.
    • Γλώσσες προγραμματισμού συστημάτων, που χρησιμοποιούνται συνήθως για τον προγραμματισμό λειτουργικών συστημάτων ή οδηγών (drivers) υλικού, όπου χρειάζεται πολλές φορές ο προγραμματιστής να έχει έλεγχο και γνώση του πως λειτουργεί το υλικό. Η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη γλώσσα προγραμματισμού συστημάτων είναι η C.
    • Γλώσσες σεναρίων (scripting). Αυτές οι γλώσσες χρησιμοποιούνται συνήθως για τη γρήγορη ανάπτυξη μικρών προγραμμάτων, σε περιπτώσεις που ο χρόνος του προγραμματιστή είναι πιο πολύτιμος από την ταχύτητα εκτέλεσης του προγράμματος, όπως για παράδειγμα συμβαίνει όταν το πρόγραμμα απλά αυτοματοποιεί απλές λειτουργίες. Παραδείγματα γλωσσών σεναρίων (scripting) είναι η Perl, η Python, η Ruby ή τα κελύφη του λειτουργικού συστήματος Unix (shells).
    • Γλώσσες ειδικών εφαρμογών. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν γλώσσες που αναπτύχθηκαν ειδικά για μια συγκεκριμένη εφαρμογή. Για παράδειγμα, η γλώσσα PostScript είναι σχεδιασμένη ειδικά για να περιγράφονται με λεπτομέρεια κείμενα προς εκτύπωση, ενώ η γλώσσα Matlab είναι σχεδιασμένη για την επεξεργασία πινάκων από αριθμητικά δεδομένα.
    • Παράλληλες ή κατανεμημένες γλώσσες. Στη συγκεκριμένη κατηγορία ταξινομούνται γλώσσες που επιτρέπουν τη ανάπτυξη παράλληλων προγραμμάτων, όπου πολλές εντολές εκτελούνται ταυτόχρονα σε πολλούς υπολογιστές, έτσι ώστε το τελικό αποτέλεσμα να προκύψει γρηγορότερα. Οι παράλληλες γλώσσες προσφέρουν συνήθως εύκολους τρόπους επικοινωνίας μεταξύ των νημάτων που εκτελούνται παράλληλα, καθώς και τρόπους ώστε να δημιουργούνται καινούριες παράλληλες εκτελέσεις. Παραδείγματα γλωσσών που ανήκουν (και) σε αυτή την κατηγορία είναι η Go, η Java, η Erlang, η MultiLisp ή η Cilk.
    • Εκπαιδευτικά προγραμματιστικά περιβάλλοντα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν εκπαιδευτικές; γλώσσες προγραμματισμού οι οποίες απευθύνονται σε αρχάριους προγραμματιστές για την κατασκευή μικροεφαρμογών. Είναι κατάλληλες για την εκμάθηση προγραμματισμού σε μικρές ηλικίες. Παραδείγματα τέτοιων γλωσσών είναι η LOGO, το Game Maker και το App Inventor.

    Τέλος, στην περίπτωση που η κατηγοριοποίηση γίνεται με βάση τον τρόπο που περιγράφεται το ζητούμενο, υπάρχουν οι παρακάτω κατηγορίες:

    • Προστακτικές γλώσσες προγραμματισμού (imperative) είναι οι γλώσσες που περιγράφουν το ζητούμενο αποτέλεσμα κατασκευαστικά, δίνοντας μια σειρά εντολών που όταν εκτελεστούν παράγουν το ζητούμενο αποτέλεσμα. Τέτοιες γλώσσες είναι η C, η Java αλλά και η OCaml.
    • Δηλωτικές γλώσσες προγραμματισμού (declarative) είναι οι γλώσσες που περιγράφουν το ζητούμενο αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας τις ιδιότητες που έχει, και όχι τον τρόπο με τον οποίο υπολογίζεται. Παραδείγματα δηλωτικών γλωσσών είναι η Haskell, η SQL και η Prolog.

                                                  μητρική πό τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Μία μητρική γλώσσα είναι η γλώσσα που ένας άνθρωπος μαθαίνει από τη γέννησή του. Η πρώτη γλώσσα ενός ατόμου είναι μια βάση για τη δική του κοινωνιογλωσσολογική ταυτότητα.

    Ιστορία

    Η έκφραση « μητρική γλώσσα » εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 6ο ή 12ο αιώνα από τους μοναχούς του Αββαείου του Γκορζέ (που δέχονταν πιέσεις από τους μοναχούς του ρομανικού Αββαείου του Κλινύ) για να δικαιολογήσουν τη χρήση της φραγκικής διαλέκτου στα κηρύγματά τους. « Από τα λίγα που γνωρίζουμε επικαλούνταν δύο τουλάχιστον επιχειρήματα. Το πρώτο ήταν ότι τα φράγκικα ήταν η γλώσσα που μιλούσαν οι γυναίκες ακόμα και σε περιοχές όπου οι άνδρες είχαν ήδη αρχίσει να χρησιμοποιούν τη κοινή ρομανική διάλεκτο. Το δεύτερο ότι ήταν η επίσημη γλώσσα της Εκκλησίας. »

     
  • lithari 4:34 am on 25/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ… 

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ!!25η ΜΑΡΤΙΟΥ!!ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ!!Ο θεόσταλτος Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται στην Παρθένο Μαρία και της αναγγέλλει ότι θα γεννήσει το Σωτήρα του κόσμου, τον Ιησού Χριστό….!!

    https://www.volcanotimes.com/2021/03/25.html

    Η 25η Μαρτίου είναι ως γνωστόν ημέρα διπλού εορτασμού, τόσο της έναρξης του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα όσο και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Οι αρχές της εορτής δεν είναι επακριβώς γνωστές. Πολλοί και διαφορετικοί λόγοι, όμως, οδήγησαν στη συγκεκριμένη καθιέρωση. Η λειτουργική παράδοση και η ορθόδοξη πνευματικότητα τοποθετούν σε ιδιαίτερη θέση την εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Και είναι αλήθεια ότι οι θεομητορικές εορτές πλουτίζουν τη λειτουργική μας ζωή, επειδή ο λαός του Θεού πάντοτε ατενίζει με ιδιαίτερη αγάπη και σεβασμό τη μεσίτρια του ουρανού. Την ημέρα αυτήν η Εκκλησία γιορτάζει το χαρμόσυνο μήνυμα της θείας ενσάρκωσης. Ο θεόσταλτος Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται στην Παρθένο Μαρία, στη Ναζαρέτ, και της αναγγέλλει ότι θα γεννήσει το Σωτήρα του κόσμου, τον Ιησού Χριστό. Το γεγονός ότι η Αγία Ελένη έχτισε στη Ναζαρέτ βασιλική, στην οποία περιλαμβανόταν κατά παράδοση ο οίκος της Θεοτόκου, όπου αυτή δέχτηκε τον Ευαγγελισμό, επέδρασε ίσως στη σύσταση τοπικής εορτής. Οι πρώτες μαρτυρίες περί αυτής βρίσκονται στον Άγιο Πρόκλο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, το 430 μ.Χ., και στο Πασχάλιον Χρονικόν (624 μ.Χ.), όπου χαρακτηρίζεται ως συσταθείσα στις 25 Μαρτίου από τους θεοφόρους διδασκάλους. Το 560 ο Ιουστιανιανός ο Α’ προέβαλε την 25η Μαρτίου ως την κατάλληλη ημέρα για τον εορτασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Μια πληθώρα διαφορετικών λόγων οδήγησαν στη συγκεκριμένη καθιέρωση. Καταρχάς, η ημέρα της συλλήψεως του Ιωάννη του Προδρόμου, δηλαδή η 24η Σεπτεμβρίου, συνέπιπτε με τη φθινοπωρινή ισημερία, δεδομένου ότι την ημερα αυτήν, κατά την οποία οι Εβραίοι εόρταζαν την εορτή του Εξιλασμού, δέχτηκε ο Ζαχαρίας από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ το μήνυμα ότι θα αποκτήσει υιό. Επομένως, εφόσον κατά το Λκ. 1, 26 ο Ευαγγελισμός έγινε έξι μήνες αργότερα, η ημερομηνία αυτή συνέπιπτε με την εαρινή ισημερία, δηλαδή στις 25 Μαρτίου, και η Γέννηση του Χριστού καθορίστηκε εννέα μήνες μετά, δηλαδή στις 25 Δεκεμβρίου, στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Επίσης, είχε επικρατήσει η άποψη ότι ο θάνατος του Χριστού συνέβη στις 25 Μαρτίου, και επειδή ο Κύριος, ως τέλειος κατά πάντα άνθρωπος, «έσχεν επίγειον βίον καθοριζόμενον από ακριβή αριθμόν ετών», έπρεπε να είχε συλληφθεί την ημέρα του σταυρικού θανάτου του. Επιπροσθέτως, η 25 Μαρτίου πίστευαν ότι ήταν η πρώτη ημέρα του κόσμου, και ως εκ τούτου θα έπρεπε να είναι και η ημέρα του θανάτου Του. Η χαρμόσυνη εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου εορτάζεται μέσα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, περίοδο πένθους, κατά την οποία απαγορεύεται η τέλεση εορτών και πανηγύρεων. Με τον 52ο κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου επιτράπηκε ως εξαίρεση η εορτή του Ευαγγελισμού, κατά την οποία τελείται η Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και όχι η λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων. Στην Κωνσταντινούπολη, κατά το έθιμο, την ημέρα του Ευαγγελισμού ο αυτοκράτορας με πομπή από την Αγία Σοφία πήγαινε στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου εν τω Φόρω και από εκεί κατέληγε στο ναό της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων, όπου γινόταν μεγαλοπρεπής εορτασμός. (Πηγή πληροφοριών: dogma.gr)

     
  • lithari 10:22 pm on 24/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    Θα πληρώνουν οι ασφαλισμένοι τους πιστοποιημένους λογιστές και…-ο πρώτος αφορά τις εκκρεμείς αιτήσεις συνταξιοδότησης που έχουν υποβληθεί στον e-ΕΦΚΑ ακόμη και πάνω από πέντε χρόνια. Για όσες από αυτές τις αιτήσεις τις διαχειριστούν λογιστές και δικηγόροι… 

    Θα πληρώνουν οι ασφαλισμένοι τους πιστοποιημένους λογιστές και δικηγόρους για να τους βγάζουν τη σύνταξη από τον e-ΕΦΚΑ σύμφωνα με πληροφορίες του Dikaiologitika News.

    Ειδικότερα οι ασφαλισμένοι θα πληρώνουν από την τσέπη τους μερίδιο πληρωμής των πιστοποιημένων ιδιωτών εφόσον επιλέξουν ότι οι ιδιώτες θα τους βγάλουν τη σύνταξη. Αυτό ουσιαστικά, όπως αναφέρουν κύκλοι του υπουργείου Εργασίας, συμβαίνει και σήμερα όπου η πλειοψηφία των ασφαλισμένων προσφεύγει στους δικηγόρους για να βγει νωρίτερα η σύνταξη του.

    Πως θα δίνονται οι συντάξεις με βάση τους δύο τρόπους:

    ο πρώτος αφορά τις εκκρεμείς αιτήσεις συνταξιοδότησης που έχουν υποβληθεί στον e-ΕΦΚΑ ακόμη και πάνω από πέντε χρόνια. Για όσες από αυτές τις αιτήσεις τις διαχειριστούν λογιστές και δικηγόροι θα καταβληθεί το σύνολο των χρημάτων για την διεκπεραίωσης τους από τον e-ΕΦΚΑ. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αμοιβή των ιδιωτών θα διαμορφωθεί ανάλογα με την πολυπλοκότητα της υπόθεσης, για παράδειγμα ψηλότερη αμοιβή σε περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης.

    ο δεύτερος αφορά τις νέες αιτήσεις συνταξιοδότησης. Γι’ αυτές οι ασφαλισμένοι θα έχουν την επιλογή να απευθυνθούν στους πιστοποιημένους ιδιώτες δικηγόρους ή λογιστές της λίστας του υπουργείου Εργασίας, όμως το κόστος για την διεκπεραίωση του φακέλου τους θα επιμεριστεί στον ασφαλισμένο και στον e-ΕΦΚΑ ανάλογα με την πολυπλοκότητα του φακέλου. Σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα συζητήσεις, η τιμολόγηση θα γίνεται από τον ιδιώτη και ένα μέρος θα καλύπτει ο e-ΕΦΚΑ, ενώ θα είναι στη διακριτική ευχέρεια του ασφαλισμένου να επιλέξει πως θα διεκπεραιωθεί ο φάκελος του. Για παράδειγμα αν μία αίτηση συνταξιοδότησης σε δύο ταμεία ανέρχεται η πληρωμή του ιδιώτη στα 250 ευρώ θα πληρώνει τα 150 ευρώ ο e-ΕΦΚΑ και το υπόλοιπο ποσό ύψους 100 ευρώ ο ασφαλισμένος.

    Έτσι οι νέοι πιστοποιημένοι δικηγόροι και λογιστές θα ασχοληθούν με τις νέες αιτήσεις συνταξιοδότησης που θα κατατεθούν ηλεκτρονικά και οι ασφαλισμένοι καλούνται να τους πληρώσουν ανάλογα την περίπτωση συνταξιοδότησης. Ουσιαστικά αυτό που εξετάζεται είναι ανάλογα για το αν πρόκειται για αίτηση συνταξιοδότησης σε ένα ή δύο ή περισσότερα ταμεία να πληρώνεται ο πιστοποιημένος ιδιώτης το ανάλογο ποσό

    Ειδικότερα το επόμενο διάστημα ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Κωστής Χατζηδάκης θα καταθέσει νομοθετική διάταξη που θα προβλέπει την εισαγωγή πιστοποιημένων ιδιωτών, οι οποίοι, σύμφωνα με πληροφορίες του θα έχουν πρόσβαση σε όλους τους φακέλους των ασφαλισμένων και στις βάσεις δεδομένων του e- ΕΦΚΑ, προκειμένου να προχωρήσουν στην εκάστοτε συνταξιοδοτική απόφαση.

    Ο κ. Χατζηδάκης ήταν σαφής ότι δεν θα παρεκκλίνει από το σχέδιο του για την αποπληρωμή των εκκρεμών συντάξεων τόσο απέναντι στην αντιπολίτευση όσο και απέναντι στους δημοσίους υπαλλήλους.

    Ειδικοί στην κοινωνική ασφάλιση, επισημαίνουν ότι την τελική ευθύνη και την υπογραφή για την έκδοση σύνταξης έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι του e-ΕΦΚΑ, οι οποίοι αυτή τη στιγμή αρνούνται να υπογράψουν έγγραφα ιδιωτών, οπότε δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ακόμη και μετά την νομοθετική παρέμβαση θα ανοίξει ο δρόμος για την ταχύτερη έκδοση των συντάξεων. Εκτός κι αν, όπως ισχυρίζονται οι ίδιες πηγές, στη διάταξη τεθεί συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο επιβεβαίωσης από τους δημοσίους υπαλλήλους των συνταξιοδοτικών αποφάσεων που θα έχουν διεκπεραιώσει οι ιδιώτες (λογιστές και δικηγόροι).

    Στόχος πάντως του e-ΕΦΚΑ είναι να εκδίδει περίπου 35.000 συντάξεις τον μήνα προκειμένου να καταφέρει μέχρι το τέλος του έτους να έχει εκκαθαρίσει το σύνολο των εκκρεμοτήτων ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος τους.

    πηγη=

     
  • lithari 11:17 pm on 22/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    …Τι είναι η ελαιοκράμβη και ποια τα πλεονεκτήματά…Ελαιοκράμβη φυτό.. 

    Ελαιοκράμβη φυτό

    Η ελαιοκράμβη είναι ένα ετήσιο, C3 φυτό που ανήκει στην οικογένεια Cruciferae και πιθανότατα κατάγεται από την περιοχή της Μεσογείου. Το γένος Brassica περιλαμβάνει την ελαιοκράμβη (B. napus) και τα είδη B. rapa, B. carinata, B. nigra και B. oleracea. Το περισσότερο διαδεδομένο είδος είναι το B. rapa που παρουσιάζει εξάπλωση από τη Βόρεια Ευρώπη έως την Κίνα και την Κορέα. Η καλλιέργεια της ελαιοκράμβης σήμερα παρουσιάζει παγκόσμια εξάπλωση με κυριότερες χώρες παραγωγής την Ινδία, την Κίνα, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, το Πακιστάν, την Πολωνία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία και την Αγγλία. Στην Ευρώπη, η καλλιέργεια της ελαιοκράμβης ξεκίνησε στα μέσα του 15ου αιώνα και σήμερα καταλαμβάνει έκταση περίπου 50.000.000 στρέμματα με τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Αγγλία να καλύπτουν το 85% της συνολικής έκτασης. Στην Ελλάδα, η ελαιοκράμβη καλλιεργείται σε μικρές πειραματικές εκτάσεις για την αξιολόγηση της ως ενεργειακό φυτό.

    Η ελαιοκράμβη, λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε λάδι εξαιρετικής ποιότητας, αποτελεί σήμερα την πιο σημαντική πηγή εδώδιμου λαδιού για τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Το λάδι που εξάγεται από την ελαιοκράμβη χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή μαργαρίνης, σαπουνιών, χρωμάτων, φαρμάκων, πλαστικών, λιπαντικών ή ως συστατικό μείγματος σε ορυκτά λάδια. Μετά την εξαγωγή του λαδιού τα υπολείμματα της καλλιέργειας (πίτα), λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε πρωτεΐνες (10-45%) χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφή. Δεδομένης της υψηλής περιεκτικότητάς της σε έλαια και της διαθεσιμότητας της απαραίτητης τεχνογνωσίας, η ελαιοκράμβη αποτελεί την κύρια πηγή παραγωγής biodiesel στην ΕΕ. Η περιεκτικότητα της ελαιοκράμβης σε λάδι κυμαίνεται μεταξύ 40-45%. Τα κύρια συστατικά του λαδιού είναι το ελαϊκό (60%), λινολεϊκό (10%) και λινολενικό (20%), ενώ η συνολική περιεκτικότητα σε κορεσμένα οξέα δεν υπερβαίνει το 6%.[1]

    Αποτέλεσμα εικόνας για ελαιοκράμβη ΦΩΤΟ

    Αποτέλεσμα εικόνας για ελαιοκράμβη ΦΩΤΟ

    Αποτέλεσμα εικόνας για ελαιοκράμβη ΦΩΤΟ

    Αποτέλεσμα εικόνας για ελαιοκράμβη ΦΩΤΟ

    Βοτανικά χαρακτηριστικά

    Φυτό ελαιοκράμβης στο στάδιο της ροζέτας

    Φύλλα, άνθη και ταξιανθία ελαιοκράμβης

    Η ελαιοκράμβη διαθέτει ισχυρή και πασσαλώδη κύρια ρίζα, η οποία είναι βαθιά, επιμήκη και οξύληκτη. Από τα πρώτα στάδια ανάπτυξης του φυτού, ιδιαίτερα κατά τη φθινοπωρινή σπορά, είναι ο σχηματισμός των πρώτων φύλλων, χρώματος μπλε-πράσινο, τα οποία διαμορφώνουν τη ροζέτα (ανάπτυξη 4-10 φύλλων ιδανικό 6-8). Μετά το λήθαργο του χειμώνα, από τη ροζέτα εκφύονται τα νέα φύλλα και το κεντρικό στέλεχος. Το κεντρικό στέλεχος είναι ευθυτενές και στην κορυφή του βλαστάνουν οι πλάγιοι ανθοφόροι βραχίονες. Οι πλάγιοι βλαστοί εκπτύσσονται στις μασχάλες των ψηλότερων φύλλων του κύριου στελέχους και καθώς επιμηκύνεται, οι πλάγιοι καταλήγουν συνήθως σε ανθοταξίες. Τα φύλλα είναι σκούρα πράσινα, γλαύκα, λογχοειδή, άμισχα και εκφύονται κατ΄ εναλλαγή έως κάποια έκταση του βλαστού. Η ταξιανθία είναι βοτρυοειδής, επιμήκης και φέρεται στην άκρη του κύριου στελέχους και των δευτερευόντων βλαστών. Τα άνθη μπορεί να είναι από πολύ ανοιχτό κίτρινο έως και πορτοκαλί, συνήθως όμως είναι λαμπερού χρυσοκίτρινου χρώματος. Έχουν 4 σέπαλα και 4 ακτινωτά πέταλα, με 6 στήμονες από τους οποίους οι 2 είναι μικρότεροι. Ο καρπός είναι κερατοειδής λοβός, κυλινδρικός, επιμήκης, στενός και οξύληκτος, μήκους 5-10 cm. Κάθε φυτό φέρει περίπου 120 λοβούς, από τους οποίους οι 40-60 αναπτύσσονται στο κεντρικό στέλεχος. Ο σπόρος είναι μικρός, σφαιρικός, χρώματος σκούρο καφέ προς μαύρο. Κάθε λοβός περιέχει 18-20 σπόρους, διαμέτρου 1-2,5mm με μέσο όρο τα 1,75-2mm. Περισσότερες λεπτομέρειες για τα βοτανικά χαρακτηριστικά της ελαιοκράμβης καθώς και λίγα λόγια για τον βιολογικό κύκλο του φυτού αυτού, στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

    Βοτανικά χαρακτηριστικά ελαιοκράμβης[2]

    Κλιματικές συνθήκες

    Η ελαιοκράμβη προσαρμόζεται σε ευρύ φάσμα κλιματολογικών συνθηκών. Γενικά, ως φυτό του βόρειου τμήματος της εύκρατης ζώνης ευδοκιμεί σε περιοχές με ήπιο χειμώνα και δροσερό καλοκαίρι. Η βέλτιστη θερμοκρασία βλάστησης και ανάπτυξης είναι περί τους 10 και 20oC, αντίστοιχα. Η ελάχιστη θερμοκρασία ανάπτυξης είναι 0oC, ενώ σε χαμηλότερες θερμοκρασίες το φυτό διακόπτει την ανάπτυξή του και επιβιώνει μέχρι και στους -15oC. Οι χειμερινές ποικιλίες χρειάζονται την επίδραση χαμηλών θερμοκρασιών (εαρινοποίηση) για να εισέλθουν στο στάδιο της ανθοφορίας. Η καλλιέργεια της ελαιοκράμβης απαιτεί περίπου 400-450mm νερού κατά την διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου, με την μισή ποσότητα να απαιτείται κατά το στάδιο της ανθοφορίας και το γέμισμα των λοβών.[1] Αναλυτικές πληροφορίες για τις κλιματικές απαιτήσεις της ελαιοκράμβης, στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

    Κλιματικές συνθήκες ελαιοκράμβης[2]

    Εδαφικές συνθήκες

    Η ελαιοκράμβη ευδοκιμεί σε πολλούς τύπους εδαφών, από ελαφρώς βαριά αργιλώδη μέχρι ελαφρώς αμμώδη, αλλά προτιμά τα βαθιά, γόνιμα, πλούσια σε οργανική ουσία και με καλή αποστραγγιστική ικανότητα. Τα εδάφη που σχηματίζουν κρούστα έπειτα από βροχή, θεωρούνται ακατάλληλα, καθώς ο μικρός σπόρος δεν μπορεί να την διαπεράσει κατά το φύτρωμα. Ακόμη, πολύ επιζήμια για το φύτρωμα και την ανάπτυξη του φυτού είναι η κατάκλιση των εδαφών και τα πλημμυρικά φαινόμενα. Επισημαίνεται ότι, όταν η καλλιέργεια είναι εγκατεστημένη σε πλούσια υγρά εδάφη, πολύ κρίσιμο παράγοντα διαχείρισης αποτελεί η ποσότητα της αζωτούχας λίπανσης και η πυκνότητα της φυτείας. H ελαιοκράμβη προτιμά τα όξινα παρά τα αλκαλικά εδάφη, με ιδανικό εύρος ανάπτυξης 6-7,5. Πιο αναλυτικά η θεματική ενότητα αυτή στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

    Εδαφικές συνθήκες ελαιοκράμβης[2]

    Ποικιλίες

    Οι σημαντικότερες ποικιλίες ελαιοκράμβης είναι οι Nelson, Petrol, Aviator, Technic κα Diamond από την Syngenta, ενώ η εταιρεία Κ+Ν Ευθυμιάδη διαθέτει τις Excalibur, Californium και Exact. Η εταιρία Pioneer διαθέτει το υβρίδιο PR46W31 που εξασφαλίζει σταθερότητα παραγωγής και σιγουριά στην απόδοση. Αναλυτικά όλα τα χαρακτηριστικά των άνω ποικιλιών στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

    Ποικιλίες ελαιοκράμβης[3],[4],[5],[6],[7],[8],[9],[10],[11], [12]

    Ασθένειες

    Στην Ευρώπη είναι καταγεγραμμένες αρκετές ασθένειες που προσβάλλουν την καλλιέργεια της ελαιοκράμβης, με κυριότερη την ασθένεια του Μαύρου λαιμού (Phoma lingam). Στην Ελλάδα σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, παρατηρήθηκε η Βερτισιλλίωση (Verticillium dahlia) με ήπια, προς το παρόν, συμπτώματα στην ανάπτυξη των φυτών. Λοιπές σημαντικές ασθένειες που προσβάλουν την καλλιέργεια είναι η αλτενάρια, η καρκίνωση των ριζών, η φυτοφθόρα, η σκληρωτίνια, ο βοτρύτης. Παρακάτω αναφέρονται η συμπτωματολογία, οι συνθήκες ανάπτυξης και τα μέτρα αντιμετώπισης των ασθενειών. Πρέπει να τονισθεί ότι, οι επεμβάσεις για την καταπολέμηση των ασθενειών πρέπει να γίνονται μόνο όταν κρίνεται σκόπιμο και κατά βάση πριν την άνθηση, εξαρτάται δε από το μέγεθος της προσβολής και το οικονομικό όφελος που θα προκύψει από την επέμβαση. Αναλυτικά οι ασθένειες της ελαιοκράμβης στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

    Ασθένειες ελαιοκράμβης[2]

    Εχθροί

    Η ελαιοκράμβη όπως και πολλά άλλα είδη των Σταυρανθών, προσβάλλεται από ένα ευρύ φάσμα εντόμων, από το στάδιο της αρχικής βλαστικής ανάπτυξης μέχρι και την τελική ωρίμανση των σπόρων. Παρατηρούνται επίσης και μετασυλλεκτικές προσβολές κατά την αποθήκευση των σπόρων. Τα κυριότερα έντομα που προσβάλλουν την καλλιέργεια είναι: οι αφίδες Aphis fabae, Brevicoryne brassicae, Myzus persiceae, το λεπιδόπτερο Pieris brassicae, και το άκαρι Tetranychus urticae. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα πιο επιβλαβή έντομα για την ελαιοκράμβη είναι εκείνα που προσβάλουν τα τμήματα αναπαραγωγής, ενώ τα έντομα που επιτίθενται στα πράσινα μέρη είναι λιγότερο ζημιογόνα, καθώς συχνά ελέγχονται ευκολότερα. Παρακάτω γίνεται συνοπτική περιγραφή των ζημιών και των μέτρων αντιμετώπισης, για τα έντομα με τις πιο συχνές προσβολές στην Ελλάδα.

    Εχθροί ελαιοκράμβης[2]

    Πληροφοριακά στοιχεία

    Ποικιλίες Ελαιοκράμβη φυτόΠοικιλία ελαιοκράμβης AlbatrosΠοικιλία ελαιοκράμβης ArtogaΠοικιλία ελαιοκράμβης AviatorΠοικιλία ελαιοκράμβης CaliforniumΠοικιλία ελαιοκράμβης CooperΠοικιλία ελαιοκράμβης DK ExpowerΠοικιλία ελαιοκράμβης DiamondΠοικιλία ελαιοκράμβης Edimax CL F1Ποικιλία ελαιοκράμβης ExactΠοικιλία ελαιοκράμβης Excalibur… περισσότερα αποτελέσματαΑσθένειες Ελαιοκράμβη φυτόΑσθένεια ελαιοκράμβης ΑλτενάριαΑσθένεια ελαιοκράμβης ΒερτισιλλίωσηΑσθένεια ελαιοκράμβης ΒοτρύτηςΑσθένεια ελαιοκράμβης Καρκίνωση ρίζωνΑσθένεια ελαιοκράμβης Μαύρος λαιμόςΑσθένεια ελαιοκράμβης ΣκληρωτίνιαΑσθένεια ελαιοκράμβης ΦυτοφθόραΑσθένειες ελαιοκράμβηςΕχθροί Ελαιοκράμβη φυτόΕχθροί ελαιοκράμβηςΕχθρός ελαιοκράμβης ΑφίδεςΕχθρός ελαιοκράμβης ΠιερίςΕχθρός ελαιοκράμβης ΤετράνυχοςΠροϊόνΕλαιοκράμβη προϊόν

    Ευδοκιμεί στις περιοχές

    ΠεριοχήΝομός Έβρου
    Νομός Σερρών
    Νομός Θεσσαλονίκης
    Νομός Ξάνθης
    Νομός Δράμας
    Νομός Κιλκίς
    Νομός Καβάλας
    Νομός Χαλκιδικής
    Νομός Κοζάνης
    Νομός Φλωρίνης
    Νομός Λαρίσης
    Νομός Ροδόπης
    Νομός Φθιώτιδος
    Νομός Καρδίτσης
    Νομός Μαγνησίας
    Νομός Πέλλης
    Νομός Ημαθίας
    Νομός Γρεβενών
    Νομός Ιωαννίνων
    Νομός Πιερίας
    Νομός Τρικάλων
    Νομός Φωκίδος
    Νομός Καστοριάς
    Νομός Ευρυτανίας

    Σχετικές σελίδες

    Βιβλιογραφία

    1. 1,0 1,1 Ενεργειακές Καλλιέργειες – Βιοκαύσιμα, των Σκαράκη Γεώργιου (Καθηγητής ΓΠΑ), Κορρέ Νικολάου (MSc, PhD) και Παυλή Ουρανίας (MSc, PhD), Αθήνα 2008.
    2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Καλλιέργεια ελαιοκράμβης – Η συμβολή της στην επίλυση του ενεργειακού και περιβαλλοντικού προβλήματος, πτυχιακή μελέτη της φοιτήτριας Μαντζιάρη Κωνσταντίνας, Ηράκλειο 2009.
    3. Nelson.
    4. Petrol.
    5. Aviator.
    6. Technic.
    7. Diamond.
    8. Excalibur.
    9. Californium.
    10. Exact.
    11. PR46W31.
    12. Τα κυριότερα υβρίδια ελαιοκράμβης στην ελληνική αγορά. Περιοδικό Γεωργία – Κτηνοτροφία, τεύχος 7/2004.

    Κατηγορίες:

    Ικανοποιητικό εισόδημα και ενεργειακή επάρκεια για ίδια χρήση των παραγωγών μπορεί να εξασφαλίσει η παραγωγή βιοντίζελ από την ελαιοκράμβη. Σημαντικές προοπτικές από την εξαγωγή του στις χώρες της Ευρώπης.
    Με τα συμβόλαια των βιομηχανιών βιοκαυσίμων για το 2015 να εκτιμάται ότι θα κινηθούν όπως και φέτος στα επίπεδα των 0,40 ευρώ ανά κιλό παραγόμενων σπόρων ελαιοκράμβης, η καλλιέργεια του ενεργειακού αυτού φυτού υπόσχεται ένα ικανοποιητικό εισόδημα. Πέραν όμως του εισοδήματος, η παραγωγή βιοντίζελ από την ελαιοκράμβη εξασφαλίζει και ενεργειακή επάρκεια για ίδια χρήση των επενδυτών.
    Το βιοντίζελ είναι «πράσινο καύσιμο» -προσφέρει δηλαδή πράσινη ενέργεια συμβάλλοντας στην καταπολέμηση του φαινομένου του θερμοκηπίου, εξασφαλίζοντας μειώσεις προστίμων εκπομπών CO2 σε εθνικό επίπεδο-, που παράγεται κυρίως από ελαιούχους σπόρους ελαιοκράμβης κ.ά. και μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε μόνο του είτε σε μείγμα με ντίζελ σε πετρελαιοκινητήρες.
    Η ελαιοκράμβη είναι φυτό που ανέχεται τις χαμηλές θερμοκρασίες, σε όλα τα στάδια της ανάπτυξής του, αλλά -όπως αναφέρει στις «Επαγγελματικές Ευκαιρίες» ο γεωπόνος Κάσσανδρος Γάτσιος- είναι ευαίσθητο στις μεγάλες εναλλαγές των θερμοκρασιών. Οι άριστες θερμοκρασίες για την ανάπτυξη της είναι 16-24°C.
    Η ελαιοκράμβη μπορεί να ανεχθεί θερμοκρασίες μέχρι τους -10°C, ενώ υπάρχουν και υβρίδια με αντοχή μέχρι -18°C έως -25°C. Οι υψηλές θερμοκρασίες κατά την ωρίμανση των σπόρων προκαλούν επίσης τη μείωση του περιεχομένου τους σε λάδι.
    Η έλλειψη εδαφικής υγρασίας, κατά τη σπορά, προκαλεί καθυστέρηση και μείωση της βλάστησης των σπόρων, με τις συνέπειες να είναι ιδιαίτερα αρνητικές για την εξέλιξη της καλλιέργειας. Συνήθως επιτυγχάνονται ικανοποιητικά αποτελέσματα όταν, κατά το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης των φυτών και την πλήρη ανθοφορία, σημειωθούν συνολικά βροχοπτώσεις ύψους 450-500 mm.
    Η ελαιοκράμβη ευδοκιμεί σε μεγάλο εύρος εδαφών, από ελαφρώς βαριά αργιλώδη μέχρι ελαφρώς αμμώδη, αλλά προτιμά τα βαθιά, γόνιμα, πλούσια σε οργανική ουσία και με καλή αποστραγγιστική ικανότητα.
    Γενικά κάθε έδαφος που είναι κατάλληλο για την καλλιέργεια σιτηρών και τεύτλων είναι κατάλληλο και για την καλλιέργεια της ελαιοκράμβης.

    Εχει διαπιστωθεί ότι από καλλιέργεια σε καλλιέργεια ελαιοκράμβης πρέπει να παρεμβάλλεται διάστημα τριών – τεσσάρων ετών, επειδή έχει παρατηρηθεί ότι οι αποδόσεις της αυξάνουν όσο μεγαλώνει η περίοδος που μεσολαβεί μεταξύ δύο καλλιεργειών. Οι αποδόσεις αυξάνονται και φθάνουν στο 100% του δυναμικού τους, όταν η ίδια έκταση καλλιεργείται με ελαιοκράμβη κάθε τέσσερα χρόνια. Αντίθετα, όταν η ελαιοκράμβη καλλιεργείται συνεχώς στο ίδιο έδαφος ως μονοκαλλιέργεια, οι αποδόσεις είναι μειωμένες και πέφτουν στο 77%.
    Συστήματα αμειψισπορών που περιλαμβάνουν σιτηρά δίνουν πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα και το πλέον διαδεδομένο σύστημα αμειψισποράς είναι με σιτηρά (ελαιοκράμβη – σιτάρι – κριθάρι – ελαιοκράμβη).
    Η ελαιοκράμβη μπορεί επίσης να καλλιεργηθεί έπειτα από καλλιέργεια λιναριού, καλαμποκιού και πατάτας, τεύτλων, σιναπιού, ηλίανθου.
    Η ελαιοκράμβη μπορεί να καλλιεργηθεί, να αναπτυχθεί και να αποδώσει ικανοποιητικά και χωρίς άρδευση, δεδομένου ότι στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας από το Νοέμβριο έως και τον Μάρτιο υπάρχουν συνήθως βροχοπτώσεις.
    Εφόσον, όμως, δεν σημειωθούν ικανοποιητικές βροχοπτώσεις κατά τις κρίσιμες αυτές φάσεις, τότε κρίνεται απαραίτητη η εφαρμογή άρδευσης, ώστε να επιτευχθεί αύξηση των αποδόσεων.
    Η καλλιέργεια ενεργειακών φυτών όπως είναι η ελαιοκράμβη μπορεί να αξιοποιήσει μεγάλο μέρος ή όλη την αγροτική γη, που σήμερα είναι σε υποχρεωτική αγρανάπαυση. Οι παραγωγοί μπορούν να παράγουν εύκολα οι ίδιοι τα καύσιμα (βιοντίζελ) που χρειάζονται για κίνηση (τρακτέρ – αυτοκίνητα) και για θέρμανση, ενώ πέραν αυτού το βιοντίζελ είναι περιζήτητο στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στην Ευρώπη με άριστες προοπτικές εξαγωγών.
    Η παραγωγή βιοντίζελ εκτός του καυσίμου παράγει δύο πολύτιμα υποπροϊόντα: την πίττα και τη γλυκερίνη.
    Η πίττα, που είναι περίπου 50-60% της ποσότητας των ελαιούχων σπόρων, είναι άριστη ζωοτροφή και αξιοποιείται για παραγωγή γάλακτος και κρέατος, δηλ. ανοίγει την πόρτα για μία προσοδοφόρα δραστηριότητα ή την εμπορία της ζωοτροφής.
    Πού θα απευθυνθώ Κάσσανδρος Γάτσιος, Γεωπόνος-Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Επιστημονικό &Τεχνολογικό Πάρκο Ηπείρου. Τηλ.: 6944846475, 26510 07653
    πηγή: Έθνος

     
  • lithari 11:17 pm on 18/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    …Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση… Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του Eurogroup??? 

    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του Eurogroup

    Share2

    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του Eurogroup

    Σκλάβοι για πάντα λόγω “έλλειψης” τροφίμων και…τα μεταλλαγμένα έρχονται
    Με απόφαση Eurogrop και με πρωταγωνιστές από την Ελληνική πλευρά τον σημερινό πρόεδρο της ΤτΕ και τότε υπουργό οικονομικών και τον συνήθη ύποπτο, Γερμανό
    Υπουργό οικονομικών και πρόεδρο της Γερμανικής τράπεζας WfW Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

    Σε εννέα χρόνια από τώρα θα υπάρχουν μόνο τέσσερις εταιρείες, που θα αναλαμβάνουν την καλλιέργεια, παραγωγή, επεξεργασία των αγροτικών προϊόντων, τα οποία θα διοχετεύουν σε μία μόνο εταιρεία, με σκοπό να τα εξάγει, εξουδετερώνοντας κάθε παραγωγό ή αγρότη.

    Παραθέταμε τη σχετική μελέτη, που εγκρίθηκε στο Eurogroup της 5ης Μαΐου 2014, με υπουργό τον Στουρνάρα.
    Για την υλοποίηση του σχεδίου, θα αντληθούν κεφάλαια από το ΕΣΠΑ, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο, στο οποίο θα συμμετάσχει και η γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW. Η Γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW, με πρόεδρο τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε
    Πριν λίγο καιρό οι παραγωγοί των λαϊκών απήργησαν.

    Κάθε φορά, που ένας κλάδος αντιδρά, θεωρείται, ότι το κάνει για να μη χάσει τη βολή του. Έτσι επικρατεί ο απαραίτητος για τη διακυβέρνηση των Ελλήνων εσωτερικός διχασμός.

    «Αιτία της απεργίας δεν ήταν μόνο οι θέσεις στις λαϊκές, όπως όλα τα συστημικά Μέσα δείξανε», εξηγεί ο Λεωνίδας, παραγωγός που πουλάει τα προϊόντα του σε λαϊκές της Αθήνας, «αλλά η εξαφάνιση των παραγωγών», προσθέτει.

    «Mέχρι τις αρχές του ‘90, όταν έβγαινες από σταθμούς του ΗΣΑΠ ή του Μετρό, έβλεπες κάποιους πλανόδιους πωλητές, που είχαν στους πάγκους διάφορα φρούτα. Αυτοί εξαφανίστηκαν. Τώρα μάλλον θέλουν να κάνουν το ίδιο.
    Αυτή τη φορά όμως τον έλεγχο θα έχουν μεγάλες αλυσίδες, για παράδειγμα… αρτοποιείων.

    Ούτως ή άλλως όλο και περισσότερες αλυσίδες τέτοιων ξεφυτρώνουν κοντά σε σταθμούς του ηλεκτρικού ή του μετρό, γιατί να μην επεκταθούν και στον τομέα αυτό; Και ποιος θα τους ελέγχει εκείνους; Εμάς τους «μικρούς» εύκολα μας γραπώνουν και μας «βγάζουν απ” τη μέση», διαπιστώνει εξαγριωμένος ο Λεωνίδας.

    «Αυτοί θέλουν να μας εξοντώσουν», φωνάζουν κι άλλοι παραγωγοί σε διπλανούς πάγκους, που άκουσαν τη συζήτηση. Εν ολίγοις «λαϊκές στο στόχαστρο», είναι το πόρισμα των παραγωγών.

    Είναι όμως μόνο οι λαϊκές; Ή το σχέδιο είναι μεγαλύτερων βλέψεων από ό,τι θα μπορούσαμε να φανταστούμε; Το μεγαλόπνοο σχέδιο και ο δρόμος για την «Ανάπτυξη» στα χέρια τεσσάρων εταιρειών

    Στο Eurogroup της 5ης Μαΐου ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Στουρνάρας, πέραν της διαπραγμάτευσης του χρέους πήγε εφοδιασμένος με έναν οδηγό ανάπτυξης για την Ελλάδα με άξονα τα επόμενα 10 χρόνια!

    Το σχέδιο βασίστηκε στη μελέτη «Greece 20/20″ της εταιρείας McKinsey (του 2012 με χρηματοδότες τον ΣΕΒ και την Εθνική Τράπεζα) καθώς και σε μελέτη του ΙΟΒΕ.
    Μάλιστα ένας τετρασέλιδος οδηγός του σχεδίου αυτού παρουσιάστηκε

    κατά τη συνεδρίαση του EuroWorking Group στις Βρυξέλλες από τον πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ), Πάνο Τσακλόγλου, ενώ για την υλοποίησή του τα κεφάλαια θα αντληθούν από το ΕΣΠΑ, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ), το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο, στο οποίο θα συμμετάσχει και η γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW.

    Η KfW (δια του εκτελεστικού αντιπροέδρου της Λ.Κ. ΦΟΥΝΚΕ) υπέγραψε τη συμμετοχή της στο Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο για τον σκοπό αυτό μαζί με τον τότε υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα και τον τότε υπουργό Ανάπτυξης, Κωστή Χατζηδάκη στις 23 Απριλίου 2014.

    «Στόχος η ενοικίαση κενής-αδρανούς δημόσιας γης σε τέσσερις μεγάλες εταιρείες προκειμένου να εγκαταστήσουν μονάδες για παραγωγή, επεξεργασία και εξαγωγή προϊόντων βασισμένες πάντα σε νέες μεθόδους. Έτσι και η εξασφάλιση νέων θέσεων εργασίας θα επιτευχθεί και η Ελλάδα δίνοντας σημασία στη μαζική παραγωγή προϊόντων με τη χρήση της εξελιγμένης τεχνολογίας θα αναδειχθεί σε μεγάλη εξαγωγική δύναμη».

    Φυσικά αναφέρεται και στην παροχή κινήτρων στους παραγωγούς για να εξάγουν τα προϊόντα τους, καλύτερη εκπαίδευση στον τομέα της γεωργίας, αλλά και τη θέσπιση βελτιωμένου συστήματος πιστοποίησης των προϊόντων των παραγωγών.
    Τα ερωτήματα που εγείρονται… Έστω ότι τίθεται σε εφαρμογή:

    Α) Ποιος θα δίνει στις τέσσερις μεγάλες εταιρείες που θα ασχοληθούν την πιστοποίηση; Ποιος θα τις ελέγχει; Και κυρίως… ποιοι θα είναι οι ιδιοκτήτες αυτών των εταιρειών;

    Β) Οι αγρότες θα παράγουν και οι τέσσερις εταιρείες θα αγοράζουν για επεξεργασία τα προϊόντα. Πώς θα εξασφαλιστεί, ότι οι παραγωγοί δε θα θιγούν πωλώντας για ένα κομμάτι ψωμί τη σοδειά τους, όταν οι τέσσερις θα διαμορφώνουν τις τιμές μεταξύ τους δημιουργώντας συνθήκες μονοπωλίου;

    Εκ των πραγμάτων εάν επιτρέπεται μόνο σε τέσσερις εταιρείες η εξαγωγή των προϊόντων, ένας παραγωγός, που μόνος του καλλιεργεί και εξάγει τα τρόφιμα, δε θα έχει άλλη επιλογή παρά να αποταθεί σε αυτές.

    Τα τελευταία χρόνια πολλοί νέοι άνθρωποι στράφηκαν στη γη, έκαναν συνεταιρισμούς, καλλιεργούν κρόκο, σπαράγγια, ελιές, παράγουν παραδοσιακά προϊόντα, όπως χυλοπίτες, ελαιόλαδο και παράγωγα των ελιών, και πλήθος άλλων τροφίμων, τα οποία και εξάγουν, παρουσιάζουν σε εκθέσεις διατροφής στο εξωτερικό.

    Όταν όμως τέσσερις θα καθορίζουν τις τιμές εξαγωγής, οι άνθρωποι αυτοί, μόνοι τους, δε θα μπορούν να σταθούν σε μια αχανή αγορά.

    Την ίδια στιγμή οι εν λόγω εταιρείες θα μπορούσαν να αναλάβουν αποκλειστικά την παραγωγή προϊόντων εξαλείφοντας έτσι και τη γεωργία, εκτός κι αν αυτή πραγματοποιείται μόνο στο πλαίσιο των δικών τους παραγωγικών αναγκών.

    Ο κάθε παραγωγός αντί να πουλάει αντί πινακίου φακής τη σοδειά του, θα πηγαίνει κατ” ευθείαν σε αυτές να εργαστεί. Και η γεωργία, ως βασικός πυλώνας της ελληνικής ανάπτυξης θα λάβει μορφή βιομηχανίας.

    Όμως ο απλός πολίτης, που σκέφτεται τη γη ως το μόνο σίγουρο μέσο εξασφάλισης των προς το ζην; Απλώς ξεχνάει αυτή την επιλογή.
    Ένα ερώτημα ακόμη: Καλύτερη εκπαίδευση στον τομέα της γεωργίας…

    Αυτό σημαίνει, ότι θα εκπαιδεύονται οι γεωργοί να χρησιμοποιούν μεταλλαγμένα, επειδή κοστίζουν λιγότερο και παράλληλα έτσι επιτυγχάνεται μαζικότερη παραγωγή; Η ποιότητα, η θρεπτική αξία των τροφίμων θυσία στον βωμό του κέρδους!
    Δείτε και Οι κίνδυνοι των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων που τα καθιστούν απαγορευτικά

    Μία εταιρεία διαχείρισης της διανομής και αποθήκευσης

    Στη συνέχεια κάνει λόγο για μια μόνο δημόσια ή ιδιωτική εταιρεία (και εδώ γεννάται βέβαια το ερώτημα σε ποιον θα ανήκει), την Εταιρεία Ελληνικών Τροφίμων (Greek Food Company), που μεταξύ άλλων:

    Α) Θα καθορίζει το δίκτυο των παραγωγικών μονάδων και θα αποτελεί δεξαμενή τροφίμων προς εξαγωγή…

    Β) Θα διαχειρίζεται τη διανομή και αποθήκευση των προϊόντων εντός της χώρας»… Δηλαδή αυτά που θα παράγουν οι τέσσερις μόνο εταιρείες παραγωγής και επεξεργασίας τροφίμων, θα πηγαίνουν στη μία μόνο εταιρεία, από όπου θα προγραμματίζεται η διανομή.
    Δείτε και Η χημεία το βασικό «συστατικό» στο διατροφικό μενού του πλανήτη

    Ποιος όμως θα διασφαλίζει, ότι θα καταμετρώνται σωστά οι εσωτερικές ανάγκες κατανάλωσης, και ότι δε θα κρατούν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής για να το εξάγουν δημιουργώντας ελλείψεις σε προϊόντα, που τώρα αυτονόητα υπάρχουν στο καθημερινό τραπέζι μας;

    Κάτι αντίστοιχο είχαν κατά νου και με το παράλληλο εμπόριο φαρμάκων, αλλά οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες εξάγουν το μεγαλύτερο ποσοστό, με αποτέλεσμα να λείπουν από τα ράφια των φαρμακείων σωρεία φαρμάκων, όπως εξηγούν και οι φαρμακοποιοί, που ζητούν ξανά και ξανά την παύση του παράλληλου εμπορίου.

    Οι υπογραφές μπήκαν! Βασικός άξονας υλοποίησης η προαναφερθείσα μελέτη. Πρόκειται για προγράμματα, που θα πραγματοποιηθούν! Όχι για θεωρίες συνωμοσίας!

    proionta-tis-fisis

    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΗΓΕΣ =


    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του …www.proionta-tis-fisis.com › Ελλάδα
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του Eurogroup Ποιος θα διασφαλίζει, ότι θα καταμετρώνται σωστά οι εσωτερικές ανάγκες και δε θα κρατούν …
    ΤΕΛΟΣ ΟΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΜΕ …www.youtube.com › watch
    31:11… ΚΟΖΑΝΗΣ Κ. ΠΟΥΛΑΤΣΟΓΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ EUROGROUP ΩΣΤΕ…11 Φεβ 2021 · Μεταφορτώθηκε από ΡΑΔΙΟ ΔΙΑΦΩΝΩ
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση … – Pronewswww.pronews.gr › Οικονομία › Ελληνική Οικονομία
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση Eurogroup – Σκλάβοι για πάντα λόγω έλλειψης τροφίμων. 03/08/2015 – 16:00 | Τελευταία ενημέρωση: …
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση …chania.orgfree.com › articles_home › europe
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση Eurogroup – Σκλάβοι για πάντα λόγω έλλειψης τροφίμων και…τα μεταλλαγμένα έπονται. Το σχέδιο επιβολής …
    ‪ΡΑΔΙΟ Διαφωνω – ΤΕΛΟΣ ΟΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ‬ …ar-ar.facebook.com › radioDiafwnw › videos › τελοσ-ο…
    ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ EUROGROUP ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΚΑΙ …
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες… – Εφημερίδα Περισκόπιο …www.facebook.com › permalink
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του Eurogroup;!!! Σκλάβοι για πάντα λόγω “έλλειψης” τροφίμων και…τα μεταλλαγμένα έρχονται Με απόφαση.
    Μέσα Κοινοβουλευτικού Ελέγχουwww.hellenicparliament.gr › koinovouleftikos-elenchos
    … Θέμα: Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του Eurogroup … Αποστόλου Ευάγγελος (Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων).
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του …parganews.com › telos-oi-kalliergeies-apo-tous-agrote
    31 Ιουλ 2015 — … σε δέκα χρόνια από τώρα θα υπάρχουν μόνο τέσσερις εταιρείες, που θα αναλαμβάνουν την καλλιέργεια, παραγωγή, επεξεργασία των αγροτικών.
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση … – Pinterestwww.pinterest.com › … › Χνουδωτά Δεντράκια
    Sep 7, 2020 – Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του Eurogroup – TheSecretRealTruth.
    Τέλος οι καλλιέργειες από τους αγρότες με απόφαση του Eurogroup …gr.pinterest.com › … › Φωτογραφίες Μποκέ
    Apr 21, 2020 – Σκλάβοι για πάντα λόγω “έλλειψης” τροφίμων και…τα μεταλλαγμένα έρχονταιΜε απόφαση Eurogrop και με πρωταγωνιστές από την Ελληνική ..

     
  • lithari 4:36 am on 17/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    Τι είναι ο Κολλοειδής Άργυρος Argentum colloidale Ένα… 

    Κολλοειδής άργυρος: ένα εξαιρετικό φυσικό αντιβιοτικό

    Κολλοειδής άργυρος: ένα εξαιρετικό φυσικό αντιβιοτικόFacebookTwitterLinkedIn

    Του Θοδωρή Γιάνναρου, μοριακού βιολόγου, PhD., MSc

    O κολλοειδής άργυρος είναι ένα συμπλήρωμα υγείας που παρασκευάζεται από τη βύθιση ασημένιων ηλεκτροδίων σε απεσταγμένο νερό, διοχετεύοντας ηλεκτρικό ρεύμα χαμηλού βολτάζ, με ειδική συσκευή παροχής, έχοντας ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός διαλύματος απεσταγμένου νερού και μικροσκοπικών σωματιδίων αργύρου.

    Χρησιμοποιείται εκτός από τις απλές μυκητιακές και βακτηριακές λοιμώξεις όπως ο έρπης, οι μυρμηγκιές, οι μυκητιάσεις νυχιών, η ιγμορίτιδα κλπ. ενώ συμβάλλει «συμπληρωματικά», εξίσου στην καταπολέμηση πιο σοβαρών αυτοάνοσων ασθενειών όπως ο καρκίνος… χωρίς αυτό να σημαίνει ότι περιφρονούνται τα αντικαρκινικά φάρμακα.

    Αντιθέτως!  Ο κολλοειδής άργυρος δρα επικουρικά και συμπληρωματικά στη θεραπεία που αποφασίζεται από τον θεράποντα.

    Στην Ελλάδα βέβαια είναι ένα σχετικά δυσεύρετο είδος πολυτελείας ή ακόμη και συχνά παρεξηγημένος, αφού λόγω της διαστρεβλωτικής ημιμάθειας υπάρχουν  γιατροί, ευτυχώς λίγοι, που «εκφοβίζουν» λόγω άγνοιας τους ασθενείς τους με κουταμάρες…  περί συσσώρευσης…  βαρέων μετάλλων στον οργανισμό και άλλα εντελώς παράλογα επιχειρήματα, που σε καμία περίπτωση δεν ισχύουν.

    Το μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων αποθεμάτων ασημιού εμφανίζεται ως διαλυμένο στους ωκεανούς. Το ιωδιούχο ασήμι χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει τη βροχή, με τον αεροπορικό ψεκασμό/βομβαρδισμό των σύννεφων, που επιδρά ως λεπτή σκόνη πάνω τους και σταδιακά οδηγεί σε συμπύκνωση των υδρατμών.

    Οι παλιές αθηναϊκές οικογένειες που είχαν γνήσια ασημένια σερβίτσια μέχρι και ασημένιες κανάτες για το πόσιμο νερό, έτρωγαν και έπιναν, καθημερινά σε αυτά τα ασημένια σκεύη, γιατί και ξέρανε και είχαν προσωπική άποψη και εμπειρίες στο διάβα της ζωής τους.

    Από πολύ παλιά, ήταν γνωστό ότι το νερό που μεταφέρεται σε ασημένια φλασκιά παραμένει φρέσκο και δεν οξειδώνεται για αρκετές ημέρες.

    Οι άποικοι πριν χρόνια, που κινούνταν στην αμερικανική δύση συνήθιζαν να απολυμαίνουν ένα φλασκί νερού, αφήνοντας μέσα του για μια ολόκληρη νύχτα ένα ασημένιο δολάριο.

    Σήμερα, όσοι έχουν τέτοια πολύτιμα σκεύη, τα διατηρούν φυλαγμένα δυστυχώς σε  βιτρίνες της τραπεζαρίας τους, ως πολύτιμα «οικογενειακά κειμήλια» από το παρελθόν, μεγάλης συναισθηματικής αξίας, αλλά χωρίς φυσικά να διαθέτουν καμία απολύτως γνώση για την χρήση τους και τις εκπληκτικές τους δυνατότητες στην προστασία και την προώθηση της ανθρώπινης υγείας.

    Περισσότερο από 90 χρόνια πριν,  γιατροί και επαγγελματίες υγείας ανακάλυψαν την «σωτήρια» για την ζωή, απολυμαντική,  βακτηριοκτόνο και μυκητοκτόνο ιδιότητα του κολλοειδούς αργύρου.

    Ανέκδοτες μαρτυρίες έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητα του  κολλοειδούς αργύρου, ως «Φυσικό Αντιβιοτικό», με ισχυρούς αντιμικροβιακούς και αντιμυκητιακούς παράγοντες.

    Ο κολλοειδής άργυρος δημιουργείται από μικροσκοπικά σωματίδια αργύρου που αιωρούνται σε υγρό  -συνήθως νερό.

    Ο άργυρος χρησιμοποιούνταν για εκατοντάδες χρόνια όχι ιατρικά αλλά σαν συντηρητικό για να κρατά το νερό και το γάλα φρέσκα, εμποδίζοντας την ανάπτυξη της άλγης των βακτηριδίων και άλλων ανεπιθύμητων ή και παθογόνων μικροοργανισμών.

    Ο κολλοειδής άργυρος χρησιμοποιείτο ως προτεινόμενο από τους ιατρούς, «φυσικό αντιβιοτικό» μέχρι την δεκαετία  1940 -αρχές 1950, που τα «μοντέρνα» αντιβιοτικά τον εκτόπισαν από την αγορά!

    Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως δεν λειτουργεί αποτελεσματικά στη μάχη κατά των εξωγενών μικροοργανισμών που δίνουν μάχες για να εισέλθουν στον οργανισμό ανθρώπων και ζώων…  Έχει έναν δυναμικό τρόπο να θεραπεύει πληγές και να διορθώνει τον τραυματισμένο ιστό.

    Έχει πολλαπλώς διαπιστωθεί ότι με τη χρήση ασημένιων ηλεκτροδίων μπορούσε να ενεργοποιήσει τα αρχέγονα κύτταρα (βλαστοκύτταρα), που σχηματίζουν τον οστικό ιστό και να προχωρήσει και στην θεραπεία τόσο του δέρματος όσο και λοιμώξεων του υποδόρειου ιστού.

    «Εν μέρει, το ασήμι έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία των οστικών λοιμώξεων και γενικά οστικών παθήσεων για πολλά χρόνια και ενσωματώνεται σε επιδέσμους για να επιταχύνει τη θεραπεία, ειδικά στις κατακλίσεις.

    Πρόσφατη αμερικανική μελέτη τεκμηρίωσε πως οι ασημένιοι καθετήρες μπορούν να αποτρέψουν ουρολοιμώξεις πολύ πιο αποτελεσματικά από εκείνους χωρίς επίστρωση κολλοειδούς αργύρου!

    Υπάρχει γενικά, μια αναβίωση του ενδιαφέροντος για το ζελατινοειδές ασήμι στην καταπολέμηση των κρυολογημάτων και των ιών και θα μπορούσε κάλλιστα να ειπωθεί ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο χρήσιμο για το οικογενειακό ντουλάπι/ φαρμακείο.

    Η σύγχρονη έρευνα μπορεί τελικά να αποκαταστήσει το ασήμι και ειδικά τον φαρμακευτικό κολλοειδής άργυρο στην παλαιότερα αποδεκτή θέση του ως πιθανώς το πιο ευπροσάρμοστο και αποτελεσματικό φυσικό παράγοντα ενάντια στις βακτηριακές  λοιμώξεις, τους μύκητες και, πρόσφατα, τους ιούς –με το εξαιρετικά σημαντικό επιχείρημα ότι με τα τελευταία ευρήματα είναι σχεδόν αδύνατο να διαφωνήσει κανείς.

    Επίσης, το ζελατινοειδές ασήμι χρησιμοποιείται στις κρέμες για την περιποίηση του δέρματος χάρη στις αντισηπτικές ιδιότητές του, που είναι αποτελεσματικές στο λιπαρό δέρμα, το οποίο είναι περισσότερο επιρρεπές σε στίγματα και κνησμό.

    Υπάρχουν σημαντικοί  λόγοι για την ιατρική χρήση του κολλοειδούς αργύρου, λαμβάνοντας υπ όψιν την αναποτελεσματικότητα πολλών αντιβιοτικών και την εφεύρεση των «υπέρ-αντιβιοτικών» για να σκοτώσουν τα «υπέρ-μικρόβια», αναρωτιέται κανείς που βρίσκεται το ρίσκο. Πρέπει κανείς να πάρει μεγαλύτερες και ισχυρότερες δόσεις αυτών των υπέρ-αντιβιοτικών που συχνό αποτυγχάνουν να καταπολεμήσουν τις βακτηριακές η μυκητιακές λοιμώξεις;  

    Σίγουρα όχι.

    PHGES=

    Click to access %CE%A4%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%9A%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%82-%CE%86%CF%81%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%82.pdf

    https://www.capital.gr/health/3222379/kolloeidis-arguros-ena-exairetiko-fusiko-antibiotiko

    Πρέπει να χρησιμοποιούμε κολλοειδή άργυρο σε μεγάλες ποσότητες για πολύ χρόνο;

    Σίγουρα δεν είναι και η καλύτερη ιδέα, να χρησιμοποιεί κανείς οποιοδήποτε φαρμακευτικό σκεύασμα, ανεξέλεγκτα, για μεγάλα χρονικά διαστήματα και χωρίς την σύμφωνη γνώμη των θεραπόντων ιατρών!

    Με τον  κολλοειδή άργυρο παρέχεται ένας αποτελεσματικός φαρμακευτικός παράγοντας για την εξουδετέρωση βακτηριδιακών λοιμώξεων, ιών γρίπης και συστηματικών μυκητιάσεων, όμως πάντα με τη σύμφωνη γνώμη του θεράποντος, ανά  περίπτωση, όπως πάντα κάνουμε με φαρμακευτικά σκευάσματα.

    Ο θεράπων ιατρός,  πάντα ήταν και θα συνεχίσει να είναι ο «ειδικός» ο οποίος θα αποφασίζει για την πορεία και τις όποιες αλλαγές ή προσθήκες στη φαρμακευτική φαρέτρα της θεραπείας του ασθενούς, ο οποίος του έχει εμπιστευθεί την υγεία και σε πολλές περιπτώσεις την ίδια του τη ζωή.

    Τι είναι ο Κολλοειδής Άργυρος (Argentum colloidale);Ένα οποιοδήποτε κολλοειδές είναι μια ουσία που αποτελείται από δύο μορφές ύλης/καταστάσεις (υγρή, αέρια, στερεά).Στην περίπτωση του κολλοειδούς αργύρου, αυτές είναι:-το εξαιρετικά καθαρό νερό (βαθμός καθαρότητας 0.1 -0.4 microsiemens).-τα μικροσκοπικά σωματίδια αργύρου.Διαδικασία ΠαραγωγήςΗ παραγωγή του κολλοειδούς αργύρου επιτυγχάνεται μέσω της διαδικασίας της ηλεκτρόλυσης.Με την τοποθέτηση αργυρών ράβδων υψηλής καθαρότητας υπό τάση, απελευθερώνονται τα σωματίδια αργύρου στην νανοπεριοχή.Λόγω της μοριακής κίνησης Brownsche (αμοιβαία απόρριψη αρνητικών τάσεων φορτίου),τα σωματίδια παραμένουν σε αιώρηση και δεν βυθίζονταιστον πυθμένα.Δεδομένου ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα παρεμβαίνουν σε αυτό το φαινόμενο, ο κολλοειδής άργυρος δεν πρέπει να αποθηκεύεται κοντά σε ηλεκτρικές συσκευές όπως ψυγεία, τηλεοράσεις, μικροκύματα κ.λπ.Η συγκέντρωση κολλοειδούς αργύρου αποδίδεταισε ppm(μέρη ανά εκατομμύριο).Τι σημαίνει «PPM»;Οι συμβολισμοί ppm, ppb κ.λπ. χρησιμοποιούνται στην επιστήμη και στην τεχνολογία για να υποδηλώσουν περιεκτικότητες και αναλογίες της τάξης κυρίως του εκατομμυριοστού (ppm εκ του αγγλικού parts per million).Το ppmείναι μονάδα βάρους (1 ppmαντιστοιχεί σε 1 mg ανά λίτρο νερό).Όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια της ηλεκτρόλυσης, τόσο μεγαλύτερα γίνονται τα σωματίδια αργύρου όπως και ο αριθμός σε ppm.Ο κολλοειδής άργυρος της VioGenesis με 10 ppm αντιστοιχείσε 10 mg αργύρου / λίτρο νερού, υπάρχουν περίπου 500 εκατομμύρια σωματίδια αργύρου σε ένα πλαστικό κουταλάκι του γλυκού.Όλα αυτά τα σωματίδια αργύρου καλύπτουν αποτελεσματικά μια επιφάνεια που αντιστοιχεί σε μέγεθος έξι γηπέδων ποδοσφαίρου.10, 25 ή 50″PPM»;Η καλύτερη απάντηση στην ερώτησή 10, 25 ή 50 «PPM» προέρχεται από τον Steve Barwick, ιδιοκτήτη του The Silver Edge.Με την πρώτη ματιά, η σύγκριση φαίνεται θεωρητικά να είναι εύκολη. Κάποιος θα υποθέσει ότι όσο περισσότερα mg αργύρου ανά λίτρο, δηλ. όσο υψηλότερο είναι το ppm, τόσο καλύτερο είναι το κολλοειδές ασήμι.Δυστυχώς, δεν είναι τόσο απλό.Προκειμένου να επιτευχθεί ένας υψηλότερος αριθμός σε ppm, πρέπει να διοχετεύσουμε στις αργυρές ράβδους ροή ρεύματος για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, πράγμα που σημαίνει ότι παράγεται περισσότερο ασήμι και δεν σχηματίζονται σωματίδια αργύρου πλέον, αλλά σχηματίζονται λιγότερα μεγάλα μόρια.Ωστόσο, ο αριθμός (η ποσότητα δηλαδή των μεμονωμένων μορίων) κάνει την διαφορά, δεδομένου ότι μόνο ένα μόριοαργύρου μπορεί να κλειδώσει και να επιτεθεί σε ένα στόχο.Μπορείτε να το φανταστείτε ως ένα πεδίο με 50 στόχους. Είναι σημαντικό να επιτυγχάνετε όσο το δυνατόν περισσότερους στόχους.Μπορείτε να επιλέξετε είτε 100 σφαίρες (μεμονομένα μόρια αργύρου δηλαδή) ή μία σφαίρα ως ράβδο ρίψης. Με ποιόν τρόπο θεωρείτε ότι μπορείτε να επιτύχετε και του 50 στόχους;Ο μεγαλύτερος αριθμός σωματιδίων αργύρου (μεμονομένα σωματίδια) μπορεί να επιτευχθεί στα 10 ppm. Αν αφήσετε στις αργυρές ράβδους να ρέει ρεύμα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, τότε ο αριθμός ppm αυξάνεται, αλλά τα πολλά μόρια που παράγονται έλκονται και κολλάνε το ένα στο άλλο σχηματίζοντας μεγάλα σωματίδια αργύρου (λιγότερα μεμονωμένα σωματίδια).Ιοντικός ή κολλοειδής Άργυρος, ή και τα δύο;Παρά τα όσα ειπώθηκαν στο διαδίκτυο, τόσο τα μεταλλικά ασημένια εναιωρήματα όσο και τα ιοντικά αιωρήματα αργύρου αποτελούν «κολλοειδές ασήμι». Και τα δύο αποτελούνται από μικροσκοπικά σωματίδια αργύρου αιωρούμενα ομοιογενώς και απεριόριστα σε ένα υγρό διάλυμα.Η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο είναι ότι η μεταλλικήμορφή κολλοειδούς αργύρου αποτελείται από μικροσκοπικά, γυμνά μεταλλικά σωματίδιαστοιχειακού αργύρου, ενώ ηιοντική μορφή κολλοειδούς αργύρου αποτελείται από μικροσκοπικά θετικά φορτισμένα ατομικά ή μοριακά σωματίδια αργύρου που έχουν απελευθερωθεί από μεταλλικό ασήμι μέσω της χρήσης ρεύματος χαμηλής τάσης.Και τα δύο ορίζονται ώς «κολλοειδή». Ενώ το ασημένιο στοιχειώδες μέταλλο είναι μεταλλικό κολλοειδές, το ιοντικό αιώρημα αργύρου είναι ένας κολλοειδής ηλεκτρολύτης (λόγω των ηλεκτρικά φορτισμένων ατομικών και μοριακών σωματιδίων αργύρου).Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι δύο μορφές -μεταλλικές και ιοντικές -έχουν ονομαστεί γενικά «κολλοειδές ασήμι» τα τελευταία 100 χρόνια μέχρι πρόσφατα, όταν οι προμηθευτές της μεταλλικής μορφής άρχισαν να ισχυρίζονται ότι μόνο η δική τους μορφή θα μπορούσε να ονομαστεί «αληθινό κολλοειδές».Αποτελει ένα εξαιρετικό τέχνασμα μάρκετινγκ. Αλλά από επιστημονική άποψη, ο ισχυρισμός, βάση των μελετών που έχουν διενεργηθεί, είναι εσκεμμένα τροποποιημένος, δημιουργώντας σύγχυση.Τα εναιωρήματα μεταλλικού αργύρου είναι κολλοειδή καθώς τα ιοντικά αιωρήματα αργύρου είναι κολλοειδή. Και πάλι, το ένα είναι ένα κολλοειδές εναιώρημα μικροσκοπικών μεταλλικών σωματιδίων αργύρου και το άλλο είναι ένα κολλοειδές εναιώρημα μικροσκοπικών ηλεκτρικά φορτισμένων ιοντικών σωματιδίων αργύρου ακριβώς όπως θα βρίσκατε στη φύση σε βρώσιμα φυτά.Σε αυτό το σημείο βρίσκεται η σημαντική διαφορά που πρέπει να κατανοήσετε: Τα μικροσκοπικά, υπομικροσκοπικά ιόντα αργύρου (δηλαδή θετικά φορτισμένα άτομα ή μόρια αργύρου) είναι αυτά που δίνουν σε ΟΛΕΣτις μορφές του κολλοειδούς αργύρου τις ιδιότητές τους για μία επιτυχή βολή κατά ενός στόχου.Στην πραγματικότητα, όλοι οι αξιόπιστοι εμπειρογνώμονες συμφωνούν ότι τα ιόντα αργύρου είναι το βιολογικά δραστικό «ασβέστιο» που συγκρούεται με ένα στόχο, ενώ τα «γυάλινα» σωματίδια ασημένιου μετάλλου έχουν μικρή πιθανότητα έως καθόλου να το επιτύχουν.Γιατί Κολλοειδή Άργυρο από την VioGenesis;Προκειμένου να διαθέσουμε ένα προϊόνιδιαίτερα υψηλής ποιότητας, χρησιμοποιούμε πρώτες ύλες που αποτελούνται από εξαιρετικά καθαρό νερό (βαθμός καθαρότητας 0,1 -0,4 microsiemens) και εξαιρετικά καθαρό ασήμι (καθαρότητα 99,99%) για την παραγωγή κολλοειδούς αργύρου.Αν αναλογιστούμε ότι η φαρμακευτική καθαρότητα του νερού έχει οριστεί στα 4 microsiemens, διαπιστώνουμε ότι στην δική μας περίπτωση τα 0,1 -0,4 microsiemens στη σύνθεση του προϊόντος μας επιτυγχάνεται πολύ ανώτερη ποιότητα.ΣημειώσειςΠαρακαλούμε διατηρείστε τον κολλοειδή άργυρο σε δροσερό, προστατευμένο μέρος από το φώς και μακριά από τα μικρά παιδιά. Αποφύγετε την διατήρηση στο ψυγείο ή κοντά σε άλλες ηλεκτρικές συσκευές. Να αποφεύγετε η επαφή με μέταλλα, π.χ. μεταλλικά κουταλάκια.Λάβετε υπόψη ότι βάση νομοθεσίας η διάθεση του προϊόντος γίνεται μόνο για τεχνικούς σκοπούς.Η εταιρεία δεν φέρει ευθύνη για οποιαδήποτε άλλη χρήση του προϊόντος.Χρήση κολλοειδούς άργυρουΗ εμπορική διάθεση του κολλοειδούς αργύρου γίνεται για τεχνικούς σκοπούς (βάση νομοθεσίας).Βάση του κανονισμού της Ε.Ε. για θέματα υγείας, αρχομένης τις 14 Δεκεμβρίου 2012, η VioGenesisώς διανομέας των προϊόντων, δεν δύναται να προβεί σε διαφήμιση του προϊόντος σχετικά με ισχυρισμούς υγείας.Συνεπώς, δεν μας επιτρέπεται να δημοσιεύσουμε κάποιο αποτέλεσμα που απορρέει από οποιαδήποτε χρήση του προϊόντος. Ωστόσο παραμένουμε στην διάθεση σας για οποιαδήποτε ενημέρωση σχετικά με τη σύνθεση και τη διαδικασία παραγωγής των προϊόντ

     
  • lithari 4:58 am on 15/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΕΘΙΜΟ. Στην άκρη ενός πλάστη, δένεται μία κλωστή ( έως μισό μέτρο). Στην άκρη της κλωστής τυλίγεται ένα βρασμένο αυγό… 

    ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΕΘΙΜΟ.Στην άκρη ενός πλάστη, δένεται μία κλωστή ( έως μισό μέτρο). Στην άκρη της κλωστής τυλίγεται ένα βρασμένο αυγό.Ο μεγαλύτερος σε ηλικία πιάνει τον πλάστη και τον κατευθύνει στο στόμα ενός μέλους της οικογένειας. Καθένας στον οποίο κατευθύνεται το αυγό προσπαθεί να το «αρπάξει» με το στόμα του. Σε περίπτωση που αποτύχει με την πρώτη προσπάθεια, γίνεται επανάληψη άλλες δύο φορές. Όταν και αν «αρπάξει» τελικά το αυγό, οι γύρω τον επικροτούν με επιφωνήματα. Κρατάει φυσικά και το αυγό.Με τη σειρά όλα τα μέλη της οικογένειας παίρνουν μέρος στο «χάσκαρη». Με διαφορετικά αυγά, φυσικά. Τι συμβολίζει:Με το αυγό «σφραγίζεται» το στόμα για τη νηστεία της Σαρακοστής. Με το αυγό πάλι θα «ανοίξει» το στόμα, μετά την Ανάσταση.

    Πηγή: το Κεφαλόβρυσο της καρδιάς μας – ομάδα facebook Περιμένω από εσάς να μου πείτε αν υπάρχει το έθιμο στην περιοχή σας και πως ονομάζεται…

    Σημείωση: το παιχνίδι αυτό το έπαιζαν το βράδυ της Κυριακής της Τυρινής γύρω από το οικογενειακό τραπέζι. Το αυγό της Τυρινής ήταν το τελευταίο αρτύσιμο φαγητό για τη μέρα αυτή και το πρώτο που θα έτρωγαν σαράντα ημέρες μετά, στην Ανάσταση.

    ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΙΟΥΤΗΣΗ βάβω μου την έλεγε Χάψαρη και μας το έκανε το βράδυ της Τυρινής όταν ήμασταν μικρά, … οι βλάχοι τη λένε Χάψα… Δείτε περισσότερα

    5

    •  · Απάντηση
    •  · 12 ώρ.
    •  · Τροποποιήθηκε

    Ελένη ΝικολούΚαι εμείς στα Γιάννενα το τηρουσαμε έτσι ακριβώς αυτό το εθιμο και μάλιστα η δασκάλα μας στο δημοτικό θυμάμαι μας το έκανε στην αποκριάτικη γιορτή του σχολείο κάνοντας έναν κύκλο στην αυλή όλοι οι συμμαθητές και εκείνη στη μέση με το αβγο!!!Υπέροχες α… Δείτε περισσότερα

    10

    Πατρα ΚοτσιφακουΠαλιό έθιμο και στη Λήμνο αλλα δεν θυμάμαι πως το αποκαλούσαν το εζησα ομως και εγω !!!

    2

    δημητρα ροσσιουΚαι εμείς χάσκα το λέμε μας το έκανε ο μεγαλύτερο αδελφό του πατέρα μου τραπέζι ωραία χρόνια μόνο που εμείς βάζουμε χαλβά σκληρό καλη σαρακοστή με υγεία σε όλους

    Πατριτσια ΓιαννοπουλουΟ παππους μου το εκανε αυτό σε μας τα εγγονια του και ηταν πολυ διασκεδαστικο και προσπαθουσαμε ολοι να παρουμε ο καθενας το αυγό για λογαριασμό του!! Εγώ, από το Κ.Ξεχωρο Θεσπρωτίας!

    1

    •  · Απάντηση
    •  · 9 ώρ.

    Voula KolokithaΧαψαρι!!!!

    1

    Voula Kolokitha

    1

    Athina BourmpouΕμείς στην Θεσπρωτία δεν το ξέρουμε αυτό . Καλή Σαρακοστή

    1

    Maria PasxaliΟ χάψαρης! Ωραία έθιμα! Πολυνέρι Θεσπρωτίας! Μόνο που η σαρακοστή δεν κρατάει 40 μέρες…. Υπομονή και συγχώρεση

    3

    Παύλος Ευαγγελία ΚόντηΚαλή Σαρακοστή σε όλους στα χωριά της μουργκάνας το λέμε χα ψάρι όλα τα παιδιά κάναμε κύκλο και το αυγό έκανε βόλτες στόμα σε στόμα και ποιος θα μπορέσει να το κρατήσει στο στόμα

    1

    Giorgos LatsiosΚαλημέρα φυσικά και γίνεται ακόμη στη Κοζάνη…χάσκαρ..

    1

    George SabaΔεν ξέρω πως λέγεται αλλά το παίζαμε στις Σέρρες!

    1

    •  · Απάντηση
    •  · 9 ώρ.

    Stefanos TsanirasΣυγχαρητήρια καλή σαρακοστη

    Mata BellouΚαλή Σαρακοστή…

    1

    Voula KolokithaΥπήρχε…δεν ξέρω αν το κάνει κανείς σήμερα!!! Να το πω???

    Anna MprestaΚαλημερα χαψαρι το λεμε στην Ηπειρο η γιαγια μας μαζευε ολους ειχε πολυ γελιο.

    1

    Γιάννης κοντομητροςΤο έθιμο αυτό το κάναμε στο χωριό μου Ματονέρι Καλαμπάκας μέχρι τη δεκαετία του 95 και το λέγαμε χάψα και είχε γέλιο

    •  · Απάντηση
    •  · 6 ώρ.

    Aspasia Roufou

    Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο που λέει "Την κυρά Σαρακοστή που ναι έθιμο παλιό ΟΙ γιαγιάδες μας τη φτιάχναν με αλεύρι και νερό. Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι ένα σταυρό μa TO στόμα της εχνούσαν γιατί νήστευε καιρό. Και τις μέρες τις μετρούσαν με τα πόδια της τα επτά κόβαν ένα τη βδομάδα μέχρι νάρθει η Πασχαλιά. ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ Û"

    1

    Mary KordonelliΚαλή Σαρακοστή.Και του χρόνου.

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    Λία ΙωαννίδηΚαλημέρα και χρόνια πολλά!!Στα Γιάννενα το λέμε «χάψαρο».🎉🎉

    1

    Anthoula ZorbaΧασκαρη το λεγαμε. Δεν ξερω αν παιζεται ακομα

    1

    Georgios KatsanosΣτα χωριά του Ξεροβουνιου του Δήμου Δωδώνης το λέμε Χασκο ο πατέρας μου ιερέας ήταν πρωταγωνιστής του εθίμου στο χωριό μου ΠΕΣΤΑ Ιωαννίνων και θυμάμαι την γκρίνια με την παπαδιά της εξαφάνιζε τα αυγά πολλών ημερών και μας έβαζε κρυφά να τα βράζουμε ωρα… Δείτε περισσότερα

    4

    Δημήτρης ΚάτσενοςΧάσκα, έτσι το έχω ακούσει και διαβάσει. Έθιμο που είχαν και οι Σαρακατσιαναίοι. Σε πολλά μέρη ακόμα το τηρούν.Καλή Αποκριά και καλή Σαρακοστή με Υγεία!!

    1

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΗΜΑΚΗΣΔΕΡΒΙΖΙΑΝΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΜΕ !!ΧΑΣΚΑΡΙ !!

    1

    Anastasia TsiourvaΘυμάμαι πριν από χρόνια το κάναμε και εμείς στη Λάρισα… Το αυγό ήταν βρασμένο και έκαιγε… μόλις το είχαν βράσει… Το λέγαμε Χασκα…γινοταν όπως ακριβώς τα περιγράφεται… Καλή Σαρακοστή…

    2

    Domna MantiΠΟΛΥ ομορφο κ διασκεδαστικό το έθιμο αυτό κ με ΝΟΗΜΑ!!!!!Καλή Σαρακοστή..

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    Panagio XarisiΚαι εμείς στο χωριό Αγ.παρασκευή (κεράσοβο) Κονίτσης το λέμε χάσκα!!!!!!

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    Γεώργιος ΣόντηςΤο ίδιο ακριβώς έθιμο υπήρχε και στα Τζουμέρκα. Στο χωριό μου, Χουλιαράδες το παίζαμε και λεγόταν χάσκα. Καλή Σαρακοστή να έχετε.

    •  · Απάντηση
    •  · 6 ώρ.

    Eleni GeorgiouΧαψαρι το λαγαμε στο αγαπημένο μας χωριό μας το έκανε η μανουλαμας και γελούσαμε όλα μαζει Ποιός να το αρπάξει με το στόμα ανοιχτό σαν τα πουλάκια

    Λιτσα ΓκεζερληΑν και θεσπρωτη Αυτό το εθιμο γίνεται στα χωριά της Κόνιτσας ξέρω από τον γαμπρό μου!!

    1

    •  · Απάντηση
    •  · 9 ώρ.

    Ευάγγελος και Ευαγγελία ΠετράκηΧασκα στο χωριό μου Πέρδικα Ιωαννίνων !!!

    1

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    Σπυριδούλα ΤσιάπαΧασκο το λεγαμε στο χωριό μου Κρυφοβο Ιωαννίνων. Ο παππούς το εκανε τις αποκριες με αλλους συγγενείς μας. Θέλαμε και εμείς να δοκιμασουμε και το αυγό μας χτυπουσε στη μύτη, στο στομα και δωστου τα γέλια. Ωραιες αναμνήσεις!!!

    1

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    Vasilis GotsisΒάζανε και γιαούρτι και γινόταν χαμός στα μουτρα

    1

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    Georgia ToliΘα το κοινοποιησω και εγώ. Εμείς το τηρήσαμε και φέτος το έθιμο

    •  · Απάντηση
    •  · 7 ώρ.

    Maria GewrgakiΕμεις στο χωριο μου το λεγαμε χασκο ….Γριμποβο Αρτας ….καλη Σαρακοστη

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    Menelaos LeventisΣτα μέρη μας το λέγαμε χάσκω.

    1

    •  · Απάντηση
    •  · 3 ώρ.

    Αλεκος ΓεωλδασηςΧαψα Ελεούσα Ιωαννίνων ..

    •  · Απάντηση
    •  · 9 ώρ.

    Dimitrios KostasΧασκαρη φυσικά το κάναμε

    •  · Απάντηση
    •  · 8 ώρ.

    Λίτσα ΤσινουΗ γνωστή ΧΑΨΑ

    3

    Γράψτε ένα σχόλιο…

     
  • lithari 3:45 am on 15/03/2021 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    Ανοίξτε τον Τύμβο του Καστά Open the tomb…Πότε επιτέλους θα ανοίξει ο Τύμβος του Καστά στην Αμφίπολη; Πρέπει άμεσα το ταφικό μνημείο να ανοίξει τις πόρτες του για το ευρύ κοινό. Είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει πρόοδος στην ανάδειξη αυτού του ιστορικού χώρου. 

    Ανοίξτε τον Τύμβο του Καστά! Open the tomb of Casta!


    Δημοσίευση της εκστρατείας στο Facebook μου Το Avaaz.org προστατεύει τα προσωπικά σου δεδομένα και θα σε ενημερώσει σχετικά με αυτήν ή άλλες παρόμοιες εκστρατείες. Αυτό το ψήφισμα δημοσιεύθηκε από τον/την GRDiscovery G. και μπορεί να μην αντιπροσωπεύει τις απόψεις όλων των μελών του Avaaz. Δημιουργός ψηφίσματος: GRDiscovery G. – Παραλήπτες: Υπουργός Πολιτισμού Ελλάδος – UNESCO Πότε επιτέλους θα ανοίξει ο Τύμβος του Καστά στην Αμφίπολη; Πρέπει άμεσα το ταφικό μνημείο να ανοίξει τις πόρτες του για το ευρύ κοινό. Είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει πρόοδος στην ανάδειξη αυτού του ιστορικού χώρου. Ένα τέτοιο μνημείο πρέπει να αναδειχθεί με τον κατάλληλο τρόπο, προσελκύοντας όχι μόνο το ενδιαφέρον των Ελλήνων αλλά και το παγκόσμιο. Με αυτόν τον τρόπο, θα προβληθεί για ακόμα μια φορά η χώρα μας, η οποία με την πλούσια ιστορία της συνεχίζει να προσφέρει στον παγκόσμιο πολιτισμό.
    Με αυτό το ψήφισμα καλούνται όσοι επιθυμούν να συμβάλουν στην άμεση δράση της αξιοποίησης του μνημείου. Γνωρίστε ποιοι είμαστε από εδώ http://www.grdiscovery.com/our-mission

    When will the Tomb of Casta in Amphipolis finally be accessible to the public? The burial monument must immediately open its gates to everyone. It is unacceptable that there is no progress in highlighting this great historic site. Such a monument must be highlighted in the appropriate way, attracting not only the interest of the Greeks but also the world. Our country, with such rich history, keeps on contributing to the world’s culture. This is something we should promote once again and remind people about it.
    This resolution is calling those who wish to take action immediately of the utilization of the monument. Find out who we are in this link: http://www.grdiscovery.com/our-mission
    Δημοσιεύτηκε 10 Φεβρουαρίου 2021 (Ενημερώθηκε 18 Φεβρουαρίου 2021)

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Απάντηση
e
Αλλαγή
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Ακύρωση