ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ στο μάθημα των ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ…Τα Μυστικά των Αριθμών…Τα Μυστικά των Αριθμών…Γιατί η έκτη Δημοτικού λέγεται ΣΤ’ (και όχι Ζ΄);… ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑ – μυστικοί κώδικες του Eλληνικού  αλφαβήτου …THE MYSTIC CODE OF THE GREEK ALPHABET  (ΝΟΤΕ … ΤHE ARTICLE IS DIFFICULT TO BE TRANSLATED BECAUSE THE READER MUST HAVE THE BASIC KNOWLEDGE OF THE GREEK ALPHABET)…

Τα Μυστικά των Αριθμών

«Οι αριθμοί είναι θεμέλιο κάθε γνώσης και αιτία κάθε γέννησης, αύξησης και τελειοποίησης των όντων»,  δίδασκε ο Πυθαγόρας δυόμισι χιλιετίες πριν ο K.F. GAUSS υποστηρίξει ότι «η σπουδή των αριθμών»  αποτελεί τη «βασιλίδα των μαθηματικών»  και τα μαθηματικά «τη βασιλίδα των επιστημών».

Όμως τι είναι οι αριθμοί; Γιατί όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει «τρία μήλα» ή «πέντε βιβλία», αλλά ποιος μπορεί να εξηγήσει τι είναι το ίδιο το «τρία» ή το «πέντε»; Μπορούμε να καταλάβουμε ότι η έννοια του αριθμού είναι επίκτητη και έχει σχέση με την εμπειρία των αισθήσεων μας, μπορούμε να ερμηνεύσουμε, ίσως, κάποιες ιδιότητες των αριθμών, αλλά το να ορίσει κανείς τον αριθμό είναι αδύνατο.

Η έρευνα λοιπόν των αριθμών είναι μια μεταφυσική και περισσότερο μυστικιστική από διανοητική εργασία, είναι να κυνηγάς το απόκρυφο και μυστικό. Αλλά η δασκάλα-φύση είναι πάντα πρόθυμη να μας αποκαλύψει τα μυστικά της αρκεί να «κρούσουμε» την πόρτα. Και θα μας πει ότι τα πάντα είναι δημιουργημένα από ρυθμούς και αριθμούς (α-ριθμούς). Από το πιο «ατελές» μικρόβιο μέχρι τον πιο λαμπρό ουράνιο θόλο με τους γαλαξίες, τους ήλιους και τις κοσμικές ενέργειες, οι αριθμοί με τις επαναλήψεις, τις πράξεις και τις αναλογίες τους ενσαρκώνουν  λογικά και  άμορφα  φαινόμενα μέσα σε μια υπέρλογη ΑΡ-ΜΟΝΙΑ.

Έτσι βλέπουμε τη γεωμετρική πρόοδο 0, 3, 6, 12, 24, 48, 96, 129, 384 (κάθε όρος είναι διπλάσιος του προηγούμενου) του BODE να καθορίζει:

1. Με την πρόσθεση του 4 σε κάθε αριθμό έχουμε τις αποστάσεις των πλανητών από τον ήλιο, αρκεί να πάρουμε το 10, που δηλώνει την απόσταση Γης-Ήλιου, ως μονάδα μέτρησης. Μάλιστα οι αριθμοί αυτοί έδειξαν ότι ανάμεσα στον Άρη ή τον Δία πρέπει να υπάρχει κάποιος πλανήτης (δηλ. στο 28) έψαξαν και βρήκαν τους αστεροειδείς, κομμάτια κάποιου καταστραμμένου πλανήτη.

2. Με την πρόσθεση του 3 παίρνουμε με προσέγγιση τις αποστάσεις από τον Δία των δορυφόρων του, αν πάρουμε ως μονάδα μέτρησης την ακτίνα του.

3. Με την πρόσθεση του 2,5 τακτοποιούνται παρόμοια και οι δορυφόροι του Κρόνου. Τόσο ο Δίας, όσο και ο Κρόνος παρουσιάζουν δομή Ήλιου λέει η επιστήμη, ενώ η παράδοση αναφέρει τον Κρόνο σαν ένα νεκρό Ήλιο και τον Δία σαν μελλοντικό.

numbers02

Έτσι ανακαλύπτουμε ότι με κανονικό ρυθμό αναπνοής (18 φορές το λεπτό) κάνουμε 25.920 αναπνοές την ημέρα. Μια εβδομηντάχρονη συνηθισμένη ζωή αποτελείται από 25.920 ημέρες, η μεταπτωτική κίνηση του άξονα της Γης (αντίστοιχη διέλευση του Ήλιου από τα 12 ζώδια) διαρκεί 25.920 γήινα χρόνια, ενώ η κίνηση του ηλιακού μας συστήματος γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας είναι κατά προσέγγιση 25.10χ6 χρόνια. Αλλά φανερή είναι και η σχέση που έχουν με τον γήινο άνθρωπο οι 9 μήνες που αποτελούν το έτος της Αφροδίτης (διάρκεια ανθρώπινης εγκυμοσύνης) ή οι 3 μήνες που χρειάζεται ο Ερμής για να ολοκληρώσει την περιφορά του γύρω από τον Ήλιο (διάρκεια γήινης εποχής) ή τα 12 χρόνια που διαρκεί η περιφορά του Δία (όσο χρειαζόμαστε για να φτάσουμε στην εφηβεία) ή τα 30 χρόνια που κάνει ο Κρόνος στην δικιά του περιφορά (όσα χρόνια χρειάζεται για να ολοκληρώσουμε την ανάπτυξη όλων μας των δυνατοτήτων). Και σίγουρο είναι ότι η Γη έχει ένα ρυθμό αναπνοής (κάθε 12 ώρες) και ο Ήλιος ένα ρυθμό εκπομπής ενεργειών (11ετής κύκλος των ηλιακών κηλίδων). Όλα αυτά χωρίς να ξεχνάμε τις ακριβοχρονικές κινήσεις στις οποίες υπακούουν όλα τα ουράνια σώματα (μπορείτε να φανταστείτε τι θα γινόταν αν ήταν ανυπάκουα;) και είναι αυτές οι πειθαρχημένες κινήσεις που μας δίνουν τον ρυθμό και αριθμό του χρόνου στη ζωή μας. Η περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της δίνει ημέρα και νύκτα, η περιφορά της Σελήνης γύρω από τη Γη δίνει τον μήνα, η περιφορά μας περί τον Ήλιο το έτος με τις 4 εποχές του, η μεταπτωτική κίνηση το Ουράνιο Έτος με τις μεγάλες ζωδιακές εποχές, η κίνηση του περιηλίου της Γης, που ολοκληρώνεται σε 108.000 χρόνια, δίνει την απόκρυφη μονάδα χρόνου 4χ108.000=432.000 χρόνια που λέγεται Κάλι Γιούγκα (μαύρη εποχή).

Αλλά και οι σύγχρονες θεωρίες της φυσικής παρουσιάζουν τους αριθμούς με τις τακτικές επαναλήψεις τους, τους ρυθμούς, να είναι η βαθύτερη ουσία των φαινομένων του μικρόκοσμου και μακρόκοσμου. Έτσι ύλη και ενέργεια είναι ισοδύναμες και η ενέργεια είναι κύματα με κάποια μικρή ή μεγάλη συχνότητα (ρυθμό) και μάλιστα είναι  «κβαντισμένα», δηλαδή το ποσό ενέργειας που μεταφέρουν είναι πολλαπλάσιο κάποιας «μονάδας ενέργειας». Φθάσαμε δηλαδή σε μια θεώρηση του κόσμου εντελώς νοητική και αφηρημένη, καθώς το εκφράζουμε με ρυθμούς και αριθμούς κατανοώντας έτσι τους σοφούς της αρχαίας Αιγύπτου που δίδασκαν ότι  «το σύμπαν είναι νοητικό» ή τον Ηράκλειτο που έλεγε  «τα πάντα ρει».

numbers01Ένα άλλο μυστικό των αριθμών παρατηρούμε στην εκδήλωση κάποιων δυνάμεων -ή θεών θα έλεγαν οι αρχαίοι- όταν εμφανίσουμε κάποιους λόγους ή αναλογίες μεγεθών. Πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι δυο άρρητοι (δεν μπορούν να ειπωθούν) αριθμοί π=3,14…  και φ=1,618…, που έχουν άπειρα δεκαδικά ψηφία -όχι όμως περιοδικά- και όπως ξέρουμε ο πρώτος εκφράζει το πηλίκο της περιφέρειας προς την διάμετρο κάθε κύκλου και έχει σχέση με τη δημιουργία ενώ ο φ (από το αρχικό του ονόματος Φειδίας) λέγεται «αριθμός της χρυσής τομής» και έχει σχέση με την ίδια τη ζωή της δημιουργίας.

Ο π έχει άμεση σχέση με τον τετραγωνισμό του κύκλου -άλυτο πρόβλημα ακόμα για τους σημερινούς μαθηματικούς- αν και σε πολλά όστρακα και κοχύλια η φύση δίνει τη λύση. Ο φ υπάρχει παντού στην κατασκευή του φυσικού μας σώματος ή στα φύλλα των δένδρων. Χρησιμοποιήθηκε (μαζί με τον π) από τους αρχαίους στην κατασκευή ναών και πυραμίδων -όλη η αρχιτεκτονική του Παρθενώνα στηρίζεται στα τετράγωνα χρυσής τομής, το «ζωντανό» θέατρο της Επιδαύρου έχει 21 και 34 σειρές καθισμάτων (34:21=φ), το θέατρο του Διονύσου στην Αθήνα έχει όλες τις πέτρες του ανόμοιες αλλά με αναλογίες χρυσής τομής στις διαστάσεις τους. Χρησιμοποιήθηκε -αποδεδειγμένα πλέον- για να υποδείξει τη θέση όπου οι αρχαίοι Έλληνες έχτιζαν τις πόλεις τους, ώστε να αποτελούν μια αριθμό-γεωμετρική αρμονία, για παράδειγμα:

Και αξίζει εδώ να υπενθυμίσουμε ότι για κάθε θέση πόλης οι Έλληνες αποφάσιζαν ύστερα από «θεϊκά σημάδια» ή από χρησμούς των μαντείων.

Σήμερα ξέρουμε τη «δύναμη» των αναλογιών και λόγων κάποιων αριθμών, κυρίως σε θέματα αισθητικής και διακόσμησης (για παράδειγμα, λέμε ότι οι διαστάσεις στο κουτί τσιγάρων του MARLBORO παρουσιάζουν λόγο χρυσής τομής). Βέβαια η επιστήμη έχει βρει πειραματικά την κατάλληλη αναλογία φυσικών μεγεθών, για να μπορέσει να εκδηλώσει δυνάμεις «κρυφές» όπως τον ηλεκτρισμό ή πάλι ξέρει ότι για να ακούσει κανείς μια ορισμένη συχνότητα στο ραδιόφωνο πρέπει να γυρίσει το κουμπί έτσι, ώστε να σχηματιστεί μέσα στη συσκευή ο κατάλληλος λόγος χωρητικότητας και επαγωγής.

Θεωρούμε ίσως περιττό να αναφέρουμε τη σχέση των αριθμών και της μουσικής, εφόσον αυτοί είναι ρυθμοί, αριθμοί, λόγοι και αναλογίες, συχνότητες και κραδασμοί όλα ενοποιημένα και συμφωνημένα στην κατασκευή κάθε αρ-μονίας. Εξάλλου η πλειονότητα των μεγάλων μουσικών ήταν και μαθηματικοί και φιλόσοφοι. Έτσι θα βρούμε χώρο να αναφέρουμε κάτι πού λιγότερο γνωστό που είναι η εμφάνιση των αριθμών στον γραπτό λόγο. Ξεκινώντας από την αντιστοιχία γραμμάτων και αριθμών του ελληνικού αλφαβήτου (α=1 ,β=2…) και τη γνωστή ισοδυναμία λέξεων ή αριθμών (π.χ. Β+Ι+Β+Λ+Ο+Σ=314 ή  Κ+Ο+Σ+Μ+Ο+Σ=600=6+0+0=6) φθάνουμε σε κάποιους ομηρικούς στίχους όπου δυο συνεχόμενες στροφές  έχουν ακριβώς το ίδιο άθροισμα των αριθμών  των γραμμάτων:

Ιλιάδα Η, 264-265:

Αλλ’ αναχασσάμενος λίθων ήλετο χειρί παχείη = 3498

κείμενων εν πεδίω, μέλανα, τρηχύν τε μέγαν τε = 3498

Ιλιάδα Τ, 306-307:

Μη με πριν σίτοιο κελεύετε μηδέ ποτήτος = 2848

άσασθαι φίλον ήτορ, επεί μ’  άχος αίνων ικάνει = 2848

ή παρατηρώντας τις συλλαβές των λέξεων κάποιων στροφών όπως:

 

Ιλιάς Γ 181:

ω μάκαρ Ατρείδη, μοιρηγενές, ολβιόδαιμον

1    2        3              4              5

 

Κάτι παρόμοιο έκανε ο μαθηματικός και αστρονόμος του 1ου αι. μ.Χ. Λεωνίδας ο Αλεξανδρεύς γράφοντας ποιήματα:

 

Εις προς ένα ψήφισιν ισάζεται, ου δυο δοιοίς = 4111

Ου γαρ έτε στέργω την δολιχογραφίην = 4111

(Ερμηνεία: Ένα- ένα στίχο θα κάνω να έχει τον ίδιο αριθμό, όχι δυο- δυο γιατί τώρα πια δεν μ’ αρέσει η μακρολογία!)

 

άλλο ποίημα του:

Ην οπότε γραμμαίσιν εμήν φρένα μούνον έτερπον

ουδ’  όναρ ευγενέταις γνώριμος Ιταλίδες, = 6.600

αλλά τα νυν πάντεσσιν εράσμιος όψε γαρ έγνων,

οππόσιν Ουρανίην Καλλιόπη προφέρει. = 6.600

(Ερμηνεία: Όταν μόνον οι τροχιές (η αστρονομία) με ευχαριστούσαν, ούτε στον ύπνο μου δεν με γνώριζαν  στις ευγενείς ιταλικές πόλεις, τώρα όμως με αγαπούν όλοι γιατί αργά ανακάλυψα, πόσον η Καλλιόπη (η μούσα της ποίησης) είναι ανώτερη της Ουράνιας (η μούσα της αστρονομίας).

Σημειώνουμε πως όταν ο Λεωνίδας ανακάλυψε αυτό το ταλέντο του άρχισε να το αξιοποιεί εγκαταλείποντας σταδιακά την αστρονομία.

Αν και κάποιος ερευνητής θα μπορούσε να βρει αμέτρητες άλλες εφαρμογές των αριθμών και να πεισθεί ότι αυτοί «κυβερνούν»  τον κόσμο, εμείς θα του συστήναμε να μελετήσει ή καλύτερα να στοχασθεί περισσότερο στο σύμβολο κάθε αριθμού και στη σχέση του με τη δημιουργία των πάντων. Ξεκινώντας από το μη-δεν (0) και φθάνοντας ως το (9) -δεν υπάρχουν άλλοι αριθμοί- και συγκρίνοντας τους αριθμούς με τις σκιές τους που είναι τα γεωμετρικά σχήματα όπως δείχνει και ο παρακάτω πίνακας:

Τότε ίσως άλλα μυστήρια αρχίζουν να ξυπνούν μέσα του. Ίσως τότε ψάξει όχι μόνο με τη λογική αλλά και με την καρδιά του αναρωτώμενος τα μυστικά της ύπαρξης και της ζωής. Ίσως τότε ξυπνήσει μέσα του η Ακρό-πολη και τον βοηθήσει να βρει τον σκοπό και τη θέση του στην υπερβατική αρμονία του κόσμου..

=============================================

Ελληνικό σύστημα αρίθμησης

===========================================================
===========================================================

Από το ελληνικό αλφάβητο προέρχονται οι αριθμοί

           
Οι 10 «αραβικοί» αριθμοί που χρησιμοποιούμε σήμερα. Στο κέντρο η παλαιότερη γραφή τους και δεξιά τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου σε διάφορες εκδοχές τους. Είναι φανερό ότι η εξέλιξη των ελληνικών γραμμάτων οδήγησε σταδιακά στους σημερινούς «αραβικούς» αριθμούς
Έτσι, το 1 προέρχεται από το Α (ως «κατάλοιπο» της πρωταρχικής γραφής αυτού του γράμματος), το Β είναι φανερά το ίδιο το 2 (αποτελούμενο κι αυτό από δύο επάλληλες καμπύλες), το Γ είναι το 3 (αρκεί κανείς να το δει ως μετεξέλιξη του μικρού «γ»), το Δ είναι το ίδιο το 4, το 5 συνιστά μετεξέλιξη του Ε, το 6 είναι σχεδόν 100% ίδιο με το χαμένο γράμμα «στίγμα» (ς) κτλ.

Είναι τοις πάσι γνωστό και αποδεκτό στους επιστημονικούς κύκλους η ιδιαίτερη αξία των μαθηματικών όχι απλά στην καθημερινή μας ζωή (όπου η αξία αυτή είναι εμφανέστατη), αλλά και σε όλη γενικά την αρμονία και την τάξη του σύμπαντος!

Υπό μία έννοια στον υλικό-ορατό κόσμο ΤΑ ΠΑΝΤΑ είναι μαθηματικά, με την έννοια ότι όλα τα «χειροπιαστά» αντικείμενα υπάγονται σε αιώνιους «αόρατους» μαθηματικούς κανόνες, σε αριθμητικές δομές, χωρίς τα οποία τίθεται επί τάπητος ακόμα και η ίδια η ύπαρξη ή όχι της Δημιουργίας!
Πράγματι λοιπόν ο Θεός είναι ο Μέγας Ποιητής και Γεωμέτρης, ένας ανώτερος νους που δημιούργησε το σύνολο των πραγμάτων με μαθηματική λογική, με αριθμητική κατασκευή.

Μία υπέρτατη αλήθεια αποδεκτή από όλους τους μεγάλους επιστήμονες όλων των εποχών: από τον μεγάλο Έλληνα μύστη Πυθαγόρα έως και τον Βρετανό ερευνητή Roger Penrose…

Οι αριθμοί που παριστάνουν ο καθένας μία μαθηματική πραγματικότητα, έχοντας συγκεκριμένη «υπόσταση», αναφέρονται συχνά ως «αραβικοί». Αυτό στα πανεπιστήμια συμβαίνει ακριβώς για να γίνει σαφής διαφοροποίηση ανάμεσα στους αριθμούς που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας σήμερα (1, 2, 3, 4, 5 κτλ.) και τους λεγόμενους «λατινικούς» αριθμούς (I, II, III, IV, V κτλ.).

Γίνεται επίσης σε αντιδιαστολή με το αρχαιοελληνικό σύστημα μέτρησης (α, β, γ, δ, ε, κτλ.), που απλά ακολουθούσε τη σειρά των γραμμάτων στο ελληνικό αλφάβητο και ταυτιζόταν μαζί τους. Αν όμως προσέξει κάποιος βαθύτερα και μελετήσει λίγο παραπάνω θα δει έκπληκτος ότι… οι «αραβικοί» αριθμοί που όλοι γνωρίζουμε δεν είναι παρά τα ίδια τα ελληνικά γράμματα!

Πρόκειται για μία πραγματικότητα, η οποία – ενώ είναι εμφανώς μπροστά μας σε κάθε στιγμή! – παραμένει καλά κρυμμένη και σχεδόν «αόρατη»!…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Καταρχάς οι αριθμοί των οποίων ευρεία χρήση κάνει σήμερα όλη η ανθρωπότητα θεωρούνται «φοινικικοί», ότι δηλ. δημιουργήθηκαν στη Μέση Ανατολή μιας προϊστορίας χαμένης μέσα στα βάθη του χρόνου και οφείλουν την ύπαρξή τους σε καθαρά εμπορικούς λόγους (λόγω των συχνών αναγκών των ναυτικών Φοινίκων να χρησιμοποιούν μονάδες μέτρησης).

Βέβαια αυτή η θεωρία, έτσι όπως είναι δοσμένη, θυμίζει το αντιεπιστημονικό «δόγμα» του λεγόμενου «ινδοευρωπαϊσμού» – για την καταγωγή των γλωσσών – και δεν αντέχει καν σε σοβαρή κριτική… Κι αυτό διότι και πάλι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ κανένα απολύτως γραπτό μνημείο που να αποδεικνύει ότι «κάποιοι» Φοίνικες δημιούργησαν κάποτε τους σημερινούς «αραβικούς» αριθμούς! Και επιπρόσθετα αναρωτιέται κάποιος: πώς είναι δυνατόν οι Φοίνικες να εμπνεύστηκαν το αριθμητικό σύστημα και την ίδια ώρα να μην είχαν δημηιουργήσει καμία απολύτως επιστήμη, καμία φιλοσοφία, κανένα σοβαρό λατρευτικό σύστημα, κανέναν απολύτως πολιτισμό;… Είναι άραγε αυτό δυνατό; Αντέχει σε οποιαδήποτε ανθρώπινη λογική;…

Εμείς επαναλαμβάνουμε ότι οι έρευνές μας δεν εμπεριέχουν κανένα στοιχείο σωβινισμού, εθνικισμού ή φυλετισμού, ούτε και θέλουν να δείξουν κάποια βιολογική «ανωτερότητα» των Ελλήνων.

Πιστεύουμε άλλωστε ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι παγκόσμιος και πανανθρώπινος, πλανητικός, συνεπώς για εμάς δεν τίθεται κανένα θέμα «υπεροχής» βασισμένης στο… αίμα!

Εμμένουμε στη σημασία πρώτιστα του πνεύματος και όλα τα υπόλοιπα είναι για τις θεωρίες μας δευτερεύοντα!… Έτσι και στο μείζον θέμα της καταγωγής των αριθμών, έστω και αν δεχτούμε ότι τους έφτιαξαν οι Μεσανατολίτες Φοίνικες, και πάλι… ελληνικής προέλευσης είναι!!!

Κι αυτό, εφόσον οι Φοίνικες (και, κατά συνέπεια, οι τωρινοί Εβραίοι και Άραβες) έχουν απώτερη ελληνική καταγωγή, ως απόγονοι των Κρητών αποίκων, που μετέφεραν στην Παλαιστίνη την αρχαία θρησκεία του Βήλιου Κρόνου (του μετέπειτα Βαάλ της προ της Παλαιάς Διαθήκης λατρείας)!… Αλλά αυτά όλα αποτελούν αντικείμενο άλλων άρθρων μας…

Ως γνωστόν, το αρχαιοελληνικό αλφάβητο αποτελείτο από 27 γράμματα (σήμερα έχουν «εκπέσει» τρία από αυτά και έτσι έχει 24 γράμματα).

Πρώτος ο Πυθαγόρας, μέγας μαθηματικός και μύστης, εμπνεύστηκε το σημερινό λεγόμενο «θεσιακό σύστημα αρίθμησης», δηλ. με τα αριθμητικά σύμβολα να έχουν συγκεκριμένη σειρά –ή έστω, το εμπνεύστηκαν, αν όχι ο ίδιος ο μέγας Διδάσκαλος, οι μαθητές του, οι περίφημοι Πυθαγόρειοι.

Πήραν λοιπόν αυτοί τα πρώτα εννέα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου και πάνω τους δόμησαν τη μορφή των σύγχρονων αριθμών.

Η λογική πίσω από τους αριθμούς! Ο σχηματισμός τους έχει να κάνει και με τις γωνίες από τις οποίες αυτοί συνίστανται!…

Έτσι, το 1 έχει μία γωνία, το 2 δύο γωνίες, το 3 τρεις κ.ο.κ. Αλλά και το μηδέν (ως τέλειος κύκλος) δεν έχει… καμία γωνία!!!

Εκπληκτική πραγματικά σύλληψη των σοφών αρχαίων προγόνων μας, οι οποίοι γνώριζαν για τον φυσικό κόσμο απείρως περισσότερα απ’ όσα γνωρίζουμε σήμερα εμείς, που έχουμε υποπέσει τελείως στην – κατά μαρξισμό-λενινισμό – «χυδαία ύλη» και το μόνο που «καταφέρνουμε» είναι να καταστρέφουμε το περιβάλλον του πλανήτη μέσω της ανεξέλεγκτης χρήσης της τεχνολογίας…

Ας δούμε λοιπόν έναν προς έναν τους 9 αυτούς αριθμούς (πάνω στους οποίους εξάλλου βασίζεται όλο το υπόλοιπο σύγχρονο αριθμητικό σύστημα, όπως οι δεκάδες, οι εκατοντάδες, οι χιλιάδες κτλ.), καθώς και τον αριθμό 0.

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: για την εξέλιξη των ελληνικών γραμμάτων-αριθμών, βλέπε και την πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη του Βασίλη Κατσιαδράμη «Οι ΄΄αραβικοί αριθμοί΄΄ προήλθαν από το ελληνικόν αλφάβητον», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Δαυλός», στο τεύχος 203, τον Νοέμβριο του 1998]

1. Είναι «προσομοίωση» του ίδιου του Α, ως εξής. Η μονάδα λογικό είναι να παρίσταται πάντοτε με τον πλέον απλό τρόπο (δηλ. με μία «σκέτη» γραμμή). Έτσι ακριβώς και το γράμμα Α θα πρέπει να ιδωθεί ως μία κατοπινή «καλλιτεχνική» εξέλιξη ενός πιο απλοϊκού προγενέστερου συμβόλου, εξάλλου η πρώιμη γραφή του ταιριάζει απόλυτα με τη σημερινή μορφολογία του αριθμού 1. Πρόκειται δηλ. για μία κεκλιμένη γραμμή με καμπύλο άγκιστρο στο άνω άκρο αντί μίας απλής γραμμής.

2. Ο αριθμός αυτός παλαιότερα έμοιαζε με τον σημερινό «3» (χωρίς βέβαια να είναι ο ίδιος), είχε δηλ. μία ακόμα μικρή «ουρά» από κάτω. Συνεπώς ήταν το ίδιο ουσιαστικά το γράμμα Β, αποτελούμενος από δύο επάλληλες καμπύλες.

3. Προέρχεται από μία σαφή μετεξέλιξη (και «στροφή» αριστερά 90 μοιρών…) του μικρού «γ» του ελληνικού αλφάβητου, που κι αυτό με τη σειρά του πρέπει να ιδωθεί ως «παραφθορά» με την πάροδο του χρόνου του μεγάλου Γ. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η ύπαρξη της πρόσθετης καμπύλης, σε σχέση με τον προηγούμενο αριθμό (το 2).

4. Εδώ είναι ολοφάνερη η σχέση του «αραβικού» αριθμού 4 με το ελληνικό γράμμα Δ. Είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα και αυτό αποδεικνύεται αν προεκταθούν ελαφρώς οι πλευρές του γράμματος κατά τη δεξιά κορυφή της βάσης του.

5. Αν προσεχθεί το σχήμα του αριθμού 5 είναι επίσης φανερός ο συσχετισμός του με το αρχαιοελληνικό γράμμα Ε. Απλά η πρώτη κάθετη γραμμή του Ε (ανάμεσα στις δύο οριζόντιες) έχει, με το πέρασμα του χρόνου, «μετατεθεί» ακριβώς απέναντι, ως «αντανάκλαση», κι έτσι προκύπτει το σημερινό 5.

6. Είναι αυτό το ίδιο το πανάρχαιο γράμμα – απωλεσθέν στην πορεία των αιώνων – «στίγμα» (Ϛ). Απλά το κάτω του μέρος απέκτησε, διαμέσου της ιστορικής διεργασίας, κυκλική μορφή κι έγινε ο σημερινός αριθμός 6.

7. Κι εδώ είναι πεντακάθαρη η άμεση προέλευση του αριθμού 7 από το ελληνικό γράμμα Ζ. Όμως στον αριθμό 7 η κάτω ευθεία γραμμή του Ζ είτε μετατέθηκε ψηλότερα (όπως το γράφουν αρκετοί) είτε σε ορισμένες «γραμματοσειρές» χάθηκε εντελώς…

8. Το αρχαίο Η μετεξελιγμένο ταυτίζεται 100% με τον σημερινό αριθμό 8. Άλλωστε η πρώιμη γραφή του γράμματος αυτού ήταν σχεδόν ο ίδιος ο αριθμός 8, αφού «έκλεινε» το γράμμα τόσο από πάνω όσο και από κάτω.

9. Ο αριθμός 9 δεν είναι παρά ένα ανοιχτό Θ (καλλιτεχνικά ακόμα και σήμερα γράφουμε «ϑ»!). Άρα και στην περίπτωση αυτή έχουμε πλήρη ταυτοποίηση…

Τέλος, αξίζει να κάνουμε αναφορά στον αριθμό 0, αν και είναι αμφίβολο κατά πόσο πρόκειται περί «απτού αριθμού» (0 = άπειρο!).

Το πρωτοχρησιμοποίησε ο Έλληνας μαθηματικός Κλαύδιος Πτολεμαίος, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ., για να συμβολίσει το «τίποτα» ταυτισμένο όμως με την έννοια του απέραντου, του ατελείωτου… Πήρε λοιπόν το ελληνικό γράμμα Ο (όμικρον), το σύμβολο αυτό του «όλου» και το μετέτρεψε σε αρνητικής υφής αριθμό, που – κατά μία έννοια – ταυτίζεται με το ίδιο το σύμπαν ως χάος…

Δρ. Ησαΐας Κωνσταντινίδης

=================================

Η συζήτηση αρχίζει από το ίδιο το ελληνικό σύστημα αρίθμησης. 

Το ελληνικό σύστημα αρίθμησης αποτελεί ένα παρωχημένο σύστημα που αναπτύχθηκε στην αρχαία Ελλάδα, και γίνεται η χρήση γραμμάτων του αλφαβήτου αντί για αριθμούς.

Τα αραβικά ψηφία (1, 2, 3, …) που χρησιμοποιούμε σήμερα  δεν είχαν διαμορφωθεί ακόμη, ενώ δεν υπήρχε το σύστημα του δεκαδικού τρόπου αναγραφής σε στήλες μονάδων, δεκάδων κλπ, το οποίο πρώτοι εφάρμοσαν οι Ινδοί και διέδωσαν μεταγενέστερα οι Άραβες.

Παρόλα αυτά, ο Αρχιμήδης κατόρθωσε με γεωμετρικούς, αλλά και αριθμητικούς υπολογισμούς, να εκτιμήσει τον αριθμό των κόκκων άμμου της Γης. Το έργο του αυτό, με τον τίτλο Ψαμμίτης, είναι ορόσημο της μαθηματικής επιστήμης.Σήμερα το σύστημα χρησιμοποιείται στην ελληνική γλώσσα κυρίως ως γραφή απαρίθμησης, π.χ. Α´ (πρώτο), Β´ (δεύτερο), κτλ.

Το Στ′ είναι απόρροια της μεσαιωνικής αρίθμησης.

Δείτε τον σχετικό πίνακα:

pinakas2

WIKIPEDIA

Αν υπήρχε Δημοτικό σχολείο στην αρχαία Ελλάδα με τη σύγχρονη μορφή, η έκτη τάξη θα λεγόταν «ς» και όχι ΣΤ′

Το Ϝ´ (δίγαμμα) χρησιμοποιείτο ως έξι στην αρχαιότητα. Αντικαταστάθηκε από το στίγμα (ϛ) σταδιακά, αφού είχε πάψει πρώτα να χρησιμοποιείται ως γράμμα. Τις τελευταίες δεκαετίες το στίγμα εξαφανίστηκε από το γραπτό λόγο για πρακτικούς κυρίως λόγους και τη θέση του ως αριθμητικού πήρε το στ΄. Το σύμβολο ϟ ονομαζόταν κόππα και είχε επίσης αντικαταστήσει το αντίστοιχο γράμμα ϙ που είχε περιέλθει σε αχρηστία. Το σύμβολο ϡ ονομάζεται σαμπί.

Ξεκινώντας από αυτό το σύστημα γραφής, οι πιο σύνθετοι αριθμοί γράφονταν ως σειρά γραμμάτων έτσι, ώστε το άθροισμα να μας δίνει τον συγκεκριμένο αριθμό. Τα γράμματα γράφονταν και διαβάζονταν από τα αριστερά προς τα δεξιά.

Άλλα παραδείγματα

Ο αριθμός 153 γραφόταν «ρνγ΄» ή «ρνγ».

Ο αριθμός 780 γραφόταν «ψπ΄» ή «ψπ».

Ο αριθμός 306 γραφόταν «τϛ΄».

Οι χιλιάδες (1000, 2000 κλπ) εκφράζονταν με τα ίδια γράμματα όπως οι εννιά μικροί αριθμοί, είχαν όμως για διακριτικό την κεραία πριν και κάτω του γράμματος.

Λοιπόν,σας λύθηκε η απορία;

=================================

ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑ – μυστικοί κώδικες του Ελληνικού αλφαβήτου

Η γλώσσα μας, ένας πολύτιμος και μοναδικός θησαυρός που έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας, έχει κάνει την εμφάνιση της χιλιάδες χρόνια πριν και είναι γνωστή σαν την μητέρα όλων των γλωσσών. Είναι γνωστό ότι η Ελληνική γλώσσα έχει τα περισσότερα λήμματα και ότι όλες οι άλλες γλώσσες στηρίζονται πάνω σε αυτήν και όχι μόνο. Το Ελληνικό αλφάβητο έχει και μια άλλη «ιδιαιτερότητα», είναι βασισμένο πάνω στους αριθμούς, δηλαδή η αντιστοιχία αριθμών και γραμμάτων είναι μονοσήμαντη που σημαίνει κάθε γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου αντιστοιχεί σε έναν και μοναδικό φυσικό αριθμό (Πυθαγόρειος Αριθμοσοφία). «Η ονοματοδοσία των όντων ουκ εστί τυχαία» όπως λέει και ο Πλάτων και έχει απόλυτο δίκιο αν δούμε πως πολλές λέξεις σχετικές μεταξύ τους έχουν το ίδιο άθροισμα.
Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, ένας από τους μέγιστους των Ελλήνων μέγας φιλόσοφος, φυσικός ερευνητής και μέγας εφευρέτης, απέδιδε στους αριθμούς μεταφυσικές ιδιότητες, λέγοντας ότι αυτοί, οι αριθμοί, διέπουν τις κινήσεις των αστέρων και ότι κατέχουν ορισμένη θέση στο Διάστημα. Ο Πυθαγόρας καθορίζει ότι οι βάσεις της σοφίας είναι τέσσερις: η αριθμητική, η μουσική, η γεωμετρία, η αστρονομία και τονίζει ότι ο 4 είναι ιερός αριθμός. Η Τετρακτύς, δηλαδή η τετράδα των αριθμών 1,2,3,4, περιέχονταν στον όρκο των Πυθαγορείων, σύμφωνα με τον οποίο: «ού μα τον αμετέραι γενεαί παραδόντα τετρακτύν, παγάν αέναου φύσεως ρίζωμα τ’ έχουσαν» (όχι δεν θα μαρτυρήσω τα μυστικά της σχολής μας, μα τον παραδώσαντα στη ψυχή μας την τετρακτύν, πηγήν αενάου φύσεως έχουσαν βαθειές ρίζες, εδώ εννοεί τον Πυθαγόρα). Αυτή η μεγάλη προσωπικότητα που διέπρεψε κυρίως στην γεωμετρία και την αστρονομία (συμπαντικοί νόμοι) αν και στις μέρες μας είναι ευρέως γνωστός για το περίφημο θεώρημα του (Πυθαγόρειο θεώρημα), αναφέρθηκε και στην Ελληνική γλώσσα αποδίδοντας της την ιδιαιτερότητα ότι είναι συμπαντική γλώσσα και βασισμένη στους αριθμούς. Η πυθαγόρειος σκέψη καταλήγει στην αντιστοιχία κάθε γράμματος της ελληνικής αλφαβήτου με έναν αριθμό. Οι Πυθαγόρειοι απάντησαν στο ερώτημα «τί το σοφόν?» . Μοναδική απάντηση «ο αριθμός» ενώ στο δεύτερο σκέλος «τι δεύτερον εις σοφίαν» (δηλαδή τι έρχεται δεύτερο μετά τον αριθμό σε σοφία) απάντησαν :»o τοις πράγμασιν τα ονόματα θέμενος» (δηλαδή εκείνος που έδωσε τις ονομασίες σε κάθε πράγμα).
«Πάντα κατ αριθμόν γίγνονται» υποστήριζε ο Πυθαγόρας ο Σάμιος και δεν ήταν ο μόνος, καθώς πολλοί αρχαίοι Έλληνες υποστήριξαν ότι οι αριθμοί είναι η αρχή των πάντων. Σύμφωνα με τον Φιλόλαο (Στοβαίου) η φύση των αριθμών είναι γνωμική, ηγεμονικά και διδασκαλική, δηλαδή διαλογιζόμενοι και μεταχειριζόμενοι τους αριθμούς ως σύμβολα δυνάμεθα να αποκτήσουμε συνείδηση εννοιών εκτός των ορίων του ανθρωπίνου επιστητού. Ο Πλωτίνος (Εννεάδες) θεωρεί, ότι εκ του πλήθους των αντικειμένων ο νους αντιλαμβάνεται την ποσότητα, την ποιότητα και την κατηγορία των αριθμών που παράγουν τις έννοιες και τις ιδέες. Ο Αριστοτέλης (Μετά τα Φυσικά) προβαίνει στην απόδειξη ότι οι ιδέες είναι αριθμοί : «οι δε μη εισίν αριθμοί αι ιδέαι ουδ’ όλως οιόν τε αυτάς είναι, εκ τίνων γαρ έσονται αρχών αι ιδέαι». Ο Πλάτων (Τίμαιος) αναφέρει, ότι ο αριθμός είναι το αίτιο της παγκόσμιας αρμονίας και της παραγωγής των πάντων. Ο Πλούταρχος μας πληροφορεί (Στοβαίος) ότι ο Πυθαγόρας ανέπτυξε μεγάλη σπουδή προς τους αριθμούς. Τις γεννήσεις των ζώων, τις περιόδους κινήσεως των αστέρων, επιπλέον και τους θεούς ανήγε σε αριθμούς. Ο Συριανός, διδάσκαλος του Πρόκλου και διάδοχος της Πλατωνικής Ακαδημίας (Αριστοτέλης, Μετά τα Φυσικά), σχολιάζει ότι οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν τους αριθμούς ειδητικούς, ότι δηλαδή οι αριθμοί έχουν σημασία ενδεικτική του είδους, της ποιότητας και όχι μόνον της ποσότητας των όντων.
                  Τα γράμματα της Ελληνικής αλφαβήτου είναι 27 και όχι 24 καθώς σταδιακά τρία γράμματα έχουν καταργηθεί. Τα τρία σύμβολα είναι α) το στίγμα το οποίο ήταν ένα σύμπλεγμα του Σ και του Τ (το γνωστό μας στ δηλαδή – θα θυμάστε οι περισσότεροι πως παλιά λέγαμε πάω στην έκτη Δημοτικού δηλαδή στην ΣΤ), αλλιώς λέγεται και δίγαμα (Γ + Γ = 3+3 =6) το οποίο χρησιμοποιείτο από όλους τους Έλληνες και πρώτοι έπαψαν να το χρησιμοποιούν οι Ίωνες και οι εν Αττική κατοικούντες. Το χρησιμοποιούσαν σαν δίφθογγο στη θέση της Δασείας (Η) και προφερόταν σαν ου, υ, β, φ-ανάλογα την περιοχή. πχ ‘Ορώ – Fορώ. Β) το κόππα το οποίο βρισκόταν μεταξύ του π και του ρ και προφερόταν σαν «ελαφρύ» κάππα με την διαφορά ότι αυτό έμπαινε πριν το Ο και το Υ . πχ Κόπα έπαιρναν οι λέξεις Κόρινθος, κακός, κόρη κ.α. και γ) το σαμπί το οποίο ήταν σύμβολο της αρχαϊκής εποχής κυρίως εντοπισμένο στα Μικρασιατικά παράλια. Έμπαινε στη θέση των δυο Σ πχ. τεσσαράκοντα- τε»π»αράκοντα. Τα παραπάνω σύμβολα έχουν αφαιρεθεί περίπου το 300 π.Χ. και γι αυτό στην Νέα Ελληνική δεν αποδίδεται πάντα σωστά η αριθμοσοφία της αλφαβήτου. Η αντιστοιχία λοιπόν των 27 γραμμάτων στους αριθμούς καθώς και ο τρόπος που μετρούσαν στην Αρχαία Ελλάδα είναι η εξής : Α=1, Β=2, Γ=3, Δ=4, Ε=5, δίγγαμα ΣΤ=6, Ζ=7, Η=8, Θ=9, Ι=10, Κ=20, Λ=30, Μ=40, Ν=50, Ξ=60, Ο=70, Π=80, κόππα Q=90, Ρ=100, Σ=200, Τ=300, Υ=400, Φ=500, Χ=600, Ψ=700, Ω=800, σαμπί=900.
Ερχόμενοι στο σήμερα, οι αριθμοί αναλύονται πολύ προσεκτικά και έπειτα από μακρά έρευνα η σημασία τους γίνεται όλο και πιο γνωστή στο ευρύ κοινό διότι πολλοί ειδικοί αναλύουν τα σχετικά με τους αριθμούς καθώς και πως βασίζεται σε αυτούς η Ελληνική γλώσσα. Στους τομείς των Μαθηματικών, της Φυσικής και των άλλων επιστημών η σχέση των αριθμών με την Ελληνική γλώσσα, αποδεικνύει σοβαρά θεωρήματα μέσω της λεξαριθμικής θεωρίας και επιβεβαιώνει έτσι το γεγονός ότι η Ελληνική γλώσσα είναι η ανώτερη μαθηματική κατασκευή. Επίσης εκτός από τα πολλά παραδείγματα που αναλύονται για να γίνει πλήρως κατανοητή αυτή η έρευνα, δεν λείπει και η ανάλυση του κώδικα των Πυθαγορείων καθώς, όπως προαναφέρθηκε, ο σοφότατος πρόγονος μας είχε αναλύσει από τους πρώτους αυτήν την ιδιαιτερότητα των αριθμών και την σχέση τους με την Ελληνική αλφάβητο.
Δυστυχώς, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, από την κατάργηση των τριών γραμμάτων δεν μπορούμε στην Νέα Ελληνική να αποδώσουμε όλες τις λέξεις όπως πρέπει. Κάποια παραδείγματα όμως μας αποδεικνύουν αυτήν την τελειότητα της Ελληνικής γλώσσας. Αν κάνουμε το άθροισμα στους μονοψήφιους αριθμούς θα έχουμε σύνολο 45, στους διψήφιους 450 και στους τριψήφιους 4500 και τελικό σύνολο όλων των αριθμών 4995. Η λέξη «γράμμα» έχει σύνολο 185 και διαπιστώνουμε ότι 4995/185= 27. τυχαίο; Καθόλου αν αναλογιστούμε πως 4+9+9+5 μας βγάζει σύνολο και πάλι 27. Οι λέξεις «αριθμός», «μαθηματικά», «νόμος» και «ευθεία» βγάζουν το άθροισμα 430, λέξεις που είναι σχετικές μεταξύ τους!!! Γνωρίζουμε από την μυθολογία πως οι Ολύμπιοι θεοί έπιναν νέκταρ και έτρωγαν αμβροσία και έχουμε την λέξη «Ολύμπιος» που έχει άθροισμα 900 και διαπιστώνουμε «αμβροσία»=424 και «νέκταρ»=476 σύνολο 900!!!  Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να βγάλουμε και το άθροισμα ολόκληρων φράσεων σχετικών μεταξύ τους όπως « Tο μέγα Θηρίον» = 666 αλλά και πολλές άλλες φράσεις που βγάζουν σχετικά αθροίσματα παρόλο που λείπουν τα τρία γράμματα!!!
Τα παραδείγματα της αντιστοιχίας των αριθμών με τα γράμματα της Ελληνικής γλώσσας είναι πολλά όπως : μονάς (40+70+50+1+200=361 – 3+6+1=10 – 1), εν (5+50=55 – 5+5=10 – 1), άλφα (1+30+500+1=532 – 5+3+2=10 – 1), ενιαυτός (5+50+10+1+400+70+200=1036 – 1+3+6=10 – 1) και συνεχίζουμε με τους υπόλοιπους αριθμούς δυάς (4+400+1+200=605 – 6+5=11 – 1+1=2), τρεις (300+100+5+10+200=615 – 6+1+5=12 – 1+2=3) κτλ. , όμικρον (70+40+10+20+100+70+50= 360 όσες οι μοίρες του κύκλου). Α’ τετρακτύς: 4 (Δ), Β’ τετρακτύς: 10 (Α+Β+Γ+Δ = 1+2+3+4 = 10 = Ι)
10=1+0=1=ΕΝ (Μονάδα), Γ’ τετρακτύς: 36 (Β’ τετρακτύς + Ε + ς +Ζ + Η = 10+5+6+7+8 = 36), Α’ τετρακτύς + Β’ τετρακτύς + Γ’ τετρακτύς + Ε = 4+10+36+5 = 55 = 5+5 = 10 = 1+0 = ΕΝ. Όλες δηλαδή οι Ελληνικές λέξεις , κρύβουν την βαθύτερη σημασία τους και όλες είναι βασισμένες στους αριθμούς. Γι αυτό όταν λέμε αριθμοσοφία εννοούμε την σοφία που περικλείουν οι αριθμοί, δηλαδή κατά τον Πυθαγόρα οι λεξάριθμοι κτλ.
Είναι γνωστό πως τα μαθηματικά είναι η μόνη σταθερή επιστήμη (όλες οι άλλες μεταβάλλονται) και η άμεση σχέση των γραμμάτων του Ελληνικού αλφαβήτου με τους αριθμούς είναι αδιαμφισβήτητη. Δεν είναι τυχαίο αυτό που κάνουν στο εξωτερικό : να διδάσκουν την αρχαία ελληνική γλώσσα και να μην παύουν να λένε ότι έχει μαθηματική δομή και εμπεριέχει την μουσική αρμονία, όπως επίσης και ότι είναι η γλώσσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών- η μητέρα όλων των γλωσσών! (όλοι οι αστροφυσικοί παγκοσμίως ομιλούν την Αρχαία Ελληνική). Στην χώρα μας θα έπρεπε να την διδασκόμαστε σε αυτή της την μορφή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, θα βοηθούσε και στην εκμάθηση των ξένων γλωσσών καθώς όλες είναι μεταγενέστερες. Μία καλή κίνηση εκτός του ότι ήδη η Αρχαία Ελληνική διδάσκεται στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, είναι η επαναφορά του πολυτονικού συστήματος στην Νέα Ελληνική. Όμως αυτό είναι ένα ζήτημα που χωρά πολύ μεγάλη συζήτηση…

δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ» τεύχος 47 – 17 Σεπτεμβρίου 2011

 

THE MYSTIC CODE OF THE GREEK ALPHABET  (ΝΟΤΕ … ΤHE ARTICLE IS DIFFICULT TO BE TRANSLATED BECAUSE THE READER MUST HAVE THE BASIC KNOWLEDGE OF THE GREEK ALPHABET)

Our language, an invaluable treasure that we have inherited from our ancestors, has the appearance of thousands of years ago and is known as the mother of all languages. It is known that the Greek language has the most entries and that all other languages ​​based on it and not only. The Greek alphabet has another «specificity» is based on the numbers, ie the correlation of numbers and letters are unambiguous, which means each letter of the Greek alphabet corresponds to a single natural number (Pythagorean Arithmosofia). «The naming of beings is not at  random» as Plato says, and is absolutely fair to see how many words related to each other have the same sum.
Pythagoras of Samos, one of the greatest of the great Greek philosopher, natural scientist and great inventor, the numbers attributed metaphysical qualities, saying that they, numbers govern the movements of stars and that they hold a certain position in space. Pythagoras establishes the foundations of wisdom are four: the arithmetic, music, geometry, astronomy and stresses that the 4 is a sacred number. The Tetraktys, namely the four numbers 1,2,3,4, contained in the oath of the Pythagoreans, according to which: (will not to testify secrets of our faculty, but in the soul and its eternal nature of a source having deep roots here means Pythagoras). This great personality who excelled especially in geometry and astronomy (universal law), although nowadays it is widely known for his famous theorem (Pythagorean theorem), mentioned in Greek giving the distinction of being the universal language based on numbers. The Pythagorean thinking leads to match each letter of the Greek alphabet with a number. The Pythagoreans answered the question «what the wise;» . Only answer «number» in the second part of «what second in wisdom» (ie what comes second after the number of wisdom) replied: » names interned» (ie he who gave names to every thing).
                   «Always in number » advocated by Pythagoras of Samos, and was not alone, as many ancient Greeks claimed that the numbers are the beginning of everything. According to Philolaos (Stovaiou) the nature of the numbers is thought, hegemonic and teaching, that meditating treater and numbers as symbols we may become conscious concepts outside of the human absolute knowledge. Plotinus (nine) think that by the number of objects the mind perceives the quantity, quality and type of numbers they produce concepts and ideas. Aristotle (after the course) made the proof that ideas are numbers, Plato (Timaeus) reported that the number is the cause of world harmony and the production of everything. Plutarch informs us (Stobaeus) that Pythagoras developed a large study of the figures. The births of animals, periods of motion of stars in addition to the gods anige numbers. The Syrians, teacher of Proclus and heir of the Platonic Academy (Aristotle, after the course), says that the Pythagoreans called eiditikous numbers, that numbers are important indicator of the kind, quality, and not only the quantity of beings.
The letters of the Greek alphabet is 27 and not 24 and out three letters have been removed. The three symbols are: a) the position which was a cluster of S and T (f the familiar words – you will remember most of that old saying go to sixth grade ie F), otherwise called digama (C + C = 3 +3 = 6) which was used by all Greeks, and first stopped to use the Ionians and the inhabitants of Attica. It was used as a diphthong in the position of the CSCE (H) and pronounced like th, u, b, f, depending on the region. eg ‘I see – Foro. B) the qoppa which lies between p and r and pronounced as «light» kappa with the difference that was entered before the O and Y. eg Copa took the words Corinth, bad daughter, etc. and c) the clogs which was a symbol of the archaic period mainly localized to Asia Minor. Entered in place of the two S eg forty-te «p» peas. These symbols have been removed around 300 BC and therefore in Modern Greek not always correctly arithmosofia the alphabet. The match then the 27 letters of the numbers and how to count in Ancient Greece are as follows: A = 1, B = 2, ……………………… Saba = 900.
Coming in today, the numbers are broken down very carefully and after a long search their importance is becoming more known to the public because many experts analyze on the numbers and how those based on the Greek language. In the fields of mathematics, physics and other sciences the ratio of numbers with the Greek language, prove theorems by serious lexarithmikis theory and thus confirms the fact that the Greek language is the superior mathematical construction. Also apart from the many examples are analyzed to fully understand this research, it lacks the analysis of the code of the Pythagoreans and, as mentioned above, the more wise our ancestors were first analyzed by this peculiarity of numbers and their relation the Greek alphabet.
Unfortunately, as mentioned previously, the removal of three letters can not in Modern Greek to attribute all the words properly. Some examples, however, we show that the perfection of the Greek language. If we sum the single-digit numbers will have a total of 45, in double digits 450 and three-digit in 4500 and a final total of all the numbers 4995. The word «letter» has a total of 185 and find that 4995/185 = 27. coincidence? Not when you consider that 4 9 9 5 brings us all back 27. The words «number», «mathematics», «law» and «straight» take out the sum of 430, words that are related to each other! We know from the myth that the Olympian gods drank nectar and ate ambrosia and have the word ‘Olympian’ which is the sum 900 and see «ambrosia» = 424 and «nectar» = 476 total 900! In the same way we can jump and the sum of whole phrases related to each other as «The Great Beast ‘= 666 and many other phrases they put on totals despite missing three letters! (THE EXAMPLES ARE REFERRED TO THE GREEK LANGUAGE AND NOT IN ENGLISH)
Examples of the correlation of numbers with the letters of the Greek language is a lot like: single (40 70 50 1 200 = 361-3 6 1 = 10 – 1), in (5 +50 = 55-5 5 = 10 – 1), alpha (a = 1 30 500 532-5 3 2 = 10 – 1), eniaftos (5 1 50 10 70 400 200 = 1036 to 1 3 6 = 10 – 1) and continue with the remaining numbers dyas (4 400 1 200 = 605-6 5 = 11-1 +1 = 2), three (300 100 5 10 + 200 = 615-6 1 5 = 12-1 2 = 3), etc., oh (70 +40 +10 +20 +100 +70 +50 = 360 degrees are those of the cycle). A Tetraktys: 4 (D), B Tetraktys: 10 (A + B + C + D = 1 +2 +3 +4 = 10 = I)
10 = 1 +0 = 1 = IN (Unit) C Tetraktys: 36 (B Tetraktys + R + G + As + H = 10 +5 +6 +7 +8 = 36), A Tetraktys + B Tetraktys + C + E Tetraktys = 4 +10 +36 +5 = 55 = 5 +5 = 10 = 1 +0 = EN. All that the Greek words, hide the deeper significance and all are based on numbers. So when we say we mean arithmosofia wisdom surrounding the numbers, ie the Pythagoras lexarithmoi etc.
It is known that mathematics is the only stable science (all others vary) and the direct relationship between the letters of the Greek alphabet with the numbers are indisputable. It is no coincidence that they do abroad: to teach ancient Greek language and not cease to say it has mathematical structure and involves the musical harmony, as well as being the language of computers, the mother of all languages! (All astrophysicists worldwide speak Ancient Greek). In our country ought to learn this in the form of primary education, would help in learning foreign languages ​​and are all later. One good move except that already ancient Greek is taught in secondary education, is to restore the polytonic system in Modern Greek. But this is an issue that holds great debate …

published in the magazine «PHENOMENA» Issue 47 – September 17 2011