Updates from Αύγουστος, 2015 Toggle Comment Threads | Συντομεύσεις πληκτρολογίου

  • lithari 7:10 pm on 29/08/2015 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    ΣΤΟΝ ΑΙ. ΓΙΑΝΝΗ BΡΟΥΒΙΑΝΑ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΠΟΨΕ…Το μεγάλο όμως πανηγύρι του χωριού μας που κρατά μέχρι σήμερα, είναι το πανηγύρι τ’ Αϊ Γιαννιού, που γίνετε στις 29 Αυγούστου.Το πανηγύρι αυτό είναι πολύ παλιό, ίσως κρατάει πάνω από έναν αιώνα. Όσο και η ομώνυμη εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, που είναι και ο προστάτης του χωριού. 

    14.jpg

    1%20(2).jpg

    Αν αναρωτηθεί κανείς  γιατί ο Αϊ Γιάννης είναι προστάτης, αν και μακριά από  χωριό, η εξήγηση είναι αυτή:
    Παλιότερα οι Βρουβιανίσοι, παραχείμαζαν ως κτηνοτρόφοι οι περισσότεροι, στις όχθες του Αχελώου, κοντά στο γεφύρι, γύρω από τον Αϊ Γιάννη, στον κάμπο γενικότερα, τον οποίο  και καλλιεργούσαν.
    Όταν λοιπόν η περιοχή έγινε οικισμός, ( η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, αναφέρει για πρώτη φορά τα Βρουβιανά ως οικισμό της κοινότητας Σακαρετσίου, στην απογραφή του 1907) τότε κτίστηκε και η σημερινή εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Λέγετε ότι στο σημείο υπήρχε ξωκλήσι, χτισμένο από τον καπετάνιο της περιοχής πριν την επανάσταση,  τον Γιάννη Μπουκουβάλα, ο οποίος είχε εκεί το στρατηγείο του.

    Εκείνη την εποχή ξεκίνησε και το πανηγύρι, σαν ημερήσιο γλέντι στην αρχή, ανήμερα της γιορτής τ’ Αϊ Γιαννιού και γρήγορα εξελίχθητε σε μεγάλη «ζώοέμποροπανήγυρη».

    1%20(3).jpg

    Ο χρόνος που γινόταν το πανηγύρι, (τέλος καλοκαιριού), αλλά και ο χώρος, (σημείο σύνδεσης τεσσάρων Νομών), έδωσε μεγάλα πλεονεκτήματα στο πανηγύρι, που πολύ γρήγορα έγινε μεγάλο και ξακουστό. Αγκαλιάστηκε από πολύ κόσμο και για πολλές δεκαετίες κυριαρχούσε, έχοντας τα πρωτεία των πανηγυριών της περιοχής.
    Παλιότερα το πανηγύρι κρατούσε πάνω από μία εβδομάδα. Ξεκινούσε από 23-24 Αυγούστου και τελείωνε 30-31, με αποκορύφωμα  βέβαια την 29η Αυγούστου.

    Έτσι γινόταν τότε το πανηγύρι:
    α) η δημοπρασία:    Ένα με δύο μήνες νωρίτερα, το εκκλησιαστικό συμβούλιο έκανε τη δημόσια δημοπρασία για την ενοικίαση των θέσεων, για τα εμπορικά καταστήματα και μοιραζόταν ο χώρος, ανάλογα με τη ζήτηση και την πλειοδοσία των ενδιαφερομένων.
    β) η προετοιμασίες:  Λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το πανηγύρι, οι έχοντας εξασφαλίσει τη θέση και την ορχήστρα, οργάνωναν το χώρο.
    Έφτιαχναν τα απαιτούμενα ΄΄τσιατούρια΄΄ (κιόσκια), τα οποία ήταν σκέπαστρα με κλαδιά από πουρνάρια ή φιλίκια, με φτέρες, αντίσκηνα ή και τσίγκια μερικές φορές, γιατί έπιανε και καμιά μπόρα συνήθως και τους τα έκανε «θάλασσα».
    Έφτιαχναν και ένα πάγκο που ήταν το σημείο που ξεχώριζε το μαγαζί από τη σάλα και ήταν και ο πάγκος εργασίας τους. Από εκεί θα περνούσε πρώτα ότι ήταν να σερβιριστεί.
    Κατασκεύαζαν και μια εξέδρα με σανίδια, που ήταν το πατάρι (πάλκο) των μουσικών.
    Τα καθίσματα ήταν καρέκλες καφενείου και πάγκοι από σανίδια και καδρόνια. Τα τραπέζια ήταν και αυτά με τον ίδιο τρόπο κατασκευασμένα, αλλά φυσικά σε σχήμα τραπεζιού.
    Οι εστιάτορες έφτιαχναν τα δικά τους μαγαζιά.
    Ένα μικρό χώρο περιφραγμένο με κλάρες, στον οποίο έφτιαχναν ένα πάγκο για τα σερβίτσια, το ψωμί και τις προμήθειες. Μία ή δύο γούρνες, που άναβαν φωτιά και έβαζαν τα καζάνια με τα φαγητά.
    Ανήμερα του Αϊ Γιαννιού έβραζαν συνήθως φασόλια ή φακές, γιατί αυτή η μέρα για τους χωριανούς μας,  ήταν και είναι μεγάλη νηστεία. Τις άλλες μέρες έβραζαν και κάνα κοψίδι.
    Λίγο πιο πέρα είχαν και τις βαρέλες με το νερό, που μέχρι να γίνει η στέρνα το κουβαλούσαν από το ποτάμι.
    Το ίδιο γινόταν και με τις ψησταριές, που συνήθως ήταν η συνέχεια των εστιατορίων και όλα αυτά, στο πίσω μέρος του μαγαζιού και της ορχήστρας.

    Ο φωτισμός ήταν  λυχνάρια στην αρχή, μετά λάμπες πετρελαίου, αργότερα ασετιλίνης (λουξ), γεννήτριες ηλεκτρικού ρεύματος τελευταία, ώσπου έφτασε και στον Αϊ Γιάννη το ηλεκτρικό ρεύμα.

    Χώροι υγιεινής φυσικά δεν χρειαζόταν, καθώς  ο χώρος διέθετε φυσικές εγκαταστάσεις, με τα τόσα πολλά παλιούρια τριγύρω.

    Τα υπόλοιπα εμπορικά καταστήματα, ήταν από μόνα τους έτοιμα.
    Αρκούσε μόνο ο ίσκιος μιας αγραπιδιάς, μια τέντα ή ένα αντίσκηνο, για να απλώσει την πραμάτεια του και να αρχίσει το αλισβερίσι. Δίνανε  και αυτοί ενοίκιο για τον χώρο που θα εκμεταλλευόταν, ποσό  το οποίο καθοριζόταν από το εκκλησιαστικό συμβούλιο.

    Τριγύρω από τη λάκα του κύριος πανηγυριού, ήταν χώρος που στάλιζαν και ξενυχτούσαν τα ζώα που ήταν για πούλημα. Πρόβατα, γίδια, άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια, γελάδια.

    γ) η έναρξη:  αφού όλα ήταν έτοιμα άρχιζε το πανηγύρι, με τα παζάρια και τις αγοραπωλησίες των ζώων, στις 23-24 Αυγούστου όπως προαναφέραμε.
    Έμποροι από τις γύρω περιοχές, έκαναν σκληρές διαπραγματεύσεις και παζάρια με τους κτηνοτρόφους της περιοχής, σχεδόν όλες τις μέρες, ώσπου να βρεθεί η μέση λύση και να επιτευχθεί η συμφωνία.
    Επίσης γινόταν και πολλές τράμπες σε ζώα (ανταλλαγές), π .χ.    «μπλάρ φουρτιάρκου με βόιδ καματερό». Κ.τ.λ.  Σε αυτές κυριαρχούσαν οι τσιγγάνοι, αλλά και εμείς είχαμε, τον  μέγα μεσίτη   τραμπαδόρο, το συγχωριανό μας Σπύρο Μουτσώκο  (τον πελεπίδα)!!
    Έτσι  μέχρι την παραμονή το βράδυ, είχε πουληθεί σχεδόν το 90% των ζώων και οι κτηνοτρόφοι, ήταν έτοιμοι και τσεπωμένοι, για να γλεντήσουν και να κάνουν τις αγορές τους από τα εμπορικά καταστήματα.

    Την παραμονή το βράδυ και κάποιες φορές και την προπαραμονή, άρχιζαν τα προεόρτια της μεγάλης γιορτής.
    Ο κόσμος μαζευόταν στα μαγαζιά που είχαν ορχήστρα και το γλέντι και ο χορός ξεκινούσε και διαρκούσε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Μέχρι να βαρέσει ο ήλιος όπως έλεγαν.
    Ο συναγωνισμός ήταν πολλές φορές μεγάλος και καμιά φορά γινόταν και καμιά μικροπαρεξήγηση. Όμως με τη μεσολάβηση των γεροντότερων, δινόταν πάντα η σωστή λύση. Ο σεβασμός προς τους γέροντες ήταν πάντοτε πολύ μεγάλος.
    Τα  μουσικά όργανα στις κομπανίες ήταν, βιολί, κλαρίνο, ντέφι (παραδοσιακό), κιθάρα, πιο σπάνια και σαντούρι. Αργότερα βέβαια έκαναν την εμφάνισή τους και όργανα που ουδεμία σχέση έχουν με την μουσική παράδοση του τόπου μας, όπως:  αρμόνια, ηλεκτρικές κιθάρες και ντραμς.
    Συνήθως τα συγκροτήματα ήταν τοπικά, από τα γύρω χωριά  του Βάλτου, της Ευρυτανίας, Καρδίτσας και Άρτας. Αργότερα  όταν φτιάχτηκε ό δρόμος, ερχόταν συγκροτήματα και από πιο μακριά.  Άραγε αυτά κατάφεραν να μας  διασκεδάσουν με εκείνο το μοναδικό τρόπο, που οι τοπικοί εκείνης της εποχής γνώριζαν καλύτερα απ’ τον καθένα και ας μην ήταν σπουδαίοι δεξιοτέχνες και μουσικοί;!!!
    Παλιότερα, όταν δεν υπήρχε ρεύμα και ηχητική υποστήριξη, η δουλειά των μουσικών ήταν πολύ σκληρή. Έπαιζαν και τραγουδούσαν, ώρες ατελείωτες, ακόμα και 2-3 μέρες καμιά φορά, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να ακουστούν και να διασκεδάσουν τον κόσμο.
    Τα πράγματα αργότερα όταν εμφανίστηκαν οι γεννήτριες  ρεύματος και στη συνέχεια το ηλεκτρικό ρεύμα,  με μικροφωνικές, ενισχυτές, ηχεία και μικρόφωνα, έγιναν πιο εύκολα για εκείνους, αλλά πιο δύσκολα για εμάς, που καμιά φορά το παρακάνουν και μας ξεκουφαίνουν.
    Ας γυρίσουμε όμως πάλι στο πανηγύρι.
    Ανήμερα λοιπόν τ’ Αϊ Γιαννιού ήταν η κορυφαία μέρα του πανηγυριού, αλά και του χωριού.
    Νωρίς το πρωί μαζευόταν 3-4 ή και παραπάνω καμιά φορά παπάδες, για να τελέσουν τη θεία λειτουργία. Η συρροή του κόσμου ήταν μεγάλη. Πολύς κόσμος από τα γύρω χωριά ερχόταν, είτε ως προσκυνητές είτε ως πανηγυριώτες.
    Μετά τη θεία λειτουργία, άρχιζε το ημερήσιο πανηγύρι.
    Η λάκα του Αϊ Γιάννη είχε είδη μετατραπεί σε ένα μεγάλο «εμπορικό κέντρο» και ο κόσμος έμοιαζε σαν μια μεγάλη διαδήλωση.
    Αυτή η μέτρα ήταν αφιερωμένη, εκτός από τον Άγιο και το γλέντι και στο εμπόριο. Τι ήθελε κανείς και δεν θα το έβρισκε; ρουχισμό, είδη προικός, κουζινικά, παιχνίδια, εργαλεία, κουδούνια, κυπριά, τσιουκάνια και ότι άλλο μπορούσε κανείς να χρειαστεί.
    Υπήρχαν και προϊόντα της γης, ντόπιας παραγωγής, όπως τάι, ρίγανή, διάφορα ζαρζαβατικά, ακόμα και φρούτα.
    Παράλληλα με το εμπόριο λειτουργούσε και το καλλιτεχνικό. Λίγο μετά τη θεία λειτουργία, αρχίζανε και τα όργανα να παίζουν, διαδικασία για το χορό η γνωστή, με σειρά χορού που κρατούσαν οι οργανοπαίχτες.
    Το ποτό που κυριαρχούσε ήταν παλιότερα το ούζο και αργότερα η μπύρα. Τις μπύρες της κρατούσαν δροσερές, αρχικά σε γούρνες με νερό και μετέπειτα σε βαρέλια με παγοκολόνες.
    Τα κεράσματα από παρέα σε παρέα δεν έλειπαν. Πολλές φορές όμως προτιμούσαν  να κεράσουν την παρέα ή το χορευτή όταν έμπαινε στο χορό, λέγοντας χαρακτηριστικά «κέρνα το χορό ή βάλε μια γύρα (τα ποτά) στο χορό». Βέβαια τον τελευταίο καιρό που όλα άλλαξαν, ανοίγονται μέχρι και κιβώτια σαμπάνιες. Αυτό είναι βλέπετε το κέρασμα της σημερινής εποχής και ας μην το πίνει κανένας.

    Κατά τη διάρκεια του γλεντιού ήταν η καλύτερη ευκαιρία, για να κλείσουν αρκετά συνοικέσια.
    Οι νέοι του χωριού ή των γειτονικών χωριών, που ήταν σε ηλικία γάμου, ετοιμαζόταν ολόκληρο το χρόνο, για να είναι πανέτοιμοι τη μέρα αυτή.
    Φροντίζανε να έχουνε καινούρια φορεσιά, καλοχτενισμένο μαλλί, κόντρα ξύρισμα και φυσικά στριμμένο τσιγκελωτό μουστάκι, στο οποίο βάζανε και ΄΄μαντέκα΄΄ (τζελ της εποχής) για να στέκετε όρθιο.
    Πήγαιναν συνήθως καβάλα σε άλογο ή μουλάρι, που και αυτό ήταν περιποιημένο, με καινούριο σαμάρι ή σέλα, καπίστρι με χάντρες και διάφορα χαϊμαλιά, ώστε ζώο και αναβάτης να  εντυπωσιάσουν.
    Τα κορίτσια επίσης φορούσαν τα καλύτερα τους ρούχα, συνήθως ανοιχτά χρώματα, γιορτάνια (γυναικείο κεντητό ένδυμα)  και πλουμπίδια (στολίδια), για να εντυπωσιάσουν και αυτές με τη σειρά τους, τους υποψήφιους γαμπρούς.
    Οι χοροί που χόρευαν οι άντρες ήταν κύριος τσάμικο, κλειστό, στα τρία και καμιά φορά βουλγάρικο. Οι γυναίκες χόρευαν πιο στρωτούς χορούς, συρτούς, καγγέλια, στα τρία, και ελαφριά τσάμικα.
    Στη διάρκεια του χορού ο εντυπωσιασμός, εκτός από τις χορευτικές ικανότητες του καθενός, ολοκληρωνόταν με την επίδειξη οικονομικής δύναμης, ανάλογα με τα χρήματα που χαλούσαν σε κεράσματα και έριχναν στους οργανοπαίχτες.
    Από εδώ και πέρα αναλάμβαναν  πλέον οι προξενητάδες, να έχει αίσιο τέλος η δουλειά, να κλείσει δηλαδή το προξενιό, αφού είδανε ότι ήταν να δούνε και η προσπάθεια εντυπωσιασμού είχε ολοκληρωθεί.
    Αργά το απόγευμα, όλοι είχαν γλεντήσει και ο κόσμος άρχιζε να αραιώνει.  Λίγο πριν το σούρουπο οι μαγαζάτορες άρχιζαν να μαζεύουν την πραμάτεια τους. Το πανηγύρι όμως δεν τελείωνε ακόμα, γιατί παρέμεναν αρκετοί μερακλήδες, που συνέχιζαν το γλέντι όλη τη νύχτα και πολλές φορές ως το απόγευμα της επόμενης μέρας.

    Αυτά όμως γινόταν παλιά. Τα τελευταία χρόνια το πανηγύρι άλλαξε μορφή. Κρατάει μόνο 1-2 μέρες και έχει πλέον τη μορφή μιας πολιτιστικής εκδήλωσης.
    Αυτό είναι αποτέλεσμα της λεγόμενης εξέλιξης. 15.jpg

    Σήμερα βέβαια εξελίχτηκε και ο χώρος. Πλέον έχει μόνιμο σκέπαστρο, στρωμένο δάπεδο, εγκαταστάσεις υγιεινής, πρόσβαση σε νερό και ηλεκτρικό.
    Όλα αυτά μετά από μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλε ο τοπικός σύλλογος, το εκκλησιαστικό συμβούλιο και  πολλοί άλλοι συγχωριανοί μας.
    Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια γίνετε μια πολύ καλή προσπάθεια από αρκετούς συγχωριανούς μας, με μπροστάρηδες το σύλλογο και την εκκλησία, να ξαναζωντανέψουν το πανηγύρι που τα τελευταία χρόνια άρχισε να «σβήνει» χρόνο με το χρόνο.

    Όπως κάθε εποχή και κάθε τόπος έχει τα δικά του δρώμενα, έτσι και το χωριό μας έχει το δικό του γεγονός.

    Το πανηγύρι τ’ Αϊ Γιαννιού,  αποτελεί στοιχείο πολιτισμού και για  τους μεγαλύτερους, αποτελεί πλέον μια γλυκιά ανάμνηση και νοσταλγία, έτσι όπως αυτό γινόταν παλιότερα.

    Advertisements
     
  • lithari 10:30 am on 27/08/2015 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    Κοιτάξτε ποιοι μας έρχονται!!! Μας προστατεύουν ή μας παραφυλάνε; Γιατί η ΝΑSA μας το αποκρύπτει; (ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΒΙΝΤΕΟ),,, 

    astroploia

    Ξένα αστρόπλοια ασύλληπτου βάρους και κατασκευής, τροχιοδρομούν γύρω από την Γη με εκατομμύρια μίλια την ώρα…. αλλάζουν μορφές,

    μεταμορφώνονται…

    Είναι μέλη κάποιας διαστρικής κοινότητας; Τι καραδοκούν; Μας αγνοούν ή μας γνωρίζουν; Μας προστατεύουν ή μας παραφυλάνε;

    Ο John Lenard Walson είναι ένας ερασιτέχνης αστρονόμος και αστροφωτογράφος. Έχει εφεύρει μία συσκευή μέσω της οποίας και του τηλεσκοπίου του είναι σε θέση να ανιχνεύει, να εντοπίζει και να «συλλαμβάνει» αστρόπλοια εξωγήινων νοήμονων πολιτισμών που κάνουν διαπλανητικά και διαστρκά ταξίδια, περνώντας από την «γειτονιά» μας.

    ===============================================

    Φίλοι αναγνώστες,
    ΤΟ ΝΑ ΑΡΜΕΓΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΛΑΓΙΑΖΗΣ ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΙΝΑΙ
    ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΥΚΟΛΟ. ΕΜΑΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
    ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΒΟΣΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΝΕΜΕΤΕ !!!
    =BY=f.b=BOSKO΄=VOSKOS
    Φίλοι αναγνώστες.
    Βρίσκεστε σ΄αυτό το ιστολόγιο με δική σας ευθύνη .
    Ενδεχομένως κάτι που θα διαβάσετε εδώ μπορεί να το
    θεωρήσετε ύβρη ή να σας θίξει ή να σας προσβάλλει.
    Θα πρέπει να γνωρίσετε πως δεν έχουμε καμία τέτοια πρόθεση .
    Έχοντας λοιπόν αυτό υπ΄όψιν οι επιλογές σας είναι δύο :
    α) ή να φύγετε απ΄το ιστολόγιο αυτό , διακόπτοντας την
    ανάγνωσή του ,ώστε να αποφύγετε πιθανή προσβολή των
    ηθικών , θρησκευτικών ή άλλων αξιών σας , ή β) να παραμείνετε,
    αποδεχόμενοι πως ότι και να διαβάσετε δεν θα σας προσβάλλει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο .
    Εμείς απ΄την μεριά μας θα προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε και να προβάλουμε τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες , έχοντας πάντα ως γνώμονα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αλήθεια .
    ΕΠΙΣΗΣ:
    1.Τα δημοτικά αθάνατα δημοτικά μπορεί η δεν συμφωνούν πλήρως με τις απόψειςτου άρθρου.
    2.Επισημαίνουν ώμος στου φίλους του μπλοκ τα παρακάτω.
    3.Η ενημέρωσης-μάθηση, είναι ιερή υποχρέωση καθενός από εμάς.
    4.Η οποίες Αποψις του άρθρου εκφράζουν το συντάκτη του, ο όποιος και αναφέρετε .
    5.Την ευθύνη στα κείμενα που αναρτούνται στο
    https://boskotsopanhs.wordpress.com/ φέρει ο υπογράφων ,ή η πηγή, και δεν αποτελούν απαραίτητα θέση και άποψη του παρόντος ιστολογίου.
    6.Σκέψης, κρίση, απόψεις, επιδίωξη κάθε μορφής μήδε αυτής καθεαυτής της ατομικής προβολή, η με σκοπό αλλότριο η αλά αίτια η άλλης αίτιας, μήδε και του οικονομικού στόχου η του αυτό κάθε αυτό ως στόχο προσωπικό οικονομικό κέρδους η εκ Άλου σκοπού οικονομικού η μέσο η συκοφαντικής δυσφημίσεως η επιχειρηματικής δυσφημίσεως η προσπάθεια αλλοίωσης η ολικής αλλοίωσης πραγματικών περιστατικών η γεγονότων επί σκοπού παραπλάνησης με στόχος το προσωπικό όφελος , η το οποιοδήποτε απορρέων όφελος η κέρδος, μήδε του οικονομικού από οιαδήποτε αφορμή η σκοπό μέσο η αιτιατό η αλλοτρίωση  απαξίωση αξιών η θεσμών,  μήδε και Tου προσωπικού η ατομικού συμφέροντος επί τοu συγκεκριμένου άρθρου ουδεμία σχέση έχουν τα δημοτικά αθάνατα δημοτικά οπουδήποτε και προέρχεται και απορρέουν .-
    7.Η δημοσιοποίηση άρθρων έχει ως σκοπό μονό και μονό την ενημέρωση-μάθηση και τίποτα λιγότερο η περισσότερο.-
    8.ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ-ΔΗΛΩΣΗ ΟΤΙ¨
    ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ Η ΑΛΛΟ ΟΦΕΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΔΕΝ
    ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ
    ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΣΕΛΙΔΑ.
    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ Η ΑΛΛΗ ΕΚΛΥΣΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΓΙΑ ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΓΡΑΦΕΤΕ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕ ΚΑΙ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.-
    […(( Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων (άρθρο 19 παρ. 1, 2) Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να έχει την άποψη του χωρίς καμία παρέμβαση. πρέπει να έχει το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης. Aυτό περιλαμβάνει και το δικαίωμα του καθενός να αναζητά, να γράφει και να μεταδίδει οποιεσδήποτε πληροφορία και ιδέες ανεξαρτήτως, ελεύθερη έκφραση της σκέψης ανεξάρτητα από τη λογοκρισία η άδεια, δόγματα. διαφορετικών πεποιθήσεων θρησκειών, κτλ Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει καμία ανάγκη για δυσφήμηση, επικρίσεις βωμολοχίες, είναι έγκλημα εναντίον της τιμής του καθενός…))…]
    “Οι απόψεις του ιστολόγου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου”

    ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗΝ ΓΡΙΝΙΑ. ΤΑ ΝΕΥΡΑ. ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ . ΜΑΛΩΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΛΕΥΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΚΑΤΙ!!! ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΝΑ ΦΑΒΑΣΑΙ... ΑΥΤΗ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ!!!

    ===========================================

    Το βίντεο που ακολουθεί είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτικό και το αναλύει ο John Maynard της Υπηρεσίας Άμυνας και Πληροφοριών (DIA) . Και σκεφτείτε το εξής: Αν ο κύριος John Lenard χωρίς καμία χρηματοδότηση, με μία απλή ευρεσιτεχνία καταφέρνει και «πιάνει» αστρόπλοια στο διάστημα… φανταστείτε τι «βλέπει» η NASA και τα αποκρύπτει μια χαρά ! ! !

    Το ερώτημα είναι το εξής: Αυτά τα αστρόπλοια είναι απλά περαστικά; Μήπως κάπου εδώ-τριγύρω-εκεί-εξώ υπάρχει κάποιο σημείο συνάντησης; Είναι κόμβος; Μήπως είναι παρατηρητήριο; Συνωμοτούν εναντίον μας; Κι αν ναι τι σκοπεύουν;

    Μήπως είναι «δικάς μας»; Μήπως μας προστατεύουν; Κι αν ναι… από τι, από ποιούς;

    Γιατί οι γήινοι τεχνητοί δορυφόροι μας είναι στραμμένοι προς τα έξω;…

    Ερωτήματα πολλά…

    Κανείς δεν γνωρίζει να μας πει… ή απλά αποκρύπτεται…

    Και όσοι ξέρουν, σιωπούν….

    Απολαύστε το video:

    diadrastika.com

     
  • lithari 7:55 am on 27/08/2015 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    Βίος Αγίου Φανουρίου του Μεγαλομάρτυρα 

     Βίος Αγίου Φανουρίου του Μεγαλομάρτυρα
    Ο Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς και Νεοφανής τιμάται από την Εκκλησία μας στις 27 Αυγούστου

    Zoom in (real dimensions: 528 x 742)Εικόνα

    Η Ανεύρεση της Εικόνας
    Τον καιρό πού οι Αγαρηνοί κατέλαβαν την νήσο Ρόδο θέλησαν να οχυρώσουν και πάλι το όμορφο νησί και να ξαναφτιάξουν τα τείχη της πόλης, τα όποια είχαν καταστραφεί σε
    πολλά σημεία από τις αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις.
    Προς το νότιο μέρος του φρουρίου της πόλης πού ήτο και κατεστραμμένο υπήρχαν πολλά μισογκρεμισμένα σπίτια και προς τα εκεί εστράφησαν οι κατακτηταί να πάρουν πέτρες
    για τις ανάγκες του φρουρίου. Πήραν λοιπόν μαζί τους και πολλούς χριστιανούς, σαν εργάτες και άρχισαν να σκάβουν τα ερείπια. Εκεί μέσα ανακάλυψαν καταπλακωμένη μια
    ωραιοτάτη εκκλησία και πλήθος εικόνων, πού ήσαν όμως πολύ κατεστραμμένες και δεν μπορούσε κάνεις να διακρίνει λεπτομέρειες, παραστάσεις ή γράμματα.
    Ξαφνικά όμως καθώς σκάλιζαν οι εργάτες μέσα στο ναό βρήκαν μια θαυμάσια, ολοκάθαρη και άφθαρτη εικόνα, πού έμοιαζε σαν να είχε αγιογραφηθεί την ίδια ημέρα. Και αυτό
    είναι μια πρόσθετη απόδειξη ότι η ανεύρεση δεν ήταν τυχαία αλλά δωρεά του Θεού. Η Εικόνα έγραφε επάνω «Άγιος Φανούριος»

    Zoom in (real dimensions: 697 x 768)Εικόνα
    Zoom in (real dimensions: 200 x 241)Εικόνα
    Zoom in (real dimensions: 200 x 233)Εικόνα

    Στρατιωτικός και ομολογητής Χριστού
    Ας εκθέσουμε λοιπόν το Συναξάρι του αγίου Φανουρίου, όπως συνάγεται από τις παραστάσεις της εικόνας του:
    Στα πλαίσια, φαίνεται, ενός από τους πολλούς διωγμούς των Ρωμαίων αυτοκρατόρων κατά των χριστιανών, συνελήφθη και ο στρατιωτικός Φανούριος με την κατηγορία ότι δεν
    σέβεται και δεν θυσιάζει στους θεούς πού επέβαλε το τότε καθεστώς. Οδηγήθηκε για το λόγο αυτό ενώπιον του αρμόδιου δικαστή, ο οποίος τον υπέβαλε σε σχετική ανάκριση.
    Ο Φανούριος ομολόγησε τη χριστιανική του πίστη. Αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στους ειδωλολατρικούς θεούς και διακήρυξε αφοσίωση στον μόνο αληθινό Θεό.
    Αφού ο δικαστής ανακριτής είδε την εμμονή του αγίου στην πίστη του, κατά την τακτική πού ακολουθούσαν την εποχή των διωγμών, παρέδωσε το χριστιανό ομολογητή σε δήμιους
    για να τον «συνετίσουν». Πρώτο μαρτύριο ήταν κατά την εικονογραφική παράσταση το χτύπημα της κεφαλής του αγίου Φανουρίου με πέτρες εκ μέρους των δημίων. Το υπέμεινε
    χωρίς διαμαρτυρίες και γογγυσμούς, για τη δόξα του ονόματος του Κυρίου.

    Η οδός των μαρτυρίων
    Διαπιστώνοντας ο δικαστής ότι όχι μόνο δεν κάμπτεται ο γενναίος αθλητής του Χριστού στην πρώτη αυτή δοκιμασία, αλλά με παρρησία υπομένει, δοξολογώντας τον Κύριο και
    Θεό του, δίνει εντολή να συνεχιστούν τα μαρτύρια με πιο άγριο τρόπο. Και σ’ αυτό ήταν εξασκημένοι και έμπειροι οι βασανιστές των αγίων της Πίστεως. Σύμφωνα λοιπόν με τις
    υπόλοιπες παραστάσεις της εικόνας πού βρέθηκε, ακολούθησαν τα έξης, στη μακρά οδό του μαρτυρίου του αγίου Φανουρίου:

    Zoom in (real dimensions: 187 x 223)Εικόνα

    Τον ρίχνουν καταγής και τον χτυπούν με ξύλα, μαστίγια και ρόπαλα, ενώ ο μεγαλομάρτυς τα αντιμετωπίζει ημίγυμνος με καρτερία, χωρίς φωνές και ικεσίες να τον λυπηθούν.
    Η γαλήνη είναι αποτυπωμένη στο πρόσωπο του. Και η ψυχή του ασφαλώς θα βρίσκεται κοντά στον αρχηγό της πίστεως και τελειωτή Ιησού.

    Zoom in (real dimensions: 200 x 209)Εικόνα

    Στην επόμενη παράσταση εμφανίζεται να τον έχουν κλεισμένο στη φυλακή. Όχι όμως σε ησυχία. Διότι δύο από τους φρουρούς της τον έχουν ξαπλώσει και ξεσχίζουν το σώμα του
    με ειδικά σιδερένια νύχια. Αυτό ήταν ένα αυτό τα συνηθισμένα μαρτύρια στα οποία υπέβαλαν κατά την περίοδο των διωγμών τους χριστιανούς. Και αφού τους ξέσχιζαν τις σάρκες,
    έριχναν στις πληγές καυτό λάδι ή αλάτι, ή τις έκαιγαν με αναμμένες λαμπάδες, προκαλώντας αφόρητους πόνους και προσπαθώντας να κάμψουν την πίστη των χριστιανών.
    Μετά από το μαρτύριο τούτο αφέθηκε για λίγο ο άγιος στη φυλακή, προφανώς για να ξανασκεφθεί όχι μόνο τις απειλές του δικαστή αλλά και τις υποσχέσεις του.

    Zoom in (real dimensions: 200 x 243)Εικόνα

    Στην πέμπτη λοιπόν παράσταση ο φυλακισμένος άγιος Φανούριος, οντάς αποφασισμένος για το τελικό μαρτύριο, δεν σκέπτεται τιμές και αξιώματα. Προσεύχεται, ζητώντας τη
    χάρη και την ενίσχυση του Θεού, ώστε να «μείνει πιστός άχρι θανάτου».

    Zoom in (real dimensions: 200 x 245)Εικόνα

    Ακολουθεί νέα προσαγωγή του ενώπιον του δικαστή, με την παρουσία φρουρών. Ανακρίνεται και πάλι. Ομολογεί με θάρρος την πίστη του. Δεν πείθεται στα επιχειρήματα της
    εξουσίας. Αντίθετα, μιλάει με πειθώ και παρρησία για τον Ιησού Χριστό και τη σωτηρία πού έφερε στους ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν σ’ αυτόν. Η όλη στάση του φανερώνει
    ότι με θάρρος αντιμετωπίζει και τα απειλούμενα νέα βασανιστήρια, αλλά και το τελικό μαρτύριο.

    Zoom in (real dimensions: 187 x 255)Εικόνα

    Η συνέχεια παρουσιάζεται στην επόμενη απεικόνιση. Μέσα στη φυλακή ή το προαύλιο της ο άγιος Φανούριος εμφανίζεται δεμένος στα χέρια και τα πόδια σε κατακόρυφο ξύλο,
    ενώ δύο από τους φρουρούς δεσμώτες κατακαίνε τα πλευρά του, προκαλώντας πόνους, παρόλο πού ο μάρτυς τους υπομένει με καρτερία και από την όλη στάση του δεν δείχνει
    να τους υπολογίζει. Το πρόσωπο του είναι ιλαρό και ασφαλώς η σκέψη και η καρδιά του βρίσκονται κοντά στον Κύριο.

    Zoom in (real dimensions: 200 x 232)Εικόνα

    Η υπομονή του αγίου στα μαρτύρια εξαγρίωνε όλο και περισσότερο το δικαστή, αλλά και τους δήμιους του. Και από τα ελαφρότερα τον υπέβαλαν σε πλέον επώδυνα βασανιστήρια,
    ελπίζοντας ότι στο τέλος θα δειλιάσει, θα σκεφτεί τη νεότητά του, θα καμφθεί το φρόνημά του και θα απαρνηθεί τη χριστιανική του ιδιότητα, για να κερδίσει τη ζωή του. Έτσι τον
    υπέβαλαν στο μαρτύριο του τροχού. Τον έδεσαν δηλαδή ημίγυμνο σ’ ένα μάγκανο (τροχό) με καρφιά, ενώ και στο έδαφος είχαν τοποθετήσει αιχμηρά σίδερα πού εξείχαν προς τα
    πάνω. Καθώς λοιπόν γύριζαν το μάγκανο αυτό, ξεσχίζονταν οι σάρκες του μάρτυρα, τόσο από κάτω όσο και από τα καρφιά του τροχού. Αλλά ούτε και το φρικτό αυτό μαρτύριο τον
    λύγισε.

    Zoom in (real dimensions: 186 x 241)Εικόνα

    Έτσι προχώρησαν στο επόμενο, όπως απεικονίζεται στην ένατη κατά σειράν παράσταση: Τον έριξαν σε βαθύ λάκκο, μες στον οποίο υπήρχαν αγριεμένα και νηστικά θηρία, με
    σκοπό να τον κατασπαράξουν. Αλλ’ ώ του θαύματος! Η προστασία και χάρη του Θεού δεν επέτρεψε στα θηρία να επιτεθούν στον μάρτυρα του Κυρίου. Τού φέρθηκαν σα να ήταν
    εξημερωμένα, προκαλώντας το θαυμασμό και την απορία των δημίων και του ίδιου του δικαστή.
    Ο φανατισμός τους όμως ήταν τόσο ανεξέλεγκτος, πού αντί να προβληματιστούν και να ενδιαφερθούν για την όντως αλήθεια της χριστιανικής πίστεως, συνέχισαν το βασανισμό
    του αγίου Φανουρίου. Με νέο μαρτύριο: Τον ξάπλωσαν στη γη και έβαλαν πάνω στο εξασθενημένο από τα σκληρά βασανιστήρια σώμα του βαριά πέτρα, πιστεύοντας πώς αυτό
    θα έθετε τέρμα στη ζωή του. Και πάλι απατήθηκαν, αφού ο Ιησούς Χριστός, στον οποίο δεν έπαψε ο μάρτυς να προσεύχεται, τον προστάτεψε, δίνοντάς του αντοχή και δύναμη για
    να σηκώσει τη βαριά πέτρα.

    Zoom in (real dimensions: 200 x 253)Εικόνα

    Τότε ο δικαστής κάνει μία τελευταία, απεγνωσμένη προσπάθεια, πού παριστάνεται στην ενδέκατη ένθετη εικόνα: Δίνει εντολή και οδηγείται ο άγιος Φανούριος δεμένος μπροστά
    σε ειδωλολατρικό βωμό, παρακινείται δε για ύστατη φορά να θυσιάσει. Πλην μάταιος ο κόπος. Έπειτα από τόσα μαρτύρια και πίεση, στην οποία ανταπεξήλθε με καρτερία και
    ηρωισμό, πού μόνο στους γενναίους αθλητές της πίστεως συναντά κανείς, ήταν αδύνατο πλέον να προδώσει τον Κύριο και Θεό του για χάρη ειδώλων που ήταν «έργα χειρών
    ανθρώπων». Με κατηγορηματικό τρόπο αρνήθηκε να θυσιάσει. Στην παράσταση εμφανίζεται να κρατά αναμμένα κάρβουνα. Θα του ήταν αρκετό να τα βάλει με θυμίαμα στο
    βωμό και να θεωρηθεί έτσι ότι προσφέρει θυσία. Όμως προτίμησε να καίγονται οι παλάμες του!

    Zoom in (real dimensions: 190 x 233)Εικόνα

    Η τελείωση του
    Ήταν πλέον φανερό ότι ο άγιος Φανούριος δεν επρόκειτο να ενδώσει σε κανένα από τα βασανιστήρια πού είχε επινοήσει η κρατική εξουσία και εκτελούσαν με ιδιαίτερη
    βαναυσότητα οι δήμιοι. Το είχε ο άγιος αποδείξει με το θάρρος της ομολογίας, με την καρτερία, με την προσευχή, με την αποφασιστικότητά του να υπομείνει ως το τέλος για τη
    δόξα του Χριστού.
    Απογοητευμένος και συνάμα οργισμένος ο δικαστής από την αποτυχία του να μεταστρέψει τον άγιο Φανούριο και να τον φέρει ατούς κόλπους των ειδωλολατρών, έβγαλε την
    τελεσίδικη απόφασή του: Να θανατωθεί ο χριστιανός νέος διά της πυράς! Και την τελική αυτή σκηνή αναπαριστά η δωδέκατη κατά σειράν ένθετη εικόνα: Ανάβουν οι δήμιοι δυνατή
    φωτιά σ’ ένα καμίνι και ρίχνουν μέσα του τον μάρτυρα του Χριστού. Κι ενώ οι φλόγες κατατρώγουν τις σάρκες του, εκείνος γαλήνιος, με τα χέρια υψωμένα σε στάση προσευχής,
    ευχαριστεί τον Κύριο γιατί τον αξίωσε να μαρτυρήσει για το όνομά Του και παραδίδει την αγιασμένη ψυχή του σ’ Αυτόν, για να την κατατάξει στο ουράνιο τάγμα του «νέφους των
    μαρτύρων».

    Η αναστήλωση του ναού του
    Αφού βρέθηκε η εικόνα, ο καλός εκείνος ποιμένας και αρχιερέας του Θεού, ο Νείλος, πήγε στον ηγεμόνα της Ρόδου και ζήτησε την άδεια να ξαναχτίσει τον ερειπωμένο ναό, στον
    οποίο κατά την ανασκαφή είχε βρεθεί η εικόνα του αγίου. Ο ηγεμόνας αρχικά δεν έκανε δεκτό το αίτημα. Μπροστά όμως στην επιμονή του Νείλου υποχώρησε και έδωσε την
    συγκατάθεσή του. Τότε ο αρχιερέας ανήγειρε και πάλι τον ιερό εκείνο ναό.
    Ο σωζόμενος σήμερα ναΐσκος είναι βυζαντινός, πού επί τουρκοκρατίας είχε μετατραπεί σε τζαμί, γνωστό με το όνομα Πιαλεντίν, προς τιμήν ομώνυμου πασά.
    Σύμφωνα, τέλος, με Κώδικα (άριθμ. 1190) της Βιβλιοθήκης του Βατικανού, φερμένο από τους Ιππότες, στη Ρόδο υπήρχε την εποχή τους και Μοναστήρι αφιερωμένο στη μνήμη
    του μεγάλο μάρτυρος αγίου Φανουρίου.

    Τό Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἦχος δ΄.
    Οὐράνιον ἐφύμνιον ἐν γῆ τελεῖται λαμπρῶς, ἐπίγειον πανήγυριν νῦν ἑορτάζει φαιδρῶς, Ἀγγέλων πολίτευμα, ἄνωθεν ὑμνωδίαις, εὐφημούσι τούς ἄθλους,
    κατωθεν Ἐκκλησία, οὐράνιον δόξαν ἤν εὖρες πόνοις καί ἄθλοις τοῖς σοῖς, Φανούριε ἔνδοξε.

    Κοντάκιον Ἦχος γ΄.
    Ἱερεῖς διέσωσας αἰχμαλωσίας ἄθεου, καί δεσμά συνέθλασας, δυνάμει θεία Θεοφρον, ἤσχυνας τυράννων θράση γεναιοφρόνως, ηὔφρανας Ἀγγέλων τάξεις
    Μεγαλομάρτυς, διά τοῦτο σέ τιμῶμεν, θεῖε ὁπλίτα, Φανούριε ἔνδοξε.

    Μεγαλυνάριον
    Τούς ἀσπαζομένους τήν σήν σεπτήν, εἰκόνα ἐν πίστει, καί αἰτοῦντας σήν ἀρωγήν, Μάρτυς κληρονόμους, τῆς θείας Βασιλείας Φανούριε, λιταίς σου, πάντας ἀναδεῖξον.

    Ακούστε το Απολυτίκιον του Αγίου Φανουρίου του Μεγαλομάρτυρα και Νεοφανή

     
  • lithari 3:10 pm on 23/08/2015 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    Κάθε παιδί που γεννιέται, ούτως ή άλλως υποχρεούται ο γονέας του να εγγράφεται στο ληξιαρχείο αυθημερόν ή το πολύ την επόμενη μέρα. Μόνο που από 1/1-2016 ΘΑ ΤΟΥ ΧΟΡΗΓΕΙΤΑΙ ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ ΚΑΙ Ο ΑΦΜ του! β)Από 1/1/2016 και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα θα τελεί σε πλήρη εφαρμογή το περιουσιολόγιο, στο οποίο όμως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΗΛΩΘΟΥΝ ΤΑ Π Α Ν Τ Α και όταν λέμε τα πάντα το εννοούμε, ακόμα και η βέρα που φοράς και επειδή θα πρέπει να αναγράφεται η αξία θα πρέπει πριν δηλώσεις κοσμήματα, πολυτιμούς λίθους, πινακές ζωργαφικής κλπ να έχει λάβει εκτίμηση από εκτιμητή… Όλα τα οικονομικά φόρουμ τρέμουν το ξημέρωμα της Δευτέρας – Στην Ελλάδα μόκο…Από την άλλη μεριά όμως ήδη από χθες βράδυ στην απέναντι ακτή της Κίνας, δλδ την Αμερική, ΟΛΑ τα FUNDS – ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ άρχισαν να μιλούν για «διορθώσεις» της οικονομίας, τόσο στις Ασιατικές χώρες (που συνολικά έχουν χάσει 1,8 τρις μέσα σε λίγες εβδομάδες) και ήδη υπάρχει μια νευρικότητα, γιατί βλέπουν και κάτι άλλους γυάλινους πύργους (Λατινική Αμερική) να καταρρέουν σιγά σιγά (μικρές αλλά συνεχιζόμενες πτώσεις)…. 

    Με γενικό νόμο που ψηφίσθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση και εφαρμοστικό νόμο της παρούσας κυβέρνησης, στα πλαίσια των υποχρεώσεων της χώρας έναντι των δανειστών, από 1/1/2016 ισχύουν τα παρακάτω :

    α)Κάθε παιδί που γεννιέται, ούτως ή άλλως υποχρεούται ο γονέας του να εγγράφεται στο ληξιαρχείο αυθημερόν ή το πολύ την επόμενη μέρα. Μόνο που από 1/1-2016 ΘΑ ΤΟΥ ΧΟΡΗΓΕΙΤΑΙ ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ ΚΑΙ Ο ΑΦΜ του!

    β)Από 1/1/2016 και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα θα τελεί σε πλήρη εφαρμογή το περιουσιολόγιο, στο οποίο όμως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΗΛΩΘΟΥΝ ΤΑ  Π Α Ν Τ Α και όταν λέμε τα πάντα το εννοούμε, ακόμα και η βέρα που φοράς και επειδή θα πρέπει να αναγράφεται η αξία θα πρέπει πριν δηλώσεις κοσμήματα, πολυτιμούς λίθους, πινακές ζωργαφικής κλπ να έχει λάβει εκτίμηση από εκτιμητή…

    ===============================================

    Φίλοι αναγνώστες,
    ΤΟ ΝΑ ΑΡΜΕΓΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΛΑΓΙΑΖΗΣ ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΙΝΑΙ
    ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΥΚΟΛΟ. ΕΜΑΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
    ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΒΟΣΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΝΕΜΕΤΕ !!!
    =BY=f.b=BOSKO΄=VOSKOS
    Φίλοι αναγνώστες.
    Βρίσκεστε σ΄αυτό το ιστολόγιο με δική σας ευθύνη .
    Ενδεχομένως κάτι που θα διαβάσετε εδώ μπορεί να το
    θεωρήσετε ύβρη ή να σας θίξει ή να σας προσβάλλει.
    Θα πρέπει να γνωρίσετε πως δεν έχουμε καμία τέτοια πρόθεση .
    Έχοντας λοιπόν αυτό υπ΄όψιν οι επιλογές σας είναι δύο :
    α) ή να φύγετε απ΄το ιστολόγιο αυτό , διακόπτοντας την
    ανάγνωσή του ,ώστε να αποφύγετε πιθανή προσβολή των
    ηθικών , θρησκευτικών ή άλλων αξιών σας , ή β) να παραμείνετε,
    αποδεχόμενοι πως ότι και να διαβάσετε δεν θα σας προσβάλλει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο .
    Εμείς απ΄την μεριά μας θα προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε και να προβάλουμε τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες , έχοντας πάντα ως γνώμονα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αλήθεια .
    ΕΠΙΣΗΣ:
    1.Τα δημοτικά αθάνατα δημοτικά μπορεί η δεν συμφωνούν πλήρως με τις απόψειςτου άρθρου.
    2.Επισημαίνουν ώμος στου φίλους του μπλοκ τα παρακάτω.
    3.Η ενημέρωσης-μάθηση, είναι ιερή υποχρέωση καθενός από εμάς.
    4.Η οποίες Αποψις του άρθρου εκφράζουν το συντάκτη του, ο όποιος και αναφέρετε .
    5.Την ευθύνη στα κείμενα που αναρτούνται στο
    https://boskotsopanhs.wordpress.com/ φέρει ο υπογράφων ,ή η πηγή, και δεν αποτελούν απαραίτητα θέση και άποψη του παρόντος ιστολογίου.
    6.Σκέψης, κρίση, απόψεις, επιδίωξη κάθε μορφής μήδε αυτής καθεαυτής της ατομικής προβολή, η με σκοπό αλλότριο η αλά αίτια η άλλης αίτιας, μήδε και του οικονομικού στόχου η του αυτό κάθε αυτό ως στόχο προσωπικό οικονομικό κέρδους η εκ Άλου σκοπού οικονομικού η μέσο η συκοφαντικής δυσφημίσεως η επιχειρηματικής δυσφημίσεως η προσπάθεια αλλοίωσης η ολικής αλλοίωσης πραγματικών περιστατικών η γεγονότων επί σκοπού παραπλάνησης με στόχος το προσωπικό όφελος , η το οποιοδήποτε απορρέων όφελος η κέρδος, μήδε του οικονομικού από οιαδήποτε αφορμή η σκοπό μέσο η αιτιατό η αλλοτρίωση  απαξίωση αξιών η θεσμών,  μήδε και Tου προσωπικού η ατομικού συμφέροντος επί τοu συγκεκριμένου άρθρου ουδεμία σχέση έχουν τα δημοτικά αθάνατα δημοτικά οπουδήποτε και προέρχεται και απορρέουν .-
    7.Η δημοσιοποίηση άρθρων έχει ως σκοπό μονό και μονό την ενημέρωση-μάθηση και τίποτα λιγότερο η περισσότερο.-
    8.ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ-ΔΗΛΩΣΗ ΟΤΙ¨
    ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ Η ΑΛΛΟ ΟΦΕΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΔΕΝ
    ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ
    ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΣΕΛΙΔΑ.
    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ Η ΑΛΛΗ ΕΚΛΥΣΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΓΙΑ ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΓΡΑΦΕΤΕ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕ ΚΑΙ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.-
    […(( Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων (άρθρο 19 παρ. 1, 2) Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να έχει την άποψη του χωρίς καμία παρέμβαση. πρέπει να έχει το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης. Aυτό περιλαμβάνει και το δικαίωμα του καθενός να αναζητά, να γράφει και να μεταδίδει οποιεσδήποτε πληροφορία και ιδέες ανεξαρτήτως, ελεύθερη έκφραση της σκέψης ανεξάρτητα από τη λογοκρισία η άδεια, δόγματα. διαφορετικών πεποιθήσεων θρησκειών, κτλ Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει καμία ανάγκη για δυσφήμηση, επικρίσεις βωμολοχίες, είναι έγκλημα εναντίον της τιμής του καθενός…))…]
    “Οι απόψεις του ιστολόγου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου”

    ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗΝ ΓΡΙΝΙΑ. ΤΑ ΝΕΥΡΑ. ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ . ΜΑΛΩΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΛΕΥΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΚΑΤΙ!!! ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΝΑ ΦΑΒΑΣΑΙ... ΑΥΤΗ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ!!!

    ============================================Όλα τα οικονομικά φόρουμ τρέμουν το ξημέρωμα της Δευτέρας – Στην Ελλάδα μόκο… Έχουμε σημειώσει πολλές φορές εδώ στα Κατοχικά Νέα τις σχέσεις των κινήσεων της Κινεζικής Κυβέρνησης με την απόφαση της να σταματήσει πλέον να «διορθώνει» το χρηματιστήριο της, την υποτίμηση του Γιουάν έναντι του δολαρίου και οι καθημερινές πλέον ανατινάξεις αποθηκών, στρατηγικών αποθεμάτων και λοιπών κρίσιμων εγκαταστάσεων.

    Κάποιος θέλει να δώσει στο δράκο της Ανατολής ένα μάθημα. Τα πράγματα είναι πολύ απλά.

    Φυσικά οι οικονομικοί αναλυτές θα σας μιλήσουν για την γενικευμένη κρίση των ασιατικών αγορών, για τη μείωση των φθηνών εξαγώγιμων προϊόντων τους, την αναιμική ζήτηση….

    Εμείς στα Κατοχικά Νέα, μπορεί να μην είμαστε οικονομολόγοι, είμαστε όμως συνωμοσιολόγοι και  6 χρόνια τώρα βλέπουμε ΚΑΘΕ ΩΡΑ τα χρηματιστήρια και όπως ήδη έχουμε σημειώσει από πέρυσι είναι πλέον πεποίθηση μας ότι, τα χρηματιστήρια «ξέρουν» και οι «προβλέψεις» τους είναι αυτές που μπορούν να μας οδηγήσουν να κατανοήσουμε κάποια πράγματα.

    Έτσι λοιπόν έχοντας συμμετάσχει σε μερικές δεκάδες φόρουμ, μπορούμε και εμείς να πάρουμε «κλίμα» και να μετρήσουμε πόσο λεφτά έκαναν κύκλο τις τελευταίες τρεις μέρες (Τετάρτη – Πέμπτη – Παρασκευή) που όλοι στην Ελλάδα ασχολούνταν με τις εκλογές, που ακόμα δεν έχουν ορισθεί και αν ποτέ ορισθούν να δούμε ΑΝ θα προλάβουν και να γίνουν.

    Το κλίμα λοιπόν έχει ως εξής : Οι Κινέζοι επιχειρηματίες αναγκάσθηκαν να ρίξουν στην χρηματιστηριακή αγορά τους ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΟΣΟ, που πλησιάζει το 1 τρις δολάρια, μέσα σε αυτές τις 3 μέρες. Αυτοί βέβαια ξέρουν ότι το χρήμα αυτό βγήκε από την τσέπη τους και μπήκε σε άλλες τσέπες και κυρίως σε Αμερικάνικες τσέπες, κάτι τύπων όπως ο Σόρος.

     

    Κάπως έτσι λοιπόν αυτοί οι κυριούληδες ετοιμάζουν την αντεπίθεση τους, που μένει να την δούμε από Δευτέρα…

    Από την άλλη μεριά όμως ήδη από χθες βράδυ στην απέναντι ακτή της Κίνας, δλδ την Αμερική, ΟΛΑ τα FUNDS – ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ άρχισαν να μιλούν για «διορθώσεις» της οικονομίας, τόσο στις Ασιατικές χώρες (που συνολικά έχουν χάσει 1,8 τρις μέσα σε λίγες εβδομάδες) και ήδη υπάρχει μια νευρικότητα, γιατί βλέπουν και κάτι άλλους γυάλινους πύργους (Λατινική Αμερική) να καταρρέουν σιγά σιγά (μικρές αλλά συνεχιζόμενες πτώσεις).

    Το κακό για τα Αμερικανάκια είναι ότι η πιο καλή του φίλη η Ιαπωνία έχει πάθει οικονομικό κοκομπλόκο και παρότι βγήκε δυναμικά με εκτύπωση νέους χρήματος και πτώση επιτοκίων, εν τούτοις συμπαρασύρετε από τη γειτονική Κίνα… Η πλάκα είναι ότι θέλει να κάνει και πόλεμο με Κίνα και Βόρεια Κορέα… Που πας ρε καραμήτρο… όταν έχει φθάσει να χάνεις 1,6% του ετήσιου ΑΕΠ σου;

    Το δεύτερο «καλό» «κακό» είναι η πτώση της τιμής του πετρελαίου, που μπορεί να έχει χάσει 57% (φυσικά στην Ελλάδα αυτό μεταφράζετε με έναν περίεργο τρόπο σε αύξηση… αλλά σε αυτό φταίει που οι εισαγγελείς κοιμούνται ακόμα…) και αυτό να σημαίνει ότι χάνουν από τις πωλήσεις, από την άλλη πλευρά όμως έχουν φουλάρει σε ποσοστό 120% τα στρατηγικά αποθέματα, και αυτό σχεδόν τσάμπα. Βέβαια όταν υπερβαίνεις κατά 20% τα στρατηγικά αποθέματα, αυτό είναι λιγάκι ύποπτο…

    Εν αναμονή λοιπόν εξελίξεων και ειδικά των «διορθώσεων» που θα τις δούμε απ΄ότι φαίνεται σε περίπου 24 ώρες ώρες από τώρα (ώρα 07.00) που θα κοντεύουν να κλείσουν οι ασιατικές αγορές.

     
  • lithari 3:13 pm on 22/08/2015 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη Μουσικοσυνθέτης Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος «Τον… 

    Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη, Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
    «Τον βλέπετε όλοι εκεί τον ήλιο που ανατέλλει ;
    υπάρχει ένα οικόπεδο σαν ξέφραγο αμπέλι
    το κατοικούνε γάιδαροι καθώς και άλλα ζώα…

    που ενώ το καταστρέφουνε…πάντοτε είν αθώα»

    Νικηφόρος Βυζαντινός *Σε ύφος Γεωργίου Σουρή.

    Πολιτισμός. Ο καθρέπτης και ο ακρογωνιαίος λίθος, μιάς ολάκερης
    κοινωνίας και μιάς χώρας.
    Ο πολιτισμός στην σημερινή νεοελληνική πραγματικότητα η οποία έχει
    διέλθει σαράντα ένα χρόνια μεταπολιτευτικής ασυδοκρατίας, δεν σημαίνει
    σχεδόν τίποτα πέρα απο τις επιδοτήσεις προς ημετέρους, την τακτοποίηση
    των σε θέσεις του δημοσίου επί πληρωμή και γενικώς πολιτισμός σήμερα
    σημαίνει διασπάθιση του δημοσίου χρήματος συνήθως υπέρ όπως προανέφερα
    ημετέρων με ουδεμία ουσιαστική προσφορά, αποδίδοντας στο κοινό έργα
    άνευ ουσίας, άνευ λόγου και καλλιτεχνικής αξίας.

    Στην χώρα του «οτι δηλώσεις είσαι», πολλοί επιλέγουν την ζωή του
    ανίκανου κηφήνα – καλλιτέχνη διαφθείροντας την νεολαία, καταστρέφοντας
    το δίπολο θεατή, αναγνώστη, ακροατή – καλλιτέχνη. Σε μια τέτοια
    κατάσταση πλήρως αρρωστημένη, οφείλουμε εμείς οι λιγοστοί, οι
    υποτίθεται κάπως αφυπνισμένοι, να εξοπλίσουμε τον λαό με παραστάσεις
    και εμπειρίες πραγματικής τέχνης, ώστε εκείνος να αποφεύγει όλες
    εκείνες τις «πολιτισμικές κακοτοπιές» που του στήνουν οι διάφοροι
    γνωρίζοντας πως απευθύνονται σε αδαείς. Ακριβώς όπως οι πολιτικοί
    εξαπατούν για άλλους λόγους έναν λαό που δεν έχει μάθει και το
    χειρότερο δεν νιώθει καμιάν διάθεση να μάθει, οφείλουμε παρά ταύτα να
    διδάσκουμε το πραγματικόν έναντι του σαπισμένου, ανήθικού, κακού
    πολιτιστικού προιόντος σε μια προσπάθεια ανάτασης της καλλαισθησίας
    για το σύνολο.

    Υπό αυτό το σκεπτικό σκοπεύω Θεού θέλοντος να αναφερθώ σε μια σειρά
    απο πνευματικές φιγούρες του παρελθόντος. Την ώρα που η πολιτική και ο
    δημόσιος διάλογος δεν εμπλέκει πουθενά τον πολιτισμό στην χώρα μάλιστα
    που γέννησε τον τελευταίο, την ώρα που διαγωνίζονται οι πολιτικάντιδες
    στο ποιός θα ζητιανέψει καλύτερα και μάλιστα σε λίγο θα ξαναπαρελάσουν
    εμπρός σου αγαπητέ αναγνώστη ως εθνοσωτήρες ενώ την ίδια στιγμή δεν
    τους έβλεπες πουθενά για μήνες ή για χρόνια ένεκα προσεχών εκλογών, η
    εσώτερη τούτη διαπίστωση, ανάγκη και νοιάξιμο γίνεται επιταγή, επιταγή
    χωρίς ευρώ μεν, μα επιταγή πνευματική,  με διάθεσιν αφυπνιστικήν.

    Ο λόγος λοιπόν στην σημερινή μου αναφορά περί του Γεώργιου Σουρή. Ίσως
    κάποιοι τον γνωρίζετε διότι απο καιρού είς καιρόν πολλοί φέρνουν απο
    το σκοτάδι της λήθης όπου επί της ουσίας τον έχουν παραχώσει οι
    σημερινοί νεοέλληνες και περισσότερο οι δήθεν πνευματικοί άνθρωποι της
    αριστερής σάπιας θολοκουλτούρας που λυμαίνεται και κατατρώγει τις
    σάρκες αυτού του λαού και του τόπου, στίχους του οι οποίοι είναι το
    λιγότερο διαχρονικοί.

    Ο Σουρής, τεράστιο ποιητικό ταλέντο του 19ου αιώνα, αναλώνεται
    πραγματικά στον σχολιασμό της τότε νεοελληνικής κοινωνίας, την οποία
    αν ψάξει κανείς ενδελεχώς , θα παρατηρήσει πως δεν έχει αλλάξει και
    πολύ τα τελευταία αυτά 150 χρόνια που μας χωρίζουν μεταξύ ημών και
    εκείνου.

    Γεννιέται στις 2 Φεβρουαρίου του 1853 στην Ερμούπολη της Σύρου απο
    εύπορη οικογένεια με την πρόθεση του πατρός του να ακολουθήσει το
    ιερατικόν στάδιο. Αργότερα ο πατέρας του χρεοκοπεί, τα σχέδια αλλάζουν
    άρδην και ο Σουρής μετά απο κάποιες περιπέτειες γράφεται στην
    φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών χωρίς ποτέ όμως να
    κατορθώσει να λάβει πτυχίο. Η μοίρα είχε άλλα σχέδια για εκείνον
    αρχίζει να απασχολείται ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες της εποχής («Μη
    Χάνεσαι», «ο Ραμπαγάς», περιοδικόν «Ασμόδαιος» κ.α.) όσπου στις 2
    Απριλίου του 1883, ο Γεώργιος Σουρής εκδίδει το πρώτο φύλλο της
    εφημερίδας του «ο Ρωμηός».

    Ο «Ρωμηός» υπήρξε η άκρως επιτυχημένη του προσφορά επί της ουσίας στα
    Ελληνικά γράμματα, ήταν μια εβδομαδιαία σατυρική επιθεώρηση γραμμένη
    έμμετρα και ποιητικά την οποία έγραφε μόνος, και έμμελε να καταστεί η
    πλέον σημαντική εκδοτική προσπάθεια του, αλλά και η αιχμή του δόρατος
    μιάς πνευματώδους προσωπικότητας η οποία καυτηρίαζε τα πάντα με ύφος
    λογοτεχνικόν και κατάφερε να αφήσει εποχή, όντας αγαπητή απο φίλους
    και εχθρούς. Τύπωσε 1444 τεύχη και εδημοσιεύετο επί 36 συναπτά έτη ως
    και λίγο πριν απο τον θάνατο του ποιητή στα 1919. Επίσης ο Σουρής, ο
    οποίος απο σχετικά νωρίς χαρακτηρίστηκε ως ο «νέος Αριστοφάνης» ,
    έγραψε και αρκετές έμμετρες κωμωδίες, αρκετές εκ των οποίων
    παραστάθηκαν και απο σκηνής όπως «οι Νεφέλες» του κανονικού Αριστοφάνη
    σε έμμετρη απόδοση του, η οποία παραστάθηκε απο το δημοτικό θέατρο των
    Αθηνών.

    Αναφορικά με τους στίχους του Σουρή και λόγω του χώρου, θα αναφερθώ σε
    ένα χαρακτηριστικό ποίημα του το οποίο και αναδημοσιεύω πλήρως διότι
    απηχεί και τούτο πλήρως την κακοδαιμονία μας ως λαός, μιάν
    κακοδαιμόνια με τα αδιέξοδα της,  σχεδόν ίδιον της ενδόξου ιστορίας
    και της φυλής μας. Ο Σουρής δεν είναι Παλαμάς. Παρά το οτι ήταν πολύ
    μορφωμένος κατήλθε και άπλωσε το χέρι στον λαό, του μίλησε για τα
    άσχημα του με αγάπη στην γλώσςα που καταλάβαινε και οχι με τιμωρητική
    διάθεση, αγαπήθηκε στην εποχή του διότι υπήρξε αληθινός, όπως αληθινή
    και πραγματική υπήρξε η τέχνη του. Για αυτό και αξίζει την προσοχή μας
    και σήμερα, διότι τα κλειδιά του προβλήματος μας, βρίσκονται εκεί,
    στις στροφές και τις ρίμες ενός Σουρή. Κάθε εποχή χρειάζεται τον Σουρή
    της, τούτο είναι το μόνον σίγουρο.

    Αναδημοσιεύω πλήρως το ποίημα του λοιπόν με τον τίτλο «Ο Ρωμηός»

    Ὁ Ῥωμηός
    Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
    τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
    καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
    κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.
    Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
    τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
    ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
    τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.
    Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
    ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
    κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
    καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.
    Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
    καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
    καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
    τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.
    Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
    κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
    τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
    κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.
    Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
    ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
    Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
    κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.
    Στὸν καφετζῆ ξεσπάω… φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
    Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
    τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
    καὶ τέλος… δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.

    Η αλλού πάλι σημειώνει το γνωστόν
    «Ω Ελλάς, ηρώων χώρα
    Τι γαιδάρους βγάζεις τώρα»

    Και αλλού εξίσου διαχρονικά και επίκαιρον ποίημα του «Οι Αρχηγοί» απο
    το οποίο δημοσιεύω την πρώτη στροφή.

    «Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
    κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
    ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
    τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
    Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
    μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.»

     
  • lithari 12:10 pm on 19/08/2015 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ (1,2,3,4,) ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ Β.ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ αναδημοσίευση άρθρου 

    dasos_dikaio_2


    «Όστις κλέπτει, σφετερίζεται ή βλάπτει εις τα δάση ξυλικήν, τιμωρείται…»

    Νομοθετικό διάταγμα «Περί των εις τα δάση ανομημάτων», 10 Ιουλίου 1836
    (το πρώτο νομοθέτημα για τα δάση)

    Έχει την αξία της η παρούσα αναδρομή σε διατάξεις της δασικής νομοθεσίας που αποτελούν μέρος της δασικής μας ιστορίας, αφού διαμορφώνουν το πλαίσιο ενεργειών της διοίκησης σε σχέση με τα δάση και το φυσικό περιβάλλον της χώρας, και είναι αντιπροσωπευτικές του τρόπου με τον οποίο η πολιτεία, εκφραζόμενη διά της πολιτικής των κυβερνώντων, αντιμετωπίζει αυτά. Ταυτόχρονα, μας δίνεται η δυνατότητα μιας σύγκρισης των εφαρμοζόμενων πρακτικών/πολιτικών παλιά και σήμερα. Σταχυολογούμε κάποιες διατάξεις, που δείχνουν την αντιμετώπιση διαχρονικά των δασικών και γενικότερα των περιβαλλοντικών ζητημάτων από τη δασική νομοθεσία, αναδεικνύοντας τις τάσεις και τις πολιτικές που διαμορφώνονταν στο εν λόγω αντικείμενο. Πολλές από τις καθοριζόμενες διά των διατάξεων πολιτικές αντιμετωπίζουν τα ζητήματα με πνεύμα πρακτικό κι ευκαιριακό, άλλες φορές τακτοποίησης καταστάσεων, και οπωσδήποτε δεν εκφράζουν μιαν επίσημη κεντρική δασική πολιτική, η οποία −απ’ ότι φαίνεται− ποτέ δε χαράχθηκε. Όμως, δε μπορούμε ν’ αγνοήσουμε και κάποιες διατάξεις π’ αποδίδουν μια προωθημένη, και εν πάσει περιπτώσει ορθή αντίληψη για το φυσικό περιβάλλον, διατάξεις που οπωσδήποτε προάγουν τη φύση και τις αξίες της, οι οποίες μολαταύτα δε στέκουν από μόνες τους ικανές να εκφράσουν ένα νέο πνεύμα για το περιβάλλον, καινοτόμο και πρωτοποριακό, ένα πνεύμα ουσιαστικής κι ειλικρινούς προστασίας κι ανάδειξής του.

    Δεν αναφέρονται εν προκειμένω διατάξεις που αφορούν στην αντιμετώπιση συγκεκριμένων περιπτώσεων, που είναι πολλές, ούτε στην αντιμετώπιση κατηγοριών περιπτώσεων, αφού επιθυμούμε διά του παρόντος ν’ αποδώσουμε το πλαίσιο κατά δασικό αντικείμενο των εφαρμοζόμενων κάθε φορά πολιτικών, κι όχι ν’ αναδείξουμε τις επιμέρους ρυθμίσεις, οι οποίες εκφράζουν αποσπασματική νομοθέτηση, προκειμένου να διευθετηθούν κατά περίπτωση καταστάσεις (αν το πράτταμε αυτό θα θέλαμε έναν τουλάχιστον τόμο για να καλυφθούμε!) –βέβαια, δεν αποφεύγουμε αναφορά μας σε περιπτώσεις που κρίνουμε ότι για ιστορικούς λόγους πρέπει να καταγραφούν, διότι αποδίδουν το κλίμα της εποχής που αναφέρονται, καθώς και τον τρόπο αντιμετώπισης του δάσους κατ’ αυτήν (την εποχή). Πρέπει δε ν’ αναφέρουμε, σ’ ότι αφορά στις «τακτοποιήσεις» που πραγματοποιούνται με σκοπό τη νομιμοποίηση έκνομων καταστάσεων, και ιδία με το αιτιολογικό της εξυπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος, ότι, σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία (ΣΤΕ 636/1998, 3356/2005, 738/2007, ΠΕ 303/2002, 267/1997 κ.ά.), «…δεν είναι συνταγματικώς ανεκτές, και, ως εκ τούτου, οι επίμαχες διατάξεις αντίκεινται στο Σύνταγμα και δε δύνανται να τύχουν εφαρμογής» −μολοντούτο, η πρακτική της νομιμοποίησης είναι συνήθης στο εθνικό μας δίκαιο!..

    Η πρώτη συγκεντρωτική έκδοση των δασικών νόμων (δασική νομοθεσία) το 1915 από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.

    Η προστασία του δάσους – 
    Το τεκμήριο του δημοσίου

    «Όστις κλέπτει, σφετερίζεται ή βλάπτει εις τα δάση ξυλικήν, τιμωρείται…», καθόριζε απλά και ρητά το πρώτο νομοθέτημα που συντάχθηκε για τα δάση μετά τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους, επί βασιλείας Όθωνος, το νομοθετικό διάταγμα «Περί των εις τα δάση ανομημάτων», με ημερομηνία 10 Ιουλίου 1836 (ΦΕΚ 33/1936). Θεωρήθηκε δηλαδή από τους Βαυαρούς που κυβερνούσαν την Ελλάδα ως επιτακτικό να καθορισθούν κατά πρώτον κανόνες και ποινές προστασίας των δασών, αφού αυτά, μετά την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού ήταν έκθετα, χρησιμοποιούμενα κατά βούληση, αφού η προηγούμενη διακυβέρνηση του Καποδίστρια δεν έθεσε πλαίσιο προστασίας τους. Τούτη η ενέργεια των Βαυαρών απέρρεε από τη νοοτροπία των Βορείων, που ζώντας σε δασογενή περιβάλλοντα είχαν στενή σχέση με το πράσινο και επιθυμούσαν την προστασία του. Έφτιαξαν το λοιπόν πρώτα διατάξεις προστασίας του, για να το διαφυλάξουν.

    Το επόμενο άμεσο ζήτημα που κρίθηκε από τους Βαυαρούς ως σημαντικό ν’ αντιμετωπισθεί σε σχέση με τα δάση, ήταν η ρύθμιση της βοσκής σε αυτά, καθόσον ήταν ανεξέλεγκτη και καταστροφική. Το ζήτημα αντιμετωπίσθηκε με το επόμενο νομοθετικό διάταγμα που συνέταξαν «Περί του κανονισμού της βοσκής των δασών» της 4ης (16ης) Σεπτεμβρίου 1836 (ΦΕΚ 45/1836). Με αυτό καθόρισαν φόρο βοσκής ζώου στα δάση που βόσκονταν (άρθρο 1), την απαγόρευση της βοσκής «στους δασότοπους που ευρίσκονται εις κατάστασιν νέας φυσικής ή καλλιεργούμενης βλαστήσεως» (άρθρο 2) –κάτι εξαιρετικά σημαντικό για την αναδημιουργία των δασών–, την κατανομή της βοσκής «εις τους ανήκοντας βοσκολόγους», με επιτόπια υπόδειξη του Δασάρχη και τοποθέτηση των ορίων από αυτόν με «αχυροσημάδια», ενώ θα δημοσιεύεται και ποιοι τόποι στην περιοχή «ως όντες υπό καλλιέργειαν, δεν είναι συγχωρεμένον να πατηθώσιν από τα ζώα», με τους παραβάτες της απαγόρευσης αυτής να «παιδεύονται» με ποινές (άρθρα 3, 4, 5) –βλέπουμε δηλαδή τη μεγάλη σημασία που αποδίδονταν από τους Βαυαρούς στην προστασία από τη βοσκή των αναγεννώμενων δασών.

    12

    Είναι χαρακτηριστικά τα επί τούτου οριζόμενα στο άρθρο 6 του νομοθετικού αυτού διατάγματος: «Ώστε, οι κύριοι των ποιμνίων πρέπει ή να βάνουν άξιους ποιμένας, ή να περιφράττουν τας αναβλαστήσεις και βλαστήσεις με τα ίδιά των έξοδα, έως ότου να μεγαλώσουν τόσον, ώστε να μην φοβούνται πλέον το στόμα του ζώου». Η δε μία μόνη επιτρεπόμενη μάνδρα είτε το στανοτόπι «είνε συγχωρεμένη εις έκαστον ποιμένα επί μίας και της αυτής περιοχής του δάσους», ενώ «η κατ’ αρέσκειαν αυτού τοποθέτησις, ομοίως και η περίσσευσις αυτών, απαγορεύεται επί ποινή». Επίσης, απαγορεύεται στους ποιμένες ν’ ανάβουν φωτιά στις καλύβες ή στις μάντρες τους, με τον παραβάτη «θέλει παραδίδεσθαι εις το ανήκον δικαστήριον προς παιδείαν» (άρθρο 9). Τέλος, απαγορεύεται στους ποιμένες «να κόπτουν, ή να στραβώνουν τους νέους κορμούς των δένδρων, να κόπτουν τους κλάδους ή τας κορυφάς των δένδρων, και να μαδούν αυτά διά να φάγουν των ζώα των» (άρθρο 10) –επιμένουμε σε τούτα τ’ αρχικά δασικά νομοθετήματα να παραθέτουμε αποσπάσματα των διατάξεων, κι όχι περιγραφικά ν’ αναφερόμαστε σε αυτές, για να δείξουμε τον τρόπο νομοθέτησης των Βορείων, που χαρακτηριστικό τους ήταν η λιτή, ρητή και σαφής νομοθέτηση, καθώς και η χρήση απλής, μη δικονομικής κι όχι επιτηδευμένης γλώσσας, για να γίνονται κατανοητά τα οριζόμενα και από τους λιγότερο γραμματιζούμενους (δεδομένης και της έλλειψης δικηγόρων, καθώς και δικολάβων, για να τα εξηγούν).

    Το τρίτο κατά σειρά ζήτημα που κρίθηκε ως άμεσο ν’ αντιμετωπιστεί σε σχέση με τα δάση, ήταν αυτό της ιδιοκτησίας τους, δεδομένου ότι ανά τη χώρα εμφανίζονταν πλείστοι κύριοι δασών, με τίτλους που ελέγχονταν ως προς την ισχύ τους, καθώς και ως προς τα όρια των εκτάσεών τους. Το παρόν ζήτημα αντιμετωπίστηκε με το νομοθετικό διάταγμα «Περί ιδιωτικών δασών» της 17ης Νοεμβρίου 1936 (ΦΕΚ 69/1836). Στο άρθρο 1 αυτού ορίζεται η έννοια του ιδιωτικού δάσους, ως εκείνο που με έγγραφα που έχουν εκδοθεί κατά τους νόμιμους τύπους από τις αρμόδιες τουρκικές αρχές, αποδεικνύεται ότι υπήρχε και «πριν της αρχής του υπέρ της ανεξαρτησίας αγώνος», ως ιδιοκτησία πλήρη υπέρ ιδιώτη. Ιδιωτικά θεωρούνται και τα δάση τα κείμενα σε ιδιωτικά χωριά («τζεφλίκια»). Η εξέταση των τίτλων, που προσκομίζονται εντός έτους από τη δημοσίευση του νόμου, πραγματοποιείται από την επί των Οικονομικών Γραμματεία, η οποία δίδει την κατοχή στον ιδιοκτήτη ή την απορρίπτει· οπότε στην τελευταία ταύτη περίπτωση μπορεί να διεκδικηθεί η έκταση ενώπιον των αρμοδίων δικαστηρίων (άρθρο 3). Μέχρι δε της τελειωτικής δικαστικής απόφασης, η κατοχή του δάσους θεωρείται «αναφαίρετος εις ον ευρίσκεται».

    Ασκούμενη ληστρικώς κλαδονομή σε δρυοδάσος (πηγή: Γρίσπος Π., «Δασική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος», έκδοση Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας-Τομεύς Γεωργίας, Αθήναι 1973).

    Με τη διαδικασία αυτή, όπως και με το γεγονός της μη εξέτασης όλων των προσκομισθέντων τίτλων από την επί των Οικονομικών Γραμματεία, λόγω λήξης της θητείας της, προέκυψαν τα διακατεχόμενα δάση –μια ελληνική δασική κατάσταση, που έχει δημιουργήσει πολλαπλά προβλήματα στη διοίκηση και διαχείριση αυτών των δασών. Ιδιαίτερη επίσης σημασία πρέπει ν’ αποδοθεί στην τελευταία παράγραφο του παραπάνω άρθρου, που ορίζει ότι μετά την προθεσμία που τίθεται για την εξέταση των τίτλων, θεωρούνται όλα τα δάση ως «αδιαφιλονίκητα εθνικά». Με τον τρόπο αυτό καθιερώθηκε το μαχητό τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου για τα ελληνικά δάση, με το οποίο κατοχυρώνονται τα δικαιώματα του Δημοσίου στην ιδιωτική του περιουσία και προστατεύεται ως δημόσιο το φυσικό αγαθό του δάσους. Εισάγεται δηλαδή διαδικαστικό προνόμιο υπέρ του Δημοσίου συνιστάμενο στην απαλλαγή του από το βάρος της απόδειξης της ίδιας αυτού κυριότητας.

    Κείνο όμως που οφείλουμε εν προκειμένω να επισημάνουμε είναι ότι, με την παραπάνω διαδικασία της αναγνώρισης των τίτλων, που είναι γεγονός ότι αντιμετώπιζε ενδογενή προβλήματα, λόγω της συσσώρευσης μεγάλου αριθμού υποθέσεων προς εξέταση, της υποβολής ανορθόδοξων και απροσδιόριστων τίτλων, και της μη δυνατότητας ορθής εξέτασής τους λόγω της ολιγομελούς σύνθεσης της Επιτροπής και της περιορισμένης θητείας της, συνέβη μιαν αιφνίδια, άμεση και ετεροβαρής (ως προς τους Έλληνες πολίτες) κατοχύρωση ιδιοκτησίας στην Ελλάδα επί φυσικών αγαθών, που στη συνέχεια αποτέλεσε κι έναν από τους λόγους απώλειας δασών μας. Διότι, ιστορικά αν δούμε το ζήτημα, διαπιστώνουμε ότι η οικοπεδοποίηση και δόμηση δασών, όπως και η μετατροπή τους σε αγροτικές καλλιέργειες, πραγματοποιήθηκε κατά πρώτον σε ιδιωτικά δάση, αναγνωρισμένα με την παραπάνω διαδικασία (τρανό τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Αττική). Τα δάση αυτά αγοράσθηκαν από μεγαλοκεφαλαιούχους (βλέπε: Ανδρέας Συγγρός), τσιφλικάδες και αριστοκράτες, πρώην κοτσαμπάσηδες, στρατιωτικούς και πολιτικούς, ανθρώπους που είχαν την οικονομική δυνατότητα της εξαγοράς (Έλληνες και ξένους), κατόπιν πώλησής τους από τους αποχωρήσαντες Οθωμανούς, μετά την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους.

    Από την παραπάνω διαδικασία απείχε ο απλός λαός, ο οποίος δεν είχε την ιδέα και κυρίως την οικονομική δυνατότητα για να συμμετάσχει. Δέστε τι χαρακτηριστικά ανέφεραν οι Ευβοιώτες Ι. Μίσσιος και Κ. Μάνος, σε επιστολή που έστειλαν στις 29-11-1832 στην ελληνική κυβέρνηση για την αγορά του δάσους Αχμέταγα στην Εύβοια από τους Μίλλερ και Νόελ: «Αι ελληνικαί γαίαι θέλουν καταντήσει όλαι εις χείρας αλλοεθνών, χωρίς να δυνηθώσιν οι κάτοικοι ν’ αγοράσωσι το παραμικρώτερον και θέλει μείνωσιν ούτω ξένοι εις πατρώαν γην». Και πρότειναν, μεταξύ των άλλων, να δωθούν χρηματικά δάνεια στους αγρότες, για ν’ αγοράσουν οι ίδιοι τη γη τους (πηγή: Γενικά Αρχεία του Ελληνικού Κράτους).

    Το χωριό Αχμέταγα, με το γύρωθέν του δάσος το 1925 (πηγή: Barco Noel-Baker, «Μια νήσος στην Ελλάδα. Οι Noel-Baker στην Εύβοια», Οι εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2003). Το δάσος του Αχμέταγα στην Εύβοια αγοράστηκε από τον Ελβετό τραπεζίτη Κάρολο Μίλλερ και τον Άγγλο κεφαλαιούχο Εδουάρδο Νόελ το 1832 (κατέληξε στην οικογένεια του δεύτερου). Περιελάμβανε 80.000 στρέμματα γης, καλυπτόμενης κατά το μέγιστο με δάσος, καθώς επίσης και από καλλιέργειες. Η οικογένεια Νόελ έκτισε χωριό για τους εργάτες της γης και τις οικογένειές τους, που είναι το σημερινό Προκόπι της Εύβοιας.

    Πολλοί δε από τους αναγνωρισθέντες τίτλους αντιμετώπιζαν προβλήματα ως προς την απόδειξη της ιδιοκτησίας, αφού ο Οθωμανός που πωλούσε δεν είχε τα κατάλληλα νομοποιητικά στοιχεία για την κυριότητα της έκτασης (π.χ. κατείχε τη δασική γη με χοτζέτι αντί με ταπί), ενώ, κατά τη συνήθεια της εποχής, τα όρια των μεταβιβαζόμενων εκτάσεων ήσαν ασαφή κι αόριστα, για να μπορούν στη συνέχεια να μετατεθούν! Έτσι πραγματοποιήθηκε το μεγάλο «φαγοπότι» της δασικής γης τότε… (βλέπε τη χαρακτηριστική περίπτωση του υπουργού Κωνσταντίνου Καραπάνου, στον οποίο περιήλθαν, μετά από εξαγορά που προήλθε από Οθωμανούς, 1.000 στρέμματα δασικής γης στους Τράχωνες Αττικής, τα οποία, με τ’ ασαφή όριά τους και τη μετάθεσή τους, έφτασαν στα 36.000 στρέμματα!, που σήμερα είναι όλη η περιοχή από τη Γλυφάδα μέχρι την Αργυρούπολη, φτάνοντας στους πρόποδες του Υμηττού).

    Τα δασικά κτήματα του βασιλιά

    Η προτεραιότητα του επόμενου βασιλιά της Ελλάδας, του Γεωργίου του Α΄, σε σχέση με τα δάση, ήταν να παραχωρήσει στον εαυτό του το δάσος «Μπάφι» στην Αττική, και να το κάμει βασιλικό κτήμα! Ο πρώτος δασικός νόμος που συνετάχθη επί βασιλείας του ήταν ο ΦΘ/1877 (ΦΕΚ 10/1877) κι αφορούσε στην παραπάνω παραχώρηση. Με το νόμο αυτόν, σ’ ένα μόνο άρθρο, «παραχωρείται προς την Α. Μ. τον Βασιλέα ως πλήρης και τελεία αυτού ιδιοκτησία» το ευρισκόμενο στο Δήμο Αχαρνών εθνικό δάσος με την ονομασία «Μπάφι» εμβαδού περίπου 15.000 στρεμμάτων.

    Φρόντισε το λοιπόν κατά πρώτον ο νέος βασιλιάς της χώρας μας να του παραχωρηθεί γη, και δη δασική. Αποκτώντας δασική γη, μπορούσε εκεί να ψυχαγωγηθεί και ν’ ασκήσει ανενόχλητος τις κυνηγητικές κι αναψυχικές του δραστηριότητες. Μπορούσε δε να δικαιολογήσει την εξουσία του, επειδή ο βασιλιάς δεν έπρεπε να είναι «γυμνός»! Ήταν, θεωρούσε, αυτά αξιωματικά του δικαιώματα, βασιλικά προνόμια, που απέρρεαν από την εξουσία του, προνόμια που όμως δεν τα επεδίωξε ο ταπεινότερος προκάτοχός του, ο Όθωνας, ο οποίος, το εξοχικό κτήμα στο Ίλιον που δημιούργησε η Αμαλία, το διαμόρφωσε με έξοδά του, σε έκταση που αγοράστηκε από τον προσωπικό του λογαριασμό!

    Ο δε γιός του Γεώργιου Α΄, ο διάδοχος Κωνσταντίνος Α΄, αποκτά κι αυτός με δωρεά δάση και τα εγγράφει στη βασιλική περιουσία –διαπιστώνουμε, με τούτα κι επόμενα, την «αδυναμία» των βασιλέων στα δάση, ως Βόρειοι γαρ! Μια πρώτη δωρεά έγινε του Κωνσταντίνου το 1887 με το νόμο «ΑΥΛΗ» (ΦΕΚ 128/1887), όταν ακόμη ήταν ανήλικος και διάδοχος του βασιλικού θρόνου. Ήταν το «Κτήμα Μανωλάδας» στα όρια Ηλείας και Αχαΐας, που χαρακτηριζόταν ως δασόκτημα. Ήταν κατά το πλείστον δασικό κι αποτελούσε τον «παράδεισο» της περιοχής, λόγω της χαρακτηριστικής μεσογειακής φύσης του –για το λόγο αυτό εξάλλου δωρήθηκε!  Με την επανάσταση όμως του 1923 περιήλθε και πάλι ως εθνικό και διαμοιράστηκε για την αποκατάσταση καλλιεργητών, χάνοντας τον κατά βάσιν δασικό του χαρακτήρα· αποκτώντας αγροτική μορφή –σήμερα εκεί παράγονται οι περίφημες φράουλες Μανωλάδας!

    Το Βασιλικό Κτήμα Τατοΐου σε καρτ ποστάλ των αρχών του 20ου αιώνα.

    Ένα δεύτερο δάσος που δωρήθηκε στον Κωνσταντίνο Α΄ είναι το δάσος Γολέμα-Ρέκα (Μεγάλο-Ρέμα) περιφέρειας (τότε) Βοδενών (είναι η κατάφυτη ανατολική πλευρά του Βερμίου), υπαγόμενης (τότε) στο νομό Θεσσαλονίκης. Αυτό δωρήθηκε με το νόμο 434/1914. Δικαιολογείτο δε η δωρεά, σύμφωνα με το εθιμικό της εποχής, ως προσφορά στο βασιλέα, «προελθείσα εκ της εθνικής ευαρεστήσεως των ελληνικών περιοχών που απελευθερώθησαν από τους Βουλγάρους κατά το έτος 1912, με τους πρώτους βαλκανικούς πολέμους, και ταυτοχρόνως ως δέσμευση, με τη μορφή του βασιλικού προνομίου, εκτάσεων που διεκδικούνταν από αλλότριους» (εφημερίδα «Ακρόπολις», φύλλο 30-11-1914). Ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να δικαιολογηθεί η περιέλευση εθνικής περιουσίας στην Αυλή και να καταγραφεί ως βασιλική στη συνέχεια!

    Αργότερα, με την κατάργηση της Μοναρχίας, με το δημοψήφισμα της 13ης Απριλίου 1924, που επικύρωσε την απόφαση της Δ΄ Συντακτικής Συνέλευσης, τα βασιλικά (δασικά) κτήματα γίνηκαν εθνικά. Νωρίτερα, η επαναστατική κυβέρνηση του 1922 εξέδωσε την με αριθ. 122/33/3-3-1923 απόφαση, με την οποία επανήλθαν στην πλήρη κυριότητα του Δημοσίου κτήματα τα οποία είχαν δωρηθεί στον βασιλιά. Ως δημόσια γη πλέον, παραχωρούνται το 1925 5.447 στρέμματα του δάσους Μπάφι σε πρόσφυγες και δημιουργείται εκεί ο οικισμός του Κρυονερίου. Ενώ το 1931 αφαιρούνται 1.621 στρέμματα από το Μπάφι, με απόφαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων. Με την επαναφορά, μολαταύτα, της βασιλείας το 1935, ο βασιλιάς απαιτεί και παίρνει οικονομική αποζημίωση για την αποκατάσταση των προσφύγων στο Μπάφι! Στην περιοχή δε του δάσους Γολέμα-Ρέκα στο Βέρμιο εγκαθίστανται το 1923 πρόσφυγες από τον Πόντο, προς αποκατάσταση των οποίων, επί δικτατορίας Θεόδωρου Πάγκαλου το 1925, εκδίδεται νομοθετικό διάταγμα παραχώρησης των εκτάσεων.

    Το Κτήμα Τατοΐου (άποψη της επαύλεως) στις αρχές του 20ου αιώνα (από το αρχείο του συγγραφέα).

    Επιπροσθέτως, ο βασιλιάς αγοράζει δασική γη! Αγοράζει το 1872 από τον αυλάρχη του Σκαρλάτο Σούτσο το Τατόι (αρχαία Δεκέλεια), με τις περίεργες αγοραπωλησίες κείνου του καιρού, που τ’ ασαφή όρια των μεταβιβαζόμενων εκτάσεων και η μετάθεσή τους μεγέθυνε τις ιδιοκτησίες! Το Τατόι περιήλθε στον Σούτσο από τον πεθερό του Αλέξανδρο Καντακουζηνό, ο οποίος το αγόρασε από αποχωρήσαντες από την Ελλάδα Οθωμανούς, που το κατείχαν με χοτζέτι (δηλαδή με τίτλο επί αγρού, κι όχι επί δασικής έκτασης! –τίτλος επί δασικής γης δικαιολογείται με ταπί). Ο Γεώργιος Α΄ βρέθηκε να κατέχει περίπου 48.000 στρέμματα στην περιοχή, στην αρχή του 20ου αιώνα, δημιουργώντας το «Κτήμα Δεκέλεια». Τούτο το επέτυχε αγοράζοντας από τον Σούτσο 8 ζευγάρια γης (το ένα ζευγάρι αντιστοιχεί σε 80 στρέμματα ανώμαλης επιφάνειας και σε 100 ομαλής), που τα συμπλήρωσε και με άλλα −που όμως δε δικαιολογούσαν το συνολικό αριθμό στρεμμάτων! Αυτή η έκταση, όπως κι όλη η βασιλική περιουσία, δεσμεύτηκε ως εθνική μετά την πτώση της βασιλείας και την ανακήρυξη της δημοκρατίας το 1923.

    Αργότερα, με την αποκατάσταση της βασιλείας το 1935 από την κυβέρνηση Κονδύλη, σπεύδει η διάδοχος κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Δεμερτζή (τοποθετημένη από τον βασιλιά ως «άρχουν κυβέρνηση») ν’ αποδώσει στον «κάτοχό της», το βασιλιά, το Κτήμα Τατοΐου. Αυτό το κάμει με τον αναγκαστικό νόμο 64/1936, ενώ με τους αναγκαστικούς νόμους της 22ας-1-1936 και 332/1936 παρέχει φορολογική απαλλαγή στο βασιλιά και στα μέλη της βασιλικής οικογένειας αντίστοιχα, για τη βασιλική περιουσία που κατέχουν. Στο Κτήμα Τατοΐου απασχολείται κλιμάκιο της δασικής υπηρεσίας, ως υπεύθυνο για την προστασία και τη διαχείρισή του, ενώ Διευθυντής του Κτήματος τοποθετείται κατόπιν έγκρισης της Αυλής δασολόγος της δασικής υπηρεσίας. Ο βασιλιάς έτσι απασχολούσε δασικό προσωπικό κάτω από ένα ιδιότυπο καθεστώς, ξέχωρο από αυτό της δασικής διοίκησης, με αποκλειστικά καθήκοντα, το οποίο διέπετο από ιδιαίτερο κύρος –ήταν (υπηρεσιακό) προσόν τότε να έχεις υπηρετήσει ως δασικός υπάλληλος στο Κτήμα Τατοΐου!

    Ο δασολόγος Ιωάννης Κοκκίνης ήταν διευθυντής των βασιλικών κτημάτων το χρονικό διάστημα 1908-1918.

    Οι βασιλείς αγόρασαν επίσης το 1906 από τον Χασάν εφέντη Λεονταρίτ το δάσος του Πολυδενδρίου Λάρισας, ονομάζοντάς το «Κτήμα Πολυδενδρίου». Το Κτήμα Πολυδενδρίου αρχικά ήταν τσιφλίκι του αρχιθυρωρού της Υψηλής Πύλης Μεχμέτ Τεβίκ. Αυτός το 1841 το πούλησε στους Μ. Αλεξανδρή και Δ. Θεοχάρη. Ο πρώτος πώλησε το μερίδιο του στον Γιουσούφ Αγά Λεονταρίτ. Αργότερα ο γυιός τού Γιουσούφ, ο Χασάν Λεονταρίτ, αγόρασε από τον Δ. Θεοχάρη και το άλλο μισό του τσιφλικιού. Στα 1881, όταν η Θεσσαλία ενώθηκε με την Ελλάδα, το ελληνικό κράτος αναγνώρισε την κυριότητα του τσιφλικιού στον Χασάν Λεονταρίτ, με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος του Δημοσίου. Ο Κωνσταντίνος Α΄ αγόρασε από τον Χασάν Λεονταρίτ το τσιφλίκι του πληρώνοντας 25.000 τουρκικές λίρες. Εν συνεχεία οι κληρονόμοι του Βασιλέως Κωνσταντίνου, πλην την πριγκίπισσας Αικατερίνης, πώλησαν τα 7/8 εξ αδιαιρέτου τούτου κατά το έτος 1924 στον Αθανάσιο Γαλέο, ο οποίος και συνεισέφερε εν έτει 1925 το κτήμα κατά το ως άνω ποσοστό εις τη συσταθείσα εν Πειραιεί Ανώνυμον Δασικήν Εταιρείαν. Τέλος, το 1939 η εν εκκαθαρίσει πλέον τελούσα παραπάνω εταιρεία πώλησε τα 7/8 του κτήματος εις τον τότε διάδοχο και κατόπιν Βασιλέα Παύλο. Λέγεται ότι αυτή η αγορά έγινε με χρήματα από την προίκα της διαβόητης βασίλισσας Φρειδερίκης (αν έγινε πράγματι, γιατί, ας μην ξεχνούμε, το 1939 είχαμε την δικτατορία Μεταξά…) Το Κτήμα Πολυδενδρίου αποτελείται από 31.222 στρέμματα δάσους και 2.272 παραλιακά στρέμματα, με μερικές καταπληκτικές παραλίες να περιλαμβάνονται σε αυτό.

    Το ζήτημα είναι ότι οι παραπάνω εκτάσεις, τα δάση που με περίεργο, μη διαφανή ή χαριστικό τρόπο αποκτήθηκαν από τους βασιλείς, ο ελληνικός λαός τα πλήρωσε για να περιέλθουν στην κυριότητά του, μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2002, που δικαίωσε τον Γλύξμπουργκ. Αυτός προσέφυγε εκεί για ν’ αποζημιωθεί για τη «δέσμευση της περιουσίας του από το ελληνικό κράτος», το οποίο τη δέσμευσε ως δημόσια, και δικαιώθηκε αποζημιωνόμενος με το σημαντικό ποσό των 4,6 δισ. δρχ (ο Γλύξμπουργκ βέβαια ζητούσε 168 δισ. δρχ!) Ήταν και τούτο μια (ακόμη) θλιβερή συνέπεια της βασιλείας: να πληρώνεις για τα δάση σου, για τον εθνικό, το φυσικό σου πλούτο!..

    Τα στελέχη του Βασιλικού Κτήματος Τατοΐου το 1929 μπροστά από το Διευθυντήριο του Κτήματος. Στην πρώτη σειρά, δεύτερος από αριστερά, ο δασολόγος Βασίλειος Δρούβας, διευθυντής του Κτήματος (πηγή: Σταματόπουλος Κώστας, «Το χρονικό του Τατοΐου», εκδόσεις Καπόν, Αθήνα 2004).

    Και… εγεννήθη η δασική υπηρεσία

    Με το δασικό νόμο ΧΙΓ του 1877 (ΦΕΚ 37/1877) «Περί τροποποιήσεως των περί διοικήσεως των δασών διατάξεων», οργανώνεται η δασική διοίκηση. Αυτή ασκείται από τη χωροφυλακή, ενώ συγκρότηση αυτόνομης δασικής υπηρεσίας δεν προβλέπεται. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του νόμου, κάθε νομός αποτελεί δασαρχείο και 42 από τις (κατονομαζόμενες στο άρθρο 2) επαρχίες της χώρας αποτελούν δασονομεία. Επικεφαλής του δασαρχείου ορίζεται ο μοίραρχος του νομού, ενώ του δασονομείου ο οικείος υπομοίραρχος. Τα καθήκοντα της δασοφυλακής ασκούνται από την οικεία χωροφυλακή. Η δε έκδοση αδειών υλοτομίας ανατίθεται στους κατά τα δασονομεία οικείους οικονομικούς εφόρους. Με τη διάταξη του άρθρου 10 του νόμου ορίζεται ο αριθμός των χωροφυλάκων με δασονομικά καθήκοντα σε 190 άνδρες, που αυξάνονται σε 300 κατά τη θερινή περίοδο και (σύμφωνα με το άρθρο 11), πειθαρχικά υπαγομένων στον υπουργό των Στρατιωτικών. Επίσης, με το άρθρο 13  του νόμου καθορίζεται η τοποθέτηση δύο Επιθεωρητών με ανακριτική εξουσία, καθώς και ενός ετέρου στο Υπουργείο Οικονομικών για τον οικονομικό έλεγχο των δασονομικών υπηρεσιών. Εκ του νόμου τούτου διαπιστώνεται ότι η οργάνωση της δασικής διοίκησης συγκροτείται από τη συλλειτουργία έτερων υπηρεσιών, αστυνομικών και οικονομικών, χωρίς αποκλειστικό ρόλο και χωρίς την κατάλληλη εκπαίδευση του προσωπικού, με αρμοδιότητες όχι ξεκάθαρες και αλληλεπικαλυπτόμενες. Υπάλληλοι μη σχετικοί με το δάσος κλήθηκαν να το προστατεύσουν!

    Με επόμενο νόμο, τον ΒΡΞΒ του 1893 (Κεφάλαιο Β΄), συγκροτείται Υπηρεσία Δασών, αποτελούσα Τμήμα στο Υπουργείο Οικονομικών. Για πρώτη φορά ετεροπροσδιορίζεται η δασική υπηρεσία, έχοντας αυτόνομο ρόλο· αν και υποβαθμισμένη ακόμη (ως Τμήμα) και θεωρούμενη οικονομική υπηρεσία κι όχι γεωτεχνική, ως υπηρεσία δηλαδή φύλαξης της δημόσιας περιουσίας κι εσόδων, και όχι άυλων προσφορών. Επιπλέον, με την εν λόγω συγκρότηση, παρά το γεγονός ότι συστήνεται δασική υπηρεσία με δική της διοικητική δομή, εντούτοις η εξωτερική υπηρεσία εξακολουθεί ν’ ασκείται από άλλες υπηρεσίες. Συγκεκριμένα, στην Υπηρεσία Δασών προΐσταται τμηματάρχης και αποτελείται από τον δασονομικό γραμματέα, 2 δασονομικούς γραφείς, τον δασονομικό γεωμέτρη, τον δασονομικό σχεδιαστή, 4 επιθεωρητές δασών, 20 δασάρχες Α΄, Β΄ και Γ΄ τάξεως (που με το άρθρο 1 του νόμου ΒΥΞΒ/1897 έγιναν 30), καθώς και 52 αρχιφύλακες και 298 δασοφύλακες. Δασάρχης Γ΄ τοποθετείται ο πτυχιούχος ημεδαπής δασολογικής σχολής (τούτο παρά το γεγονός ότι δασολογική σχολή δεν υφίστατο ακόμη στην Ελλάδα!) ή αλλοδαπής δασολογικής σχολής (όπως είναι φυσικό, λόγω της μη ύπαρξης δασολογικής σχολής στην Ελλάδα, οι δασάρχες προήρχοντο από δασολογικές σχολές της αλλοδαπής, και λόγω του μη ενδιαφέροντος για σπουδή της δασολογίας από Έλληνες στο εξωτερικό, οι θέσεις δεν καλύφθηκαν).

    Ο Κορσικιανής καταγωγής δασολόγος Ευγένιος Οριγώνης, σπούδασε δασολογία στη Γερμανία και εισήλθε στη δασική διοίκηση το 1847, όταν ακόμη αυτή δεν ήταν συγκροτημένη ως δασική υπηρεσία, ασκών καθήκοντα Επιθεωρητού Δασών (στη φωτογραφία με τη στρατιωτική στολή του Δασικού Επιθεωρητού).

    Κείνο που εκπλήσσει στις παραπάνω διατάξεις είναι η αυστηρότητα που αντιμετωπιζόταν ο δασάρχης, αφού μετά εξάμηνο θητεία έπρεπε να περάσει από πρακτικές εξετάσεις για να συνεχίσει ν’ ασκεί τα καθήκοντά του, ενώπιον επιτροπής αποτελούμενης από πανεπιστημιακούς (συμμετέχοντος μάλιστα του Διευθυντού του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου) και από ανώτερους υπαλλήλους της διοίκησης, με πρόεδρο αυτής τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών. Σε σχετικά δημοσιεύματα της εποχής, που αναφερόταν στη συζήτηση στη Βουλή για τις διατάξεις του νόμου, δικαιολογείτο τοιούτη η αυστηρότητα με το σκεπτικό ότι πρέπει να ελέγχεται η ικανότητα, η γνώση και το ήθος του δασάρχη στην άσκηση των καθηκόντων του, καθότι καλείτο να προστατεύσει φυσικό αγαθό και δημόσια περιουσία, και τούτο αποτελούσε ύψιστο καθήκον.

    Ακολούθως, μετά από τριετή θητεία σε κάθε βαθμό, ο δασάρχης προάγονταν διαδοχικά σε Δασάρχη Β΄ και Γ΄ τάξεως, και εν συνεχεία σε Επιθεωρητή Β΄ τάξεως, ενώ μετά από διετή θητεία σε αυτό το βαθμό προάγονταν σε Επιθεωρητή Α΄ τάξεως. Τμηματάρχης διορίζονταν ο Επιθεωρητής Α΄ τάξεως με διετή θητεία σε αυτό το βαθμό και έχων συμπληρωμένη 30ετή δασονομική υπηρεσία. Σύμφωνα, επίσης, με τη διάταξη του άρθρου 6 του νόμου, ως δασονομικός γεωμέτρης και σχεδιαστής διορίζονταν ο κατέχων πτυχίο γεωμέτρη ή εργοδηγού, ή πτυχίο αρχιτέκτονα, ή (όπως συνεπληρώθη η παρούσα διάταξη με το άρθρο 3 του νόμου ΒΣΒ/1893) και πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Η πρόσληψη αυτών γινόταν αφού επιτύγχαναν σε σχετικό διαγωνισμό που διεξαγόταν στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Επίσης, η πρόσληψη του δασονομικού γραμματέα, καθώς και των δασονομικών γραφέων γινόταν κατόπιν διαγωνισμού, εχόντων αυτοί τα σχετικά πτυχία. Διαπιστώνουμε εκ τούτων το υψηλό επιστημονικό επίπεδο, επάρκεια και κατάρτιση, που απαιτούνταν να έχουν τα στελέχη στη νεοσύστατη Υπηρεσία Δασών, κάτι που δείχνει τη βούληση του νομοθέτη για τη συγκρότηση μιας υπηρεσίας με υψηλά standards –άλλο αν στην πράξη ο ρόλος της δασικής υπηρεσίας δεν αξιολογήθηκε στο βαθμό που, τουλάχιστον με τη συγκρότησή της τής αποδόθηκε, και στελεχιακά, καθώς και υπηρεσιακά, υποβαθμίστηκε!

    Σ’ ότι τέλος αφορά στο ζήτημα της αστυνόμευσης και της φύλαξης του δασικού χώρου, αυτό παρέμεινε κατ’ ουσίαν στην αρμοδιότητα της χωροφυλακής, αφού οι υπαγόμενοι στην Υπηρεσία Δασών αρχιφύλακες ήταν υπαξιωματικοί της χωροφυλακής («προτιμωμένων των ενωμοταρχών») –αυτοί ονομάζονταν «αξιωματικοί δασάρχες»–, ενώ δασοφύλακες ήταν οι χωροφύλακες μέχρι 35 ετών «γιγνώσκοντες ελευθέραν ανάγνωσιν και γραφήν και τας τέσσερας πράξεις της αριθμητικής…» (άρθρο 7 του νόμου). Προτιμούνταν δε οι οικειοθελώς προσφερόμενοι. Η τοποθέτησή τους γινόταν με απόφαση του υπουργού των Οικονομικών, στον οποίο υπήγετο η νεοσύστατη Υπηρεσία Δασών (κι όχι των Στρατιωτικών). Αυτοί ασκούσαν καθήκοντα στη δασική υπηρεσία τοποθετούμενοι στην πλησιέστερη Μοιραρχία, υπαγόμενοι όμως στους στρατιωτικούς νόμους και κανονισμούς, ενώ η απόσπασή τους στη δασική υπηρεσία δεν αλλοίωνε «την εν στρατώ θέσιν αυτών». Μετά την παραπάνω διευθέτηση, απαλλάσσονταν οι λοιποί οπλίτες της χωροφυλακής της δασονομικής υπηρεσίας, ασκούντες αυτήν μόνον οι «διορισθέντες» (κατά το ορθότερον, οι αποσπασθέντες) στην Υπηρεσία Δασών.

    7

    Σύμφωνα με τον Πάνο Γρίσπο στη «Δασική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος» (έκδοση Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας-Τομεύς Γεωργίας, Αθήναι 1973), «η πραγματικότης είναι ότι δεν υπήρχε δασική υπηρεσία. Διότι το εν Υπουργείω Οικονομικών λεγόμενον Τμήμα Δασών ήτο ανύπαρκτον. Απλώς εις το Υπουργείον ήδρευεν ο Παναγής Βαλσαμάκης, φέρων τον βαθμόν του Τμηματάρχου και εκτελών χρέη εισηγητού του Υπουργείου. Οργανική θέσις δεν υπήρχε, μόλις δε το 1893 διά του ν. ΒΡΞΒ συνεστήθη Τμήμα Δασών και απέκτησεν η Δασικήν Υπηρεσίαν κεντρικήν υπηρεσίαν» (σελ. 224 της πηγής).

    Αργότερα, με τη  σύσταση του Υπουργείου Γεωργίας, διά του από 14 Ιουνίου 1917 Νομοθετικού Διατάγματος της κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου, το οποίο κυρώθηκε με το νόμο 853/1917 (ΦΕΚ 193/1917), δημιουργείται στο υπουργείο αυτό η Διεύθυνση Δασών, με τρία Τμήματα, το Α΄ Δασικόν, το Β΄ Δασικόν και το Τεχνικόν,  κι έτσι η δασική υπηρεσία αποκτά άλλη υπόσταση και δομή, σε σχέση με την προηγούμενη συγκρότησή της, ως πολιτική υπηρεσία πλέον, προστασίας και διαχείρισης του ελληνικού δασικού και υπαιθρίου χώρου. Με τις διατάξεις δε του νόμου 4173/1929, διοργανώθηκε αυτή με τη σημερινή περίπου μορφή της, δηλαδή με σύσταση Δασαρχείων, Δασονομείων και Επιθεωρήσεων Δασών.

    33

    Η έλλειψη δασολόγων – 
    Η δασική εκπαίδευση

    Μόλις τέσσερα χρόνια μετά το νόμο ΒΡΞΒ/1893, με τον οποίο συγκροτήθηκε η Υπηρεσία Δασών, αναγνωρίζοντας η πολιτεία την αδυναμία στελέχωσής της με επιστήμονες δασολόγους, λόγω μη ύπαρξης τέτοιων γηγενών, αναγκάζεται να στείλει έξι υποτρόφους στην Ευρώπη «προς σπουδήν της δασολογίας». Αυτό το θεσμοθετεί με το άρθρο 2 του νόμου ΒΥΞΒ/1897 (ΦΕΚ 7/1897), όπου προβλέπεται ότι οι υπότροφοι θα επιλεγούν κατόπιν διαγωνισμού και θα είναι απόφοιτοι της σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με γνώση της ξένης γλώσσας της χώρας όπου θα σπουδάσουν, ή (να είναι) διδάκτορες των φυσικομαθηματικών επιστημών. Λόγω δε της έλλειψης δασολόγων για την πλήρωση των θέσεων Δασαρχών Α΄, Β΄, και Γ΄ τάξεως, και μέχρι να διορισθούν αυτοί, τα καθήκοντά τους ασκούν οι αξιωματικοί δασάρχες της χωροφυλακής, κι αντίστοιχα τα καθήκοντα των Επιθεωρητών οι Δασάρχες οποιασδήποτε τάξεως, που ιεραρχικά είναι διαθέσιμοι, και ελλείψει τέτοιων, τα σχετικά καθήκοντα ασκούν οι χωροφύλακες δασάρχες (άρθρα 3 και 4 του παραπάνω νόμου). Ενώ, με το άρθρο 75 του νόμου ΓΡΞΕ του 1906, ελλείψει δασαρχών οποιονδήποτε βαθμίδων, τα καθήκοντά τους ασκούν οι αστυνομικοί διευθυντές ή υποδιευθυντές. Διαπιστώνουμε δηλαδή ότι, ήδη τέσσερα χρόνια μετά τη συγκρότηση της Υπηρεσίας Δασών –πολύ δε περισσότερο λίγο αργότερα–, αυτή απομειώνεται ως προς την άσκηση των καθηκόντων της, και γενικότερα ως προς το ρόλο της, λόγω της έλλειψης των, με κατάλληλα προσόντα, στελεχών επιστημονικού επιπέδου!

    Αργότερα, με το νόμο ΓΚΖ/1911, μπορούσε η ελληνική πολιτεία να μετακαλεί αλλοδαπούς δασολόγους για την επιμόρφωση των στελεχών της ελληνικής δασικής διοίκησης και για την οργάνωσή της, ενώ με το νόμο ΔΡς/1912 στέλνονται εκ νέου ανά τριετία και για ένα έτος υπότροφοι δασολόγοι στην Εσπερία, συγκροτώντας δασική αποστολή με επικεφαλής Υπουργικό Γραμματέα, γνώστη της γαλλικής και γερμανικής γλώσσας και κατέχων πτυχίο Νομικής, για υποχρεωτική δασική επιμόρφωση (άρθρα 3 και 4 του νόμου). Οι αρνούμενοι ή αδυνατούντες να το πράξουν αυτό απολύονται! (άρθρο 3 του νόμου). Επιπλέον, και σύμφωνα με το άρθρο 2 του νόμου 683/1915 και του Βασιλικού Διατάγματος της 12ης Αυγούστου 1913, στέλνονται ως υπότροφοι της δασολογίας στις Αυστριακές Ανώτερες Σχολές Δασολογίας απόφοιτοι των Ελληνικών Γυμνασίων ή του εν Αθήναις Πρακτικού Λυκείου.

    Σχετικές διατάξεις περί αποστολής υποτρόφων δασολόγων στην Εσπερία και μετάκλησης αλλοδαπών δασολόγων στη χώρα μας περιέλαβε και ο νόμος 213/1914, που ήταν οι τελευταίες τέτοιες, αφού κατόπιν η ελληνική πολιτεία θέλησε να βάλει τέλος σε αυτή την πρακτική ιδρύοντας δασολογική σχολή. Και τούτο διότι συνειδητοποίησε την αδυναμία συνέχισης της όλης κατάστασης, και το αδιανόητο αυτής, ν’ αναγκάζεται να στέλνει υπότροφους δασολόγους στην Ευρώπη ή να μετακαλεί αλλοδαπούς, ενώ μπορεί η ίδια να εκπαιδεύσει δασολόγους. Ιδρύει έτσι –επιτέλους!– στην Αθήνα την Ανωτέρα Σχολή Δασολογίας, με το Βασιλικό Διάταγμα της 12ης Αυγούστου 1913 (Κεφάλαιο Β΄). Έτσι, σιγά-σιγά, πήρε τέλος η ασύμφορη οικονομικά και διοικητικά κατάσταση με τους υποτρόφους δασολόγους του εξωτερικού και μπόρεσε η δασική υπηρεσία να δημιουργήσει το δικό της status στη διοίκηση των ελληνικών δασών, έχοντας επιστημονική κατάρτιση, επάρκεια και πληρότητα.

    Σπουδαστές της Δασικής Ακαδημίας του Tharandt στη Σαξωνία το 1904. Εκεί κατευθύνθηκαν πολλοί Έλληνες υπότροφοι της δασολογίας.

    Πρέπει εν προκειμένω να σταθούμε στο γεγονός ότι οι απόφοιτοι των ευρωπαϊκών δασικών σχολών, δε γινόταν de facto δεκτοί στην ελληνική δημόσια διοίκηση, αλλά υποβάλλονταν σε εξετάσεις μέσω διαγωνισμού προκειμένου να διορισθούν. Με τον τρόπο αυτό κρινόταν ως προς την επάρκεια των γνώσεών τους και ως προς την ικανότητά τους να εισαχθούν στη δασική διοίκηση, μέσα από ένα –φαινομενικά τουλάχιστον– αντικειμενικό σύστημα επιλογής. Βλέπουμε δηλαδή πως, για την ελληνική πολιτεία το αποκτημένο στην Εσπερία πτυχίο δεν ήταν ικανό από μόνο του να κατοχυρώσει γνώση και ικανότητα στον κάτοχό του, στο προοριζόμενο από το πτυχίο έργο, αλλά έπρεπε ν’ αποδειχθεί η επάρκεια και η ικανότητα του υποψηφίου με την εξέτασή του.

    Οι εξετάσεις αυτές ήταν απαιτητικές κι επίπονες, όπως διηγείται σχετικά κι ένας εκ των διαγωνιζομένων, ο εμβληματικός δασολόγος Αναστάσιος Στεφάνου («έπρεπε να έχεις πολύ καλό επίπεδο γνώσης, για ν’ ανταπεξέλθεις», έλεγε), και αρκετοί εκ των συμμετεχόντων απορρίπτονταν. Την επιτροπή κρίσης του διαγωνισμού, που τη συγκρότησή της αποφάσιζε ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, αποτελούσαν τρεις ανώτεροι υπάλληλοι του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και δύο Επιθεωρητές Δασών. Οι εξετάσεις ήταν γραπτές και προφορικές. Οι γραπτές, κοινές για όλους τους υποψήφιους, αφορούσαν στ’ αντικείμενα της δασοκομίας, της υλοχρηστικής, της υλωρικής, της δασικής κλιματολογίας και της δασικής εδαφολογίας. Ενώ οι προφορικές εξετάσεις αφορούσαν σε όλα τ’ αντικείμενα της δασολογίας, και κάθε υποψήφιος εξετάζονταν κατά μόνας επί 20 λεπτά της ώρας με μέλος της επιτροπής, το οποίο είχε αναλάβει εκ των προτέρων συγκεκριμένα αντικείμενα εξέτασης, μετά από συμφωνία με τ’ άλλα μέλη. Όλα τα παραπάνω προβλεπόταν στο Βασιλικό Διάταγμα της 31ης Ιανουαρίου 1915 «Περί των υπό του νόμου 559 της 31ης Δεκεμβρίου 1914 προβλεπομένων εξετάσεων διά τον διορισμόν εις την δασικήν υπηρεσίαν τελειοφοίτων ανωτέρων ευρωπαϊκών δασικών σχολών».

    Χρειάσθηκε δε να φτάσουμε στο έτος 1911, όπου με  το νόμο ΓΩΙΘ «Περί του κατωτέρου προσωπικού της υπηρεσίας δασών» ν’ απαγκιστρωθεί η Υπηρεσία Δασών από τη χωροφυλακή, με τη δημιουργία Πρότυπων Δασαρχείων και του Δασοκομικού Τμήματος του Γεωργικού Σταθμού Βυτίνης, όπου εκεί εκπαιδεύεται το κατώτερο προσωπικό της δασικής υπηρεσίας (αρχιφύλακες και δασοφύλακες), το οποίο τη στελεχώνει στις περιφέρειες της χώρας, έχοντας καθήκοντα αστυνόμευσης και φύλαξης του δασικού χώρου. Σε αυτούς, σύμφωνα με το νόμο ΓΠΟΕ/1911 (άρθρον μόνον) χορηγείται οπλισμός και μηνιαίο επίδομα για ιματισμό.

    Του Αντώνιου Β. Καπετάνιου

    ________________________________________________________________________________________________________

    Το Δάσος στο δίκαιό του (2°) 

    Μια επιλογή δασικών διατάξεων, ένα απάνθισμα πολιτικών (2ο από το 4ο)

    Του Αντώνιου Β. Καπετάνιου »»
    ________________________________________________________________________________________________________

    Το Δάσος στο δίκαιό του (3°)

    Μια επιλογή δασικών διατάξεων, ένα απάνθισμα πολιτικών (3ο από το 4ο)

    Του Αντώνιου Β. Καπετάνιου »»

    ________________________________________________________________________________________________________

    Το Δάσος στο δίκαιό του (4°)

    Μια επιλογή δασικών διατάξεων, ένα απάνθισμα πολιτικών (4ο από το 4ο)

    Του Αντώνιου Β. Καπετάνιου »»

    dasika xronika copy

     
  • lithari 10:18 am on 19/08/2015 Μόνιμος σύνδεσμος |  

    Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ (Α΄)… Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ (Β΄)…ΕΝΑ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΔΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΑ??? ΔΑΣΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ …Ν Ο Μ Ο Σ 998/1979 «Περί προστασίας των δασών και των …] Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ∆ΑΣΩΝ…ν. 3208/2003 – Περιβαλλοντική Πολιτική…»Προστασία των δασικών οικοσυστημάτων … 

    Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ (Α΄)

    idioktisia


    «-Τι χρειαζόμαστε το μάθημα αυτό;
    -Για να μετρούμε τη γη.
    -Μα την κάθε γη;
    -Βεβαιότατα.
    -Ε, τότε θαυμάσια, αξίζει να μάθει κανείς γεωμετρία,
    αφού όλος ο κόσμος χρειάζεται μοιρασιά».

    («Νεφέλες», Αριστοφάνης)

    Η γαιοκτησία στη χώρα μας υπήρξε μια άβυσσος κλονισμού και συμβατικότητας· εν επακολούθημα της διαμορφωθείσης γεωμέτρησης και ιδιόκτησης του ελληνικού χώρου, μα και το αποδέλοιπο λίθινων καιρών. Η ελληνική γη μοιράστηκε πριν καν θεωρηθεί, και το ελληνικό κράτος έστρεξε κι επαύξησε ωσά κεραστής της γης του. Οι προθέσεις γίνηκαν συναινέσεις κι εχάθη γη πολύτιμη, εθνική, η οποία αποδόθη αντίς να κρατηθεί, διότι τούτο απαιτούσαν οι Συνθήκες κι όχι οι συνθήκες της ζωής, και το διαμόρφωσαν οι εν συνεχεία στη χώρα μας καταστάσεις. Γαιοκτήμονες αίφνης ανεφάνησαν, σε μια χώρα με άγνωστο τέτοιο παρελθόν, και δάση αποτέλεσαν αντικείμενο συναλλαγής, ώσπου στο τέλος, πολλά από αυτά, αναθεωρήθηκαν και διαγράφηκαν από τέτοια, αφού προορίστηκαν για έτερους σκοπούς, ασύμβατους με το δασοπονικό. Έχει βάθος η ιστορία της γαιοκτησίας στη χώρα μας, άραχλη θα τη λέγαμε και με πολύ θρασίμι στην πορεία της, που άγνωρη αφέθηκε για να μην εγνωστεί και αναθεωρηθεί από τον ανυποψίαστο λαό, έτσι που σήμερα, συντελεσμένη πια, να τη θεωρούμε στη διαμόρφωσή της. Η ιδιοκτησία στα δάση, αν και ξέχωρη της λοιπής γαιοκτησίας λόγω της ιδιαιτερότητάς της, ακολούθησε εντούτοις −στο βαθμό που προσπαθήθηκε− την πορεία της κι ερίχθη στο ίδιο χαντάκι της κοινής ροής στην ιδιωτικοποίηση, έχοντας ξαστοχαστεί από το δημόσιο σκοπό της ως κοινόχρηστο πράγμα −«όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος», όπως έλεγε με βαθύ σαρκασμό ο Διονύσιος Σολωμός («Εις Φραγκίσκα Φράϊζερ»), στο με νόημα και διαχρονικό του στίχο. Ας τα δούμε αυτά, κάμοντας την αποτίμησή τους.

    1

    Μεγάλη ή μικρή η γαιοκτησία στην Ελλάδα;

    Στην Ελλάδα, κατά κανόνα δεν είχαμε μεγάλη ιδιοκτησία γης, γενικώς υπήρξαν μικροί κλήροι –εξαίρεση αποτέλεσαν οι μεγάλες γαιοκτησίες που διαμορφώθηκαν στην Παλαιά Ελλάδα, με τον τον τρόπο που θα δούμε παρακάτω, καθώς και τα τσιφλίκια της Θεσσαλίας, όπου 250 τσιφλικούχοι διαφέντευαν τη γη, όπως και της Μακεδονίας και της Ηπείρου, που κι αυτά αφομοιώθηκαν σε μικρότερους κλήρους με τις απαλλοτριώσεις που συντελέστηκαν υπέρ κληρούχων, κυρίως με την αγροτική μεταρρύθμιση του Ελευθέριου Βενιζέλου την περίοδο 1910-1920. Τούτο το γεγονός, η ύπαρξη δηλαδή μικρού κλήρου, θεωρήθηκε κατά τους ιστορικούς αναλυτές ως ένας από τους λόγους της οικονομικής υστέρησης της χώρας μας και της μη ανάπτυξής της, εξαιτίας της μη συγκέντρωσης κεφαλαίων από την εκμετάλλευση της γης, ώστε αυτά να επενδυθούν σε άλλους κρίσιμους οικονομικούς τομείς, που αποφέρουν μεγάλα έσοδα, όπως στη βιομηχανία (μάλιστα, τούτο υποστηρίζεται −και διδάσκεται στα ελληνόπουλα!− και στο σχολικό βιβλίο της «Πολιτικής Παιδείας», της Α΄ Λυκείου, του σχολικού έτους 2014-2015, σελ. 26). Προχωρώντας πιο βαθιά, μια τέτοια θέση εδράζεται στη λογική της εκμετάλλευσης του μικροαγρότη από το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο τον θέλει εγκλωβισμένο στην αυτάρκειά του, ούτως ώστε να εκμεταλλεύεται την εργασία του και την παραγωγή του. Με τον τρόπο αυτό ο μικροαγρότης, ο κάτοχος της μικρής οικογενειακής μονάδας γης, δεν εξελίσσεται και δε συνεισφέρει στην οικονομία διότι βρίσκεται δεσμευμένος στην ανάγκη της επιβίωσής του, ενώ αντίθετα ο καπιταλιστής πλουταίνει −έχοντας πριν, διατηρουμένης αυτής της κατάστασης, εξαφανίσει τον «αντίπαλό του» μεγαλοϊδιοκτήτη γης−, εκμεταλλευόμενος τις συμπιεσμένες τιμές των αγροτικών προϊόντων και πουλώντας την υποδομή της αγροτικής παραγωγής, αποθησαυρίζοντας έτσι, παρά επενδύοντας −και συνεπώς, μη συνεισφέροντας στην εθνική οικονομία.

    Η θέση αυτή μάς βρίσκει αντίθετους, κατά πρώτον ως προς την οικονομική θεώρησή της, αφού η ανάπτυξη τομέων της οικονομίας απορρέει από μια κεντρική πολιτική, η οποία οφείλει να καθορίσει τις επιμέρους πολιτικές στα πλαίσια της συνύπαρξης και του συγκερασμού των οικονομικών δραστηριοτήτων, κι όχι της απόρριψης των μεν υπέρ των δε, προστατεύοντας μάλιστα, με τις κατάλληλες πολιτικές, τον μικροϊδιοκτήτη γης από το σύστημα της αγοράς, που εκμεταλλεύεται αυτόν. Κατά δεύτερον, κατά την πολιτική θεώρηση του ζητήματος, μια τέτοια θέση οδηγεί σε συγκέντρωση κεφαλαίων και σε πλουτισμό ολίγων μεγαλοϊδιοκτητών γης, οι οποίοι μετατρέπονται σε οικονομικούς επενδυτές, ενώ αποστερεί από τους καλλιεργητές την ελευθερία στην εργασία και το δικαίωμα να εκτεθούν και ν’ αυτοδιατεθούν, που θα είχαν με την ελεύθερη και μη δουλική χρήση της γης τους, καθότι αυτοί, υπηρετώντας την εργοδοτική εργασία και όχι τη δική τους, μετατρέπονται σε εργάτες στη μεγαλοϊδιοκτησία ή γίνονται βιομηχανικοί εργάτες ή υπάλληλοι. Το ζήτημα είναι ν’ απεγκλωβιστούν από τη λογική της αυτάρκειας, που τους οδηγεί στην εκμετάλλευσή τους από την αγορά, επεκτεινόμενοι σε επιχειρηματικές λογικές σ’ ότι αφορά στην εμπορία και διακίνηση των προϊόντων τους.

    Η μεγαλοϊδιοκτησία γης λοιπόν, δεν ενθαρρύνθηκε στην Ελλάδα και δεν προωθήθηκε πολιτικά, κάτι που στην υπόλοιπη Ευρώπη αποτελούσε θεσμική κατάσταση, με τους φεουδάρχες να ορίζουν τη γη −ο φεουδαλισμός ως σύστημα καθιερώθηκε το 490 με γραπτούς νόμους στη Γαλλία, με την επικράτηση των Φράγκων, μετά την κατάλυση του προηγούμενου λαϊκού κοινοκτητικού συστήματος γαιών. Η μεταφορά του φεουδαλικού συστήματος στην Ελλάδα έγινε μετά το 1204, όταν οι ευρωπαίοι σταυροφόροι φεουδάρχες κυρίευσαν την Κωνσταντινούπολη και κατέλυσαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Διατηρήθηκε μέχρι το 1453 που έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους, οι οποίοι διέλυσαν τα φέουδα, αλλά τα αντικατέστησαν από τα τιμάρια και δημιούργησαν τα πασαλίκια.

    Οι βάσεις για τη μη ενθάρρυνση της μεγάλης γαιοκτησίας στην Ελλάδα τέθηκαν με την εισαγωγή στο νέο ελληνικό κράτος του ρωσο-γερμανικού νομικού πλαισίου στις σχέσεις της γης, αρχικώς επί Καποδίστρια και εν συνεχεία από τους Βαυαρούς, όπου το κράτος γίνεται κύριος της γης που δε διεκδικείται. Ο Καποδίστριας, που πρώτος κυβέρνησε την Ελλάδα, δεν πρόλαβε να διαμορφώσει πολιτική γύρω από το εν λόγω ζήτημα με αντίστοιχη νομοθέτηση (σε αντίθεση με τους Βαυαρούς που νομοθέτησαν), λόγω της δολοφονίας του. Όμως αυτός, στο πρώιμο εκείνο στάδιο, κάλεσε Έλληνες μεγαλοκεφαλαιούχους του εξωτερικού ν’ αγοράσουν τη γη των αποχωρησάντων Οθωμανών, αφού δε μπορούσε να την αγοράσει το κράτος και να την κάμει εθνική, ενώ διαμοίρασε και εθνική γη προνομιακά σε κάποιους οπλαρχηγούς (τιμής ένεκεν!), κατηγορούμενος για τούτο, ότι δηλαδή έδειξε εύνοια στους οπλαρχηγούς έναντι των απλών κι άδολων αγωνιστών! Ο Καποδίστριας, παρά την προσπάθειά του ώστε οι εκτάσεις των αποχωρησάντων Οθωμανών να μην περιέλθουν σε ξένα χέρια −προσπάθησε μάλιστα να λάβει η ελληνική κυβέρνηση δάνειο από το εξωτερικό ύψους 300.000 σκούδων, για την αγορά των τουρκικών κτημάτων στην Αττική, απευθυνόμενος στις Μεγάλες Δυνάμεις, κάτι που δεν επιτεύχθηκε−, εντούτοις ανέχθηκε τις μεταβιβάσεις σημαντικών εκτάσεων στην Αττική σε ξένους κεφαλαιούχους, όπως στον Άγγλο ιστορικό Τζωρτζ Φίνλεϋ ή στη Δούκισσα της Πλακεντίας, όπως και στην Εύβοια στον Έντουαρντ Νόελ Μπέκερ, συγγενή του Λόρδου Βύρωνα.

    Ο Κυβερνήτης συνέστησε τριμελή Επιτροπή επί των εκποιήσεων, με έργο να ελέγχουν αυτές και να εισηγούνται την επικύρωση των πωλητηρίων. Ο υπεύθυνος όμως της ελληνικής πλευράς για τις επικυρώσεις γερουσιαστής από το Άργος Δημήτριος Περρούκας παραιτήθηκε της αποστολής του (αν και επίσημα δεν τέθηκε ως παραίτηση, αλλά ως αποχώρηση), θέτοντας αρχικώς ζήτημα πλήρους ανυπαρξίας δικαιωμάτων των Τούρκων στην Αττική, αφού την είχαν εγκαταλείψει ήδη από το 1822 και συνεπώς το 1830, που ορίζονταν από το Πρωτόκολλο της 3ης/15ης Φεβρουαρίου 1830 ως χρόνος κατοχής της γης, δεν υπήρχε ιδιοκτησία, και ακολούθως θέτοντας ζήτημα κυριότητας στα δάση, στις χορτολιβαδικές και ελώδεις εκτάσεις, αφού τέτοιο δικαίωμα δεν απέρρεε από το οθωμανικό δίκαιο −ο ρόλος του Περρούκα ήταν να επικυρώνει τα πωλητήρια που εξέδιδε ο Χατζή Ισμαήλ μπέης (ο εκπρόσωπος από την τουρκική πλευρά), μετά από εισήγηση της Ειδικής Επιτροπής που συνεστήθη από τον Καποδίστρια για το σκοπό αυτό. Εάν εφαρμοζόταν αυτό που υποστήριζε ο Περρούκας, σε σχέση με την πλήρη ανυπαρξία δικαιωμάτων των Οθωμανών στην Αττική, θα σταματούσαν οι αγοραπωλησίες και τότε δε θα περιέρχονταν η Αττική στο ελληνικό κράτος, λόγω της μη συντέλεσης του επιβαλλόμενου όρου από τη Συνθήκη, της ολοκλήρωσης δηλαδή των αγοραπωλησιών. Για το λόγο τούτο ο Καποδίστριας επέπληξε τον Περρούκα κι αυτός αναγκάστηκε να υπακούσει στις υποδείξεις, εξαιρώντας όμως από τα πωλητήρια τα δάση, τα βουνά και τις μεγάλες ακαλλιέργητες εκτάσεις.

    Οι πραγματοποιηθείσες μέχρι την 25η Νοεμβρίου 1830 αγοραπωλησίες στην Αττική,  έφθαναν τις 365 και γι’ αυτές, κατ’ απαίτηση των Οθωμανών πωλητών, είχε καταβληθεί ήδη ολόκληρο το τίμημα από ισχυρούς κεφαλαιούχους, οι οποίοι πίεζαν για την επικύρωσή τους. Όμως, σε καμιά από τις αγοραπωλησίες που πραγματοποιήθηκαν δεν προσεκομίσθησαν πιστοποιητικά ιδιοκτησίας από Οθωμανούς, αφού κατά δήλωσή τους αυτά καταστράφηκαν στην κατάληψη της Ακρόπολης από τους Έλληνες το 1822 (είναι γνωστό ότι οι Τούρκοι κατοικούσαν στο βράχο της Ακρόπολης, όπου είχαν εγκαταστήσει τουρκικό χωριό). Επίσης, δεν προσεκόμισαν ποτέ το τουρκικό κτηματολόγιο, το οποίο επικαλούνταν ως αποδεικτικό στοιχείο της ιδιοκτησίας τους. Για την απόδειξη της ιδιοκτησίας τους χρησιμοποιούσαν μόνο Οθωμανούς μάρτυρες. Σύμφωνα με τον έμπιστο του Καποδίστρια Ελβετό τραπεζίτη Εϋνάρδο, οι Τούρκοι δε θα αποχωρούσαν από την Αττική εάν δεν πωλούσαν πρώτα τις ιδιοκτησίες τους, οι οποίες εμφανίζονταν να είναι τεράστιες, καταλαμβάνοντας σχεδόν όλη την Αττική, για την οποία δεν απέμενε −κατ’ αυτόν− δημόσια γη! Τούτο, κατά τον Σούτσο ήταν υπερβολή, αφού όπως αποδείχτηκε σ’ ένα ποσοστό της αττικής γης αναγνωρίσθηκε ιδιοκτησία (Σούτσος Ι., «Πλουτολογία», Αθήναι 1868, σελ. 35).

    Με δεδομένο ότι οι αγοραπωλησίες έπρεπε να ολοκληρωθούν με την επικύρωσή τους, για να γίνει η μετάβαση της Αττικής στο ελληνικό κράτος, επιταχύνθηκε μ’ εντολή του ίδιου του Καποδίστρια το έργο της Επιτροπής, κι αφού αποχώρησε στις 18 Φεβρουαρίου 1831 ο Περρούκας, που φαίνεται ν’ αποτελούσε εμπόδιο στη διαδικασία, αυτές ολοκληρώθηκαν με σχεδόν συνοπτικές διαδικασίες, Έτσι περιήλθε η Αττική κατά το μεγαλύτερο μέρος της στην κυριότητα μεγαλοϊδιοκτητών, εμφανιζόμενοι αυτοί να κατέχουν τίτλους για αγροτικές αλλά και δασικές γαίες −παρά την αρχική ένσταση του Περρούκα−, οι οποίοι αποτέλεσαν τους γαιοκτήμονες της Αττικής γης (ανάλογη κατάσταση διαμορφώθηκε και στην Εύβοια). Η αντικατάσταση του Περρούκα από Επιτροπή γερουσιαστών (Αινιάν, Δημητρακόπουλος, Χαραλάμπης) ήταν το κλειδί που όπως φαίνεται «ξεκλείδωσε» τις αγοραπωλησίες, αφού η επικύρωσή τους πλέον απελευθερώθηκε, με τη συμπερίληψη σε αυτές κάθε δηλωμένης γης, καλλιεργήσιμης και μη! Η δικαιολογία ως προς τη συγκεκριμένη μεθόδευση από μέρους του Κυβερνήτη ήταν ότι έπρεπε να περιέλθουν οι περιοχές αυτές στο ελληνικό κράτος το συντομότερο, καθώς χρόνος ως προς τούτο δεν υπήρχε, αφού προϋπόθεση για τη μετάβασή τους στην ελληνική επικράτεια ήταν να ολοκληρωθούν οι αγοραπωλησίες. Με τον τρόπο αυτό, αν και δεν επιθυμούσε ο Καποδίστριας να δημιουργηθεί μεγάλη γαιοκτησία στην Ελλάδα, και προσπάθησε να το αποτρέψει, εντούτοις ενέδωσε στο καθεστώς που διαμορφώθηκε (που, κατ’ ουσίαν, επιβλήθηκε) και δημιουργήθηκε μεγάλη γαιοκτησία, προκειμένου να περιέλθουν οι περιοχές της χώρας που δεν καταλήφθηκαν δικαιώματι πολέμου από τους Έλληνες στο νέο ελληνικό κράτος. Είναι χαρακτηριστικά ως προς τούτο τα λόγια του Καποδίστρια: «Τα γεγονότα εκείνων των ημερών αρκούσαν για ένα αιώνα»!

    Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε σε σχέση με τις μεταβιβάσεις της ελληνικής γης μέσω των αγοραπωλησιών, η οποία γη μετέπτειπτε (ή υπήρχε ο φόβος να μεταπέσει) σε χέρια ξένα, είναι η θέση που πήραν οι εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης στην Επιτροπή επικύρωσης των αγοραπωλησιών για την Αττική και την Εύβοια Ι. Μίσσιος και Κ. Μάνος, στην έκθεση της 29ης Νοεμβρίου 1832, ότι, «αι ελληνικαί γαίαι θέλουν καταντήσει όλαι εις χείρας αλλοεθνών, χωρίς να δυνηθώσιν οι κάτοικοι ν’ αγοράσωσι το παραμικρώτερον και θέλει μείνωσιν ούτω ξένοι εις πατρώαν γην». Ζητούσαν δε, μεταξύ των άλλων, να δοθούν χρηματικά δάνεια στους αγρότες, για ν’ αγοράσουν οι ίδιοι τη γη τους κι έτσι αυτή να μείνει σ’ ελληνικά χέρια. Παρά τη θέση τους αυτή οι παραπάνω κατηγορήθηκαν ότι ενεργούσαν υπέρ της μεγάλης ιδιοκτησίας των Ελλήνων κεφαλαιούχων κι αφήνονται υπόνοιες ότι τούτο γινόταν με τη συναίνεση ή την προτροπή του Κυβερνήτη, για να μην περιέλθει η ελληνική γη σε ξένους.

    Αναφέρει σχετικά για τη στάση του Καποδίστρια στο ζήτημα της εθνικής περιουσίας ο ιστορικός Αναστάσιος Τσάλτας: «…τον Απρίλιο του 1828 διάταξε να γίνει απογραφή όλων των κατοίκων της χώρας κατά επάγγελμα, δηλαδή των κτηματιών, των γεωργών, των ποιμένων, των εργατών, των ναυτών, των εμπόρων και παράγγειλε στους κατά τόπους Επιτρόπους της επικρατείας να ερευνήσουν και να εξακριβώσουν τα χτήματα που ανήκουν στο έθνος, τη φύση, την έκταση, την τιμή και τον τρόπο που διατέθηκαν έως τότε από την προηγούμενη κυβέρνηση (κατά κανόνα σε κοτζαμπάσηδες και σε κεφαλαιούχους του εξωτερικού), όσα είχαν διατεθεί, γιατί κανένα σφετερισμό δε θα ανεχόταν η κυβέρνηση από τον αναζωογοννητικό αυτό κλάδο του δημοσίου πλούτου. Η παραγγελία αυτή, που ήταν το πρώτο βήμα του Καποδίστρια για να βρει τρόπο ν’ αποκαταστήσει τους ακτήμονες, προσέκρουσε σε διάφορα συμφέροντα και δεν επιτευχθηκε η εκτέλεσή της» (Τσάλτας Αν., «Το ελληνικό αγροτικό πρόβλημα από την αρχαιότητα έως σήμερα», ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1977, σελ. 55).

    Διαπιστώνουμε εκ τούτων ότι, αφενός οι αρχόντοι επί Τουρκοκρατίας, δηλαδή οι πρόκριτοι και οι κοτζαμπάσηδες, που αποτέλεσαν μαζί με τους κεφαλαιούχους του εξωτερικού τους πλουτοκράτες τότε στη χώρα μας, είχαν ήδη «βάλει χέρι» στην εθνική γη, ενώ διακρίνουμε και την αγωνία του Κυβερνήτη για τους ακτήμονες Έλληνες, ψάχνοντας τρόπο να τους αποκαταστήσει χωρίς να θιγεί σημαντικά η δημόσια ακίνητη περιουσία. Δεν ήταν ανάλγητος δηλαδή ως προς το λαό, όπως λέγεται, όμως δεν ήθελε να διασκορπίσει την εθνική γη, που αποτελούσε το (μοναδικό) πλούτο της χώρας. Βλέπουμε έτσι να λαμβάνει στοχευμένα μέτρα υπέρ των ακτημόνων, αρχικά αναγνωρίζοντας την ιδιοκτησία των κολλήγων στις οικίες και στις καλύβες όπου κατοικούσαν, καθώς και στο γήπεδο όπου υφίσταντο αυτές οι κατασκευές, ενώ παραχωρήθηκε και σε κάθε ελληνική οικογένεια γη 4.000 φοινίκων, πληρωτέων προς τόκο 4% σε διάστημα 33 ετών, που δε θεωρήθηκε επαρκής και εξακολούθησαν οι γκρίνιες −χωρίς όμως, στην τελευταία αυτή περίπτωση, ο σχετικός εφαρμοστικός νόμος να προωθηθεί λόγω της δολοφονίας του Καποδίστρια.

    Εθνική ή ιδιωτική η γαιοκτησία στην Ελλάδα;

    Το γεγονός ότι το 74,1% της δασικής ιδιοκτησίας στην Ελλάδα είναι σήμερα δημόσια («Πρώτη Εθνική Απογραφή Δασών», ΓΓΔ&ΦΠ, Υπουργείο Γεωργίας 1992), ποσοστό από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, όπως και το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν καλλιεργήθηκε η ιδέα του γαιοκτημονισμού και δεν υπήρξαν μεγαλοϊδιοκτήτες γης που να κατέχουν δάση και καλλιεργήσιμη γη χιλιάδων στρεμμάτων, όπως συνέβαινε (και συμβαίνει) στη Δυτική Ευρώπη, το οφείλουμε στην εθνικοποίηση της ελληνικής γης που πραγματοποιήθηκε με τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους εν πρώτοις και με την απαλλοτρίωση των δημιουργηθέντων μεγαλοϊδιοκτησιών στη συνέχεια.

    Το κράτος δεν εκπλειστηρίασε, ούτε διένειμε εθνική γη και την κράτησε ως εθνικό κεφάλαιο, τα λεγόμενα «εθνικά κτήματα»· και τούτο αποτέλεσε το βασικό παράπονο των αγωνιστών, οι οποίοι ζητούσαν γη για καλλιέργεια, αλλά προκάλεσε και τη μήνη των κεφαλαιούχων, που απέβλεπαν στην εξαγορά της γης για ίδιον όφελος. Τα εθνικά κτήματα υπολογίζονταν σε 6 εκατ. στρέμματα (Σούτσος Ιωάν., «Πλουτολογία», Αθήναι 1868, σελ. 56), και απαιτήθηκε από τους αγωνιστές αυτά να διανεμηθούν καθώς κατά τη στρατολόγησή τους το Μάιο του 1822 τούς είχαν υποσχεθεί ένα στρέμμα γης για κάθε μήνα υπηρεσίας στον ελληνικό στρατό. Είναι χαρακτηριστικό το επεισόδιο μεταξύ Πλαπούτα και Μακρυγιάννη, που το εξιστορεί ο τελευταίος στα «Απομνημονεύματά του», όταν του πήγαν να υπογράψει παραχωρητήριο γης στην Αττική υπέρ του πρώτου, για την προσφορά του στον Αγώνα, και αρνήθηκε να το υπογράψει λέγοντας με τη γνωστή αθυροστομία του: «Πήγαινε ωρέ στη χέστρα, πασάλιψέ το καλά και γύρισέ το πίσω, και πες του ότι εμείς θέλουμε να διώξουμε τον Τούρκο, και όχι να βάλουμε νέους Τούρκους στο κεφάλι μας». Βέβαια, παρά τα όσα έλεγε ο Μακρυγιάννης, που δείχνουν εναρμόνιση με την πολιτική του Καποδίστρια στο ζήτημα των γαιών, να παραμείνει δηλαδή η ελληνική γη ως εθνική, και παρά το συνεχές παράπονό του ότι αδικούνταν σε σχέση με τι πρόσφερε στην Αγώνα και τι πήρε, ο ίδιος θεωρούνταν από τους ευνοημένους των διανομών, αφού πήρε γη όταν άλλοι αποκλείστηκαν.

    Παρενέβησαν τότε, ως προς την απαίτηση των αγωνιστών για διανομή της γης, οι ολιγαρχικοί, οι πρόκριτοι και οι κοτζαμπάσηδες, οι οποίοι απαίτησαν τη διάθεση των εθνικών κτημάτων με δημοσπρασία, καθότι με τον τρόπο αυτόν η γη θα περιέρχονταν σε αυτούς, που είχαν τα χρήματα για να την αγοράσουν. Η ομάδα των «δημοτικών» όμως, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη αντέδρασε στην εκποίηση της εθνικής γης, γιατί με τον τρόπο αυτό οι απλοί αγωνιστές δε θα έπαιρναν στρέμμα γης, κι έτσι η γη παρέμεινε εθνική δυνάμενη μόνο να μισθωθεί για καλλιέργεια, ούτως ώστε να μπουν στο κρατικό ταμείο χρήματα. Οι μισθώσεις έγιναν από τους προκρίτους και τους κοτζαμπάσηδες, που είχαν την οικονομική δυνατότητα γι’ αυτό, με γαιόμορο 30% και 25% της σοδειάς, και −φυσικά!− περιήλθαν στη συνέχεια στην κυριότητά τους −υπολογίζεται ότι με τον τρόπο αυτό περίπου 10 εκατ. στρ. πέρασαν στα χέρια γαιοκτημόνων, πολύ δηλαδή περισσότερα από τις εθνικές γαίες, που ήταν οι δυνάμενες να καλλιεργηθούν εκτάσεις, κάτι που περίτρανα αποδεικνύει, διατηρούμενου και του σημαντικότερου μέρους των εθνικών γαιών, ότι σε αυτά τα στρέμματα συμπεριελήφθησαν και δασικά εδάφη, τα οποία καταπατήθηκαν και έγιναν μέρος της ακίνητης περιουσίας των κοτζαμπάσηδων-γαιοκτημόνων! Η διατήρηση της γης ως εθνικής «οφέλησε» για το λόγο ότι χρησιμοποιήθηκε ως υποθήκη για τη σύναψη των δύο πρώτων (θαλασσο)δανείων της χώρας. Στην υποθηκευμένη γη των εθνικών κτημάτων περιλαμβανόταν και δάση. Αυτά συνέβησαν πριν την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον Καποδίστρια, ο οποίος βρήκε υποθηκευμένη εθνική γη για να διαχειριστεί! Έπρεπε και για το λόγο αυτό λοιπόν να κρατήσει τη γη ως εθνική, διότι ήταν δεσμευμένη βάσει των δανείων!

    Οι Βαυαροί, χάρη στον εμβριθή νομομαθή Γκέοργκ Μάουρερ (μέλους της Αντιβασιλείας), όχι απλά σεβάστηκαν το καθεστώς της εθνικοποίησης της γης που τους παραδόθηκε, αλλά το εδραίωσαν με ανάλογη νομοθέτηση. Και τούτο, παρά τα κρατούντα στη χώρα τους, τη Βαυαρία, όπου η μεγάλη γαιοκτησία ανήκε σε ευγενείς. Δικαιολογείτο αυτό από το γεγονός ότι στο νέο ελληνικό κράτος (στην Παλαιά Ελλάδα αρχικά, ακολούθησε το ίδιο καθεστώς και επόμενα, για περιοχές που προσαρτούνταν στο ελληνικό κράτος) η γη περιήλθε ως δημόσια, ως αποτέλεσμα της διαδοχής από τον Τούρκο κατακτητή, και δεν αποτελούσε ιδιοκτησία προσώπων, ώστε δικαιωματικά να τους ανήκει –δεν υπήρχε τέτοιο παρελθόν, για να γίνει σεβαστό, λόγω του επί αιώνες Τούρκου κατακτητή, που διαμόρφωσε γαιοκτητικές σχέσεις στον ελληνικό χώρο με βάση το οθωμανικό δίκαιο. Βέβαια, όταν η γη αυτή ανήκε κάπου, δύναντο βάσει των Συνθηκών και του νομικού πλαισίου που ρύθμιζε τις σχέσεις κράτους και πολιτών στα θέματα γης, να τύχει αγοραπωλησιών και γινόταν σεβαστή η ιδιοκτησία (θα δούμε τη διαδικασία παρακάτω). Δεν άφησαν επίσης οι Βαυαροί (όπως εξάλλου και ο Καποδίστριας) το κράτος να διαμορφώσει κάστα ευγενών στην Ελλάδα, μέσω της δημόσιας γαιοκτησίας –δε πώλησαν δηλαδή δημόσια γη σε κεφαλαιούχους, για ν’ αποκομισθούν κρατικά έσοδα–, αλλά κράτησαν τη γη ως βασικό και (όπως δια των χρόνων αποδείχθηκε) ανεκτίμητο περιουσιακό στοιχείο του κράτους –βέβαια, ούτε διαμοίρασαν γη στους αγωνιστές, και τούτο τους έκαμε να στραφούν εναντίον τους (για όλα αυτά βλέπε στο μνημειώδες έργο του Μάουρερ για την Ελλάδα και τους Έλληνες: «Ο ελληνικός λαός», εκδόσεις αφοί Τολίδη, Αθήνα 1976). Όμως, μολαταύτα, γαιοκτήμονες δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα με τις αγοραπωλησίες που συντελέστηκαν και επικυρώθηκαν από το ελληνικό κράτος! Αργότερα, στα 1871, διαμοιράστηκε για πρώτη φορά εθνική μη δασική γη σε καλλιεργητές, ικανοποιώντας το πάγιο αίτημα των άκληρων Ελλήνων ν’ αποκτήσουν γη για βιοπορισμό. Ως δημόσια παρέμειναν και τα δάση της χώρας μέχρι να διαρρυθμιστούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας επί αυτών, που επακολούθησε με σχετική νομοθέτηση.

    Λέγει πάνου σε τούτα ο καθηγητής-πανεπιστημιακός Κώστας Βεργόπουλος: «Γενικώς, το ελληνικό κράτος, εθνικοποιώντας τη γη στα 1828, εμφανίζεται ως πρωτοποριακό μεταξύ των σύγχρονων καπιταλιστικών κρατών, επί του θέματος της γαιοκτησίας. Ομοίως, η εν συνεχεία διανομή της εθνικοποιημένης γης στα 1871 (επί Αλέξανδρου Κουμουνδούρου) δεν ήταν παρά μια λογική συνέπεια του ίδιου θεμελιώδους κρατικού προσανατολισμού: η διανομή της γης, κατακερματισμένης σε μικρούς οικογενειακούς κλήρους, δεν ήταν αντίθετη με την προηγηθείσα εθνικοποίηση, αλλά μάλλον μια ρεαλιστική εφαρμογή της ίδιας αρχής. Ο κοινός στόχος και στις δυο περιπτώσεις ήταν να περιοριστεί η μεγάλη γαιοκτησία. Η πρόοδος της μικρής οικογενειακής επιχείρησης, ισοδυναμώντας με μια de facto εθνικοποίηση της γης, είχε ακόμη ως συνέπεια την ευρύτερη εθνικοποίηση της αγροτικής οικονομίας, στο σύνολό της, θεωρούμενης ως όλου. (…) Το ελληνικό κράτος, είτε εθνικοποιώντας τη γη στα 1828, είτε διανέμοντάς την στα 1871, ετήρησε πάντα μια καθαρώς δύσπιστη και εχθρική στάση απέναντι της μεγάλης γαιοκτησίας και του αγροτικού καπιταλισμού εν γένει. Εκ παραλλήλου, το κράτος ευνόησε πάντα την κοινωνική ενσωμάτωση της γεωργίας, δια μέσου του προνομιούχου χώρου της αγοράς, επί τη βάσει της μικρής οικογενειακής επιχείρησης και ιδιοκτησίας» (Βεργόπουλος Κ., «Το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα. Η κοινωνική ενσωμάτωση της γεωργίας», εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1975, σελ. 115).

    Οι προκύψαντες στη συνέχεια τσιφλικούχοι και μεγαλοϊδιοκτήτες γης (θα δούμε τον τρόπο δημιουργίας τους παρακάτω), έχασαν τα προνόμια στη γη που κατείχαν, όταν το κράτος προχώρησε σε αναγκαστικές απαλλοτριώσεις γι’ αποκαταστάσεις ακτημόνων, κτηνοτρόφων και πολιτών στερουμένων οικίας. Με τον τρόπο αυτό έχασαν μέρος από την οικονομική και την συνακόλουθη πολιτική δύναμή τους, που τους πρόσφερε η μεγάλη ιδιοκτησία που κατείχαν, και αποδυναμώθηκαν −συνεπώς, δεν είχαν μόνο κοινωνικό βάρος οι πολιτικές αυτές, αλλά και οικονομικο-πολιτικό, αφού έτσι «ανακατεύονταν η τράπουλα» των διαχειριστών της εξουσίας στη χώρα και επανακαθορίζονταν οι σχέσεις ως προς αυτήν −μιας εξουσίας που είχε άμεση σχέση με τη γη, αφού η κατοχή της προσέδιδε οικονομική και πολιτική δύναμη στον κύριό της. Πάντως πρέπει να επισημάνουμε ότι οι αποκαταστάσεις δε συντελέστηκαν «αναίμακτα» για τα δάση, αφού μόνο κατά τη γενόμενη αποκατάσταση το 1926 άλλαξαν χρήση περίπου 2 εκατ. στρ. δασών!

    Ειδικά για την Αττική όμως, πρέπει να πούμε ότι οι μεγαλοϊδιοκτήτες γης βγήκαν ισχυρά ωφελημένοι από τη διαμορφωθείσα κατάσταση, αφού η μεγάλη γαιοκτησία δε θίχτηκε τόσο από τις απαλλοτριώσεις, λόγω του μη προσανατολισμού της αττικής γης στην αγροτική οικονομία, αλλά και της μεγάλης κάλυψης της Αττικής από δάση (υπολογίζονταν στα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους σε ποσοστό 60% του συνόλου της Αττικής, σύμφωνα με στοιχεία του καθηγητή Πέτρου Κοντού στο σύγγραμμά του «Δασική Πολιτική ιδία εν Ελλάδι μετά στοιχείων Αγροτικής Πολιτικής», που στη συνέχεια, κατά τον δασολόγο Αναστάσιο Στεφάνου, κατήλθαν σε ποσοστό 31% στις αρχές του 20ου αιώνα!). Τα δάση, αν και δε δύναντο ν’ αποτελέσουν αντικείμενο συναλλαγής, μολαταύτα συμπεριελήφθησαν στις μεγάλες γαιοκτησίες. Επόμενα δε, και με δεδομένο ότι τα δάση εξαιρούνταν των απαλλοτριώσεων, απέμειναν ως ιδιοκτησία των μεγαλοϊδιοκτητών.

    Λέγει πάνου σε αυτά ο ιστορικός μελετητής του γαιοκτησιακού ζητήματος της Αττικής Θωμάς Δρίκος: «Κατά ένα περίεργο μάλιστα παιχνίδι της ιστορίας, μετά το 1950, τότε που στην Αττική άρχισαν να συγκεντρώνονται τεράστιες μάζες ελληνικού πληθυσμού, η μεγάλη γαιοκτησία του 1830, που είχε σχηματιστεί στα πλαίσια μιας αγροτικής κοινωνίας με βασικό στόχο τη γαιοπρόσοδο από την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία, κατόρθωσε και καρπώθηκε μια εκπληκτικά υψηλή γαιοπρόσοδο σαν οικοπεδική αξία πλέον. Για τούτο δεν είναι άμοιρη ευθυνών η άτολμη και δειλή πολιτική του ελληνικού κράτους στο ζήτημα των απαλλοτριώσεων από το 1917 και μετά, αλλά και η σωρηδόν ένταξη περιοχών στο σχέδιο πόλεως μετά το 1950, χωρίς την πρόβλεψη στοιχειώδους αντιπαροχής από μέρους της μεγάλης γαιοκτησίας σε ελεύθερη γη για κοινόχρηστους χώρους. Αλλά αυτά βέβαια είναι για μια άλλα φορά και για μια άλλη ιστορία. Ακόμη και σήμερα, και μάλιστα σήμερα, τα βουνά και τα δάση της Αττικής, η οικοπεδοποίησή τους και οι συχνές καταστροφικές πυρκαγιές, δεν είναι καθόλου άσχετες με τα ιδιωτικά συμφέροντα και δίκαια που προβάλλονται πάνω σε αυτά με την επίκληση των τότε χοτζετιών των Τούρκων αγάδων…» (Δρίκος Θ., «Οι πωλήσεις οθωμανικών ιδιοκτησιών της Αττικής 1830-1831», εκδόσεις Τροχαλία και Δήμος Γλυφάδας, Αθήνα 1994, σελ. 80-81).

    Πώς δημιουργήθηκαν γαιοκτήμονες στην Ελλάδα;

    Κατ’ εφαρμογήν των Συνθηκών που ρύθμιζαν τις σχέσεις του Ελληνικού Δημοσίου με τους Οθωμανούς που κατοικούσαν στην ελληνική επικράτεια, πραγματοποιήθηκαν αγοραπωλησίες από τους αποχωρήσαντες Οθωμανούς και τους (Έλληνες κεφαλαιούχους κατά βάσιν) αγοραστές της φερόμενης ως ιδιόκτητης γης τους. Δεν εφαρμόστηκε εν προκειμένω το δίκαιο της κατάκτησης, αλλά της ειδικής συνθήκης (της με ημερομηνία 9 Ιουλίου 1832 Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης), βάσει του οποίου οι Οθωμανοί των μη περιερχομένων δικαιωμάτι πολέμου στο ελληνικό κράτος περιοχών θεωρήθηκαν ως μετανάστες εν καιρώ πολέμου, και το ελληνικό κράτος δεσμευόταν έναντι του τουρκικού ως προς την αναγνώριση των κεκτημένων δικαιωμάτων των Οθωμανών. Κατά τα οριζόμενα στη Συνθήκη, ισχύουν τα συμφωνηθέντα για το μέλλον και όχι για το παρελθόν, δηλαδή η γαιοκτησία αφορά στις δεσποζόμενες ιδιοκτησίες (δεσποζόμενος: ο που ανήκει στην κυριότητα κάποιου) και όχι τις δημευθείσες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Έγινε τότε δεκτό, σύμφωνα με τις παραγράφους 5 και 6 του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου 1830, ότι οι Οθωμανοί μπορούσαν εάν το επιθυμούσαν να παραμείνουν στην Ελλάδα διατηρώντας τις ιδιοκτησίες τους ή και να πωλήσουν αυτές παραμένοντας στη χώρα μας, καθώς και να μεταβιβάσουν αυτές και ν’ αναχωρήσουν για την Τουρκία ασκώντας το δικαίωμα της μεταναστεύσεως. Είναι αυτονόητο ότι από αυτούς επιλέχθηκε η αναχώρησή τους πωλώντας τις ιδιοκτησίες τους, λόγω του δυσμενούς περιβάλλοντος που υπήρχε προς το πρόσωπό τους, αφού ήταν αντίπαλοι (εχθροί) των Ελλήνων στην επανάσταση που προηγήθηκε, καθώς και λόγω του συμφέροντος που είχαν να φύγουν μ’ ένα «καλό κομπόδεμα», αφού θα πωλούσαν ανέλεγκτες ιδιοκτησίες.

    Ο σεβασμός των δικαιωμάτων των Οθωμανών στα δικαιώματα της φερόμενης γης τους, τόσον στη Παλαιά Ελλάδα όσον και αργότερα στις προσαρτημένες περιοχές, ήταν βρετανική απαίτηση, προκειμένου η Βρετανία να συναινέσει ως εγγυήτρια δύναμη στη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους σε πρώτη φάση, και στην επέκταση των ορίων του κατόπιν. Και σε αυτό το στάδιο παίχτηκε εν πρώτοις το παιχνίδι της συναλλαγής της γης και της αιφνίδιας ιδιωτικοποίησής της, αφού οι εκτάσεις που μεταβιβάζονταν κατά δήλωση των μετοικησάντων Οθωμανών, επί των οποίων συντάσσονταν οι τίτλοι, ήταν αφενός ανέλεγκτες ως προς το πραγματικό εμβαδόν τους, που κατά τις μεταβιβάσεις και με τον καθ’ όρια προσδιορισμό τους εμφαίνονταν με πολλαπλάσια έκταση της πραγματικής, αφετέρου περιλαμβανόταν σε αυτές δασική γη, η οποία, σύμφωνα με τον Οθωμανικό Νόμο ανήκε στον Σουλτάνο και περιέρχονταν στο Ελληνικό Δημόσιο, ως διάδοχο αυτού. Με τον τρόπο αυτό δασικού χαρακτήρα εκτάσεις περιήλθαν, μαζί με αγροτική και χορτολιβαδική γη, στους αγοραστές της, οι οποίοι αίφνης έγιναν κύριοι −πέραν των αγρών− δασών και λιβαδίων, και μεγαλοϊδιοκτήτες γης. Και τούτα έγιναν αποδεκτά παρά το γεγονός ότι στην Αττική, μετά από τους επιδέξιους χειρισμούς του Έλληνα εκπροσώπου γερουσιαστή Δημητρίου Περρούκα, ο οποίος έπεισε τον Τούρκο εκπρόσωπο Χατζή μπέη να δώσει πίνακα των τουρκικών κτημάτων προκειμένου να πειστεί ο Καποδίστριας για την εξαγορά τους από το ελληνικό κράτος, υπήρξε μιαν καταγραφή των κτημάτων των Οθωμανών, που ήταν μικροεκτάσεις των 1-2 στρ.!

    Έτσι στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν αίφνης γαιοκτήμονες, κάτοχοι χιλιάδων στρεμμάτων γης, προερχόμενη από αγορά της από τους αποχωρήσαντες Οθωμανούς, και το αποφασιστικό βήμα ως προς αυτό δόθηκε με τη μετατροπή του δικαιώματος εξουσίασης (τεσσαρούφ) σε δικαίωμα απόλυτης κυριότητας, εφαρμόζοντας το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο. Ενώ δηλαδή, έως εκείνη τη στιγμή κρατήθηκε μια διαχρονικά συνεπής στάση ως προς την γαιοκτησία στον ελληνικό χώρο, ξεκινώντας από τη βυζαντινή εποχή και φτάνοντας στην Τουρκοκρατία, μην επιτρέποντας την απεριόριστη και καταχριστική επικράτηση του καπιταλισμού στις έγγειες σχέσεις, διαμορφώθηκε όμως κατόπιν, με τον τρόπο που είπαμε παραπάνω, μια κατάσταση πλήρους κι απεριόριστης ιδοκτησίας του εδάφους, προκύπτουσα από την ερμηνεία των κεκτημένων δικαιωμάτων επί της γης. Ακολουθήθηκε ως προς αυτό το καπιταλιστικό πρότυπο της γαιοκτησίας, που προήλθε από την πολιτική απελευθέρωσης της γης, σύμφωνα με τα κελεύσματα του βρετανικού καπιταλισμού και της γαλλικής επανάστασης.  Πλην όμως η απελευθέρωση της γης στην Ελλάδα οφέλησε αποκλειστικά τους κεφαλαιούχους, που είχαν τα κεφάλαια κι επιδίωκαν να επενδύσουν στη γη, βλέποντας αυτή ως πηγή οικονομικού οφέλους. Ενδεικτικά ν’ αναφέρουμε ότι η αγορά γης στην Αττική και την Εύβοια θεωρήθηκε τότε εξαιρετικά επικερδής επένδυση, τέτοια που ο φιλέλληνας Ελβετός τραπεζίτης, φίλος του Καποδίστρια, Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος, αναφερόταν σ’ επιστολές του στη δυνατότητα άμεσου τετραπλασιασμού των χρημάτων που θα τοποθετούνταν σε αυτή την αγορά, εκτιμώντας τη συνολική πραγματική αξία των εν λόγω κτημάτων σε 18 εκατ. γαλλικά φράγκα, ενώ ήταν δυνατή η εξαγορά τους με τις τρέχουσες συνθήκες στα 6 εκατ. γαλλικά φράγκα! (πηγή: Θεοτόκης Σπ., «Αλληλογραφία Εϋνάρδου», Αθήναι 1919).

    Συνεπώς, κι ενώ το νεοσύστατο ελληνικό κράτος ακολούθησε πολιτική εθνικοποίησης της γης, παράλληλα, και σ’ αντίθετη ρότα ανέχτηκε και επικύρωσε την ιδιωτικοποίηση μεγάλου μέρους των οθωμανικών γαιών, στις οποίες περιλαμβανόταν και δάση, αφήνοντας ανοικτό το πεδίο δημιουργίας γαιοκτημόνων σε μια χώρα στην οποία δεν είχε τέτοιο παρελθόν −ακόμη και ο αποκαλούμενος «βυζαντινός φεουδαρχισμός» δεν είχε τα χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού και δεν ήτο κατ’ ουσίαν φεουδαρχισμός, αφού οι βυζαντινοί αξιωματούχοι δεν κατείχαν γη αλλά διαχειρίζονταν κρατική γη, παραμένοντας ανακλητοί ανά πάσα στιγμή, με το δικαίωμά τους να περιορίζεται επί του φόρου, δηλαδή επί του υπερπροϊόντος (άλλο βέβαια αν κάποιοι από αυτούς απέκτησαν τέτοια δύναμη, κατά τα ύστερα χρόνια του Βυζαντίου, κι αμφισβήτησαν την κεντρική εξουσία, αυτοανακηρυσσόμενοι ηγεμόνες).

    Αναφέρει σχετικά ο Θωμάς Δρίκος, περιγράφοντας γλαφυρά την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στην Αττική: «Όλες οι τουρκικές ιδιοκτησίες των Αθηνών και κυρίως τα μεγάλα κτήματα της Αττικής πωλήθηκαν πράγματι αντί πινακίου φακής στους Έλληνες και ξένους αγοραστές εκείνης της εποχής, σε χρονικό διάστημα μικρότερο των πέντε μηνών. Η συντομία του χρόνου στον οποίο έγιναν οι πωλήσεις, η απουσία συγκροτημένης διοικήσεως στην Αθήνα για να ελέγξει τις όποιες παρανομίες, η αρπακτικότητα της τουρκικής εξουσίας όπως εκφράστηκε με το ποσοστό του 30% επί των ποσών που καταβλήθηκαν για τα μεγάλα κτήματα που εισέπραττε ο Ισμαήλ μπέης (σημείωση: ο εκπρόσωπος του τουρκικού κράτους στον έλεγχο και την επικύρωση των αγοραπωλησιών), το όργιο πωλήσεως δημοσίων εκτάσεων ως ιδιωτικών, τις οποίες με ασφάλεια πωλούσαν οι Τούρκοι, μια και ποιος θα τους ζητούσε ευθύνες καθώς αναχωρούσαν δια παντός από την Αθήνα και την Ελλάδα, η απληστία των αγοραστών για να γίνουν γρήγορα πλούσιοι με την αγορά φτηνών και μεγάλων κτημάτων, η ερήμωση της Αττικής από κατοίκους που θα αποτελούσαν ένα φράγμα στις παρανομίες που έγιναν τότε, οδήγησαν σε μια κατάσταση όπου η δημόσια γη στην Αττική δεν υπήρχε πουθενά. Τα βουνά πουλημένα και καταπατημένα, τα δάση το ίδιο, η ίδια η πόλη της Αθήνας με ανύπαρκτες δημόσιες εκτάσεις γης. Η Ελληνική Επανάσταση, ως προς το ζήτημα της μορφής της γαιοκτησίας στην Αττική και εφόσον δώσουμε στη λέξη επανάσταση το νόημα της ανατροπής, απέτυχε. Οι Έλληνες μεγαλογαιοκτήμονες διαδέχτηκαν τους Τούρκους. Στην ουσία μάλλον περί διαδοχής επρόκειτο» (Δρίκος Θ., «Οι πωλήσεις οθωμανικών ιδιοκτησιών της Αττικής 1830-1831», εκδόσεις Τροχαλία και Δήμος Γλυφάδας, Αθήνα 1994, σελ. 79).

    Σ’ ένα δεύτερο στάδιο, επειδή η δασική γη ήταν «άχρηστη» στους νέους γαιοκτήμονες, μεθοδεύτηκε η μετατροπή της σε αγροτική ή σε οικοπεδική, για να την εκμεταλλευτούν. Τούτο επιτεύχθηκε είτε νομίμως, με διατάξεις νόμων που ψηφίζονταν για το σκοπό αυτό, είτε νομοτύπως, με άδειες εκχερσώσεως που δινόταν «για ένα στρέμμα και με αυτές “κατέβαινε” ολάκερο το βουνό» (λόγια του παλαιού δασολόγου, και βαθύ γνώστη του δασικού προβλήματος, Αναστάσιου Στεφάνου, που ήθελε δι’ αυτών να δείξει τον τρόπο που λειτουργούσε η χωροφυλακή στη φύλαξη των δασών κατά τον 19ο αιώνα, αφού ήταν τότε ο αποκλειστικός φύλακάς τους), είτε παρανόμως, με τη −βάσιμη− ελπίδα της μετέπειτα νομιμοποίησης των εκχερσώσεων και της αλλαγής χρήσης της γης. Δεν αποκλείστηκε δηλαδή η δασική γη (όπως εξάλλου και η εθνική) από το εμπορευματικό κύκλωμα που διαμόρφώθηκε, με προφανή σκοπό την «αξιοποίησή της», που φυσικά δεν περιλαμβανόταν σε αυτήν η διατήρηση της δασικής μορφής της! Ως προς αυτό, τη μετατροπή δηλαδή της δασικής γης σε αγροτική και οικοπεδική, συντέλεσε καταλυτικά το πολιτικό σύστημα, βοηθούμενο από κάθε μορφή εξουσίας (τη νομοθετική, την εκτελεστική, τη δικαστική).

    Σ’ ότι δε αφορά στα μεγάλα τσιφλίκια που «βρήκε» το ελληνικό κράτος στη Θεσσαλία, και έπρεπε (βάσει των Συνθηκών) να τα σεβαστεί, αυτά δημιουργήθηκαν μόλις σε διάστημα τριών ετών πριν η Θεσσαλία και η Άρτα περιέλθουν το 1881 στο ελληνικό κράτος, όταν με την υπογραφή της Συνθήκης του Βερολίνου το 1878, απαγορεύτηκε στο ελληνικό κράτος να εθνικοποιήσει τα οθωμανικά αυτά κτήματα. Τούτα δημιουργήθηκαν ήδη από το 1858 όταν τροποποιήθηκε ο οθωμανικός νόμος «Περί Γαιών», που συμπλήρωνε το Χάτι Χαμαγιούν του 1856 και το Τανζιμάτ του 1839 (μεταρρυθμιστικά σουλτανικά διατάγματα που μεταξύ των άλλων ρύθμιζαν και ζητήματα γαιοκτησίας), και με τη μετατροπή του τεσσαρούφ (του δικαιώματος διηνεκούς εξουσίασης, με ορισμένη και ανεπίδεκτη μετατροπής χρήση του εδάφους), σε δικαίωμα απόλυτης κυριότητας της γης (μουτεσσαρήφ) –με τις αγοραπωλησίες που συντελέστηκαν, μετατράπηκαν τα οθωμανικά κτήματα σε τσιφλίκια Ελλήνων.

    Τα τσιφλίκια διαδέχτηκαν τα τιμάρια που υπήρχαν επί Οθωμανικής κυριαχίας, που ήταν εκτεταμένα αργοκτήματα, που περιελάμβαναν και κεφαλοχώρια. Το τιμαριωτικό σύστημα αποτέλεσε έκφραση του οθωμανικού συστήματος διοίκησης, συνιστώντας την οικονομική-φορολογική βάση της οθωμανικής αυτοκρατορίας όταν άρχισε να παρακμάζει τον 17ο αιώνα. Επί των τιμαρίων ο Σουλτάνος είχε την ψιλή κυριότητα της γης, που την εκχωρούσε στους αξιωματούχους τους για να την καλλιεργούν, χωρίς όμως να έχουν την κυριότητα, με αντάλλαγμα τη στρατιωτική προσφορά τους σε περίπτωση πολέμου. Η φορολόγηση γινόταν επί των συγκομιζομένων προϊόντων. Τα τιμάρια ήταν συνήθως 1.500-2.500 στρεμμάτων, ενώ η παραχώρηση ήταν ανακλητή και δε μεταβιβάζονταν απευθείας στους άρρενες απογόνους. Η με τον παραπάνω τρόπο συγκροτημένη θεσσαλική γη ήταν κατά τα 3/4 διηρημένη σε μεγάλες ιδιοκτησίες. Από την παραπάνω δυνατότητα των αγοραπωλησιών μεταξύ των τιμαριούχων Οθωμανών και των Ελλήνων νεοτσιφλικάδων δεν εξαιρούνταν τα δάση και οι βοσκές, που αφομοιώθηκαν στην υπόλοιπη μη δασική ιδιοκτησία βάσει της από 29.7.1882 Συνθήκης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία κυρώθηκε με το νόμο ΠΛΖ της 11/13.3.1882, διαφοροποιούμενο έτσι το εδώ γαιοκτητικό καθεστώς για τα δάση σε σχέση με εκείνο που ίσχυσε στην Παλαιά Ελλάδα, και διαμορφώθηκε με το Διάταγμα του 1936 «Περί ιδιωτικών δασών» (που θα δούμε παρακάτω).

    Έχοντας οι Οθωμανοί ισχυρούς νεοπαγείς τίτλους επί −κατά κανόνα− ανέλεγκτων εκτάσεων ως προς τα εμβαδά τους, εφοδιασμένους από την Κωνσταντινούπολη, εμφανίζονταν να είναι κύριοι πολύ μεγάλων περιοχών, τις οποίες, μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Βερολίνου, άρχισαν να πωλούν προκειμένου να μετοικήσουν στην Τουρκία, λόγω της υπαγωγής της Θεσσαλίας και της Άρτας στην Ελλάδα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις κείνης της περιόδου, με προεξάρχουσα εκείνη του Χαριλάου Τρικούπη (κυβέρνησε κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρονικού διαστήματος 1880-1890), παρότρυνε Έλληνες μεγαλοκεφαλαιούχους του εξωτερικού ν‘ αγοράσουν τα οθωμανικά αυτά κτήματα, για να μην περιέλθουν σε ξένους. Δεσμεύτηκαν δε (οι εν λόγω κυβερνήσεις) ότι θα διευκολύνουν τη μετάβαση αυτού του προνομιακού καθεστώτος στην ελληνική πραγματικότητα, και ότι δε θα θιγόταν οι δημιουργηθείσες περιουσίες.

    Έτσι βλέπουμε να διαμορφώνεται γαιοκτημονικό καθεστώς τσιφλικούχων στη Θεσσαλία (λιγότερο στην Άρτα −εκεί δημιουργήθηκε το τσιφλίκι Καραπάνου, μετέπειτα Υπουργού Εξωτερικών), με την ενθάρρυνση και τη στήριξη των τοτινών κυβερνήσεων, από Έλληνες μεγαλοκεφαλαιούχους του εξωτερικού, οι οποίοι δεν είχαν καμιά σχέση με τη γη (ήταν έμποροι, διπλωμάτες, τραπεζικοί κ.ά.), αλλά είδαν την αγορά γης στην Ελλάδα ως επένδυση. Ανάλογη κατάσταση επικράτησε στη Μακεδονία και στην Ήπειρο. Κάποιοι από αυτούς τους μεγαλοκεφαλαιούχους ήταν οι Ζωγράφος, Σκυλίτσης, Μπαλτατζής, Στεφάνοβικ, Ζαρίφης, Συγγρός, Ζάππας, Καρτάλης, Τερτιπής κ.ά. Σύμφωνα με τον Στεφανίδη, τα τσιφλίκια στη Θεσσαλία έφταναν σε ποσοστό το 50, 5% της συνολικής επιφάνειάς της, στη Μακεδονία το 41%, και στην Ήπειρο το 33% (Στεφανίδης 1953, σελ. 213). Καταλάβαινουμε συνεπώς το μέγεθος της γαιοκτησίας που διαμορφώθηκε σε αυτές τις περιοχές και της δύναμης (οικονομικής και της συνεπακόλουθης κοινωνικής και πολιτικής) που συγκεντρώθηκε στα χέρια των τσιφλικούχων. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι τσιφλικούχοι της Θεσσαλίας αρνήθηκαν ν’ αποτελέσουν τα τσιφλίκια τους το σιτοβολώνα της Ελλάδας, για την επίλυση του σιτικού της προβλήματος, διαθέτοντας τις μεγαλύτερες εκτάσεις τους για βοσκές, ευνοώντας έτσι το τσελιγκάτο, που για το λόγο αυτό τους υποστήριξε, γενόμενοι κατ’ αυτό τον τρόπο πλουσιότεροι, αφού επιτεύχθηκε, λόγω της μικρότερης παραγωγής, εκτόξευση των τιμών των σιτηρών. Επίσης, με τις ψήφους τους ως βουλευτές «έριξαν» από την κυβέρνηση τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο, που αντιπαλεύτηκε με αυτούς, παρά το γεγονός ότι ο Κουμουνδούρος πρωτοστάτησε στην προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα, κι ανέβασαν τον Χαρίλαο Τρικούπη, που ακολούθησε πολιτική προστατευτισμού των τσιφλικιών!

    Δεν υπήρξαν το λοιπόν μεγαλοϊδιοκτήτες γης στην Ελλάδα, αλλά δημιουργήθηκαν με τις αγοραπωλησίες που συντελέστηκαν μετά την απελευθέρωση ή που προηγήθηκαν της απελευθέρωσης ελληνικών περιοχών, και που απέρρευσαν κατά κύριο λόγο από τις Συνθήκες που υπέγραψε η χώρα μας, αλλά και από το αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο που δημιουργήθηκε, ως επακόλουθο τούτων −ακόμη και οι κοτζαμπάσηδες, τότε δυναμώνονταν γαιοκτητικά. Στην πορεία οι μεγαλοϊδιοκτήτες αυτοί «αποκαθηλώθηκαν» με τις απαλλοτριώσεις της γης που κατείχαν και που συντελέστηκαν για τις αποκαταστάσεις των ακτημόνων κ.λπ. –βέβαια αυτοί, οι μεγαλοϊδιοκτήτες της γης, βάσει του πλούτου που επισσώρευσαν, έστρεψαν στη συνέχεια αλλού τη δραστηριότητά τους, όπως στη βιομηχανία, τη ναυτιλία και το εμπόριο. Πάντως, εκείνο που συνάγεται είναι ότι το ελληνικό κράτος κράτησε ως δημόσια την εθνικοποιημένη γη και δεν την εκπλειστηρίασε για να εισρεύσουν χρήματα στο δημόσιο ταμείο, κρατώντας ως προς αυτό μια γενικά συνεπή στάση, διανέμοντας κατόπιν την εθνική γη, ασκώντας έτσι κοινωνική πολιτική. Με τη στάση του αυτή διαφαίνεται, χωρίς φυσικά ν’ αποκλείονται οι παρεκκλίσεις, η άρνησή του στο κεφάλαιο να γίνει κάτοχος της γης και ν’ ασκεί πολιτική δι’ αυτής. Ίσως να ήταν κι ένας λόγος αυτός, περιορισμού της πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου, με τον αποκλεισμό του από την κατοχή της γης, και του προσεταιρισμού από την άλλη πλευρά των λαϊκών μαζών, με τη διανομή της γης −διπλό συνεπώς το όφελος!

    Οι παραπάνω αγοραπωλησίες σ’ ότι αφορά στα δάση, και γενικά στην κατοχή δασικής γης, έπρεπε να επικυρωθούν από το ελληνικό κράτος. Νομοθετικό πλαίσιο δεν υπήρχε γι’ αυτό. Το δημιούργησαν οι Βαυαροί και ήταν το Διάταγμα 17/11-1/12/1836 «Περί ιδιωτικών δασών» (ΦΕΚ 69/1.12.1836), όπως και το Βασιλικό Διάταγμα 3433/1838, που θα δούμε παρακάτω κι αφορούσε στις αγοραπωλησίες που συντελέστηκαν στις περιοχές που δεν περιήλθαν στο ελληνικό κράτος δικαιώματι πολέμου. Με το εν λόγω νομοθετικό πλαίσιο εξετάστηκαν οι γενόμενες αγοραπωλησίες και αναγνωρίστηκαν τα δάση ως ιδιωτικά.

    Με τον τρόπο αυτόν έκλεισε ένας κύκλος δημιουργίας της μεγάλης γαιοκτησίας στην Ελλάδα –σε υπολογίσιμο βέβαια βαθμό, σίγουρα όμως όχι όπως στη δυτική Ευρώπη–, παρά το γεγονός ότι ως χώρα δεν είχαμε τέτοιο παρελθόν· διαμορφώθηκε όμως μέσα από τις καταστάσεις που επικράτησαν με τη σύσταση (ή λίγο πριν αυτής) του νέου ελληνικού κράτους. Στη γαιοκτησία περιελήφθησαν δάση, τα οποία θεωρήθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους χρήσιμα για την αξία της γης τους κι όχι των προσφορών τους. Για το λόγο τούτο έγιναν προϊόν συναλλαγής και εκχερσώθηκαν, προκειμένου να αξιοποιηθεί η γη τους. Η συγκεκριμένη κατάσταση απέκτησε διά των ετών τα χαρακτηριστικά του συνήθους γεγονότος, αποτέλεσε πράξη οικεία κι εντέλει αποδεκτή και μη δυνάμενη ν’ αναιρεθεί, και μόνο με το Σύνταγμα του 1975 σταμάτησε, μη υφισταμένης στο εξής της προηγούμενης νομιμοποίησης και αποδοχής, αφού όμως εντωμεταξύ είχαν χαθεί εκατομμύρια στρέμματα πολύτιμων δασών μας.

    Του Αντώνιου Β. Καπετάνιου

    Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ (Β΄) →


    Βιβλιογραφία

    • Αμπού Εντμ., «Η Ελλάδα του Όθωνος», μετάφραση: Α. Σπήλιος, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, εκδόσεις Αφοί Τολίδη, Αθήνα αχρονολόγητο.
    • Ανδρεάδης Ανδρ., «Ιστορία των εθνικών δανείων», Αθήναι 1904.
    • Αρμενόπουλος Κ., «Πρόχειρον Νόμων ή Εξάβιβλος», επιμέλεια: Κωνσταντίνος Γ. Πιτσάκης, εκδόσεις Δωδώνη, Αθήναι 1971.
    • Βακαλόπουλος Κ. Α., «Η περίοδος της αναρχίας (1831-1833)», εκδόσεις Παρατηρητής, Αθήνα 1984.
    • Βάσος Γ., «Η εξαθλίωση του λαού και ο πλούτος της χώρας», εκδόσεις Μαρή & Κοροντζή, Αθήνα 1945.
    • Βεργόπουλος Κ., «Το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα. Η κοινωνική ενσωμάτωση της γεωργίας», εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1975.
    • Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, «Ιδιοκτησιακό ζήτημα δασικών εδαφών της Ελλάδας», συνέδριο 19-21 Ιουνίου 1991, πρακτικά, Γεωτεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας, Θεσσαλονίκη 1991.
    • Γεωργιάδου Μ., «Δασική νομοθεσία», Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2004.
    • Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, «Το αγροτικό πρόβλημα της Ελλάδας», πρακτικά διημερίδας, 7-8 Μαΐου 1997, επιμέλεια έκδοσης: Ανδρέας Ι. Καραμάνος, Αθήνα 1998.
    • Γιαννακούρος Π. Ε., «Αγροτική νομοθεσία. Μετά διατάξεων προσφυγικής και δασικής νομοθεσίας», Αθήναι 1974.
    • Γιαννακούρος Π. Ε., «Δασικός Κώδικας και δασικοί νόμοι», εκδόσεις Σάκκουλας, Αθήνα 2002.
    • Γιαννόπουλος Κ. Ι., Φραγκοδημητρόπουλος Θ., Δ., «Ισχύουσα δασική νομοθεσία και ερμηνεία αυτής», Τόμοι Α΄ & Β΄, Τύποις Απ. Α. Χαλούλου, Αθήναι 1939.
    • Γκιόλιας Μ. Α., «Παραδοσιακό δίκαιο και οικονομία του τσελιγκάτου», εκδόσεις Πορεία, Αθήνα 2004.
    • Γρίσπος Π., «Δασική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος», έκδοση Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, Αθήναι 1973.
    • Δανιηλίδης Δ., «Νεοελληνική κοινωνία και οικονομία», ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1934.
    • Δαουτόπουλος Γ. Α., Κουτσούκος Μ. Η., «Ιστορία της Γεωργίας», εκδόσεις Ζυγός, Θεσσαλονίκη 2008.
    • Δρίκος Θ., «Οι πωλήσεις οθωμανικών ιδιοκτησιών της Αττικής 1830-1831», εκδόσεις Τροχαλία και Δήμος Γλυφάδας, Αθήνα 1994.
    • Dugelay A., «Το πρόβλημα της διαθέσεως των γαιών», απόδοση: Α. Γώγος, περιοδικό «Δασικά Χρονικά», Ιούνιος-Ιούλιος 1966.
    • Ελληνική Δασολογική Εταιρεία, «Δασική ανάπτυξη. Ιδιοκτησιακό-Χωροταξικό», πρακτικά 6ου Πανελληνίου Δασολογικού Συνεδρίου, Χανιά 6-8 Απριλίου 1994, Θεσσαλονίκη 1995.
    • Θεοτόκης Σπ., «Αλληλογραφία Εϋνάρδου», Αθήναι 1919.
    • Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους Άθω, «Το καθεστώς του Αγίου Όρους Άθω», έκδοση της Ιεράς Κοινότητας Αγίου Όρους Άθω, Άγιον Όρος 1996.
    • Καπετάνιος Αντ., «Τη χώρα που μου πήρανε γυρεύω…», εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, σειρά: Memorandum, Αθήνα 2003.
    • Κεμίδης Κ., «Δασική ιδιοκτησία», εκδόσεις Σάκκουλας, Αθήνα-Κομοτηνή 1995.
    • Κοντός Π., «Δασική Ελληνική Ιστορία», Αθήναι 1929.
    • Κοντός Π., «Δασική Πολιτική, ιδία εν Ελλάδι, μετά στοιχείων Αγροτικής Πολιτικής», Θεσσαλονίκη 1933.
    • Κοραής Αδ., «Άπαντα», εκδόσεις Μπίρης, Αθήνα 1969.
    • Κορδάτος Γ., «Ιστορία του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα», εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα 1973.
    • Κουρουσόπουλος Ευθ., «Δασική ιδιοκτησία και διαχείριση», Αθήνα 1978.
    • Κουτσομητόπουλος Π. Γ., «Συλλογή νόμων, Β.Δ. και υπουργικών πράξεων του Υπουργείου Γεωργίας», έκδοση Υπουργείου Γεωργίας, Εν Αθήναις 1922.
    • Κρεμμυδάς Β., «Νεότερη ιστορία, ελληνική και ευρωπαϊκή», εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1990.
    • Κρόκος Αγγ. Γ., «Δασική νομοθεσία», έκδοση Υπουργείου Γεωργίας, Εν Αθήναις 1920.
    • Λούκος Χρ., «Κυβερνήτης Καποδίστριας, πολιτικό έργο, συναίνεση και αντιδράσεις», σειρά: Ιστορία του νέου ελληνισμού, τόμοι τρεις, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003.
    • Μακρής Ασ., Γώγος Επ., «Δασική νομοθεσία. Κωδικοποίησις, ερμηνεία, νομολογία, σχόλια», έκδοση Γεωργίου Π. Χάντζου, Αθήναι 1958.
    • Μακρυγιάννης (στρατηγός), «Απομνημονεύματα», επιμέλεια: Γιάννης Βλαχογιάννης, τόμοι τρεις, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2011.
    • Μάουρερ Γκ., «Ο ελληνικός λαός», μετάφραση: Όλγα Ρομπόκη, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, εκδόσεις αφοί Τολίδη, Αθήνα 1976.
    • Μαριά Ε. Α., «Η νομική προστασία των δασών», εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλας, Αθήνα 1998.
    • Μαριά Ε. Α., «Δασική νομοθεσία», Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2011.
    • Μοσκοβάκης Ν. Γ., «Το δίκαιον επί Τουρκοκρατίας», διατριβή επί υφηγεσία, εκ του τυπογραφείου Χ. Ν. Φιλαδελφέως, Εν Αθήναις 1882 (αναστατική έκδοση εκ του Βιβλιοπωλείου Νότη Καραβία, Αθήνα 1992).
    • Νάκος Γ. Π., «Το νομικό καθεστώς των τέως Οθωμανικών γαιών 1821-1912», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1984.
    • Νάκος Γ. Π., «Εξελικτικές διακυμάνσεις του οθωμανικού γαιοκτητικού συστήματος 1821-1912», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1986.
    • Νικοκάβουρα Α. (επιμ.), «Ο Ιωάννης Καποδίστριας και η συγκρότηση του ελληνικού κράτους», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1983.
    • Νικολαΐδης Δ., «Οθωμανικοί Κώδικες, ήτοι συλλογή απάντων των νόμων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διαταγμάτων, κανονισμών, οδηγιών και εγκυκλίων», τύποις Αδελφών Νικολαΐδων, Εν Κωνσταντινούπολει 1889.
    • Οικονομάκος Ι., Λ., «Περί κληρονομιάς υπηκόων Ελλήνων Μουσουλμάνων (Μωαμεθανών) το θρήσκευμα, ήτοι περί της εφαρμοστέας εν Ελλάδι νομοθεσίας», εκδοτικός οίκος Δημοσθένους Θεοφιλόπουλου, Αθήναι 1932.
    • Πανταζόπουλος Ν., «Αστικός Κώδιξ και εθνικόν δίκαιον», Αθήναι 1945.
    • Πανταζόπουλος Ν., «Ιστορική εισαγωγή εις τα πηγάς του Ελληνικού Δικαίου», εκδόσεις Σάκκουλας, Θεσσαλονίκη-Αθήνα 1968.
    • Πανταζόπουλος Ν., «Παραδοσιακοί αγροτικοί θεσμοί σε δοκιμασία. Η περίπτωση της Θεσσαλίας», εκδόσεις Πολύτυπο, Αθήνα 1986.
    • Πετρόπουλος Γ., «Η συγκρότηση του νέου ελληνικού κράτους (1833-1834)», τόμοι δύο, Αθήνα 1984.
    • Ρος Λ., «Αναμνήσεις και ανακοινώσεις από την Ελλάδα (1832-1833)», μετάφραση: Α. Σπήλιος, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, Αθήνα 1976.
    • Σάθας Κ. Ν., «Τουρκοκρατούμενη Ελλάς», Αθήναι 1880 (αναστατική έκδοση εκ του Βιβλιοπωλείου Νότη Καραβία, Αθήνα 1995).
    • Σιάτρας Δ. Θ., «Οι αγοραπωλησίες ακινήτων στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα», πρόλογος: Νικόλαος Ι. Πανταζόπουλος, εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1992.
    • Σκαρίμπας Γ., «Το 1821 και η αλήθεια», τόμοι δύο, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1995.
    • Σκληρός Γ., «Το κοινωνικό μας ζήτημα», Αθήναι 1907.
    • Σούτσος Ι., «Πλουτολογία», Αθήναι 1868.
    • Στεργιόπουλος Ι., «Δασικαί, αγροτικαί, παραλιακαί εκτάσεις», Εκδοτικόν Γραφείον Σείριος, Αθήναι 1973.
    • Στεφάνου Αν. Γ., «Το δάσος που λαχτάριζες», ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1974.
    • Στράτος Ανδρ. Ν., «Το Βυζάντιον στον Ζ΄ αιώνα», πρόλογος: Δ. Α. Ζακυθηνός, τόμοι τέσσερεις χρονολογημένοι τα έτη 1965, 1966, 1969, 1972, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήναι.
    • Τιρς Φρ., «Η Ελλάδα του Καποδίστρια», μετάφραση: Α. Σπήλιος, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, εκδόσεις Αφοί Τολίδη, Αθήνα αχρονολόγητο.
    • Τρικούπης Σπ., «Ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως», τόμου τέσσερεις, εκδοτικός οίκος Χρήστου Γιοβάνη, Αθήναι 1968.
    • Τρωιανός Σπ., «Οι πηγές του βυζαντινού δικαίου», εκδόσεις Σάκκουλας, Αθήνα-Κομοτηνή 1999.
    • Τσάλτας Αν., «Το ελληνικό αγροτικό πρόβλημα από την αρχαιότητα έως σήμερα», ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1977.
    • Τσέκος Ε., Π., «Σκέψεις για τη δασική νομοθεσία μας», Τυπογραφείο Ερμής, Γιάννινα 1935.
    • Τσοποτός Δ. Κ., «Γη και γεωργοί της Θεσσαλίας κατά την Τουρκοκρατίαν», ιδιωτική έκδοση, Βόλος 1912.
    • Υπουργείο Γεωργίας, «Πρώτη Εθνική Απογραφή Δασών», ΓΓΔ&ΦΠ, Υπουργείο Γεωργίας 1992.
    • Υπουργείον Εθνικής Οικονομίας – Υπηρεσία Δασών, «Δασική νομοθεσία», εκδόσεις «Καταστήματα Μιχ. Μαντζεβελάκη», Εν Αθήναις 1915.
    • Φίνλεϋ Γ., «Ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως», τόμοι δύο, μετάφραση: Αλίκη Γεωργούλη, Θεώρηση: Ελένη Γαρίδη, εκδόσεις αφοί Τολίδη, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, Αθήνα αχρονολόγητο.
    • Φωτιάδης Δ., «Όθωνας, η μοναρχία», έκδοση όγδοη, εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1978.
    • Χαρζίκος Γ., «Τουρκικές γαίες. Εφαρμογή οθωμανικής νομοθεσίας στις Νέες Χώρες. Διάκριση γαιών», ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 1980.

    Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ (Β΄)

    dasos_dikaio


    Πώς προέκυψαν τα «ιδιωτικά δάση»;

    «Το σπίτι αυτό εμείς το χτίσαμε −άλλος θα κατοικήσει!»

    («Το σπίτι», Νάνος Βαλαωρίτης)

    Για τη διερεύνηση της δημιουργίας των «ιδιωτικών δασών» στο νέο ελληνικό κράτος πρέπει ν’ αναχθούμε στο οθωμανικό δίκαιο και να δούμε πώς σε αυτό θεωρούνταν η γαιοκτησία. Σύμφωνα λοιπόν με την Οθωμανική νομοθεσία, ολόκληρη η γη ανήκε στον Σουλτάνο. Τα δάση αποτελούσαν «δημόσιες γαίες», που παραχωρούνταν κατά χρήση (κι όχι κατά κυριότητα), επί καταβολής ετήσιου φόρου, με διατάγματα, τα «βεράτια», στους διακριθέντες στον πόλεμο ιππείς, στους σπαχήδες και αγάδες, καθώς και στους τιμαριούχους. Επίσης παραχωρούνταν με τίτλο, που ονομάζονταν «ταπί», η χρήση δάσους σε ιδιώτες. Το ταπί συντάσσονταν από τον ιεροδίκη (τον «καδή») ή τους τιμαριούχους ύστερα από άδεια του Σουλτάνου, έφερε το μονόγραμμά του, και αποτελούσε πιστοποιητικό διηνεκούς εξουσίασης του δάσους, με ανεπίδεκτη μετατροπής χρήση του εδάφους –δηλαδή αποτελούσε τεσσαρούφ, κι όχι εμπράγματο δικαίωμα κυριότητάς του, δηλαδή μουτεσσαρήφ. Το δάσος εν προκειμένω παρέμεινε στην ψιλή κυριότητα του Οθωμανικού Δημοσίου, ενώ ο εξουσιαστής είχε το δικαίωμα της κάρπωσης του δημόσιου δάσους, χάρις στο τεσσαρούφ, το οποίο κληρονομείτο. Το δάσος συνεπώς δεν υπάγονταν στο καθεστώς των «ιδιόκτητων γαιών», των αποκαλούμενων «μούλκια», που αποτελούσαν γαίες που ανήκαν σε φυσικά και νομικά πρόσωπα, και η ιδιοκτησία επί αυτών πιστοποιούνταν με «χοτζέτ(ι)», το οποίο αποτελούσε επικυρωτική ή αναγνωριστική απόφαση των μουσουλμανικών ιεροδικείων, η σύνταξη της οποίας πραγματοποιούνταν ενώπιον του ιεροδίκη (του «καδή»).

    Η εθνικοποίηση της γης στα πλαίσια λειτουργίας του οθωμανικού κράτους συντελέστηκε προκειμένου ο Σουλτάνος, η κεντρική εξουσία δηλαδή, να έχει τον απόλυτο έλεγχο της γης και ν’ απολαμβάνει τα οικονομικά της οφέλη· δεδομένου ότι η χρήση της γης (γεωργικά και κτηνοτροφικά κυρίως) αποτελούσε το βασικό οικονομικό πόρο του οθωμανικού κράτους. Αυτόν τον έλεγχο της γης δεν ήθελε με κανένα τρόπο η κεντρική εξουσία να τον αφήσει να περάσει στα χέρια γαιοκτημόνων, γι’ αυτό και καθιέρωσε το δικαίωμα εξουσίασης της γης (τεσσαρούφ), το οποίο προέκρινε σε σχέση με το δικαίωμα ιδιοκτησίας (μουτεσσαρήφ). Μάλιστα, υπό αυτό το καθεστώς, ο Έλληνας αγρότης επί Τουρκοκρατίας βρισκόταν σε καλλίτερη μοίρα σε σχέση με τον Ευρωπαίο, ο οποίος καταπιεζόταν από τον φεουδάρχη κύριο της γης! Και τούτο διότι, ο δικαιούχος του κοινωνικού πλεονάσματος, στο μεν οθωμανικό σύστημα αφαιρούσε κατ’ ευθείαν από την εσοδεία το υπερπροϊόν, στη δε ευρωπαϊκή φεουδαρχία υπέτασσε το ίδιο το πρόσωπο του παραγωγού. Έτσι, το κοινωνικό πλεόνασμα στη Δύση έπαιρνε τη μορφή υπεργασίας, στην Ανατολή έπαιρνε τη μορφή του υπερπροϊόντος.

    Ο ευρωπαϊστής Αδαμάντιος Κοραής το ερμήνευσε αυτό που συνέβαινε στην Ανατολή ως έξυπνη πρακτική των Τούρκων, που έθρεφαν τους υπηκόους τους, για να τους αρμέξουν στη συνέχεια, όπως συνέβαινε με τις αγελάδες! Με τη δημιουργία δε του τσιφλικιού, το οποίο εγγράφεται στα χρόνια της αποσύνθεσης του οθωμανικού κράτους κι όχι της ακμής του, δεν εγκαθίστατο φεουδαρχία, αφού δεν καθιερωνόταν (επίσημα τουλάχιστον) ατομική ιδιοκτησία του εδάφους −υπήρχε ένα είδος οιονεί-κυριότητας, που δεν προσέγγιζε την απόλυτη κυριότητα που προέκυπτε από το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο−, αυξήθηκε η εκμετάλλευση του Έλληνα αγρότη κι έτσι δημιουργήθηκε ένας μηχανισμός εκμετάλλευσής του, ώστε να παράγει περισσότερα υπό την πίεση του τσιφλικούχου, από τα οποία επωφελούνταν η κεντρική διοίκηση μέσω της φορολογίας. Λέγει σε σχέση με τη διατήρηση της γης ως δημόσιας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο ιστορικός Κώστας Βεργόπουλος: «Η μόνιμη πολιτική του οθωμανικού κράτους −τέτοια που εκφράζεται μέσα στη θεμελιώδη δομή της και στην αυτοκρατορική νομοθεσία της− στάθηκε πάντα η πεισματώδης καταπολέμηση κάθε προσπάθειας σχηματισμού μεγάλων φεουδαρχικών ιδιοκτησιών και τσιφλικιών. Οφείλουμε δε να παρατηρήσουμε ότι στη μέριμνά του αυτή, το οθωμανικό κράτος επέτυχε επί ένα σχετικώς μεγάλο χρονικό διάστημα» (Βεργόπουλος Κ., «Το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα. Η κοινωνική ενσωμάτωση της γεωργίας», εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1975, σελ. 58).

    Με τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, αυτό υπεισήλθε ως προς τα δικαιώματα γης στη θέση του τουρκικού. Συνεπώς, αφού το τουρκικό δημόσιο ήταν κύριος των δασών και των βοσκοτόπων, αντίστοιχα θα ήταν και το ελληνικό −άλλο εάν στην πορεία αυτό διαστρεβλώθηκε και καταλήξαμε να έχουμε ιδιοκτησίες ιδιωτών επί δασών και βοσκοτόπων. Οι σχέσεις του Ελληνικού Δημοσίου, όπως αυτό συγκροτήθηκε μετά την απελευθέρωση με τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους, σε σχέση με τις ιδιοκτησίες των Οθωμανών που κατοικούσαν στην ελληνική επικράτεια, ρυθμίστηκαν σ’ ότι αφορούσε την Παλαιά Ελλάδα, με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης της 3ης-7-1832, και με τα από 3, 2, 4/16.6 και 19.6/1.7.1830 Πρωτόκολλα του Λονδίνου. Σύμφωνα με αυτά, το Ελληνικό Δημόσιο απέκτησε κυριότητα επί των κτημάτων που ανήκαν στο Τουρκικό Δημόσιο, υπέρ του οποίου ίσχυε τεκμήριο κυριότητας επί των δασών, επί των κτημάτων των Οθωμανών που κατελήφθησαν και δημεύθηκαν «δικαιώματι πολέμου», δηλαδή κατά τη διάρκεια του πολέμου, καθώς και επί των κτημάτων που εγκατέλειψαν οι Οθωμανοί όταν έφυγαν από την τοτινή Ελλάδα και δεν κατελήφθησαν από άλλους.

    Ήδη, όπως είπαμε, από τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας, αρχικά από τον Καποδίστρια και κατόπιν από τους Βαυαρούς, τα δάση αποτέλεσαν δημόσιο αγαθό –για το λόγο αυτό εξάλλου τα ελληνικά δάση δε διαμοιράστηκαν και δεν αποτέλεσαν προϊόν συναλλαγής, διατηρούμενα ως Δημόσια. Βλέπουμε έτσι, ενδεικτικό της βούλησης των Βαυαρών, ότι στο πρώτο νομοθέτημα της 26.5/7.6.1835 «Περί προικοδοτήσεως ελληνικών οικογενειών», τα «δάση και οι δρυμώνες» εξαιρούνται ρητά από την κρατική διάθεση και τη διανομή. Το νομοθέτημα ακολούθως με το οποίο πρωταρχικά, κύρια και ουσιαστικά ρυθμίστηκαν οι σχέσεις της ιδιοκτησιακής κατάστασης των ελληνικών δασών με τους πολίτες, και που αυτό αποτέλεσε τη βάση για τη διαμόρφωση της μετέπειτα ιδιοκτησιακής κατάστασης των δασών μας, ήταν το Διάταγμα 17/11-1/12/1836 «Περί ιδιωτικών δασών» (ΦΕΚ 69/1.12.1836). Με το Διάταγμα αυτό θεωρούνταν ως ιδιωτικά τα δάση που δια εγγράφων που είχαν εκδοθεί από τις αρμόδιες νόμιμες τουρκικές αρχές αποδεικνύεται ότι αυτά υπήρχαν και πριν την αρχή του αγώνα της ανεξαρτησίας ως «ιδιοκτησίαι πλήρεις ιδιωτών», καθώς και τα δάση που βρίσκονται εντός «ιδιωτικών χωρίων (Τζεφλικιών)», έστω και αν δεν αναφέρονται ρητά στους οικείους τίτλους ιδιοκτησίας, εφόσον περιλαμβάνονται πράγματι στα όρια των συγκεκριμένων ιδιωτικών χωριών. Επιπρόσθετα αναγνωρίζεται η ιδιοκτησία επί των δασών των Δήμων και των Μονών, εφόσον αποδείξουν, μετά από προσφυγή στο δικαστήριο, την ύπαρξη και το περιεχόμενο των σχετικών τίτλων ιδιοκτησίας που έχουν απωλεσθεί.

    Η ιδιοκτησία στα δάση βάσει των προαναφερομένων αποδεικνύεται και κατοχυρώνεται μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία, σύμφωνα με την οποία, εντός έτους από τη δημοσίευση του διατάγματος τα πρωτότυπα των τίτλων ιδιοκτησίας κατατίθενται στην αρμόδια Επιτροπή του Υπουργείου Οικονομικών για να τους εξετάσει. Αναλόγως του ελέγχου και της κρίσης της, είτε αναγνωρίζεται η κυριότητα επί του δάσους και αποδίδεται αυτό επίσημα στην κατοχή του δικαιούχου ιδιοκτήτη του, είτε απορρίπτεται το αίτημα και παραπέμπεται η υπόθεση στο αρμόδιο δικαστήριο. Μέχρι την εκδίκασή της, η διακατοχή του διαφιλονικούμενου δάσους παραμένει σε όποιον αυτή βρίσκεται (δηλαδή, το δάσος σε αυτή την περίπτωση θεωρούνταν δημόσιο μόνο μετά την έκδοση αμετάκλητης και τελεσίδικης δικαστικής απόφασης). Με τη διαδικασία αυτή, όπως και με το γεγονός της μη εξέτασης όλων των προσκομισθέντων τίτλων από την επί των Οικονομικών Γραμματεία, λόγω λήξης της θητείας της, προέκυψαν τα διακατεχόμενα δάση της χώρας μας, που είναι κατηγορία διαφιλονικούμενων δασών και αποτελεί ελληνική κατάσταση μόνιμης εκκρεμότητας της ιδιοκτησίας της έκτασης. Τα δάση δε, για τα οποία δεν προσκομίσθηκαν τίτλοι, θεωρούνται ως «αδιαφιλονίκητα Εθνικά». Με τον τρόπο αυτό, με τη θεώρηση αυτή του νόμου, καθιερώθηκε το τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου επί των δασών, μέχρι αυτά ν’ αναγνωριστούν ως ιδιωτικά, που αποτέλεσε διά των ετών την ασφαλιστική δικλείδα υπεράσπισης και κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του δημοσίου επί της δασικής γης.

    Ο καθηγητής δασολόγος Αναστάσιος Οικονομόπουλος αποδίδει στο σύγγραμμά του «Η εξέλιξη της δασοπονίας εν τη Ελλάδι», το γεγονός της μη αναγνώρισης με το παραπάνω διάταγμα πολλών δασών ως ιδιωτικών υπέρ χωρικών στην «απροθυμία προς εφαρμογήν του νόμου ένεκα της μηδαμινής χρηματικής αξίας των μη κερδοσκοπικώς καρπουμένων δασών της εποχής εκείνης, στη μη ανατρεπτική προθεσμία του νόμου και στην αναγκαιότητα αξιοποιήσεως των πληθωρικών τότε υλογενών καρπών διά της ασκήσεως των παραδεδεγμένων δασικών δουλειών εκ μέρους των χωρικών». Έτσι, «το Δημόσιον κατέστη ως ιδιοκτήτης ή κάτοχος του μεγίστου μέρους των δασών της χώρας. Ανέλαβεν ούτω το κράτος ου μόνον την ευθύνην της περαιτέρω προαγωγής της δασοπονίας, αλλά απέκτησε και την σπανίαν δυνατότητα της επιτεύξεως των δασοπολιτικών σκοπών αυτού μέσω της αυτοτελούς κρατικής δασοπονίας» (Οικονομόπουλος Αν., «Η εξέλιξη της δασοπονίας εν τη Ελλάδι. Από της απελευθερώσεως αυτής μέχρι του έτους 1940», πανεπιστημιακή έκδοση, Θεσσαλονίκη 1942, σελ. 10). Με τον τρόπο αυτόν, εξηγείται κατά τον Οικονομόπουλο το γεγονός ότι πολλά δάση δεν αναγνωρίστηκαν τότε, αλλά μετατέθηκε το ενδιαφέρον για την αναγνώρισή τους αργότερα.

    Το ζήτημα ως προς την εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων του Διατάγματος εντοπίζεται στο τι θεωρούνταν «ιδιοκτησίαι πλήρεις ιδιωτών», για ν’ αναγνωριστούν τα δάση ως ιδιωτικά, όπως και τα τζεφλίκια. Έχοντας υπόψη τα οριζόμενα στο οθωμανικό δίκαιο, βλέπουμε ότι ιδιοκτησία επί δάσους, όπως και επί ιδωτικού χωρίου (τζεφλικίου), δε νοούνταν υπέρ ιδιωτών, καθότι αυτά παραχωρούνταν με το δικαίωμα της διηνεκούς εξουσίασης (τεσσαρούφ), κι όχι με εμπράγματο δικαίωμα κυριότητας (μουτεσσαρήφ) −εξαίρεση αποτελούσαν τα δάση κορού (Ιδιωτικά δάση), που όμως βρισκόταν στη Βόρεια Ελλάδα κι όχι στην τοτινή ελεύθερη (τη Παλαιά Ελλάδα). Συνεπώς η χρήση του όρου «ιδιοκτησίαι πλήρεις ιδιωτών» είναι αδόκιμος και ασύμβατος με τα ισχύοντα σύμφωνα με το οθωμανικό δίκαιο, το οποίο εντάχθηκε στην ελληνική δικαιϊκή πρακτική, καθότι η απόλυτη κυριότητα επί δάσους ήταν αδιανόητη, αφού αυτό υπαγόταν, ανεξαιρέτως του εξουσιαστή του, στις «δημόσιες γαίες» (αντιστοίχως ίσχυε και για το τζεφλίκι). Μολαταύτα, η αρμόδια Επιτροπή που εξέτασε τους τίτλους, δέχτηκε την ύπαρξη ταπίου (είτε αυτό προέρχονταν από βεράτι, είτε αποτελούσε τίτλο συνταγμένο από τον καδή), ως αποδεικτικό της πλήρους ιδιοκτησίας επί του δάσους, καθότι, όπως σχετικώς υποστηρίχθη, δεν υπήρχε άλλο αποδεικτικό που να δήλωνε το σχετικό δικαίωμα του αιτούντος. Αναγνωρίζοντας όμως την αδυναμία αυτής της πρακτικής, δήλωνε στο τέλος κάθε απόφασης που εξέδιδε ότι, «όσον αφορά στα δικαιώματα του Δημοσίου, εις τα διά ταπίων κατεχομένας εκτάσεις, ο ειρημένος κύριος θέλει υπόκεισθαι εις το γενικώς εν καιρώ εληφθησόμενο μέτρο». Εξάλλου, ακόμη και ο ίδιος ο νομοθέτης, διατηρών τις αμφιβολίες του ως προς τη διαδικασία αναφέρεται σε δάση «που θέλει θεωρείσθαι ως ιδιωτικά» κι όχι ιδιωτικά.

    Διερωτώμαστε μην με τη διάταξη αυτή, που ήταν κατ’ ουσίαν ανεφάρμοστη, αφού το ταπί δεν αποδείκνυε κυριότητα και συνεπώς δεν υπήρχαν «ιδιοκτησίαι πλήρεις ιδιωτών», επιδιωκόταν από το νομοθέτη να ξεγελαστούν οι μεγαλοκεφαλαιούχοι κάτοχοι μεγάλων εκτάσεων ελληνικής γης, που την αγόρασαν πριν τις Συνθήκες, γνωρίζοντας το περιεχόμενο αυτών, καθώς και οι εγγυήτριες δυνάμεις που τους προστάτευαν κι ασκούσαν αφόρητη πίεση στην ελληνική κυβέρνηση για το συγκεκριμένο ζήτημα, ούτως ώστε να βρεθούν κατόπιν σε αδιέξοδο, καθότι δε θα μπορούσαν ν’ αποδείξουν την πλήρη ιδιοκτησία που απαιτούνταν επί αυτών −κάτι που στην πράξη δεν έγινε. Ή, από την άλλη πλευρά, υπήρξε δεύτερη σκέψη από το νομοθέτη, να επιδιωχθεί στην πράξη το ξεπέρασμα του αδιεξόδου, θεωρώντας με κάποιον τρόπο το ταπί ως τίτλο −κάτι που τελικά έγινε. Είναι σκέψεις αυτονόητες που γίνονται, για να εξηγηθεί η πρόθεση του νομοθέτη, καθώς δεν ήταν δυνατό αυτός (της εμβέλειας μάλιστα των Βαυαρών νομομαθών) να εισάγει μια διάταξη η οποία δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστεί.

    Έτσι υπήρξε στην πράξη διεύρυνση της έννοιας του τεσσαρούφ, ώστε να δημιουργηθεί εμπράγματο δικαίωμα και να προσεγγίζεται με τον τρόπο αυτό η κυριότητα. Πρόκειται κατ’ ουσίαν γι’ αλλοίωση των οριζομένων στο οθωμανικό δίκαιο, που υποτίθεται ότι μεταφερόταν στο ελληνικό ως προς την ιδιοκτησία επί των δασών, προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια κατάσταση, αυτή της δικαιολόγησης της κυριότητας στα δάση, χρησιμοποιούμενο γι’ αυτό το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο, το οποίο εν προκειμένω αναβίωσε για να δικαιολογηθεί η εφαρμοσθείσα πρακτική επί της ιδιοκτησίας δάσους. Ίδια πρακτική ακολουθήθηκε και κατά τις αγοραπωλησίες των κτημάτων των Οθωμανών, που πραγματοποιήθηκαν μετά την απελευθέρωση για τις περιοχές της χώρας που δεν καταλήφθηκαν δικαιώματι πολέμου από τους Έλληνες, τις οποίες θα δούμε παρακάτω. Έγινε δηλαδή δεκτή η ισοδυναμία ανάμεσα στο τουρκικό δικαίωμα εξουσίασης, το τεσσαρούφ, με την κυριότητα που εκπηγάζει από το ρωμαϊκό αστικό δίκαιο.

    Επίσης ζήτημα γεννάται και με την κυριότητα επί δασών των μοναστηριών, αφού αυτά έλκυαν τη διεκδίκησή τους από απωλεσθέντες τίτλους. Ελλείψει αυτών διεκδικούνταν η κυριότητα των δασών διά των δικαιωμάτων που επικαλούνταν, της πολύχρονης, συνεχούς και ελεύθερης ξύλευσης που πραγματοποιούνταν για την εξυπηρέτηση της μονής ή άλλου κοινωφελούς σκοπού, καθώς και της αμελημένης διοίκησης των δασών λόγω της δεινής κατάστασης των μοναστηριών. Τα δικαστήρια που εξέτασαν ιδιοκτησιακές υποθέσεις των μονών δέχτηκαν τους παραπάνω λόγους και αναγνωρίστηκε η ιδιοκτησία υπέρ αυτών, χωρίς εντούτοις να ληφθεί υπόψη ότι ο γαιοκτησιακός ή γαιοεκμεταλλευτικός τίτλος αναφερόταν στα ονόματα των ηγουμενοσυμβούλων, που σε πολλές περιπτώσεις οι κληρονόμοι τους σφετερίστηκαν τις εν λόγω γαίες και αντ’ αυτών διεκδικούνταν άλλες.

    Η ιδιοκτησία στα δάση 2

    Πώς τα «αδιαφιλονίκητα εθνικά» δάση έγιναν ιδιωτικά;

    Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινίσουμε ότι σύμφωνα με το Οθωμανικό Δίκαιο, το δικαίωμα της εξουσίασης αποτελούσε το δικαίωμα της νόμιμης και διαρκούς χρήσεως των γαιών αυτών το οποίο μπορούσε να κληρονομηθεί και να μεταβιβαστεί ενώ διέφερε από τη δουλεία χρήσεως (usus) του Βυζαντινορωμαικού Δικαίου καθώς αυτή προσιδίαζε μόνο στην κάρπωση, αλλά και από τη νομή καθώς αυτή αποτελούσε υλική κατοχή με διανοία κυρίου ή την οιονεί νομή με διανοία δικαιούχου. Ερμηνεύτηκε έτσι, κι αναλόγως εφαρμόστηκε, ότι η φύση της εξουσίασης υπερέβαινε κατά πολύ την απλή άσκηση φυσικής κατοχής και ότι προσιδίαζε σε δικαίωμα ουσιαστικής ιδιοκτησίας.

    Σημειώνει, προφανώς επικριτικά, σε σχέση με τα παραπάνω ο Ν. Πανταζόπουλος: «Τα ελληνικά δικαστήρια αυτής της εποχής εδίκαζον όχι επί τη βάσει εθνικών νομικών αντιλήψεων, αλλά επί τη βάσει του μακρυνού Corpus Lupis Givilis, και κυρίως των συγγραμμάτων των Γερμανών ρωμαϊστών Vindscheid και Dernburg» (Πανταζόπουλος Ν., «Αστικός Κώδιξ και εθνικόν δίκαιον», Αθήναι 1945, σελ. 69). Ενώ αρκετά νωρίτερα ο Γάλλος Leconte αναφερόταν περίπου ειρωνικά στην παραπάνω πρακτική: «Τίποτα το πιο συνηθισμένο από το να βλέπει κανείς τη νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων ν’ ανατρέχει στις διατάξεις του Corpus Lupis Givilis του αυτοκράτορα Ιουστινιανού» (Leconte, «Etude economique de la Grece», Paris 1847, σελ. 136, στο Βεργόπουλος Κ., «Το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα. Η κοινωνική ενσωμάτωση της γεωργίας», εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1975). Πρέπει εν προκειμένω να πούμε, για να κατανοήσουμε τις σχετικές αναφορές στα παραπάνω αποσπάσματα, ότι το Βυζάντιο κληρονόμησε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τους θεσμούς που στήριξαν την οργάνωση του πολιτειακού του συστήματος. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός, προχωρώντας στον εκσυγχρονισμό του ρωμαϊκού δικαίου, ανέθεσε σε επιτροπή νομικών την κωδικοποίηση της υφιστάμενης νομοθεσίας και την αναδιαμόρφωσή της, στην οποία στηρίχθηκε το ευρωπαϊκό δίκαιο του Μεσαίωνα και των νεοτέρων χρόνων. Οι Πανδέκτες (Digesta) δημοσιεύτηκαν κι απέκτησαν νομική ισχύ πριν την αναθεώρηση του Κώδικα (Codex), στις 30 Δεκεμβρίου 533. Ο Κώδικας περιελάμβανε αυτοκρατορικές διατάξεις, ενώ οι Πανδέκτες ήταν συλλογή αποσπασμάτων έργων 39 νομικών, από την περίοδο μετάβασης στον Αύγουστο έως τον Ιουστινιανό, που επέλεξε η Επιτροπή, τροποποιώντας ανάλογα τα κείμενα και προσαρμόζοντάς τα στα κρατούντα της εποχής.

    Λέγει τέλος παραστατικά, σε σχέση με τα προηγούμενα, ο Κ. Βεργόπουλος: «Συνεπώς, η μεγάλη γαιοκτησία, μολονότι απωθήθηκε συστηματικώς από το νεοελληνικό κράτος, κατόρθωσε εν τούτοις να διεισδύσει στον ελληνικό χώρο από τη σχισμή που άνοιξε η ελληνο-τουρκική συνθήκη για την παράδοση της Αττικής. Εν συνεχεία, η μεγάλη γαιοκτησία εγκαταστάθηκε επί μιας περιορισμένης αλλά στερεάς κλίμακας μέχρι τα 1881, χάρη στην προστασία που της εξασφάλισε το ρωμανο-γερμανικής έμπνευσης νεοελληνικό δίκαιο. Οι Έλληνες καπιταλιστές αγοράζοντας το δικαίωμα νομής (τεσσαρούφ) επί των τουρκικών κτημάτων σε τιμές ευκαιρίας, απέσπασαν εν συνεχεία από το ελληνικό κράτος μια σειρά νομολογιακών πράξεων αναγνωριστικών της πλήρους και απόλυτης κυριότητάς τους. Εκ παραλλήλου, η νομολογιακή πρακτική των ελληνικών δικαστηρίων, αναγνωρίζοντας τον απόλυτο χαρακτήρα της ατομικής ιδιοκτησίας αρνήθηκε κατά συνέπεια κάθε εμπράγματο χαρακτήρα στα δικαιώματα των εργαζομένων στα τσιφλίκια κολλήγων καλλιεργητών» (Βεργόπουλος Κ., «Το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα. Η κοινωνική ενσωμάτωση της γεωργίας», εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1975, σελ. 118).

    Μετά τούτων γίνεται φανερό ότι εάν εφαρμοζόταν τα κανονικώς ισχύοντα, που απέρρεαν από το Οθωμανικό Δίκαιο περί της ιδιοκτησίας του δάσους, το οποίο αποφασίστηκε ως εφαρμοστέο σε σχέση με την ιδιοκτησία των γαιών, τότε δε θα έπρεπε ν’ αναγνωριστούν «ιδιωτικά δάση» στην Παλαιά Ελλάδα και το παραπάνω Διάταγμα θα καθίστατο ως προς τούτο ως «άνευ αντικειμένου». Κατά το ίδιο πνεύμα, θα έπρεπε να καταστούν άκυρες οι αγοραπωλησίες που πραγματοποιήθηκαν στις περιοχές της χώρας που δεν καταλήφθηκαν δικαιώματι πολέμου από τους Έλληνες, στις περιπτώσεις που οι εκτάσεις καλύπτονταν από δάση. Τα δάση εν προκειμένω θα ήταν δημόσια, και δε θα δημιουργούνταν γαιοκτήμονες που θα έλκυαν τη δύναμή τους από τη δασική ιδιοκτησία. Όμως, όπως προέκυψε, η Επιτροπή (η καθεμιά αναλόγως της περίπτωσης) δέχτηκε ττις μεταβιβάσεις που πραγματοποιήθηκαν με τον τρόπο που παραπάνω αναφέραμε, οι οποίες ήταν ανέλεγκτες ως προς εμβαδόν και τις περιλαμβανόμενες εκτάσεις, με αποτέλεσμα να επικυρώνονται και επί μη ανταποκρινόμενων στην πραγματικότητα εμβαδών –φυσικά, μεγαλύτερων των πραγματικών. Επιπρόσθετα, διαπράχθηκε κι ένα ακόμη «ατόπημα», ότι έγιναν δεκτά ακόμα και τα χοτζέτια για την αναγνώριση ως ιδιωτικών των δασών, όπως επίσης και τα ταπιά για τα οποία δεν υπήρξε παρεμβολή του καδή και επικύρωσή τους.

    Με τον τρόπο αυτό δικαιολογήθηκαν οι καταπατήσεις δημοσίων δασών που συντελέστηκαν κατά τις αγοραπωλησίες που πραγματοποιήθηκαν και συνέβη η μετάβαση στη μεγάλη γαιοκτησία στην Ελλάδα, στην οποία, κατά το μέγιστο μάλιστα!, περιλαμβανόταν δάση και χορτολιβαδικές εκτάσεις. Οι Οθωμανοί μπορεί να εκμεταλλεύτηκαν το ασταθές περιβάλλον και να πώλησαν εκτάσεις που δεν τους αναλογούσαν, όμως το μεγάλο «πλιάτσικο» της εθνικής γης πραγματοποιήθηκε από τους αγοραστές (Έλληνες και ξένους), οι οποίοι, στηριζόμενοι στα τεχνηέντως ασαφή όρια των μεταβιβαζόμενων εκτάσεων, μετέθεταν αυτά εις βάρος της εθνικής γης και των φυσικών οικοσυστημάτων (των δασών και των λιβαδιών-βοσκών), μεγεθύνοντας τις ιδιοκτησίες τους.

    Σ’ ότι δε αφορά στις βοσκές και τα λιβάδια, αυτά κατά το οθωμανικό δίκαιο αποτελούσαν βασιλική περιουσία (σουλτανική), και ως εκ τούτου περιήλθαν στο ελληνικό δημόσιο εκ διαδοχής του τουρκικού ως δημόσιες εκτάσεις. Η επικαρπία σε αυτά απεδίδετο, όπως και στα δάση, με ταπί. Με το Διάταγμα της 3ης/15ης Δεκεμβρίου 1833 «Προσδιορισμός του φόρου της βοσκής και του δια τα εθνικοϊδιόκτητα λιβάδια εγγείου φόρου κατά τα έτη 1833 και 1834», καθορίστηκε στο άρθρο 1 ότι τα λιβάδια για τα οποία δεν έχει εκδοθεί ταπί για την επικαρπία θεωρούνται δημόσια, ενώ για εκείνα που έχει εκδοθεί ταπί θεωρούνται εθνοϊδιόκτητα. Όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις, κατά τη συνήθη ελληνική πρακτική!, και κατά τρόπο ανάλογο με τα δάση, προέκυψε ιδιοκτησία, και σήμερα εκατομμύρια στρέμματα χορτολιβαδικών εκτάσεων εμφανίζονται ως ιδιωτικά, και δεν απολαμβάνουν καμιάς νομικής προστασίας ως φυσικά οικοσυστήματα.

    Για τις αγοραπωλησίες που συντελέστηκαν μεταξύ των αποχωρησάντων Οθωμανών και των Ελλήνων αγοραστών της φερόμενης ως ιδιόκτητης γης τους, και αφορούσαν σε περιοχές της χώρας που δεν καταλήφθηκαν δικαιώματι πολέμου από τους Έλληνες, αλλά παραχωρήθηκαν με συμφωνίες στην Ελλάδα (Θήβα, Εύβοια, Φθιώτιδα, Αττική), συγκροτήθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 3433/1838 η επί των πωλήσεων των Οθωμανικών ιδιοκτησιών Εξεταστική Επιτροπή, που εξέταζε τους δημιουργηθέντες τίτλους και αποφαινόταν για την εγκυρότητα των μεταβιβάσεων σύμφωνα με τους Οθωμανικούς νόμους, καθώς και για την ύπαρξη τυχόν δικαιωμάτων του Ελληνικού Δημοσίου επί των μεταβιβασθέντων εκτάσεων. Κατ’ ουσίαν επρόκειτο για συνέχιση του έργου της Ελληνικής Επιτροπής του Διατάγματος της 17ης/29ης.11.1836, κληθέντες να παρουσιάσουν τους τίτλους τους όσοι δεν το έπραξαν, προς διασφάλιση των συμφερόντων τους. Ενώ για την εξέταση διαφορών μεταξύ των Ελλήνων και των Οθωμανών επί διαφιλονικούμενων δασών, συστάθηκε με το από 26.8/8.7.1836 Διάταγμα Μικτή Ελληνοοθωμανική Επιτροπή, Στην ίδια Επιτροπή ανατέθηκε με το Διάταγμα της 27.8/8.9.1838 και η εκδίκαση πραγματικών αγωγών από πωλήσεις ακινήτων και προσωπικών αγωγών μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών. Η επιτροπή αυτή αντικατέστηκε τα ελληνικά δικαστήρια στην εκδίκαση των διαφορών που ανέκυπταν, και οι αποφάσεις της δημιουργούσαν δεδικασμένο και συνιστούν τίτλο κυριότητας, ο οποίος αναγνωρίζεται από το ελληνικό κράτος.

    Όπως όμως και προηγούμενα επισημάναμε, το εμβαδό και η μορφή των εκτάσεων που περιελήφθησαν στις μεταβιβάσεις δεν ήταν δυνατό να ελεγχθεί, καθότι τα όρια αυτών ήταν γενικά και ασαφή, ενώ σε αυτές περιλαμβανόταν δάση και βοσκές, που, κατά το Οθωμανικό Δίκαιο αποτελούσαν «δημόσιες γαίες». Έτσι παρατηρήθηκε ότι μεγάλες εκτάσεις που κανονικά θα έπρεπε να περιέλθουν στο Ελληνικό Δημόσιο, ως μη δυνάμενες ν’ αποτελέσουν ιδιοκτησία Οθωμανών, εντούτοις περιελήφθησαν ως μέρος μεγάλης ιδιόκτητης περιουσίας και αποτέλεσαν αντικείμενο της μεταβίβασης. Σε αυτές τις εκτάσεις περιλαμβανόταν και δάση. Επιπρόσθετα, δάση ιδιωτικά αίφνης προέκυψαν και από τις μισθώσεις για καλλιέργεια εθνικών κτημάτων, στα οποία περιλαμβανόταν και δάση, που όπως προείπαμε πραγματοποιήθηκαν για να μπουν χρήματα στο κρατικό ταμείο. Οι μισθώσεις έγιναν από τους προκρίτους και τους κοτζαμπάσηδες, που είχαν την οικονομική δυνατότητα γι’ αυτό, και στη συνέχεια πέρασαν στην ιδιοκτησία τους, παρά τις δεσμεύσεις που υπήρχαν. Λέγει χαρακτηριστικά, σε σχέση με τα προηγούμενα, ο Χ. Μπογιατζής, νομικός και τέως Διευθυντής του Υπουργείου Γεωργίας: «Όταν το 1830 έπεσαν σαν τα κοράκια οι Έλληνες αγοραστές και με χοτζέτια της κατασκευής και της συνεργασίας Τούρκων αρμοδίων και αδηφάγων Ελλήνων αγοραστών, αγόρασαν εγκτήματα της πλήρους κυριότητας Τούρκων πολιτών και δικαιώματα νομής επί τσιφλικιών, έγιναν αμέσως αντιληπτές οι σκόπιμες καταστρατηγήσεις τόσο των διεθνών συμβάσεων, όσο και των σχετικών μέχρι τότε διατάξεων της νεοελληνικής νομοθεσίας» (εισήγηση στο συνέδριο με θέμα «Ιδιοκτησιακό ζήτημα δασικών εδαφών της Ελλάδας», 19-21 Ιουνίου 1991, πρακτικά, Γεωτεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 56).

    Σε σχέση δε με την κατάσταση που επικρατούσε στις γενόμενες αγοραπωλησίες, παραθέτουμε αποκαλυπτικό απόσπασμα διακήρυξης της «κατά την Εύβοιαν και Αττικήν Επιτροπής περί της αγοράς των Οθωμανικών ιδιοκτησιών», η οποία περιελήφθη στο ΦΕΚ 15/27.4.1838, και λέγει τα εξής: «Με άκραν της απορίαν βλέπει, ότι πολλοί δεν κάμνουσι τα ορισθέντα, αλλά τίνες αγοράζουσι κτήματα με ιδιαίτερον μόνον έγγραφον του πωλητού, χωρίς να ζητώσι παρ’ αυτού την συμφωνίαν να τοις δοθεί τουρκικόν χοτζέτιον, διατρέχουσι κίνδυνον ακυρώσεως ταύτης της αγοραπωλησίας». Συνάγεται εκ τούτων ότι πραγματοποιούντο αγοραπωλησίες κατά παρέκκλιση της τεθείσας διαδικασίας και ελλείψει νομίμων δικαιολογητικών κυριότητας, κάτι που καθιστούσε τις αγοραπωλησίες αυτές άκυρες. Τα παραπάνω διακηρυχθέντα αποτελούν τεκμήριο συντέλεσης ανωμάλων μεταβιβάσεων γης, που δε δικαιολογείτο η κατοχή της, μα μολαταύτα πραγματοποιούντο.

    Έπειτα, με τον νόμο ΥΛΑ της 24ης Μαρτίου 1871 Περί διανομής και διαθέσεως της εθνικής γης, με τον οποίο δόθηκε η δυνατότητα δηλοποίησης των αυθαίρετα κατεχομένων δημοσίων κτημάτων με σκοπό τη νομιμοποίηση έναντι καταβολής τέλους, άνοιξε νέος κύκλος κατεχόντων γη, οι οποίοι, ξεπερνώντας τις νόμιμες διαδικασίες κατοχής δασικής γης, βάσει των προηγηθέντων νομοθετημάτων, εμφανίστηκαν δηλοποιώντας την αυθαίρετη κατοχή δημοσίων κτημάτων, που όμως ήταν και δάση. Και τούτο παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με το άρθρο 3 του νόμου εξαιρούνταν τα δάση των διανεμητέων γαιών, αφού αυτοί εμφανίζονταν ως αυθαίρετοι κάτοχοι δασικής γης και όχι ως δικαιούχοι διανομής (ώστε να υπόκεινται στην απαγόρευση της διανομής δάσους). Με τον τρόπο τούτο δικαιολογήθηκαν ως κάτοχοι δασών και τότε συντελέστηκαν οι κυριότερες αγοραπωλησίες μεγάλων δασοαγροτικών περιοχών από γνωστούς κεφαλαιούχους της εποχής. Επιπρόσθετα, διανεμήθηκε γη και σε μη ακτήμονες και σε μη καλλιεργητές, όταν στη χωρική περιφέρεια της διανομής δεν υπήρχαν ακτήμονες και καλλιεργητές −«πας δηλωτής», έλεγε η διάταξη στην περίπτωση αυτή−, λόγω της σχεδόν χαριστικής διανομής, με αποτέλεσμα να επιπέσουν ωσάν τα κοράκια οι εποφθαλμιούντες την εθνική γη, για να την εξαγοράσουν −και τούτο συνέβαινε εις βάρος γενικά των ακτημόνων και των καλλιεργητών, στους οποίους αναλογούσε πλέον λιγότερη γη. Με τον τρόπο αυτό ο μέσος διανεμητέος κλήρος έπεσε στα 10 στρ. στις γαίες και στα 2 στις φυτείες. Όντας μικρός για την ικανοποίηση των αναγκών επιβίωσης των αγροτών, αυτοί στράφηκαν και στις όμορες δασικές εκτάσεις, τις οποίες καταπάτησαν ενσωματώνοντάς τες στην κλήρο τους, βρίσκοντας φυσιολογική μια τέτοια τους ενέργεια, ικανοποιούμενοι έτσι ως προς την επάρκεια των γαιών.

    Περαιτέρω, το τεκμήριο κυριότητας που προέκυψε από το Διάταγμα 17/11-1/12/1836 «Περί ιδιωτικών δασών», για τα δάση που θεωρούνταν «αδιαφιλονίκητα Εθνικά», κρίθηκε ότι είναι μαχητό, καθώς θεωρήθηκε ότι τα δικαιώματα του Δημοσίου δεν είναι απαράγραπτα. Και τούτο διότι, το γεγονός ότι τα δάση για τα οποία δεν κατατέθηκαν εμπρόθεσμα οι τίτλοι ιδιοκτησίας τους ή οι προσαχθέντες τίτλοι δεν αναγνωρίσθηκαν, χαρακτηρίσθηκαν ως «αδιαφιλονίκητα Εθνικά», δε συνεπάγεται το ανεπίδεκτο της νομής και επομένως της έκτακτης χρησικτησίας υπέρ τρίτου ως ακίνητη περιουσία του Δημοσίου. Έτσι, κατά τις διατάξεις του βυζαντινορωμαϊκού δικαίου δικαιολογείται η έκτακτη χρησικτησία για τα πράγματα τα οποία εξαιρούνται της τακτικής χρησικτησίας, όχι όμως και της έκτακτης. Σύμφωνα δε με τον προϊσχύσαντα Αστικό Κώδικα, η έκτακτη χρησικτησία νοείται όταν ο κύριος ακινήτου νεμηθεί αυτό καλή τη πίστει και συνέχεια για μια τριακονταετία. Για τα δάση ο χρόνος αυτός έπρεπε να συμπληρωθεί μέχρι την 12η.9.1915 διότι μετά τη χρονολογία αυτή εκδόθηκαν Διατάγματα με τα οποία καθιερώθηκε το απαράγραπτο των δικαιωμάτων του δημοσίου επί των ακινήτων του και πλέον δεν επιτρέπεται ως τρόπος κτήσης κυριότητας επί αυτών η έκτακτη χρησικτησία. Καθίστατο λοιπόν δυνατό να διεκδικηθεί η κυριότητα δασών με έκτακτη χρησικτησία κατά τον παραπάνω τρόπο, στα πλαίσια της δυνατότητας που δινόταν να καταρριφθεί το τεκμήριο υπέρ του δημοσίου.

    Σ’ ότι αφορά στα κτήματα των διαλελυμένων μονών και Επισκοπών, που αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση γαιοκτησίας στο ελληνικό κράτος, αυτά περιήλθαν διά του Βασιλικού Διατάγματος της 19ης Αυγούστου και 25ης Σεπτεμβρίου 1833 στο ιδρυθέν τότε Εκκλησιαστικό Ταμείο και κατόπιν στο ελληνικό δημόσιο. Αποτέλεσαν δηλαδή δημόσια περιουσία, διαχειριζόμενα από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, ενώ τα δάση επί αυτών διαχειρίζονταν από το Υπουργείο Γεωργίας μετά την 14η Ιουνίου 1917 (που αποτελεί την ημερομηνία ίδρυσής του, με την υπαγωγή της δασικής υπηρεσίας σε αυτό). Το 1833 υπήρχαν στην Παλαιά Ελλάδα 593 μονές (σύμφωνα με το αριθ. 23/19.8.1833 έγγραφο της Ιεράς Συνόδου προς την Εκκλησιαστική Γραμματεία), που μετέπεσαν το 1844 μετά τη διάλυση των περισσοτέρων εξ αυτών στις 139 (σύμφωνα με το αριθ. 27349/20.9.1844 έγγραφο του Υπουργείου των Εκκλησιαστικών). Στη συνέχεια παραχωρήθηκαν με το άρθρο 1 του νόμου 6271/1934, που ερμήνευσε το άρθρο 51 του νόμου 4108/1929, κατά κυριότητα στις οικείες κοινότητες οι βοσκήσιμοι τόποι των διαλελυμένων μονών που «δεν αποτελούν αντικείμενο της δασοπονίας», ενώ κατά χρήση οι ορεινές βοσκές που αποτελούσαν αντικείμενο δασοπονίας (με τη χρήση του συγκεκριμένου όρου εννοεί προφανώς ο νομοθέτης την ύπαρξη εκτάσεων που συγκροτούν δασικά οικοσυστήματα).

    Στην κυριότητα και διαχείριση του ελληνικού δημοσίου, εκ των εκτάσεων των διαλελυμένων μονών παρέμειναν τα δάση, οι εκχερσωθείσες δασικές εκτάσεις, οι οικοπεδικές εκτάσεις και τα αστικά κτήματα, οι παραλιακές εκτάσεις και οι καλλιεργούμενες εκτάσεις εντός των λιβαδίων. Λόγω της μεγάλης καταπάτησης της ακίνητης περιουσίας των διαλελυμένων μονών, εξαιτίας της ελλειπούς αστυνόμευσής της και της μη ενδεδειγμένης διαχείρισής της, που κατά μεγάλο μέρος κατέληξε να θεωρείται ιδιωτική, το Υπουργείο Οικονομικών διέταξε με το αριθ. 20490/25.5.1939 έγγραφο σχετική έρευνα και διεκδίκησή της ως δημόσια περιουσία, επισυνάπτοντας μάλιστα κατάλογο των υφισταμένων μονών, ώστε να διεκδικηθεί η καταπατημένη ακίνητη περιουσία των υπολοίπων, που διαλύθηκαν. Μολαταύτα, λόγω και της μεσολάβησης του πολέμου, η διαταχθείσα έρευνα δεν πραγματοποιήθηκε και οι καταπατημένες εκτάσεις των διαλελυμένων μονών θεωρήθηκαν ιδιωτικές. Ιδιαίτερα δε τα δάση που εκχερσώθηκαν πριν τον πόλεμο, δεν ήταν δυνατό να διεκδικηθούν σύμφωνα με τη μορφή τους, αφού αυτή πιστοποιείται με βάσει τις αεροφωτογραφίες του παλαιότερου έτους φωτογράφησης, του έτους 1945, στο οποίο, λόγω της προηγηθείσας εκχερσώσεως, απεικονίζονται οι εκτάσεις με μη δασική μορφή.

    Ποιο το ιδιοκτησιακό καθεστώς των δασών στις προσαρτημένες περιοχές; 

    Στη Θεσσαλία, όπως είδαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφερόμενοι στα τσιφλίκια, η γαιοκτησία προέκυπτε βάσει των αγοραπωλησιών που πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τον τροποποιηθέντα οθωμανικό νόμο Περί Γαιών και της υποχρέωσης που υπήρχε με τη συνθήκη προσάρτησης της Θεσσαλίας ν’ αναγνωριστεί το δικαίωμα κυριότητας επί των δασών και βοσκών. Αυτό προέκυπτε δυνάμει φιρμανιών, χοτζετιών, ταπίων και άλλων τίτλων ή δυνάμει οθωμανικών νόμων. Έτσι βλέπουμε ότι στη Θεσσαλία υποχρεώθηκε το ελληνικό κράτος ν’ αναγνωρίσει ιδιοκτησίες επί δασών και βοσκών ακόμη και χωρίς την ύπαρξη ταπίου, κάτι που δεν ίσχυε στην Παλαιά Ελλάδα. Και τούτο παρά το γεγονός ότι με τον οθωμανικό νόμο «Περί Γαιών» του 1856 και με το νόμο «Περί Ταπίων», θεωρούνταν ως ιδιωτικά μόνο τα δάση που κατέχονταν με ταπί. Τα εμπράγματα δικαιώματα εν προκειμένω, που αναγνωρίστηκαν από τη συνθήκη προσάρτησης, μετατράπηκαν σε δικαιώματα πλήρους κυριότητας των δικαιούχων ακολουθώντας το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο, με τη μετατροπή του δικαιώματος εξουσίασης (τεσσαρούφ) σε δικαίωμα κυριότητας. Υπήρξε με τον τρόπο αυτό νομική αφομοίωση των δικαιωμάτων επί των τέως οθωμανικών γαιών με το δικαίωμα κυριότητας του βυζαντινορωμαϊκού δικαίου. Οπότε, στην περίπτωση της Θεσσαλίας δεν εφαρμόστηκαν οι διατάξεις του Διατάγματος του 1826 «Περί ιδιωτικών δασών», καθότι τα δικαιώματα που αποκτήθηκαν από ιδιώτες, βάσει τίτλων που εκδόθηκαν κατά τις διατάξεις της τουρκικής νομοθεσίας, αναγνωρίστηκαν και από την ελληνική νομοθεσία. Το ελληνικό δημόσιο υπεισήλθε στη θέση του τουρκικού ως προς την κυριότητα των δασών της Θεσσαλίας, ότι όμως απεκτήθη βάσει τίτλων πριν την προσάρτηση  (και συνεπώς δεν ανήκε στο τουρκικό δημόσιο κατά το χρόνο της προσάρτησης) δε θιγόταν.

    Για τα εδάφη των Νέων Χωρών [ήτοι: Ήπειρος, Μακεδονία και μεγάλα νησιά (Σάμος, Κρήτη)] ίσχυσαν οι νόμοι 4134/1912 και 79/1913, σύμφωνα με τους οποίους διατηρείται η οθωμανική νομοθεσία, ενώ όλα τα εμπράγματα δικαιώματα που απεκτήθησαν με αυτήν διατηρούνται και μετά την απελευθέρωση και προσάρτηση των Νέων Χωρών. Για την Ήπειρο και τη Μακεδονία, τα δάση και τα λιβάδια ανήκαν πριν την προσάρτηση στο τουρκικό δημόσιο, και αντίστοιχα περιέχονται στο ελληνικό, δικαιώματι πολέμου. Η ισχύς του Διατάγματος του 1826 «Περί ιδιωτικών δασών» δεν επεκτάθηκε στις Νέες Χώρες, επικράτησε όμως το τεκμήριο υπέρ του Δημοσίου που προέκυπτε από αυτό. Στις περιπτώσεις των δασών των προσαρτημένων χωρών που υπήρχε τεσσαρούφ κατά το χρόνο προσάρτησης, ορίστηκε με το άρθρο 49 του νόμου 2052/1920 «Περί Αγροτικού Νόμου», στο οποίο περιελήφθη το άρθρο 1 του Διατάγματος 2468/1917 της Προσωρινής Κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης, ότι το δικαίωμα εξουσίασης (τεσσαρούφ) μετατρέπεται αυτοδικαίως από την 20η.5.1917 σε δικαίωμα πλήρους και αμετακλήτου κυριότητας των 4/5 εξ αδιαιρέτου του ακινήτου. Στο Δημόσιο απέμενε το 1/5, το οποίο αποτελούσε ποσοστό συνδιακατοχής σε αντάλλαγμα της παραχωρούμενης κυριότητας. Αν δεν υπήρχε τεσσαρούφ, η έκταση θεωρείτο δημόσια γη. Με τις παραπάνω ρυθμίσεις αναγνωρίστηκε αυτοδίκαιη μετατροπή της ιδιοκτησιακής βάσης των κεκτημένων δικαιωμάτων εξουσίασης (τεσσαρούφ) σε δικαιώματα πλήρους ιδιοκτησίας. Με τον τρόπο αυτόν υπήρξε νομική αφομοίωση των δικαιωμάτων επί των τέως οθωμανικών γαιών με το δικαίωμα κυριότητας του βυζαντινορωμαϊκού δικαίου.

    Στην Κρήτη οι γαίες ανήκαν στην κατηγορία των δημοσίων γαιών επί Τουρκοκρατίας λόγω της κατάκτησής της, ενώ ήταν υπό την κυριαρχία των Ενετών. Το Υπουργείο Γεωργίας όμως, με την αριθ. 51098/22.2.1957 απόφαση θεώρησε τα δάση της Κρήτης ως διακατεχόμενα από φυσικά ή νομικά πρόσωπα (κοινότητες ή μοναστήρια), από τα οποία ήδη κατέχονταν, με την επιφύλαξη τυχόν δικαιωμάτων του δημοσίου. Ενώ με το άρθρο 62 του νόμου 998/1979 απηλλάγησαν από το τεκμήριο υπέρ του Δημοσίου τα δάση αυτά. Για δε τις γαίες των νησιών με ειδικό καθεστώς κατά την τουρκική κατάκτηση (Κυκλάδες, Λέσβος, Σάμος, Ικαρία, Χίος κ.ά.), διατηρήθηκαν τα δικαιώματα επί της ιδιοκτησίας τα οποία απεκτήθησαν κατά την τουρκική κυριαρχία και μετά την προσάρτηση αυτών των περιοχών στο ελληνικό κράτος. Τα δικαιώματα αυτά απέρρευσαν από το γεγονός ότι οι κάτοικοι των νησιών δήλωσαν υποταγή στον Σουλτάνο κι έτσι θεωρήθηκε η τουρκική κατάκτηση ως ειρηνική, αποκτώντας για το λόγο αυτό προνόμια, με κυριότερο τη διατήρηση της πλήρης κυριότητας των ιδιοκτησιών τους, υπό τον όρο καταβολής φόρου. Και για τα δάση των νησιών αυτών, όπως και με την Κρήτη, δεν ισχύει το τεκμήριο υπέρ του Δημοσίου, σύμφωνα με το άρθρο 62 του νόμου 998/1979. Τα δάση της Θάσου επί Τουρκοκρατίας ήταν ιδιωτικά και επιβάλλονταν σ’ αυτά ειδική φορολογία. Το ελληνικό δημόσιο κληρονόμησε το εν λόγω καθεστώς αλλά αναγνώρισε τα ιδιωτικά δάση υπέρ της ολότητας των κατοίκων των δήμων και κοινοτήτων.

    Το καθεστώς των δασών της Δωδεκανήσου ρυθμίστηκε με τον αναγκαστικό νόμο 719/1948, και τα δάση αυτά υπήχθησαν στη δασική νομοθεσία και τέθηκαν υπό τη διαχείριση και αρμοδιότητα του Υπουργείου Γεωργίας, εφαρμοζόμενος στο εξής ο Δασικός Κώδικας (νόμος 4173/1929). Τα δικαιώματα του δημοσίου επί των δασών τούτων διατηρήθηκαν ακέραια. Κάθε εμπράγματο δικαίωμα των ιδιωτών και του Δημοσίου βασίζεται στις καταγραφές του Κτηματολογίου που συνέταξαν οι Ιταλοί (στις περιοχές όπου αυτό συνετάγη, ήτοι Ρόδος, Κως και τμήμα της Λέρου). Στη Θράκη ανέκυψε το ζήτημα των περιουσιών των ανταλλαγέντων μουσουλμάνων και τούτο αντιμετωπίστηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης της 30ης.1.1923, ορίζοντας ότι τα κτήματα αυτών, στα οποία περιλαμβάνονταν και δάση, υπάγονται στην κατηγορία των ανταλλαξίμων κτημάτων. Αυτά παραδόθηκαν στη διαχείριση της ανταλλάξιμης περιουσίας του Υπουργείου Οικονομικών, και με το νόμο 4494/1930 η διαχείριση και η εκκαθάριση τούτων ανατέθηκε στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Ακολούθως, με το Βασιλικό Διάταγμα της 24ης/31.10.1940, το ελληνικό δημόσιο διά της υπηρεσίας του Υπουργείου Οικονομικών με τα αρχικά Υ.Δ.Α.Μ.Κ. διαδέχθηκε ως καθολικός διάδοχος σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις την Εθνική Τράπεζα και ανέλαβε τη διοίκηση και διαχείριση των ανταλλαξίμων ακινήτων. Τα ανταλλάξιμα δάση, σύμφωνα με το άρθρο 149 του δασικού κώδικα (νομοθετικό διάταγμα 86/1969), διαχειρίζονται κατά τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας.

    Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των δασών στα Ιόνια νησιά απέρρευσε από το καθεστώς της Επτανήσου Πολιτείας και του μετέπειτα Ιονίου Κράτους, σ’ ότι αφορούσε στην ιδιοκτησία επί των γαιών. Στο από 13/29.12.1817 «Σύνταγμα του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων» δεν υπάρχει αναφορά σε δημόσια δάση ή σε δημόσια κτήματα, που ν’ ανήκουν στο υπό την προστασία της Αγγλίας Ηνωμένο Ιόνιο Κράτος, ώστε η εν λόγω ιδιοκτησία να περιέλθει κατά διαδοχή στο ελληνικό κράτος. Και τούτο διότι η εγχώρια περιουσία εκάστης νήσου ανήκε στην εγχώρια τοπική κυβέρνηση αυτής. Συνεπώς, δεν ισχύουν οι διατάξεις του Διατάγματος του 1836 «Περί ιδιωτικών δασών» στα Ιόνια νησιά, και δε θεσπίζεται επί των δασών της Επτανήσου το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου. Στο Δημόσιο ανήκουν τα αδέσποτα δάση, που είναι τα μη δεσποζόμενα (δεσποζόμενο ακίνητο: που ανήκει στην κυριότητα κάποιου, το εξουσιαζόμενο) από φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή τα εγκατελειφθέντα και μη διεκδικούμενα.

    Το ζήτημα εντέλει της ιδιοκτησίας των δασών, των δασικών εδαφών και των λιβαδίων, σε σχέση με τη διεκδίκησή τους, και των δικαιωμάτων του Δημοσίου επί αυτών, ιδιαίτερα στις περιοχές της χώρας με ειδικό καθεστώς, στις οποίες δεν ισχύει το τεκμήριο του Δημόσιου, διευθετήθηκε με τη διάταξη της παραγράφου 3 του άρθρου 2 του νόμου 998/1979, η οποία προστέθηκε με την παράγραφο 3 του άρθρου 32 του νόμου 4280/2014, όπου ορίζεται ότι, οι εκτάσεις που προστατεύονται με τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας θεωρούνται δημόσιες, εκτός κι αν υπάγονται σε μία από τις περιπτώσεις του άρθρου 10 του νόμου 3208/2003 (στο οποίο αυτό άρθρο αναφέρονται οι περιπτώσεις που το ελληνικό δημόσιο δε διεκδικεί δικαιώματα κυριότητας επί δασών, δασικών εκτάσεων και χορτολιβαδικών). Βάσει αυτής της διάταξης, όλα τα δάση κ.λπ. ανά την Ελλάδα θεωρούνται δημόσια πλην των περιπτώσεων που αναφέρονται στο άρθρο 10 του νόμου 3208/2003. Αποτελεί μια σαφή διάταξη νομίζουμε, οριστικού τερματισμού διενέξεων κι αμφισβητήσεων ως προς τα δικαιώματα του Δημοσίου επί δασών, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων, που δίνει τη δυνατότητα στο δημόσιο να προστατεύει ανεμπόδιστα τη δασική ιδιωτική του περιουσία, που αποτελεί ταυτόχρονα και φυσικό αγαθό.

    Μια ιδιαίτερη και ξένη με τα ελληνικά δεδομένα κατηγορία δασών, που προήλθε από το οθωμανικό δικαιϊκό σύστημα, αποτέλεσαν τα βακούφια. Αυτά ήταν τα αφιερωμένα δάση (εραζίζ μεβκουφέ), που απαντώνταν στην Παλαιά Ελλάδα, στη Θεσσαλία και κυρίως στις Νέες Χώρες, κι αφορούσαν στη διάθεση υπέρ ορισμένου σκοπού, ιερού ή αγαθοεργού, ακίνητης περιουσίας με πράξη εν ζωή ή αιτία θανάτου. Η αφιέρωση δημοσίων δασών πραγματοποιούνταν μετά από άδεια του Σουλτάνου και παραχωρούνταν με σουλτανικά φιρμάνια έπειτα από έκδοση σχετικής απόφασης του Ιεροδίκου. Επί αυτών, το Δημόσιο είχε την ψιλή κυριότητα ενώ το δικαίωμα εξουσίασης είχε το βακούφιο, το οποίο μπορούσε να εκμισθώνει τη χρήση. Με τα Πρωτόκολλα του Λονδίνου, τα βακούφια της Παλαιάς Ελλάδας μπορούσαν να διατεθούν από τους επικαρπωτές ή τους διαχειριστές τους, κι έτσι πραγματοποιήθηκαν αγοραπωλησίες επί βακουφικών δασών, περιερχόμενα αυτά σε ιδιωτική κτήση, ενώ στη Θεσσαλία και την Ήπειρο η διοίκηση των βακουφιών ανατέθηκε σε Επιτροπή, σύμφωνα με το νόμο ΑΡΠΓ/1884, στις δε Νέες Χώρες τα βακούφια κατέστησαν πλήρους ιδιοκτησίας, σύμφωνα με το άρθρο 12 του νόμου ΔΣΙΓ/1913. Κατόπιν, με τη Σύμβαση της Λωζάννης το ελληνικό κράτος υποχρεώθηκε να σεβαστεί τα βακούφια, τα οποία με το νόμο 4798/1930 περιήλθαν στο καθεστώς των ανταλλαξίμων γαιών και η διαχείρισή τους τελικώς αναλήφθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών.

    Για το τέλος αφήσαμε τα μοναστηριακά δάση, τα οποία αποτελούν περιουσία όλων των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, δηλαδή των ενοριών, των μητροπόλεων, των μονών και των εκκλησιαστικών οργανισμών. Σύμφωνα με το καθεστώς που εφαρμόστηκε, οι Μονές διατηρούν τα γαιοκτητικά τους δικαιώματα που απέκτησαν βάσει τουρκικών διαταγμάτων. Μάλιστα, αποφάσεις διοικητικών δικαστηρίων έκριναν ότι, οι διαχειριζόμενες κατά την Τουρκοκρατία γαίες από τις μονές σαν δικά τους πράγματα, εφόσον χρησιμοποιούσαν τις προσόδους τους για την εξυπηρέτηση της μονής ή άλλου κοινωφελούς σκοπού, αναγνωρίζονται ως νόμιμη περιουσία της μονής. Όμως σύμφωνα με το άρθρο 3 του νόμου 1700/1987 θεωρήθηκε ότι ανήκουν στο ελληνικό δημόσιο τα δάση και οι δασικές εκτάσεις που βρίσκονται στη νομή και κατοχή των μονών, εξαιρουμένων αυτών που εξαρτώνται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εφόσον εντός προθεσμίας 6 μηνών από τη δημοσίευση του νόμου δε μεταβιβασθούν με σύμβαση προς το ελληνικό δημόσιο.

    Εξαιρέθηκαν από την πρόβλεψη περί απόκτησης της κυριότητας από το Δημόσιο οι εκτάσεις της μονής για τις οποίες υπάρχει νόμιμος τίτλος κυριότητας, ο οποίος έχει νόμιμα μεταγραφεί ή η κυριότητα επί αυτών έχει αναγνωρισθεί με διάταξη νόμου ή με αμετάκλητη δικαστική απόφαση. Οι διατάξεις των σχετικών με το παραπάνω καθεστώς νόμων έμειναν ανενεργές, μετά και από την αριθ. 10/1993/405/483-484 απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, που δικαίωσε πέντε μονές που προσέφυγαν. Φυσικά, των παραπάνω εξαιρούνται τα δάση και γενικότερα τις εκτάσεις των μονών του Αγίου Όρους και των μετοχίων τους, για τις οποίες ίσχυε ειδικό γαιοκτητικό καθεστώς επί Τουρκοκρατίας, το οποίο, με την Ελληνοτουρκική Συνθήκη των Αθηνών της 1ης/12ης.12.1913 εκφράστηκε με την αναγνώριση ως εσωτερικό δίκαιο των κεκτημένων κατά την οθωμανική νομοθεσία δικαιωμάτων των μονών. Στο ελληνικό Σύνταγμα θεσπίστηκε το απαράγραπτο και αναπαλλοτρίωτο της ακίνητης περιουσίας των Μονών του Αγίου Όρους.

    Πώς η δασική ιδιοκτησία θεωρείται;

    Η δασική ιδιοκτησία στην Ελλάδα κατ’ ουσίαν δεν ειδώθη λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα της ξέχωρα σε σχέση με τη λοιπή γαιοκτησία, αλλά θεωρήθη στο πλαίσιο αυτής. Τούτο αρχικώς προέκυψε από την τραγική υπέρβαση που δικαιώματος εξουσίασης της δασικής γης (τεσσαρούφ) και την εξομείωσή του με το δικαίωμα κυριότητας, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν προέκυπτε από το τουρκικό δίκαιο, οπού το κράτος θεωρούνταν κύριος των δασών (εκτός από τις εξαιρέσεις που αναφέραμε) κι έδινε το δικαίωμα της χρήσης τους με τεσσαρούφ. Το ελληνικό κράτος, ως διάδοχο του τουρκικού, μετέρχονταν στη θέση αυτού κι αποκτούσε την κυριότητα των δασών, κάτι που δεν το τήρησε, δίνοντας τη δυνατότητα σε ιδιώτες απόκτησης εμπραγμάτων δικαιωμάτων στα ελληνικά δάση με το δικαίωμα εξουσίασης και μόνον του καρπωτή. Τούτο, που εφαρμόστηκε στην Παλαιά Ελλάδα, ακολούθως έγινε καθεστώς και για τις επόμενα προσαρτημένες περιοχές της χώρας. Κατόπιν, με τη σύμπραξη και τη συνεργασία των τριών εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική) εισήχθη το δικαίωμα της χρησικτησίας στα δάση, δίνοντας τη δυνατότητα ν’ αποκτηθεί η κυριότητα αυτών με την αποδεδειγμένη χρήση τους −και παρά το γεγονός ότι τα δάση αποτελούσαν κοινόχρηστο πράγμα! Έτσι, σε γενικές γραμμές, διαμορφώθηκε μια βασική δασική ιδιοκτησία στην Ελλάδα, η οποία στη συνέχεια συνεπληρώθη και με άλλην, η οποία απεκτήθη με νόμους του ελληνικού κράτους (παραχωρητήρια, εποικιστικά δάση, διαθέσιμα δασικά εδάφη κ.ά.), συνιστώντας ένα αποθετήριο γης, που επιδιώκετο η αξιοποίησή του.

    Η αξιοποίηση της δασικής γης από τους κατόχους τους λογίζεται επιχειρηματικά, ώστε να επιτευχθεί το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος από αυτήν. Εν προκειμένω, η δασική γη δεν αξιολογείται δασοπονικά, αλλά οικονομικά, και προσπαθείται ο προς την κατεύθυνση τούτη προσανατολισμός της. Θεωρείται, γι΄ αυτό, η δασική γη ως νεκρή, αργούσα, που χρήζει εκμετάλλευσης· βλέπεται γη κι όχι δάσος. Πολύ χειρότερη είναι η αντιμετώπιση των χορτολιβαδικών εκτάσεων, των πάλαι ποτέ «εθνοϊδιόκτητων βοσκών», οι οποίες δε γνωρίζουν την προστασία ως φυσικά οικοσυστήματα από κάποια νομοθεσία (εκτός μόνο από τη νομοθεσία τη σχετική με τις προστατευόμενες περιοχές), και χρησιμοποιούνται μόνο για την επίτευξη σκοπών (σχετικό το άρθρο 3 του νόμου 998/1979 όπως ισχύει), ενώ οι ιδιωτικές τέτοιες εκτάσεις έχουν ελεύθερη χρήση!

    Μετά από τούτα βλέπουμε ότι η δασική ιδιοκτησία στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίστηκε θετικά και σε βάρος θα λέγαμε −σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν− της δημόσιας ιδιοκτήσιας, δίνοντας ο νομοθέτης τη δυνατότητα όπου ήταν μπορετό ν’ αναγνωριστεί υπέρ ιδιώτη, εντούτοις στη συνέχεια ενοχοποιήθηκε το ίδιο το Δημόσιο, ως δρων (επι)κυριαρχικά σε αυτήν, δημεύοντας την κατ’ ουσίαν!, λόγω της εφαρμογής του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου και της θεώρησης των δασικών εκτάσεων ως δημόσιων, εφόσον δεν έχουν αναγνωριστεί ως ιδιωτικές. Οι τελευταίες τούτες «άμυνες» του Δημοσίου, για τη διαφύλαξη (έστω) της δασικής γης ως εθνικής, βάλλονται ιδιαίτερα τα τελευταία έτη, που η πίεση γι’ απόδοση των δασικών εδαφών σε χρήσεις είναι πολύ μεγάλη (μετά και τον νόμο 4280/2014, καταμετρούμε άνω των 80 δυνάμενων χρήσεων στα δασικά εδάφη). Μπορεί η δημόσια γαιοκτησία στα δάση να υπερτερεί κατά πολύ της ιδιωτικής, όμως τούτη δικαιολογείται από το γεγονός ότι τα ελληνικά δάση εξυπηρετούν τη δασοπονία πολλαπλών σκοπών και προσφέρουν κατά κανόνα άυλες προσφορές, και λιγότερο υλικές· συνεπώς δεν προσφέρουν οικονομικά οφέλη για να δικαιολογείται η επιχειρηματική διαχείρισή τους από ιδιώτη. Το Δημόσιο, ο Έλληνας πολίτης δηλαδή, πληρώνουν, συνεισφέρουν, για τη διαχείριση του κατά τεκμήριο δημοσίου δάσους, χωρίς να περιμένουν υλική (οικονομική) ανταπόδωση −μόνο τις άυλες προσφορές του δάσους επιδιώκουν. Τούτο αποτελεί τη μεγάλη και βασική κληρονομιά του Έλληνα −μαζί με τον πολιτισμό του…

    Το ελληνικό δάσος δε βιώθηκε από τον Έλληνα όταν περιήλθε ως ιδιωτικό. Πολύ περισσότερο, ο απλός πολίτης το στερήθηκε όταν ο κάτοχός του το έκανε οικόπεδα, όταν το περιέφραξε, όταν το έκανε αγροτική γη. Στον Έλληνα σήμερα δίνεται η δυνατότητα να το απολαμβάνει ως φυσικό αγαθό, όμως δεν έχει το δικαίωμα της κοινής κτήσης σε αυτό, το δικαίωμα να το ζει στα πλαίσια της κοινοκτημοσύνης και της συνεισφοράς στο φυσικό όλον. Ανήκει κάπου, δεν ανήκει σε αυτόν, κι ας αποτελεί κοινόχρηστο πράγμα. Το δικαίωμα στην ιδιοκτησία αποστερεί το δικαίωμα της βίωσης ενός φυσικού αγαθού, του δάσους, από τον Έλληνα πολίτη, αφήνοντάς του το απατηλό δικαίωμα της απόλαυσής του. Βρίσκουμε κάποια πλάνη σε αυτό, κάποια παρεκτροπή −μιαν ηθική απόσταση ανάμεσα στα πρέποντα και τα ισχύοντα…

    Του Αντώνιου Β. Καπετάνιου

    Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ (Α΄)


    Βιβλιογραφία

    • Αμπού Εντμ., «Η Ελλάδα του Όθωνος», μετάφραση: Α. Σπήλιος, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, εκδόσεις Αφοί Τολίδη, Αθήνα αχρονολόγητο.
    • Ανδρεάδης Ανδρ., «Ιστορία των εθνικών δανείων», Αθήναι 1904.
    • Αρμενόπουλος Κ., «Πρόχειρον Νόμων ή Εξάβιβλος», επιμέλεια: Κωνσταντίνος Γ. Πιτσάκης, εκδόσεις Δωδώνη, Αθήναι 1971.
    • Βακαλόπουλος Κ. Α., «Η περίοδος της αναρχίας (1831-1833)», εκδόσεις Παρατηρητής, Αθήνα 1984.
    • Βάσος Γ., «Η εξαθλίωση του λαού και ο πλούτος της χώρας», εκδόσεις Μαρή & Κοροντζή, Αθήνα 1945.
    • Βεργόπουλος Κ., «Το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα. Η κοινωνική ενσωμάτωση της γεωργίας», εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1975.
    • Βουρνάς Τ., «Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας. Από την επανάσταση του 1821 ως το κίνημα του Γουδί 1909», εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 1998.
    • Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, «Ιδιοκτησιακό ζήτημα δασικών εδαφών της Ελλάδας», συνέδριο 19-21 Ιουνίου 1991, πρακτικά, Γεωτεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας, Θεσσαλονίκη 1991.
    • Γεωργιάδου Μ., «Δασική νομοθεσία», Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2004.
    • Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, «Το αγροτικό πρόβλημα της Ελλάδας», πρακτικά διημερίδας, 7-8 Μαΐου 1997, επιμέλεια έκδοσης: Ανδρέας Ι. Καραμάνος, Αθήνα 1998.
    • Γιαννακούρος Π. Ε., «Αγροτική νομοθεσία. Μετά διατάξεων προσφυγικής και δασικής νομοθεσίας», Αθήναι 1974.
    • Γιαννακούρος Π. Ε., «Δασικός Κώδικας και δασικοί νόμοι», εκδόσεις Σάκκουλας, Αθήνα 2002.
    • Γιαννόπουλος Κ. Ι., Φραγκοδημητρόπουλος Θ., Δ., «Ισχύουσα δασική νομοθεσία και ερμηνεία αυτής», Τόμοι Α΄ & Β΄, Τύποις Απ. Α. Χαλούλου, Αθήναι 1939.
    • Γκιόλιας Μ. Α., «Παραδοσιακό δίκαιο και οικονομία του τσελιγκάτου», εκδόσεις Πορεία, Αθήνα 2004.
    • Γρίσπος Π., «Δασική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος», έκδοση Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, Αθήναι 1973.
    • Δανιηλίδης Δ., «Νεοελληνική κοινωνία και οικονομία», ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1934.
    • Δαουτόπουλος Γ. Α., Κουτσούκος Μ. Η., «Ιστορία της Γεωργίας», εκδόσεις Ζυγός, Θεσσαλονίκη 2008.
    • Δρίκος Θ., «Οι πωλήσεις οθωμανικών ιδιοκτησιών της Αττικής 1830-1831», εκδόσεις Τροχαλία και Δήμος Γλυφάδας, Αθήνα 1994.
    • Dugelay A., «Το πρόβλημα της διαθέσεως των γαιών», απόδοση: Α. Γώγος, περιοδικό «Δασικά Χρονικά», Ιούνιος-Ιούλιος 1966.
    • Ελληνική Δασολογική Εταιρεία, «Δασική ανάπτυξη. Ιδιοκτησιακό-Χωροταξικό», πρακτικά 6ου Πανελληνίου Δασολογικού Συνεδρίου, Χανιά 6-8 Απριλίου 1994, Θεσσαλονίκη 1995.
    • Θεοτόκης Σπ., «Αλληλογραφία Εϋνάρδου», Αθήναι 1919.
    • Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους Άθω, «Το καθεστώς του Αγίου Όρους Άθω», έκδοση της Ιεράς Κοινότητας Αγίου Όρους Άθω, Άγιον Όρος 1996.
    • Καπετάνιος Αντ., «Τη χώρα που μου πήρανε γυρεύω…», εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, σειρά: Memorandum, Αθήνα 2003.
    • Κεμίδης Κ., «Δασική ιδιοκτησία», εκδόσεις Σάκκουλας, Αθήνα-Κομοτηνή 1995.
    • Κοντός Π., «Δασική Ελληνική Ιστορία», Αθήναι 1929.
    • Κοντός Π., «Δασική Πολιτική, ιδία εν Ελλάδι, μετά στοιχείων Αγροτικής Πολιτικής», Θεσσαλονίκη 1933.
    • Κοραής Αδ., «Άπαντα», εκδόσεις Μπίρης, Αθήνα 1969.
    • Κορδάτος Γ., «Ιστορία του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα», εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα 1973.
    • Κουρουσόπουλος Ευθ., «Δασική ιδιοκτησία και διαχείριση», Αθήνα 1978.
    • Κουτσομητόπουλος Π. Γ., «Συλλογή νόμων, Β.Δ. και υπουργικών πράξεων του Υπουργείου Γεωργίας», έκδοση Υπουργείου Γεωργίας, Εν Αθήναις 1922.
    • Κρεμμυδάς Β., «Νεότερη ιστορία, ελληνική και ευρωπαϊκή», εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1990.
    • Κρόκος Αγγ. Γ., «Δασική νομοθεσία», έκδοση Υπουργείου Γεωργίας, Εν Αθήναις 1920.
    • Λούκος Χρ., «Κυβερνήτης Καποδίστριας, πολιτικό έργο, συναίνεση και αντιδράσεις», σειρά: Ιστορία του νέου ελληνισμού, τόμοι τρεις, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003.
    • Μακρής Ασ., Γώγος Επ., «Δασική νομοθεσία. Κωδικοποίησις, ερμηνεία, νομολογία, σχόλια», έκδοση Γεωργίου Π. Χάντζου, Αθήναι 1958.
    • Μακρυγιάννης (στρατηγός), «Απομνημονεύματα», επιμέλεια: Γιάννης Βλαχογιάννης, τόμοι τρεις, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2011.
    • Μάουρερ Γκ., «Ο ελληνικός λαός», μετάφραση: Όλγα Ρομπόκη, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, εκδόσεις αφοί Τολίδη, Αθήνα 1976.
    • Μαριά Ε. Α., «Η νομική προστασία των δασών», εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλας, Αθήνα 1998.
    • Μαριά Ε. Α., «Δασική νομοθεσία», Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2011.
    • Μοσκοβάκης Ν. Γ., «Το δίκαιον επί Τουρκοκρατίας», διατριβή επί υφηγεσία, εκ του τυπογραφείου Χ. Ν. Φιλαδελφέως, Εν Αθήναις 1882 (αναστατική έκδοση εκ του Βιβλιοπωλείου Νότη Καραβία, Αθήνα 1992).
    • Νάκος Γ. Π., «Το νομικό καθεστώς των τέως Οθωμανικών γαιών 1821-1912», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1984.
    • Νάκος Γ. Π., «Εξελικτικές διακυμάνσεις του οθωμανικού γαιοκτητικού συστήματος 1821-1912», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1986.
    • Νικοκάβουρα Α. (επιμ.), «Ο Ιωάννης Καποδίστριας και η συγκρότηση του ελληνικού κράτους», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1983.
    • Νικολαΐδης Δ., «Οθωμανικοί Κώδικες, ήτοι συλλογή απάντων των νόμων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διαταγμάτων, κανονισμών, οδηγιών και εγκυκλίων», τύποις Αδελφών Νικολαΐδων, Εν Κωνσταντινούπολει 1889.
    • Οικονομάκος Ι., Λ., «Περί κληρονομιάς υπηκόων Ελλήνων Μουσουλμάνων (Μωαμεθανών) το θρήσκευμα, ήτοι περί της εφαρμοστέας εν Ελλάδι νομοθεσίας», εκδοτικός οίκος Δημοσθένους Θεοφιλόπουλου, Αθήναι 1932.
    • Οικονομόπουλος Αν., «Η εξέλιξη της δασοπονίας εν τη Ελλάδι. Από της απελευθερώσεως αυτής μέχρι του έτους 1940», πανεπιστημιακή έκδοση, Θεσσαλονίκη 1942.
    • Πανταζόπουλος Ν., «Αστικός Κώδιξ και εθνικόν δίκαιον», Αθήναι 1945.
    • Πανταζόπουλος Ν., «Ιστορική εισαγωγή εις τα πηγάς του Ελληνικού Δικαίου», εκδόσεις Σάκκουλας, Θεσσαλονίκη-Αθήνα 1968.
    • Πανταζόπουλος Ν., «Παραδοσιακοί αγροτικοί θεσμοί σε δοκιμασία. Η περίπτωση της Θεσσαλίας», εκδόσεις Πολύτυπο, Αθήνα 1986.
    • Παπαγιάννης Γ., «Η δασική ιδιοκτησία», Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2011.
    • Πετρόπουλος Γ., «Η συγκρότηση του νέου ελληνικού κράτους (1833-1834)», τόμοι δύο, Αθήνα 1984.
    • Ρος Λ., «Αναμνήσεις και ανακοινώσεις από την Ελλάδα (1832-1833)», μετάφραση: Α. Σπήλιος, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, Αθήνα 1976.
    • Σάθας Κ. Ν., «Τουρκοκρατούμενη Ελλάς», Αθήναι 1880 (αναστατική έκδοση εκ του Βιβλιοπωλείου Νότη Καραβία, Αθήνα 1995).
    • Σιάτρας Δ. Θ., «Οι αγοραπωλησίες ακινήτων στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα», πρόλογος: Νικόλαος Ι. Πανταζόπουλος, εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1992.
    • Σκαρίμπας Γ., «Το 1821 και η αλήθεια», τόμοι δύο, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1995.
    • Σκληρός Γ., «Το κοινωνικό μας ζήτημα», Αθήναι 1907.
    • Σούτσος Ι., «Πλουτολογία», Αθήναι 1868.
    • Στεργιόπουλος Ι., «Δασικαί, αγροτικαί, παραλιακαί εκτάσεις», Εκδοτικόν Γραφείον Σείριος, Αθήναι 1973.
    • Στεφάνου Αν. Γ., «Το δάσος που λαχτάριζες», ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1974.
    • Στράτος Ανδρ. Ν., «Το Βυζάντιον στον Ζ΄ αιώνα», πρόλογος: Δ. Α. Ζακυθηνός, τόμοι τέσσερεις χρονολογημένοι τα έτη 1965, 1966, 1969, 1972, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήναι.
    • Τιρς Φρ., «Η Ελλάδα του Καποδίστρια», μετάφραση: Α. Σπήλιος, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, εκδόσεις Αφοί Τολίδη, Αθήνα αχρονολόγητο.
    • Τρικούπης Σπ., «Ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως», τόμου τέσσερεις, εκδοτικός οίκος Χρήστου Γιοβάνη, Αθήναι 1968.
    • Τρωιανός Σπ., «Οι πηγές του βυζαντινού δικαίου», εκδόσεις Σάκκουλας, Αθήνα-Κομοτηνή 1999.
    • Τσάλτας Αν., «Το ελληνικό αγροτικό πρόβλημα από την αρχαιότητα έως σήμερα», ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1977.
    • Τσέκος Ε., Π., «Σκέψεις για τη δασική νομοθεσία μας», Τυπογραφείο Ερμής, Γιάννινα 1935.
    • Τσοποτός Δ. Κ., «Γη και γεωργοί της Θεσσαλίας κατά την Τουρκοκρατίαν», ιδιωτική έκδοση, Βόλος 1912.
    • Υπουργείο Γεωργίας, «Πρώτη Εθνική Απογραφή Δασών», ΓΓΔ&ΦΠ, Υπουργείο Γεωργίας 1992.
    • Υπουργείον Εθνικής Οικονομίας – Υπηρεσία Δασών, «Δασική νομοθεσία», εκδόσεις «Καταστήματα Μιχ. Μαντζεβελάκη», Εν Αθήναις 1915.
    • Φίνλεϋ Γ., «Ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως», τόμοι δύο, μετάφραση: Αλίκη Γεωργούλη, Θεώρηση: Ελένη Γαρίδη, εκδόσεις αφοί Τολίδη, επιμέλεια: Τάσος Βουρνάς, Αθήνα αχρονολόγητο.
    • Φωτιάδης Δ., «Όθωνας, η μοναρχία», έκδοση όγδοη, εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1978.
    • Χαρζίκος Γ., «Τουρκικές γαίες. Εφαρμογή οθωμανικής νομοθεσίας στις Νέες Χώρες. Διάκριση γαιών», ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 1980
    • .========================================================================================================ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

      Άρθρο 24

      • Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων. Η σύνταξη δασολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον.

      Ερμηνευτική δήλωση: Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται το οργανικό σύνολο άγριων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους, τα οποία, μαζί με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασής τους, ιδιαίτερη βιοκοινότητα (δασοβιοκοινότητα) και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον (δασογενές). Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά. ===================================

    • ΔΑΣΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ

      ΠΗΓΗ: «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ» ΤΡΑΠΕΖΑ  ΝΟΜΙΚΩΝ  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ  ΔΣΑ

      ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΜΑΤΟΣ

      Είδος: ΔΑΣΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ
      ΦΕΚ: Α 7 19690418
      Τέθηκε σε ισχύ: 18.04.1969
      Ημ.Υπογραφής: 08.01.1969
      Τίτλος
      Δασικός Κώδικας
      Θέματα
      Δασικός Κώδικας

      ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΡΘΡΩΝ

      Αρθρο: 1
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Γενικοί ορισμοί
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 2
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Γενικοί ορισμοί
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 3
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Προϋποθέσεις αναγνωρίσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Σχόλια
      Για τα δάση και δασικές εκτάσεις του παρόντος εφαρμόζονται οι διατάξεις των παρ. 5 του άρθρου 13 του ν. 1734/1987 και παρ. 8 του άρθρου 43 του ν. 1337/1983, σύμφωνα με το άρθρο 16 παρ. 2 και 3 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Επί των δασών των Νέων Χωρών και της Θεσσαλίας, συμπεριλαμβανομένων της Επαρχίας Δομοκού και του Νομού ‘Αρτης, όσα προ της προσαρτήσεως αυτών ετέλουν έκπαλαι υπό την νομήν της ολότητος των κατοίκων χωρίων ή συνοικισμών, υφισταμένων κατά την δημοσίευσιν του Νόμ. 4173 της 15/19.6.1929 «περί κυρώσεως και τροποποιήσεως του από 11 Μαϊου 1929 Ν.Δ/τος»περί δασικού κώδικος) χρησιμοποιούμενα ή τυγχάνοντα

      εκμεταλλεύσεως υπ’ αυτών και των οποίων τα αποδεικτικά εξουσιάσεως ή ιδιοκτησίας έγγραφα είτε δεν σώζονται είτε δεν δύνανται κατά τας διατάξεις της νομοθεσίας, υπό το κράτος της οποίας εξεδόθησαν, να αποτελέσουν πλήρη απόδειξιν υπάρξεως δασικής ιδιοκτησίας, λόγω χαρακτηρισμού της σχετικής δασικής εκτάσεως ως αγρού, βοσκής κλπ. δύνανται να αναγνωρισθούν ως ιδιοκτησία της ολότητος των κατοίκων των χωρίων ή των συνοικισμών, των κατά τα ανωτέρω χρησιμοποιησάντων ή και καρπωθέντων ταύτα, αναγνωριζομένων και ως νομικών προσώπων. Η διάταξις αύτη ισχύει και επί δασών, των οποίων τα αποδεικτικά έγγραφα είναι εκδεδομένα εικονικώς επ’ ονόματι φυσικών προσώπων ή και καρπωθέντων αυτά χωρίων ή συνοικισμών.

      2. Κατά τας διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου κρίνονται και τα δάση της Θεσσαλίας, συμπεριλαμβανομένων της Επαρχίας Δομοκού και του Νομού ‘Αρτης, τα διακατεχόμενα κατά την δημοσίευσιν του Νόμ. 4173/1929 υπό κοινοτήτων, χωρίων ή συνοικισμών, επί τη βάσει αποδεικτικών εγγράφων εκδεδομένων προ της προσαρτήσεως των ως άνω Χωρών εις την Ελλάδα.

      3. Η κατά τα ανωτέρω αναγνωρισθείσα ή αναγνωριζομένη ιδιοκτησία ως και η κατά το άρθρ. 63 του Νόμ. 4173/1929 αναγνωρισθείσα τοιαύτη, δεν δύναται να μεταβιβασθή, υποθηκευθή ή κατασχεθή ουδ’ υπόκειται εις τους περιορισμούς του άρθρ. 34.

      4. Αι παρ. 1 και 2 του παρόντος άρθρου δεν εφαρμόζονται επί δασών ανηκόντων εις ανταλλαγέντας.

      Αρθρο: 4
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαδικασία αναγνωρίσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η κατά το άρθρ. 3 αναγνώρισις δικαιωμάτων χωρεί πάντοτε δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας μετά γνώμην του παρά των Υπουργείω Γεωργίας Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δημοσίων Δασών, κρίνοντος επί τη βάσει παντός αποδεικτικού μέσου κατά την διαδικασίαν του άρθρ. 9.

      2. Η σχετική αίτησις μετά των αποδεικτικών υποβάλλεται εις τον αρμόδιον δασάρχην, όστις προβαίνει εις την απαιτουμένην έρευναν και υποβάλλει το πόρισμα εις το Υπουργείον Γεωργίας.

      3. Καταργήθηκε από το άρθρο 23 παρ. 3 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.

      4. Καταργήθηκε από το άρθρο 23 παρ. 3 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.

      5. Αι μεταξύ του Δημοσίου και των κοινοτήτων, χωρίων ή συνοικισμών εκκρεμούσαι τυχόν δίκαι περί νομής ή κυριότητος των εν άρθρ. 3 δασών, δεν καθιστούν αναρμόδιον το Συμβούλιον Ιδιοκτησίας Δημοσίων Δασών να επιληφθή της εκδικάσεως των κατά την ανωτέρω παρ. 2 αιτήσεων.

      Αρθρο: 5
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Συνέπεια αναγνωρίσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Το Δημόσιον ουδεμίαν υπέχει ευθύνην αποζημιώσεως των

      αναγνωρισθέντων ή αναγνωρισθημένων ως ιδιοκτητών δασών, δασικών εδαφών ή δασικών εκτάσεων οπουδήποτε του Κράτους κειμένων, είτε η αναγνώρισις εγένετο παρά του τέως Διοικητικού Δικαστηρίου είτε παρά του Υπουργού Γεωργίας κατά εν άρθρ. 9 οριζόμενα αμαχήτως τεκμαιρομένης της νομίμου και εν δικαίω παρά ατου Δημοσίου διαχειρίσεως και καρπώσεως του δάσους, του δασικού εδάφους ή της δασικής εκτάσεως, κατά τον άχρι της αναγνωρίσεως χρόνον. Το αυτό ισχύει και προκειμένου περί αναγνωρίσεως δάσους, δασικού εδάφους ή δασικής εκτάσεως ως μπαλταλικίου επί τη βάσει του άρθρ. 63 του Νόμ. 4173/1929.

      2. Η κατά το παρόν και προηγούμενον άρθρον γενομένη ή γενησομένη αναγνώρισις του δάσους ως μη δημοσίου ή μπαλταλικίου, λύει αυτοδικαίως την μίσθωσίν του, αφ’ ής διαταχθή διοικητικώς η αποβολή του μισθωτού, δικαιουμένου εις αποζημίωσιν μόνον διά τας δαπάνας τας αναφερομένας εις την συντελεσθείσαν εκμετάλλευσιν, εφ’ όσον δεν έλαβε το προϊόν της. Η διάταξις του άρθρ. 98 του από 19/30.11.1928 προεδρικού Δ/τος (περί διαχειρήσεως Δασών, κανονισμού και τρόπου υλοτομίας, Δασικής φορολογίας και μισθώματος, διαθέσεως δασικών προϊόντων, ενοικιάσεως φόρου ρητίνης κλπ. ρητινοσυλλογής και ρητινοκαλλιεργείας κλπ.), τηρείται εν ισχύϊ.

      Αρθρο: 6
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάθεσις εσόδων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα έσοδα εκ των δασών, των περιερχομένων κατά τας διατάξεις του παρόντος κώδικος ή περιελθόντων κατά τας προϊσχυσάσας αυτού σχετικάς διατάξεις εις την κυριότητα των κοινοτήτων, χωρίων ή συνοικισμών διατίθενται κατά σειράν προτιμήσεως:

      α) Δι’ έξοδα φυλάξεως, συντηρήσεως, οροθετήσεως και καλής διαχειρίσεως των δασών τούτων.

      β) Δι’ έξοδα δασικής εκπαιδεύσεως και ανέγερσιν σχολικών κτιρίων. γ) Δι’ έργα οδοποιϊας ή υδραυλικά.

      2. Δ/μα, εκδιδόμενον επί τη προτάσει των Υπουργών Γεωργίας και Εσωτερικών, καθορίζει τον τρόπον της εποπτείας της συμφώνως προς τα ανωτέρω διαθέσεως των εκ των δασών τούτων εσόδων.

      Αρθρο: 7
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Αναγνώρισις αυτοτελών δασυλλίων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Αυτοτελή δασύλλια εκτάσεως ουχί μείζονος των 50 στρεμμάτων, περιλαμβανόμενα μεταξύ γεωργικώς ή δενδροκομικώς καλλιεργουμένων εκτάσεων, κειμένων εντός καθαρώς αγροτικών περιοχών, μη γειτνιαζουσών μετά δημοσίων δασών, δύνανται να αναγνωρισθούν δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας ως ιδιοκτησία των κατόχων τούτων, εφ’ όσον βεβαιούται δι’ ητιολογημένων εκθέσεων των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών ότι διατελούν από τριακονταετίας υπό την ανεπίληπτον νομήν και κατοχήν αυτών και των δικαιοπαρόχων των. Το Δημόσιον ουδεμίαν υπέχει ευθύνην δι’ εκνίκησιν ή οιανδήποτε άλλην αιτίαν.

      2. Ειδικώς διά τας Νέας Χώρας δύναται ο Υπουργός Γεωργίας να αναγνωρίση ως ιδιόκτητα τοιαύτα δασύλλια, περιορίζων την έκτασιν μέχρις εκατόν στρεμμάτων, εφ’ όσον εκ των Τουρκικών κτηματολογικών βιβλίων αποδεικνύεται ότι οι διεκδικούντες ή οι προκάτοχοι αυτών ήσαν ιδιοκτήται ή νομείς προ του έτους 1912.

      3. Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται να παραπέμπη προς γνωμοδότησιν εις το Συμβούλιον Ιδιοκτησίας Δημοσίων Δασών περιπτώσεις διεκδικήσεων των προηγουμένων παραγράφων.

      Αρθρο: 8
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 9
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 10
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 11
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 12
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 13
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 14
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 15
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 16
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 17
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 18
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 19
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 20
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 21
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 22
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 23
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 24
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 25
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 26
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 27
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 28
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 29
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 30
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 31
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 32
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Νομιμοποίησις γενομένων παραχωρήσεων εκ του κτήματος Μανολάδος
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Παραχωρήσεις εκ του δημοσίου κτήματος Μανολάδος γενόμεναι προς γεωργούς, είτε επί τη βάσει του Α.Ν. 857/1937, είτε επί τη βάσει των προ αυτού ισχυσασών διατάξεων της δασικής νομοθεσίας, θεωρούνται ως νομίμως γενόμεναι, έστω και αν καθ’ οιονδήποτε τρόπον προκύπτη ακυρότης των τοιούτων παραχωρήσεων, χωρεί δε περαιτέρω η έκδοσις των οικείων παραχωρητηρίων υπό της αρμοδίας δασικής υπηρεσίας.

      2. Εάν διά τας ανωτέρω παραχωρήσεις είχε καθορισθή τίμημα προς της 28 Απρ. 1941, η υφισταμένη τυχόν οφειλή θεωρείται αποσβεσθείσα δυνάμει του Νόμ. 18/1944. Εάν τοιούτο τίμημα δεν είχε καθορισθή, εφαρμόζονται αι οικείαι διατάξεις της παρ. 4 του παρόντος άρθρου.

      3. Παραχωρήσεις της παρ. 1 του παρόντος άρθρου, γενόμεναι προς κοινότητας, θεωρούνται ως γενόμεναι προς εγκατάστασιν των κατοίκων αυτών διά διανομής των παραχωρηθεισών εκτάσεων.

      4. Εκτάσεις του δημοσίου κτήματος Μανολάδος, καταληφθείσαι καθ’ οιονδήποτε τρόπον παρ’ αγροτών μέχρι της 31.12.1947 και κατεχόμεναι έκτοτε συνεχώς μέχρι σήμερον παρ’ αυτών ή των γενικών ή ειδικών διαδόχων των, παραχωρούνται εις τους κατέχοντας και καλλιεργούντας ή εκμεταλλευομένους κτηνοτροφικώς ταύτας κατόχους των ως κάτωθι: α) Εις τους έχοντας εξ οιασδήποτε αιτίας ατομικήν γεωκτησίαν μέχρι 50 στρεμμάτων παραχωρείται εκ της παρ’ αυτών κατεχομένης δημοσίας εκτάσεως, τόση έκτασις, όση απαιτείται ώστε, συνυπολογιζομένης και της ατομικής ως άνω γεωκτησίας των, το σύνολον να μην υπερβαίνη τα 90 στρέμματα. β) Εις τους έχοντας εξ οιασδήποτε αιτίας ατομικήν γεωκτησίαν από 50 στρεμμάτων μέχρις 150 παραχωρείται εις αυτούς εκ της παρ’ αυτών κατεχομένης αυθαιρέτως δημοσίας εκτάσεως, έκτασις εκ 30 στρεμμάτων. Η τυχόν πέραν των ανωτέρω ορίων απομένουσα εις χείρας των ανωτέρω δικαιούχων δημοσία έκτασις διατίθεται υπέρ δικαιουμένων αποκαταστάσεως κατά την αγροτικήν νομοθεσίαν ακτημόνων καλλιεργητών. Η παραχώρησις ενεργείται δι’ αποφάσεως της επιτροπής απαλλοτριώσεων αποφαινομένης περί της συνδρομής των κατά τα άνω όρων επί τη βάσει παντός προσήκοντος αποδεικτικού στοιχείου. Το κατά στρέμμα τίμημα των κατά τα άνω παραχωρουμένων εκτάσεων ορίζεται διά της αυτής αποφάσεως της επιτροπής απαλλοτριώσεων εις το 1/3 της τρεχούσης κατά τον χρόνον της

      παραχωρήσεως αξίας. Το τίμημα εξοφλείται εις 6 ίσας ετησίας ατόκους δόσεις και εισπράττεται κατά τας διατάξεις περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων. Εκ του τιμήματος ποσοστόν 15% περιέρχεται εις το Ειδικόν Ταμείον Εποικισμού προς κάλυψιν των εξόδων της απαλλοτριωτικής διαδικασίας.

      Αρθρο: 33
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αναγνώριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 34
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Παραχώρησις 1/5 μεριδίου του Δημοσίου επί δασών των Νέων Χωρών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Συνιδιοκτησία επί δημοσίων δασών
      Σχόλια
      Η περ. β της παρ. 2 αντικαταστάθηκε από το άρθρο 4 παρ. 12 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      2. Το δικαίωμα συγκυριότητος του Δημοσίου κατά το 1/5 δεν υφίσταται: α) Επί μη δημοσίων δασών συνολικής εκτάσεως κατ’ ιδιοκτησίαν μέχρι πέντε στρεμμάτων, παρεμβαλλομένων εντός γεωργικώς ή δενδροκομικώς καλλιεργουμένων εκτάσεων. Εις την περίπτωσιν ταύτην το επί του ενός πέμπτου δικαίωμα του Δημοσίου θεωρείται ως μη υφιστάμενον από της ισχύος του Ν.Δ. 841 της 29.11/22.12.1941 (περί λήψεως εκτάκτων μέτρων διά την εκμετάλλευσιν και διαχείρισιν των δασών λόγω των εκ του πολέμου δημιουργηθεισών συνθηκών).

      «β) Επί δασών των Νέων Χωρών, τα οποία αναγνωρίζονται ως ιδιοκτησία του νομικού προσώπου δήμου ή κοινότητας ή έχουν μεταβιβασθεί σε αυτό με δικαιοπραξία εν ζωή ή αιτία θανάτου, από άλλα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, υπέρ των οποίων είχε γίνει η αναγνώριση.»

      γ) Επί των δασών των Ιερών Μονών του Αγίου ‘Ορους των κειμένων εν τη περιφερεία της τέως Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας, από της ισχύος του Νόμ. 1804 της 5/19.9.1944 (περί επεκτάσεως του άρθρ. 7 του Νόμ. 6242 και επί των εν Μακεδονία δασών του Αγίου ‘Ορους).

      3-4. (Καταργήθηκαν από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 35
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Συνιδιοκτησία επί δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 36
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Συνιδιοκτησία επί δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 37
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Συνιδιοκτησία επί δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 38
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Συνιδιοκτησία επί δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 39
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Συνιδιοκτησία επί δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 40
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Συνιδιοκτησία επί δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 41
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Παραχώρησις νομής δημοσίων δασών εις δήμους και κοινότητας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Ειδικές περιπτώσεις παραχωρήσεως
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δάση ή τμήματα δασών εκτάσεως ουχί μείζονος των 2000 στρεμμάτων, υπερκείμενα πόλεων, χωρίων ή συνοικισμών και έχοντα χαρακτήρα προστατευτικόν των υποκειμένων πόλεων, χωρίων ή συνοικισμών, παραχωρούνται δι’ αποφάσεως του νομάρχου κατά νομήν εις τα νομικά πρόσωπα των οικείων δήμων ή κοινοτήτων, εφ’ όσον αναλαμβάνουν ταύτα την μέριμναν της προστασίας και κανονικής εκμεταλλεύσεως αυτών, του Δημοσίου διατηρούντος την ψιλήν κυριότητα των δασών τούτων.

      2. Επιτροπή, οριζομένη υπό του νομάρχου εκ τριών δημοσίων υπαλλήλων, μεταξύ των οποίων απαραιτήτως ο αρμόδιος δασάρχης, καθορίζει διά πράξεώς της τα κατά την προηγουμένην παράγραφον δάση. Κατά της πράξεως της επιτροπής ταύτης επιτρέπεται εις τον νομάρχην και τους

      ενδιαφερομένους δήμους ή κοινότητας ένστασις, κρινομένη υπό

      δευτεροβαθμίου επιτροπής, οριζομένης επίσης υπό του νομάρχου εκ τριών δημοσίων υπαλλήλων, εκ των οποίων απαραιτήτως εις δασικός υπάλληλος ανώτερος όμως κατά βαθμόν των μελών της πρωτοβαθμίου επιτροπής. Μετά της ενστάσεως, εξαιρέσει της ασκουμένης υπό του νομάρχου,

      συνυποβάλλεται γραμμάτιον παρακαταθήκης των εξόδων μεταβάσεως της επιτροπής.

      3. Τα έσοδα εκ των δασών τούτων διατίθενται συμφώνως προς το άρθρ. 6.

      Αρθρο: 42
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Παραχώρησις νομής δημοσίων δασών εις το Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Ειδικές περιπτώσεις παραχωρήσεως
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα κατά τον Νόμ. 6320 της 10/17.10.1934 (περί παραχωρήσεως της χρήσεως δημοσίων δασών εις το Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης διά σκοπούς εκπαιδευτικούς, ερευνών κλπ.) και το εις εκτέλεσιν αυτού εκδοθέν Π.Δ.

      15/28.12.34 (περί παραχωρήσεως κατά Νομήν εις το Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης Δημοσίων δασών διά σκοπούς εκπαιδευτικούς και ερευνών) παραχωρηθέντα κατά νομήν εις το Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης: α) Δημόσια δάση της περιφερείας Περτουλίου εκτάσεως 30000 περίπου στρεμμάτων και

      β) Τμήμα Δημοσίων δασών της περιφερείας των Κοινοτήτων Βραστάμων (τέως Βραστών) και Ταξιάρχου της Επαρχίας Χαλκιδικής ίσης περίπου εκτάσεως, μετά των εντός ταυτών δημοσίων νομημάτων, προς τον σκοπόν πρακτικής εκπαιδεύσεως των φοιτητών της Δασολογίας, διεξαγωγής δασικών ερευνών και μελετών ως και υποδειγματικής διοικήσεως και διαχειρίσεως τούτων, διέπονται, όσον αφορά εις την καθόλου διοίκησιν και διαχείρισιν υπό των διατάξεων του άρθρ. 82.

      Αρθρο: 43
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 44
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 45
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 46
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 47
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 48
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 49
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Εξαγορά και απαλλοτρίωσις ιδιωτικών δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Εξαγορά, ανταλλαγή και απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δάση ιδιωτικά, εις τα οποία απηγορεύθησαν επ’ αόριστον χρόνον ωρισμέναι ή άπασαι αι εξ αυτών καρπώσεις, δύνανται να αγορασθούν υπό του Δημοσίου, ή να απαλλοτριωθούν αναγκαστικώς υπ’ αυτού.

      2. Διά λόγους δασικής πολιτικής, δύναται το Δημόσιον να αγοράζη ιδιωτικά δάση. Το τίμημα και οι λοιποί όροι της αγοράς καθορίζονται διά κοινής αποφάσεως των Υπουργών Γεωργίας και Οικονομικών, δημοσιευομένης εις την εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

      3. Εις τον πρϋπολογισμόν του Υπουργείου Γεωργίας αναγράφεται ετησίως προς τον κατά την προηγουμένην παράγραφον σκοπόν πίστωσις, δυναμένη να χρησιμεύση και προς εξυπηρέτησιν δανείου, συναπτομένου διά συμβάσεως, κυρουμένης δι’ αποφάσεως των Υπουργών Γεωργίας και Οικονομικών, διά την αγοράν ιδιωτικών δασών.

      Αρθρο: 50
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ανταλλαγή και απαλλοτρίωσις ιδιωτικών εκτάσεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Εξαγορά, ανταλλαγή και απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων
      Σχόλια
      Σύμφωνα με την παρ. 20 άρθρου 28 Ν. 2664/1998 (ΦΕΚ Α 275) «Οι ανταλλαγές, δυνάμει συμβολαίων, ισάξιων ακινήτων δασικών ή μη εκτάσεων μεταξύ του Δημοσίου και τρίτων θεωρούνται ισχυρές και νόμιμες, ανεξάρτητα αν τηρήθηκε ή μη η διαδικασία του άρθρου 68 του ν. 4173/1929, όπως κωδικοποιήθηκαν στο άρθρο 50 παράγραφοι 1 και 2 του ν.δ. 86/1969 και της παραγράφου 5 του άρθρου 11 του ν.δ. 2967/1954 «Περί τροποποιήσεως, συμπληρώσεως και καταργήσεως διατάξεων τινών της κείμενης νομοθεσίας περί διαχειρίσεως Ανταλλαξίμου Περιουσίας» (ΦΕΚ 199 Α). Η παρ. 4 προστέθηκε με το άρθρο 4 παρ. 1 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Το Δημόσιον δύναται να προβή εις απαλλοτριώσιν ιδιωτικών εκτάσεων παρακειμένων ή περιεχομένων εις δάση υποβληθέντα εις τεχνικήν διαχείρισιν, εφ’ όσον προβλέπεται τούτο υπό εγκεκριμένου διαχειριστικού σχεδίου ή διαχειριστικής εκθέσεως του δάσους. Το ποσόν της αποζημιώσεως καθορίζεται κατά τας κειμένας περί απαλλοτριώσεως ιδιωτικών κτημάτων διατάξεις.

      2. Κατά τας διατυπώσεις της προηγουμένης παραγράφου δύναται να επιτραπή και η ανταλλαγή ιδιωτικών αγρών ή άλλων κτημάτων, ευρισκομένων εντός δασών, με δημοσίας δασικάς εκτάσεις κειμένας εγγύς συνοικισμών, μακράν πάντως των πόλεων, εφ’ όσον διά τινα λόγον, δεν είναι χρήσιμοι, εις το Δημόσιον, κατά τα λεπτομερέστερον διά Δ/τος καθοριζόμενα.

      3. Διά λόγους γεωργικής και δασικής πολιτικής προς ανάπτυξιν της γεωργίας και δασοπονίας, δύναται ο Υπουργός Γεωργίας να αποφασίζη την ανταλλαγήν δημοσίων εκτάσεων, δασικών ή μη, μη χρησίμων εις το Δημόσιον, δι’ αξιολόγων δασικών ή μη εκτάσεων ανηκουσών εις φυσικά ή νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου ή οργανισμούς. Η απόφασις περί της ανταλλαγής, των όρων αυτής και των συναφών λεπτομερειών, εκδίδεται εκάστοτε μετά προηγουμένην εκτίμησιν των προς ανταλλαγήν εκτάσεων και πρότασιν τριμελούς επιτροπής συγκροτουμένης υπό του ειρημένου Υπουργού εκ δύο ανωτέρων υπαλλήλων του Υπουργείου Γεωργίας και του οικονομικού εφόρου της περιφερείας της προς ανταλλαγήν δημοσίας εκτάσεως.

      «4. Σε περιπτώσεις που υφίστανται εντός των δασικών οικοσυστημάτων γεωργικές ή άλλες εδαφοπονικές δραστηριότητες που διασπούν τη συνοχή τους και δημιουργούν κινδύνους για την υπόσταση τους, είναι επιτρεπτή η ανταλλαγή των μη δασικών αυτών εκτάσεων με άλλες, ισάξιες εκτάσεις της παραγράφου 7 του άρθρου 3 του Ν.

      998/1979. Η απόφαση για την ανταλλαγή εκδίδεται από το Γενικό Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας, μετά από προηγούμενη εκτίμηση των προς ανταλλαγή εκτάσεων και πρόταση τριμελούς επιτροπής που αποτελείται από τον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Γεωργίας της οικείας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, τον οικείο δασάρχη και τον προϊστάμενο της οικείας Δημόσιας Οικονομικής Υπηρεσίας (Δ.Ο.Υ.), οριζόμενους κάθε φορά με απόφαση του ως άνω Γενικού Γραμματέα.»

      Αρθρο: 51
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Απαλλοτρίωσις δι’ εγκατάστασιν φυτωρίων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Εξαγορά, ανταλλαγή και απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων
      Κείμενο Αρθρου

      Αναγκαστική απαλλοτρίωσις ιδιωτικών εκτάσεων δύναται να ενεργηθή και διά την ίδρυσιν και επέκτασιν δασικών φυτωρίων κατά τα εν τη παρ. 4 του άρθρ. 195 οριζόμενα.

      Αρθρο: 52
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Απαλλοτρίωσις διά δασικάς οδούς κλπ.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Εξαγορά, ανταλλαγή και απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων
      Κείμενο Αρθρου

      Τα κατά το άρθρ. 226 έργα κατασκευής και συντηρήσεως δασικών οδών και μεταφορικών εν γένει εγκαταστάσεων, δασικών εργοστασίων, κτιρίων και μέσων επικοινωνίας είναι δημοσίας ωφελείας και τα αναγκαιούντα κτήματα διά την κατασκευήν, συντήρησιν, βελτίωσιν και επέκτασιν αυτών, την λήψιν υλικών κλπ. απαλλοτριούνται αναγκαστικώς, των σχετικών αποζημιώσεων βαρυνουσών τον ειδικόν διά το έργον προϋπολογισμόν.

      Αρθρο: 53
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Τίτλος Αρθρου
      Απαλλοτρίωσις δι’ αναδωσωτικούς σκοπούς
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Εξαγορά, ανταλλαγή και απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 54
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Απαλλοτριώσεις εντός των εθνικών δρυμών και εκτάσεων κηρυχθεισών ως διατηρητέων μνημείων της φύσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Εξαγορά, ανταλλαγή και απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων
      Κείμενο Αρθρου

      «1. Πάσης μορφής και χρήσεως εδαφικαί εκτάσεις, ως και εμπράγματα δικαιώματα επ’ αυτών, εντός του κατά τας διατάξεις του άρθρ. 79 καθοριζομένου πυρήνος των εθνικών δρυμών και εκτάσεων κηρυχθεισών ως διατηρητέων μηνμείων της φύσεως, απαλλοτριούνται αναγκαστικώς υπέρ του Δημοσίου, διά λόγους δημοσίας ωφελείας, συνισταμένης εις την εκπλήρωσιν των εν άρθρ. 79 σκοπών, της απαλλοτριώσεως κηρυσσομένης διά κοινής αποφάσεως των Υπουργών Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας.

      2. Αι κατά την προηγουμένην παράγραφον απαλλοτριώσεις δύναται να επιβληθούν εντός της κατά τας διατάξεις του άρθρ. 79 καθοριζομένης περιφερειακής ζώνης των εθνικών δρυμών.

      3. Αι απαλλοτριωτέαι κατά τας διατάξεις του παρόντος εκτάσεις καθορίζονται υπό Επιτροπής εκ του Προϊσταμένου της Δασικής Υπηρεσίας Διευθυντού δασών ή Νομοδασάρχου ή Δασάρχου, του Διευθυντού Γεωργίας και του Οικονομικού Εφόρου της περιοχής, εις ην κείνται αι εκτάσεις αύται».

      <Το άρ. 54 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρ. 1 Ν.Δ. 996/1971>.

      Αρθρο: 55
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαδικασία αναγκαστικής απαλλοτριώσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Εξαγορά, ανταλλαγή και απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων
      Κείμενο Αρθρου

      Επί των κατά τον παρόντα κώδικα αναγκαστικών απαλλοτριώσεων εφαρμόζονται κατά τα λοιπά αι εκάστοτε ισχύουσαι σχετικαί διατάξεις.

      Αρθρο: 56
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διατήρησις υφισταμένων δικαιωμάτων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Δικαιώματα επί δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα δικαιώματα συλλογής ρητίνης, συλλογής βαλανιδόκαρπου, βοσκής, ξυλεύσεως κλπ., όσα απεκτήθησαν επί δημοσίων δασών ή δασικών εκτάσεων διά της έκπαλαι ασκήσεώς των παραμένουν σεβαστά, δεν δύνανται όμως επ’ ουδενί λόγω να παρεμποδίσουν την εκμετάλλευσιν των δασών τούτων υπό του Δημοσίου, ούτε την λήψιν υπ’ αυτού των αναγκαίων προστατευτικών μέτρων προς αναγέννησιν των δασών μετά την υλοτομίαν.

      2. Εις τας περιφερείας, εις τας οποίας η ρητίνευσις ενεργείται ως δικαίωμα, κατά τα εν τη προηγουμένη παραγράφω οριζόμενα, υπό των κατοίκων, αλλά το δικαίωμα της ρητινοσυλλογής εκμισθούται υπό του Δημοσίου, αναγνωρίζεται υπέρ των κατοίκων δικαίωμα ρητινεύσεως άνευ υποχρεώσεως καταβολής μισθώματος.

      3. Τα επί δημοσίων δασών, παραχωρηθέντα μετά το έτος 1922 δυνάμει παραχωρητηρίων εις φυσικά πρόσωπα, υφιστάμενα προ της παραχωρήσεως τούτων δικαιώματα ρητινοσυλλογής, συλλογής βαλανιδοκάρπου, βοσκής, ξυλεύσεως κλπ. θεωρούνται ως μη καταργηθέντα διά της υπό του Κράτους γενομένης παραχωρήσεως, των κατοίκων δυναμένων να ασκούν ελευθέρως τα δικαιώματα ταύτα.

      4. Δικαιώματα εκχερσώσεως και ξυλεύσεως, τα οποία εκέκτηντο ως εκ των υφισταμένων σχέσεων αποκατασταθέντες ακτήμονες καλλιεργηταί επί μη απαλλοτριωθεισών ή μη διανεμηθεισών δασικών εκτάσεων του άρθρ. 1 παρ. 1 – 3, περιλαμβανομένων εις απαλλοτριωθέντα κτήματα δυνάμει του Αγροτικού Κώδικος περί αποκαταστάσεως ακτημόνων καλλιεργητών, διατηρούνται ως και πρότερον υπέρ αυτών.

      Αρθρο: 57
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Περιορισμός, καθορισμός και απόσβεσις δικαιωμάτων επί δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Δικαιώματα επί δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Περιωρισμένα δικαιώματα καρπώσεως επί δημοσίων ή μη δασών, δύνανται επί τη προτάσει ή της δασικής αρχής ή του δικαιούχου ή του

      δασοκτήμονος:

      α) Να περιορισθούν προσωρινώς εντός των ορίων της ικανότητος και παραγωγικότητος του δάσους.

      β) Να διασαφηνισθούν μονίμως και να καθορισθούν καθ’ όρια και έκτασιν. γ) Να αποσβεσθούν διά χρηματικής αποζημιώσεως, όπου σοβαροί κοινωνικοί λόγοι δεν αντίκειται εις την απόσβεσιν ταύτην.

      2. Προκειμένου περί δημοσίων δασών, ο κατά την προηγουμένην παράγραφον στοιχ. α’ προσωρινός περιορισμός ενεργείται δι’ αποφάσεως του νομάρχου, εκδιδομένης κατόπιν γνωμοδοτήσεως επιτροπής εκ των αρμοδίων δασάρχου και ειρηνοδίκου και ενός άλλου δημοσίου υπαλλήλου, οριζομένου εκάστοτε υπό του αυτού νομάρχου.

      3. Ενώπιον της επιτροπής καλείται ο ενδιαφερόμενος να υποβάλη τας ενστάσεις του.

      4. Η κατά τας διατάξεις της παρ. 1 του παρόντος άρθρου αναγκαστική απαλλοτρίωσις ή απόσβεσις περιωρισμένων ως άνω δικαιωμάτων επί δημοσίων δασών ενεργείται εφαρμοζομένων αναλόγως των διατάξεων των άρθρ. 49 και 50.

      5. Προκειμένου περί δημοσίων δασών, ο κατά την παρ. 1 του παρόντος άρθρου περιορισμός, ο καθορισμός ή η απόσβεσις, ενεργούνται ελευθέρως διά συμβιβασμού μεταξύ των ενδιαφερομένων, εγκρινομένου πάντως υπό του νομάρχου. Μη επιτευχθέντος συμβιβασμού δύνανται να ρυθμιστούν ταύτα διά προσφυγής των ενδιαφερομένων εις τα αρμόδια δικαστήρια.

      6. Προκειμένου περί μη δημοσίων δασών εφαρμόζονται αναλόγως τα εν παρ.

      2-4 του παρόντος άρθρου οριζόμενα.

      Αρθρο: 58
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Νομή επί δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αστικές διατάξεις
      Κείμενο Αρθρου

      1. Επί των αδεσπότων και επί των δημοσίων εν γένει δασών θεωρείται νομεύς το Δημόσιον, έστω και αν ουδεμίαν ενήργησεν επ’ αυτών πράξιν νομής.

      2. Ουδείς δύναται να αποκτήση δικαίωμα νομής δι’ εκχερσώσεως, υλοτομίας, σποράς ή οιασδήποτε άλλης πράξεως επί δημοσίων, δημοτικών, κοινοτικών, μοναστηριακών ή ανηκόντων εις ιδρύματα εν γένει δασών, αναδασωτέων εκτάσεων, χορτολιβαδικών εδαφών και μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων ή μερικώς δασοσκεπών λιβαδίων.

      3. Νομή παρά τρίτου θεωρείται ασκουμένη επί των δασών, των μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων ή λιβαδίων και των χορτολιβαδικών εδαφών μόνον διά της, κατά τας εκάστοτε ισχυούσας διατάξεις, επί τη βάσει αδειών της δασικής αρχής, υλοτομίας ή εκμεταλλεύσεως αυτών ως ιδιωτικών εκτάσεων.

      4. Μόνη η βοσκή επί δημοσίων δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων ή λιβαδίων και χορτολιβαδικών εδαφών ουδέποτε θεωρείται ως πράξις νομής ή οιονεί νομής δουλείας βοσκής.

      5. Μόνη η ύπαρξις οιουδήποτε τίτλου δεν θεωρείται καθ’ εαυτήν ως διακατοχική πράξις.

      Αρθρο: 59
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Αυθαίρετος κατάληψις δασών κλπ. κατά την εμπόλεμον περίοδον
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αστικές διατάξεις
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δάση, δασικαί εκτάσεις ή δασικά εδάφη αυθαιρέτως καταληφθέντα ή εκχερσωθέντα κατά την διάρκειαν της από της 28 Οκτ. 1940 εμπολέμου καταστάσεως θεωρούνται ότι ουδέποτε έπαυσαν ανήκοντα κατά νομήν εις τον αρχικόν ιδιοκτήτην (Δημόσιον, ιδιώτην ή νομικόν πρόσωπον δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου).

      2. Οι ενεργήσαντες οιασδήποτε φύσεως διακατοχικάς πράξεις ή οι αυθαιρέτως προβάντες εις οιασδήποτε ενέργειας εντός των ως άνω εκτάσεων, ως και πας τρίτος έλκων τυχόν δικαιώματα παρά τούτων λογίζονται ως ουδέποτε ενεργήσαντες τοιαύτας πράξεις, εκ των οποίων ουδεμία επέρχεται συνέπεια υπέρ του ενεργήσαντος, όστις θεωρείται κατ’ αμάχητον τεκμήριον και ως αμέσως διοικητικώς αποβληθείς.

      3. Πάσα παρ’ αυτών καταβληθείσα δαπάνη εκχερσώσεως, καλλιεργείας, ανεγέρσεως κτισμάτων κλπ. παραμένει εις όφελος του ιδιοκτήτου του ακινήτου, ουδεμίαν οφείλοντος αποζημίωσιν.

      Αρθρο: 60
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΚΑΤΑΤΜΗΣΗ (ΔΑΣΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ)
      Τίτλος Αρθρου
      Κατάτμησις δασικής ιδιοκτησίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Αστικές διατάξεις
      Σχόλια

      • Σχετικά με το παρόν άρθρο βλ. και το άρθρο 16 (αγορά και ανταλλαγή απαλλοτριωμένου ακινήτου) του ν. 3175/2003 (Α΄207/29.8.2003). Οι παρ. 3 και 4 προστέθηκαν με το άρθρο 4 παρ. 2 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Απαγορεύεται η κατάτμησις της δασικής ιδιοκτησίας, είτε διά διανομής μεταξύ των εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτητών ή διακατόχων, είτε διά πωλήσεως ή οιασδήποτε άλλης πράξεως, άνευ προηγουμένης αδείας του Υπουργού Γεωργίας, επί ποινή απολύτου ακυρότητος της σχετικής δικαιοπραξίας. Η άδεια του Υπουργού συνάπτεται εις την σχετικήν συμβολαιογραφικήν πράξιν, εν τη οποία γίνεται μνεία αυτής. Η διάταξις αύτη ισχύει αναλόγως και προκειμένου περί δημοσίων δασών, επί των οποίων τρίτοι ασκούν περιωρισμένα δικαιώματα δουλείας, ως

      ρητινοσυλλογής, βοσκής κλπ.

      2. Προκειμένου περί κατατμήσεως μοναστηριακών δασών, δασικών εδαφών και εν γένει δασικών εκτάσεων, εκτός της υπό της ανωτέρω παραγράφου απαιτουμένης αδείας, έχουν εφαρμογήν και τα εν άρθρ. 148 καθοριζόμενα. «3. Η μεταβίβαση αυτοτελών ιδιωτικών δασοτεμαχίων που δεν συνορεύουν μεταξύ τους, καθώς και η μεταβίβαση ιδανικού εξ αδιαιρέτου μεριδίου ιδιωτικού δάσους ή δασικής έκτασης δεν συνιστά κατάτμηση. Δρόμοι, αντιπυρικές ζώνες και άλλα τεχνικά έργα που κατασκευάζονται εντός δασών και δασικών εν γένει εκτάσεων, καθώς και νομίμως κηρυσσόμενες αναγκαστικές απαλλοτριώσεις δεν συνιστούν κατάτμηση αυτών.

      4. Η άδεια κατάτμησης για την υλοποίηση επιτρεπτής, κατά τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας, επέμβασης σε δάσος ή δασική έκταση χορηγείται από το όργανο που εγκρίνει την επέμβαση.»

      Αρθρο: 61
      Ημ/νία: 03.12.1998
      Ημ/νία Ισχύος: 18.01.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΒΟΛΗΣ
      Τίτλος Αρθρου
      Πρωτόκολλον. Διαδικασία διοικητικής αποβολής. ‘Ενδικα μέσα
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασική Ιδιοκτησία, Δικονομικές διατάξεις
      Σχόλια
      Το εντός ( ) εδάφιο στο τέλος της παρ. 2 καταργήθηκε με την παρ. 14α άρθρου 28 Ν. 2664/1998.
      Κείμενο Αρθρου

      «1. Κατά του επιχειρούντος εκχέρσωσιν, υλοτομίαν, σποράν ή οιανδήποτε ετέραν διακατοχικήν πράξιν επί δημοσίων, δημοτικών, κοινοτικών, μοναστηριακών ή ανηκόντων εις ιδρύματα εν γένει δασών, αναδασωτέων εκτάσεων, χορτολιβαδικών εδαφών και μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων ή μερικώς δασοσκεπών λιβαδίων και χορτολιβαδικών εδαφών και ασχέτως του χρόνου καθ’ ον αι πράξεις αύται επεχειρήθησαν συντάσσεται και κοινοποιείται παρά του αρμόδιου Δ/ντού δασών ή Νομοδασάρχου ή Δασάρχου πρωτόκολλον διοικητικής αποβολής. Διά του πρωτοκόλλου, προκειμένου περί δημοσίων δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων και χορτολιβαδικών εδαφών, βεβαιούται υπό του Διευθυντού Δασών ή Νομαδασάρχου ή Δασάρχου κατά του καταλαβόντος και υπέρ του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών, η εις βάρος του Δημοσίου τυχόν επελθούσα ζημία, το ποσόν αποκαταστάσεως ταύτης, ως και το ποσόν της οφειλομένης αποζημιώσεως χρήσεως.

      Το πρωτόκολλον καθίσταται οριστικόν και θεωρείται ότι ο καθ’ ου απεδέχθη τούτο, εάν εντός τριάκοντα ημερών από της επιδόσεως, μη παρεκτεινομένης λόγω αποκαστάσεως, δεν ασκήση κατ’ αυτού ανακοπήν.

      <Η παρ. αντικαταστάθηκε ως άνω από άρ. 2 Ν.Δ. 996/1971>.

      2. Η κατά του πρωτοκόλλου διοικητικής αποβολής ανακοπή ασκείται κατά του Δημοσίου ή κατά των εν τη παρ. 1 του παρόντος άρθρου νομικών προσώπων, εις τα οποία ανήκει η έκτασις, εφ’ ης επιχειρείται η παράνομος ενέργεια, απευθύνεται δε ενώπιον του αρμοδίου εκ της τοποθεσίας του ακινήτου ειρηνοδικείου.

      («Εις την άσκησιν της εν λόγω ανακοπής νομιμοποιείται μόνον ο ισχυριζόμενος εαυτόν κύριον της εξ ής απεβλήθη εκτάσεως, φέρων το βάρος της αποδείξεως του ισχυρισμού του».)

      <Το ανωτέρω μέσα σε «» εδάφιον προστέθηκε από την παρ. 1 του άρ.>24 Ν. 248/1976>.

      3. Διά την προδικασίαν και την εκδίκασιν της ανακοπής έχει εφαρμογήν η ειδική διαδικασία των άρθρ. 727 έως 747 του κώδικος πολιτικής δικονομίας (Α.Ν. 44/1967). Προς συζήτησιν της ανακοπής αντίγραφον αυτής μετά κλήσεως κοινοποιείται προς τον οικονομικόν έφορον της οικείας περιφερείας ως εκπρόσωπον του Δημοσίου, εάν πρόκειται περί εκτάσεως του Δημοσίου, άλλως δε προς το εις το κοινοποιηθέν πρωτόκολλον αναφερόμενον ως δικαιούχον νομικόν πρόσωπον, κατ’ αμφοτέρας δε τας περιπτώσεις και προς τον αρμόδιον δασάρχην. Κατάθεσις παραβόλου ή εγγραφή της ανακοπής εις το βιβλίον διεκδικήσεων δεν απαιτείται. Το βάρος της αποδείξεως υπέχει ο ανακόπτων, μετά των προσαγομένων δε αποδεικτικών μέσων συνεκτιμώνται και αι υπό των δασαρχών, δασονόμων ή δασοκόμων ενεργούμεναι διοικητικαί εξετάσεις.

      4. Κατά της αποφάσεως του ειρηνοδικείου επιτρέπεται έφεσις

      απευθυνομένη ενώπιον του αρμοδίου μονομελούς πρωτοδικείου, μη επιτρεπομένης παραπομπής της υποθέσεως εις το πολυμελές πρωτοδικείον. Η έφεσις ασκείται κατά τας κοινάς διατάξεις εντός 30ημέρου προθεσμίας από της επιδόσεως της αποφάσεως. Κατά της αποφάσεως του μονομελούς πρωτιδικείου ουδέν ένδικον μέσον χωρεί.

      5. Αι διά του παρόντος άρθρου τασσόμεναι προθεσμίαι δεν

      παρεκτείνονται λόγω αποστάσεως. Επί κλήσεως προς το Δημόσιον τηρούνται αι ειδικαί προς εμφάνισιν αυτού προθεσμίαι.

      6. Η ανακοπή δεν αναστέλλει την εκτέλεσιν του πρωτοκόλλου αποβολής, δύναται όμως το μονομελές πρωτοδικείον να αναστείλη την εκτέλεσιν, αιτήσει του ανακόπτοντος μέχρις εκδόσεως τελεσιδίκου αποφάσεως επί της ανακοπής.

      7. Η κατά την διαδικασίαν του άρθρου τούτου απόφασις δεν εμποδίζει την επιδίωξιν των εκατέρωθεν δικαιωμάτων κατά την τακτικήν διαδικασίαν. «Το επί της ανακοπής δικάζον, κατά τας διατάξεις των παρ. 2 και 4 του παρόντος άρθρου, Ειρηνοδικείον και κατ’ έφεσιν Πρωτοδικείον, αποφαίνεται διά της αυτής αποφάσεως και περί της τυχόν επιβληθείσης αποζημιώσεως χρήσεως».

      <Το μέσα σε «» εδάφιον προστέθηκε από το άρ. 2 Ν.Δ. 996/1971>.

      Αρθρο: 62
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Γενικαί διατάξεις διαχειρίσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η δασοπονία και η εδαφοπονία καθόλου εις τα δημόσια ή μη δημόσια δάση ασκείται, κατά τα υπό του παρόντος κώδικος και των εις εκτέλεσιν τούτου εκδιδομένων Δ/των καθοριζόμενα, προς πληρεστέραν επίτευξιν των επιδιωκομένων δασοπονικών και εδαφοπονικών σκοπών προς το συμφέρον του δασοκτήμονος και εδαφοκτήμονος, εν συνδυασμώ προς τας εξυπηρετούσας το εθνικόν συμφέρον δασοπολικικάς αξιώσεις, τόσον της αυξήσεως της δασικής παραγωγής και των εθνικών εκ των δασών ωφελειών, όσο και της δικαιοτέρας διανομής των εκ των δασών απολαμβανομένων δασικών οικονομικών αγαθών και ωφελειών μεταξύ όλων των τάξεων του ‘Εθνους, δασικών παραγωγών και καταναλωτών.

      2. Εις δάση ή δένδρα προοριζόμενα δι’ εξωραϊσμόν ιερών, ιστορικών, καλλιτεχνικών χώρων (άλση, πάρκα κλπ.) ή εις προστατευτικά τοιαύτα, η δασική περιποίησις και η εν γένει εκμετάλλευσις αυτών γίνεται κατά τρόπον μη παραβλάπτοντα τον κύριον σκοπόν διά τον οποίον προορίζονται.

      3. Τα δάση από απόψεως δασοκομικής και διαχειριστικής διακρίνονται κατά διαχειριστικάς μορφάς εις σπερμοφυή, (υψηλά ή υψίκορμα), εις πρεμνοφυή (χθαμαλά ή βραχύκορμα) και εις διφυή (πολυώροφα ή σύνθετα). Απαγορεύεται η ενέργεια υλοτομιών συνεπαγομένων μετατροπήν δάσους σπερμοφυούς διαχειριστικής μορφής εις μορφήν διφυή ή σπερμοφυούς και διφυούς εις πρεμνοφυή.

      4. Κατά την άσκησιν τόσον της δασοπονίας επί των δημοσίων δασών όσον και της δασοπολιτικής επιτηρήσεως του Κράτους επί των ιδιωτικών δασοπονιών καταβάλλεται προσπάθεια, όπως εφαρμόζεται δι’ αναγεννητικών και αναγωγικών υλοτομιών ή αναδασώσεων ή σπερμοφυής μορφή επί εκτάσεως:

      α) Τουλάχιστον των δύο τρίτων εκάστου δημοσίου δάσους. β) Του ημίσεος εκάστου δημοτικού, κοινοτικού ή μοναστηριακού. γ) Του ημίσεος του ανήκοντος εις την ολότητα των κατοίκων ενός χωρίου ή εις μέρος τούτων, εφ’ όσον όμως ούτοι είναι μέλη του ημίσεος τουλάχιστον των οικογενειών του χωρίου και κατά ποσοστόν ιδιοκτησίας μείζον του ημίσεος της όλης εκτάσεως του δάσους. δ) Του ημίσεος του ανήκοντος εις κοινωφελή εν γένει πρόσωπα. ε) Του ενός τετάρτου εκάστου δάσους ιδιωτών δασοκτημόνων.

      ς) Του ενός τετάρτου εκάστου δάσους ιδιωτών δασοκτημόνων συνιδιοκτήτου μετά του Δημοσίου κατά ποσοστόν έλασσον του ημίσεος. Διά Δ/τος καθορίζεται το ελάχιστον όριον εκτάσεως δάσους, πέραν της οποίας έχουν εφαρμογήν αι διατάξεις της παρούσης παραγράφου.

      Αρθρο: 63
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασοπονικαί μελέται
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η διαχείρισις των δημοσίων ή μη δασών, οργανώνουσα την δασοπονίαν προς πληρεστέραν επίτευξιν των υπό ταύτης επιδιωκομένων σκοπών και ιδία προς εξασφάλισιν της διατηρήσεως και συντηρήσεως των δασών και εγγύησιν διηνεκούς απολήψεως καρπώσεων, ενεργείται επί τη βάσει: α) Δασοπονικών ή δασικών διαχειριστικών σχεδίων μονίμων ή προσωρινών. β) Δασοπονικών ή δασικών διαχειριστικών εκθέσεων. γ) Πινάκων υλοτομίας και δ) Δασικών αστυνομικών διατάξεων.

      2. Διά Δ/τος καθορίζονται αι λεπτομέρειαι του παρόντος άρθρου ως και τα της διαχειρίσεως των δασών εν γένει.

      Αρθρο: 64
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασοπονικά σχέδια και εκθέσεις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση Δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα δασοπονικά σχέδια και αι εκθέσεις εγκρίνονται, αναθεωρούνται ή τροποποιούνται υπό του Υπουργού Γεωργίας μετά σύμφωνον γνωμοδότησιν του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών και ισχύουν, τα μεν μόνιμα δασοπονικά σχέδια διά περίοδον δέκα ετών, τα δε προσωρινά τοιαύτα και αι εκθέσεις διά περίοδον πέντε έως δέκα ετών.

      2. Τα μόνιμα δασοπονικά σχέδια δύνανται να αναθεωρηθούν ή τροποποιηθούν εντός του χρόνου ισχύος αυτών, μόνον εάν έλαβον χώραν εξαιρετικά και απρόβλεπτα γεγονότα (θεομηνία, πυρκαϊά και αποξήρανσις μερική ή ολική), επιβεβαιούμενα δι’ εκθέσεως του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών.

      3. Τα προσωρινά δασοπονικά σχέδια και αι εκθέσεις δύνανται: α) Να τροποποιηθούν κατά τον χρόνον ισχύος αυτών, όταν εκ της προόδου της εφαρμογής των αποδειχθή εμπράκτως, βεβαιουμένου τούτου δι’ εκθέσεως του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών, ότι δεν δύναται να εφαρμοσθούν άνευ σοβαράς βλάβης του δάσους, ως και αν πιστοποιηθή καταφανώς παραδρομή κατά την έγκρισιν και β) Να αναθεωρηθούν διά της συντάξεως οριστικών δασοπονικών σχεδίων και δι’ ετέρους αποχρώντας λόγους, καθοριζομένους διά Δ/τος, αλλά μετά παρέλευσιν πενταετίας από της εφαρμογής των.

      Αρθρο: 65
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Πίνακες υλοτομίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      Οι πίνακες υλοτομίας καταρτίζονται και εγκρίνονται διά περίοδον ενός μέχρι πέντε ετών, εφ’ όσον καταρτίζονται επί τη βάσει δασοπονικού σχεδίου ή εκθέσεως, άλλως ισχύουν διά περίοδον ενός έτους.

      Αρθρο: 66
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασικαί αστυνομικαί διατάξεις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δασικαί αστυνομικαί διατάξεις των δασαρχών, εκδιδόμεναι εγκρίσει του νομάρχου μετά γνώμην του περιφερειακού διευθυντού δασών, δύνανται διά λόγους δασοπονικούς, προστατευτικούς, τουριστικούς, αισθητικούς και εν γένει κοινής ωφελείας να ρυθμίσουν ή περιορίσουν μέχρι πλήρους απαγορεύσεως κατά χώρον, χρόνον και τρόπον ως και κατά ξυλευόμενα χωρία, κωμοπόλεις και πόλεις πάσαν άνευ αδείας υλοτομίαν, συλλογήν ή κατασκευήν δασικών προϊόντων κατά τας διατάξεις των άρθρ. 177 και 178 ως και την υλοτομίαν, κλάδευσιν ή εκρίζωσιν παντός δένδρου, θάμνου, φρυγάνου και χόρτου φυομένων εντός γεωργικώς ή δενδροκομικώς καλλιεργουμένων εκτάσεων, χορτολιβαδίων, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων και δασών δημοσίων ή μη. Αι ως άνω υλοτομίαι και κλαδεύσεις δύνανται να αφορούν και εις δένδρα δενδροστοιχιών, δημοσίων ή μη.

      2. Κατά τον αυτόν ως άνω τρόπον δύνανται να εκδοθούν δασικαί αστυνομικαί διατάξεις, διά των οποίων να απαγορευθή η ρητίνευσις επί ωρισμένων ή αόριστον χρονικόν διάστημα εις δάση προστατευτικά, εις πάρκα, δάση περί χώρους ιστορικούς, εθνικούς, λουτροπόλεις, εις δάση ευρισκόμενα εκατέρωθεν των δημοσίων οδών, ιδία των παρουσιαζουσών μεγάλην τουριστικήν κίνησιν μέχρι βάθους 50 το πολύ μέτρων από του άκρου των οδών τούτων ή εις δάση ένθα ενηργήθη έντονος ρητίνευσις ή εν γένει διά δασοκομικούς ή διαχειριστικούς λόγους.

      3.Δια Δ/των ορίζονται αι απαιτούμεναι αστυνομικαί διατάξεις δια τον κανονισμόν της υλοτομίας, συλλογής ή κατασκευής δασικών προιόντων και πάσης καρπώσεως δάσους, δια τας προθεσμίας και λοιπάς λεπτομερείας τας αναφερομένας εις τους πίνακας υλοτομίας, τα πρωτόκολλα εγκαταστάσεως των υλοτόμων εις το δάσος, τους όρους της συγγραφής των υποχρεώσεων των εργολάβων υλοτομίας εντός δημοσίων δασών, τα πρωτόκολλα εξελέγξεως των δασικών προιόντων καθώς και πάσαν άλλην λεπτομέρειαν εν γένει.

      4.Αι δασικαί αστυνομικαί διατάξεις ισχύουν μόνο μετά την, επιμελεία του δασάρχου, δημοσίευσιν αυτών διά τοιχοκολλήσεως εις το δημοτικόν ή κοινοτικόν κατάστημα των οικείων πόλεων, κωμοπόλεων και χωρίων. Ο αρμόδιος δασάρχης μεριμνά δια την ευρυτέραν τούτων δημοσιότητα, είτε δια του τύπου είτε δι’ άλλου προσφόρου τρόπου.

      Αρθρο: 67
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαχείρισις δασών βαρυνομένων διά δουλειών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      Εις δημόσια ή μη δάση, βεβαρημένα διά κεκτημένων περιωρισμένων δικαιωμάτων καρπώσεως ή χρήσεως υπέρ τρίτων, ως συλλογής ρητίνης, συλλογής βαλανιδοκάρου, βοσκής, ξυλεύσεως κλπ. η άσκησις των δικαιωμάτων τούτων δέον να ενεργήται κατά τρόπον μη παρεμοδίζοντα την υπό του δασοκτήμονος κατά τα λοιπά διαχείρισιν του δευλεύοντος δάσους προς εκμετάλλευσιν και λήψιν των αναγκαίων προσταυτευτικών μέτρων διά την αναγέννησιν των δασών μετά την υλοτομίαν.

      Αρθρο: 68
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασικόν διαχειριστικόν έτος
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      Η έναρξις και λήξις του δασικού διαχειριστικού έτους διά τα δημόσια και μη δάση καθορίζεται δι’ όλην την Επικράτειαν ή διά περιφερείας ταύτης διά Δ/τος.

      Αρθρο: 69
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Προστατευτικά δάση
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση προστατευτικών δασών
      Σχόλια
      Η περ ε της παρ. 1 προστέθηκε με το άρθρο 4 παρ. 3, η παρ. 2 αντικαταστάθηκε από το άρθρο 4 παρ. 4 και η παρ. 3 προστέθηκε με το άρθρο 4 παρ. 5 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Προστατευτικά δάση και γαίαι εν γένει, καλλιεργήσιμοι ή μη, των οποίων η καθόλου διαχείρισις υπόκειται εις ειδικούς περιορισμούς χάριν του δημοσίου συμφέροντος, είναι:

      α) Τα επί κατωφερειών φυόμενα δάση, δασικαί εκτάσεις, βοσκότοποι, οίτινες προστατεύουν το ίδιον αυτών έδαφος.

      β) Τα χρησιμεύοντα προς προστασίαν του εδάφους των υποκειμένων αυτών τόπων κατά των καταπτώσεων χιόνος, χωμάτων ή λίθων ή κατά της παρασύρσεως του χώματος επί των ορέων και των κλιτύων, ως και τα αποτελούντα την ανωτέραν ζώνην της δασικής βλαστήσεως επί των ορέων. γ) Τα χρησιμεύοντα διά την συγκράτησιν του εδάφους κατά πλημμυρών ή κατά χειμάρρων και ποταμών, επίσης δε τα χρησιμεύοντα διά την προστασίαν των παραλίων εκ των υποθαλασσίων διαβρώσεων και αμμοχωσιών. Ως τοιαύτα δε χαρακτηρίζονται όλαι αι δασικαί συστάδες και τα τμήματα τα κείμενα επί των οχθών η παρά τας όχθας της θαλάσσης ή των ποταμών και ρευμάτων επί ζώνης πλάτους 50 μέτρων και

      δ) Τα προστατευτικά πηγών, ρευμάτων, οδών, σιδηροδρόμων ή κατωκημένων τόπων ως και τα παρακείμενα τοπίων ιστορικής αξίας, ιδρυμάτων ή μνημείων της αρχαίας ή συγχρόνου τέχνης και λουτροπόλεων ή ασκληπιείων. «ε) Τα περιαστικά δάση, τμήματα δασών και δασικές εκτάσεις που μπορεί δασοπονικά να αναδασωθούν.»

      «2. Από τα δάση, τις δασικές εκτάσεις και γαίες της προηγούμενης παραγράφου, τα αναφερόμενα στις περιπτώσεις α’, β’, γ’ και ε’ αυτής χαρακτηρίζονται ως προστατευτικά, τα δε αναφερόμενα στην περίπτωση δ’ ως απόλυτα προστατευτικά.» «3. Στα δάση της περίπτωσης δ’ της παραγράφου 1 όσοι επιχειρούν οποιαδήποτε πράξη από τις αναφερόμενες στην παράγραφο 1 του άρθρου 71 του Ν. 998/1979, όπως κάθε φορά ισχύει, τιμωρούνται και με τις διοικητικές κυρώσεις της παραγράφου 1 του άρθρου 30 του Ν. 1650/ 1986(ΦΕΚ 160Α’).»

      Αρθρο: 70
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαδικασία χαρακτηρισμού δασών ως προστατευτικών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση προστατευτικών δασών
      Σχόλια
      Το παρόν άρθρο αντικαταστάθηκε από το άρθρο 4 παρ. 6 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.
      Κείμενο Αρθρου

      «Για την εφαρμογή των ειδικών μέτρων διαχείρισης επί των προστατευτικών δασών και δασικών εκτάσεων, προαπαιτείται χαρακτηρισμός αυτών ως προστατευτικών. Ο χαρακτηρισμός και η κατάταξη αυτών, κατά τις διακρίσεις της παραγράφου 2 του άρθρου 69, γίνεται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας, που λαμβάνεται μετά από πρόταση της τοπικής δασικής αρχής, ενεργούσης αυτεπάγγελτα. Ειδικά για τα δάση που εμπίπτουν στην περιοχή ευθύνης της Περιφέρειας Αττικής και του Νομού Θεσσαλονίκης, ο κατά τα ανωτέρω χαρακτηρισμός και κατάταξη γίνονται με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας. Οι παραπάνω αποφάσεις, με τις οποίες χαρακτηρίζονται τα δάση και οι δασικές εκτάσεις ως προστατευτικά και κατατάσσονται σε επί μέρους κατηγορίες, κατά τις διακρίσεις της παραγράφου 2 του άρθρου 69, συνοδεύονται από χάρτη και δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.»

      Αρθρο: 70
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Τίτλος Αρθρου
      Διαδικασία χαρακτηρισμού δασών ως προστατευτικών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση προστατευτικών δασών
      Κείμενο Αρθρου

      Διά την εφαρμογήν των ειδικών περιορισμών της διαχειρίσεως επί των προστατευτικών εν γένει δασών και γαιών ως και των προστατευτικών εν γένει μέτρων, περί των οποίων προβλέπει ο παρών κώδιξ, προαπαιτείται χαρακτηρισμός αυτών ως τοιούτων υπό του Υπουργού Γεωργίας, είτε αυτεπαγγέλτως, είτε κατόπιν προτάσεως των νομαρχών, τοπικών δασικών αρχών, φιλοδασικών επιτροπών, διευθύνσεων σιδηροδρόμων.

      Αρθρο: 71
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Ειδικαί διατάξεις διαχειρίσεως των προστατευτικών δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση προστατευτικών δασών
      Σχόλια
      Οι παρ. 1 και 2 αντικαταστάθηκαν από το άρθρο 4 παρ. 7 και η παρ. 6 προστέθηκε με το άρθρο 4 παρ. 8 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.
      Κείμενο Αρθρου

      «1. Η διαχείριση των προστατευτικών δασών και δασικών εκτάσεων των περιπτώσεων α’ έως δ’ της παραγράφου 1 του άρθρου 69 γίνεται κατά τρόπο που αποκλείει την υποβάθμιση της βλάστησης και τη διάβρωση των εδαφών. Στις παραπάνω εκτάσεις η δασοπονική διαχείριση αποβλέπει στην εγκατάσταση και λειτουργία υδρονομικού δάσους, που συγκροτείται από κατάλληλα δασοπονικά είδη, κατά προτίμηση αειθαλή, και λαμβάνονται ιδιαίτερα μέτρα για τη διατήρηση και βελτίωση της βλάστησης τους.

      2. Στα ως άνω προστατευτικά δάση απαγορεύονται υλοτομίες που διασπούν τη συνοχή των συστάδων και απογυμνώνουν το έδαφος. Στα δάση αυτά, αν είναι σπερμοφυή, επιτρέπεται να πραγματοποιούνται καλλιεργητικές και αναγεννητικές κατά κέντρα αναγέννησης υλοτομίες, ενώ στα πρεμνοφυή οι δασοκομικοί χειρισμοί κατατείνουν στην αναγωγή τους σε σπερμοφυή με ταυτόχρονη εισαγωγή των ενδεδειγμένων δασοπονικών ειδών.»

      3. Επί των προστατευτικών δασών και γαιών, προς εξασφάλισιν της διατηρήσεως και αναδασώσεως αυτών, δύναται ο νομάρχης, κατόπιν προτάσεως του αρμοδίου δασάρχου, να διατάξη την έκδοσιν κατά τα κεκανονισμένα αστυνομικής διατάξεως απαγορευούσης πάσαν ξύλευσιν και γεωργικήν ή δενδροκομικήν καλλιέργειαν.

      4. Το έδαφος των δασών και των δασικών εκτάσεων των υπό στοιχ. της παρ. 1 του άρθρ. 69 εις οιονδήποτε και αν ανήκη, σταθεροποιείται καθ’ υπόδειξιν της δασικής αρχής διά δασώσεως του εδάφους και διά της διευθετήσεως των χειμάρρων και των ορμητικών ρυακίων.

      5. Ο νομάρχης, κατόπιν γνώμης των αρμοδίων τοπικών δασικών αρχών, δύναται εις λεκάνας απορρής χειμάρρων ή εις κλιτύς λόφων, βουνών και ορέων, εκπληρούσας προστατευτικόν σκοπόν, να καθορίζη την μορφήν της εκμεταλλεύσεως ιδιωτικών δασικών εκτάσεων, είτε εις δασικήν είτε εις δενδροκομικήν μετά ή άνευ κατασκευής βαθμίδων (πεζουλίων) είτε εις αροτραίαν είτε εις λιβαδικήν, είτε εις ωρισμένην μικτήν τοιαύτην. Ο παραβαίνων την ούτω καθορισθείσαν μορφήν εκμεταλλεύσεως τιμωρείται διά των ποινών του άρθρ. 268.

      «6. Τα δάση της περίπτωσης ε’ της παραγράφου 1 του άρθρου 69, που προορίζονται για αισθητική απόλαυση και αναψυχή, υπόκεινται σε διαχείριση ως δάση – πάρκα και επιτρέπεται σε αυτά η κατασκευή έργων και η εκτέλεση εργασιών που συντηρούν και εμπλουτίζουν τη βλάστηση, βελτιώνουν την αισθητική του τοπίου, εξασφαλίζουν την άνετη και ασφαλή κίνηση και εξυπηρέτηση των επισκεπτών και διευκολύνουν τη σωματική άσκηση και την πνευματική ανάταση του ανθρώπου. Η κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων, απαραίτητων για τη λειτουργία των πάρκων, επιτρέπεται μόνο στο αναγκαίο μέτρο και σε εκτάσεις που δεν έχουν δασική βλάστηση, η δε συνολικά καταλαμβανόμενη από τις ανωτέρω εγκαταστάσεις έκταση δεν μπορεί να υπερβεί το πέντε τοις εκατό (5%) της συνολικής έκτασης και κατ’ ανώτατο όριο τα δέκα στρέμματα. Ο Υπουργός Γεωργίας με αποφάσεις του εξειδικεύει το είδος των έργων και των εργασιών που επιτρέπονται ως αναγκαία για την επίτευξη των ως άνω σκοπών.»

      Αρθρο: 72
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Απαλλοτρίωσις μη δημοσίων προστατευτικών δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση προστατευτικών δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Οι ιδιοκτήται προστατευτικών δασών και γαιών δεν δύνανται να υποχρεούνται προς λήψιν οιουδήποτε δασοπονικού ή δασοπολιτικού μέτρου συνεπαγομένου δαπάνας άνευ συγκαταθέσεώς των.

      2. Εάν η τυχόν εκτέλεσις των ως άνω μέτρων εμφανίζεται ως απαραίτητος διά την προστασίαν των προστατευτικών δασών και γαιών και οι ιδιοκτήται τούτων δεν συγκατατίθενται να εκτελέσουν ταύτα, δι’ ίδιον αυτών λογαριασμόν, το Υπουργείον Γεωργίας δικαιούται να απαλλοτριώση τα δάση και τας γαίας ταύτας, κατά τας περί απαλλοτριώσεως διατάξεις.

      Αρθρο: 73
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      ‘Αδεια στρατιωτικού διοικητού δι’ εκχέρσωσιν και βοσκήν
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση παραμεθορίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      Προκειμένου περί εκχερσώσεως δασών εκτάσεων κειμένων εις

      παραμεθορίους περιοχάς, εκτός των υπό του παρόντος κώδικος

      προβλεπομένων, προσαπαιτείται και έγγραφος άδεια του στρατιωτικού διοικητού της περιοχής, εκδιδομένη κατόπιν συμφώνου γνωμοδοτήσεως του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Ομοία άδεια, εκδιδομένη υπό τας αυτάς προϋποθέσεις, απαιτείται διά την βόσκησιν ζώων εντός οιωνδήποτε δασικών εκτάσεων κειμένων εις τας αυτάς περιοχάς.

      Αρθρο: 74
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Τρόπος εγκρίσεως καρπώσεων και μίσθωσις τούτων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση παραμεθορίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Προκειμένου περί καρπώσεως δημοσίων ή μη δασών, κειμένων εντός των παραμεθορίων περιοχών, προ πάσης εγκρίσεως, προκαλείται γνωμοδότησις του οικείου σώματος στρατού ή μεραρχίας, υποχρεωτική διά τον εγκρίνοντα την κάρπωσιν Υπουργόν Γεωργίας, νομάρχην ή τοπικήν δασικήν αρχήν, περί του εάν λόγοι ασφαλείας της Χώρας δεν κωλύουν την ενέργειαν της καρπώσεως ή δεν υπαγορεύουν όπως κατά την ενέργειαν της καρπώσεως τηρηθούν ωρισμένοι όροι ρητώς καθοριζόμενοι εν τη γνωμοδοτήσει.

      2. Προκειμένου περί διαθέσεως διά δημοπρασίας της καρπώσεως δημοσίου δάσους, κειμένου εντός παραμεθορίου περιοχής, δύναται να μετέχη ως μέλος της επιτροπής ενώπιον της οποίας διαξάγονται αι δημοπρασίαι και αξιωματικός υπό του οικείου σώματος στρατού ή μεραρχίας οριζόμενος, είτε παγίως διά πάσας τας δημοπρασίας, είτε συγκεκριμένως διά δημοπρασίας αφορώσας εις ωρισμένα δάση. Ο αξιωματικός ούτος έχει καθήκον να εισηγήται εις την επιτροπήν, διατυπώνων εγγράφως τας αντιρρήσεις του εις περίπτωσιν διαφωνίας, τον αποκλεισμόν ως πλειοδοτών ατόμων επικινδύνων εις την ασφάλειαν της Χώρας.

      3. Επί τη αιτήσει της οικείας μεραρχίας ή σώματος στρατού, η αρμοδία δασική αρχή υποχρεούται να αναστείλη πάσαν εργασίαν ενεργουμένην εις δάση, κείμενα εις παραμεθορίους περιοχάς, εφ’ όσον παραβιάζονται οι κατά το παρόν άρθρον όροι οι αποβλέποντες εις την ασφάλειαν της Χώρας, να αναφέρεται δε σχετικώς εις την προϊσταμένην της αρχήν απεκδεχομένη τας διαταγάς της.

      Αρθρο: 75
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Υποχρεώσεις υλοτόμων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών γενικά, Διαχείριση παραμεθορίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ουδείς δύναται να εργασθή υλοτόμος ή ανθρακοποιός εις τας παραμεθορίους περιοχάς, εάν δεν είναι εφοδιασμένος δι’ ειδικής αδείας εκδιδομένης υπό του διοικητού του στρατιωτικού τομέως, εις την περιοχήν του οποίου μέλλει να εργασθή.

      2. Ο διοικητής του συνοριακού τομέως, εις την περιοχήν του οποίου ενεργούνται υλοτομίαι, δικαιούται να απομακρύνη πάραυτα πάντα εργάτην υλοτόμον ή ανθρακοποιόν, όστις ήθελεν αποκαλυφθή στερούμενος της κατά την παρ. 1 ειδικής αδείας.

      Αρθρο: 76
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΗ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαχείρισις δασών κειμένων εις περιοχάς στρατιωτιτών αμυντικών έργων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση παραμεθορίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      Δάση ανήκοντα εις το Δημόσιον ή περιελθόντα εις την κυριότητα αυτού κατόπιν απαλλοτριώσεως ή κατεχόμενα παρ’ αυτού υπό προσωρινήν επίταξιν και κείμενα εντός στρατιωτικών αμυντικών περιοχών και απηγορευμένων ζωνών, ως καθορίζονται αύται υπό των σχετικών διατάξεων περί μέτρων ασφαλείας οχυρών θέσεων, τελούν υπό την αποκλειστικήν διαχείρισιν της στρατιωτικής υπηρεσίας, εφαρμόζονται δε επ’ αυτών αι σχετικαί διατάξεις των Α.Ν. 376 της 14/18.12.1936 (περί μέτρων ασφαλείας οχυρών θέσεων), 1400 της 11/17.10.1938 (περί διαχειρίσεως των εντός απηγορευμένων Ζωνών Ν. Οχυρών δημοσίων κτημάτων) και 1839 της 17/22.7.1939 (περί διαχειρίσεως των εντός των Απηγορευμένων Ζωνών των Αμυντικών Περιοχών Δημοσίων κτημάτων), ως ετροποποιήθησαν και συνεπληρώθησαν.

      Αρθρο: 77
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΗ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Δικαιοπραξίαι επί δασών παραμεθορίων περιοχών, παρακτίων περιοχών κλπ.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση παραμεθορίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      Αι διακοπραξίαι δασών, κειμένων εις παραμεθορίους περιοχάς, νήσους ή νησίδας ή παρακτίους περιοχάς, ως ορίζονται υπό των σχετικών διατάξεων περί απαγορεύσεως δικαιοπραξιών εις παραμεθορίους, παρακτίους περιοχάς κλπ. διέπονται υπό των διατάξεων του Α.Ν. 1366 της 2/7.9.1938 (περί απαγορεύσεως δικαιοπραξιών εις παραμεθορίους, παρακτίους περιοχάς κλπ.) και του άρθρ. 4 Α.Ν. 1629 της 14/18.2.1939 (περί συμπληρώσεως και προσθήκης διατάξεων εις τον Α.Ν. υπ’ αριθ. 1366/1938″περί απαγορεύσεως δικαιοπραξιών εις παραμεθορίους, παρακτίους περιοχάς κλπ.), ως ούτοι εκάστοτε ισχύουν.

      Αρθρο: 78
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΕΘΝΙΚΟΙ ΔΡΥΜΟΙ
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Εθνικοί δρυμοί αισθητικά δάση και διατηρητέα μνημεία της φύσεως
      Σχόλια
      Τα προβλεπόμενα στο παρόν άρθρο διατάγματα εκδίδονται εφεξής με πρόταση των Υπουργών Γεωργίας και Περιβάλλοντος,Χωροταξίας και Δημοσίων Εργων, σύμφωνα με την παρ. 29 άρθρου 1 Ν. 2412/1996 (ΦΕΚ Α 123).
      Κείμενο Αρθρου

      1. α) Διά Β.Δ/τος εκδιδομένου επί τη προτάσει του Υπουργικού Συμβουλίου, μετά γνώμην του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών, δύναται να κηρύσσωνται ως εθνικοί δρυμοί δασικαί περιοχαί, αι οποίαι παρουσιάζουν ιδιαίτερον ενδιαφέρον εξ απόψεως διατηρήσεως της αγρίας χλωρίδος και πανίδος, των γεωμορφικών σχηματισμών, του υπεδάφους, της ατμόσφαιρας, των υδάτων και γενικώς του φυσικού περιβάλλοντός των και των οποίων κρίνεται επιβεβλημένη η προστασία, η διατήρησις και η βελτίωσις της συνθέσεως, της μορφής και των φυσικών καλλονών των, δι’ αισθητικήν, ψυχικήν και υγιεινήν απόλαυσιν και ανάπτυξιν του τουρισμού, ως και την διενέργειαν πάσης φύσεως επιστημονικών ερευνών.

      β) Διά του αυτού Β.Δ/τος, καθορίζονται ωσαύτως η περιφέρεια και η έκτασις εκάστου εθνικού δρυμού, ως και τα όρια αυτού.

      γ) Συνιστάται Συμβούλιον Εθνικών Δρυμών, το οποίον συνερχόμενον τακτικώς μεν δις τουλάχιστον κατ’ έτος, εκτάκτως δε οσάκις ήθελε συγκληθή δι’ αποφάσεως του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας εισηγείται εις τούτον περί των ληπτέων μέτρων διά την εκπλήρωσιν των σκοπών των εθνικών δρυμών. Η σύνθεσις και λειτουργία του Συμβουλίου καθορίζονται διά Β.Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας.

      2. Δάση ή φυσικά τοπία, μη παρουσιάζοντα τα εν τη παρ. 1 του παρόντος άρθρου χαρακτηριστικά γνωρίσματα, έχοντα όμως ιδιαιτέραν αισθητικήν, υγιεινήν και τουριστικήν σημασίαν, ως και τοιαύτην επιβάλλουσαν την προστασίαν της πανίδος, χλωρίδος και του ιδιαιτέρου φυσικού των κάλλους, δύναται να κηρύσσωνται διά Β.Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει του Υπουργικού Συμβουλίου, μετά γνώμην του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών, ως «αισθητικά δάση», ήτοι ως δάση αναψυχής, υγείας και περιπάτου ή τοπία ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους.

      3. Εκτάσεις, δημόσιαι, ή ού, μη δυνάμεναι να χαρακτηρισθούν, κατά τα ανωτέρω, ως εθνικοί δρυμοί ή αισθητικά δάση, παρουσιάζουσαι όμως ιδιαιτέραν παλαιοντολογικήν, γεωμορφολογικήν και ιστορικήν σημασίαν, δύναται να κηρύσσωνται διά Β.Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει του Υπουργικού Συμβουλίου, μετά γνώμην του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών, ως «διατηρητέα μνημεία της φύσεως». Ομοίως, ως διατηρητέα μνημεία της φύσεως, δύναται να κηρύσσωνται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας δημοσιευομένης εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δένδρα ή συστάδες δένδρων, υγροβιότοποι, ως και σπάνια είδη φυτών, παρουσιάζοντα ιδιαιτέραν βοτανικήν, φυτογεωργραφικήν, αισθητικήν και ιστορικήν σημασίαν.

      4. Επί τη συνδρομή λόγω προστασίας ή προαγωγής ή αναπτύξεως γενικωτέρας σημασίας τομέων της Εθνικής Οικονομίας, διά Β.Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει του Υπουργικού Συμβουλίου, μετά γνώμην του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών, επιτρέπεται ο μεταχαρακτηρισμός εθνικού δρυμού εις αισθητικόν δάσος ή εις διατηρητέον μνημείον της φύσεως, ο του αισθητικού δάσους, εις εθνικόν δρυμόν ή διατηρητέον μνημείον της φύσεως και ο του διατηρητέου μνημείου της φύσεως εις εθνικόν δρυμόν, ή αισθητικόν δάσος, ως και η τροποποίησις των ορίων, της εκτάσεως και της περιφερείας των Εθνικών δρυμών, των αισθητικών δασών και των διατηρητέων μνημείων της φύσεως».

      <Το άρ. 78 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρ. 3 Ν.Δ. 996/1971>.

      Αρθρο: 78Α
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΕΘΝΙΚΟΙ ΔΡΥΜΟΙ
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Εθνικοί δρυμοί αισθητικά δάση και διατηρητέα μνημεία της φύσεως
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εις τους εθνικούς δρυμούς, οι οποίοι παρουσιάζουν γενικώτερον επιστημονικόν και τουριστικόν ενδιαφέρον, απονέμεται διά Β.Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας, κατόπιν εκθέσεως Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, εθνικόν δίπλωμα προστασίας της φύσεως, επιδιδόμενον εις τον οικείον νομάρχην.

      2. Η κατά την προηγουμένην παράγραφον επιτροπή συγκροτείται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και αποτελείται: α) Εκ του Γενικού Διευθυντού Δασών του Υπουργείου Γεωργίας, ως Προέδρου, β) εκ του Κοσμήτορος της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και γ) εκ του Προέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσεως. Διά της αυτής αποφάσεως ορίζονται και οι αναπληρωταί του Προέδρου και των μελών της Επιτροπής, ως και τα της λειτουργίας ταύτης. Δι’ ομοίας αποφάσεως ρυθμίζεται πάσα αναγκαία λεπτομέρεια διά την εφαρμογήν του παρόντος.

      Αρθρο: 79
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΕΘΝΙΚΟΙ ΔΡΥΜΟΙ
      Τίτλος Αρθρου
      Σύνθεσις, έκτασις και κανονισμός λειτουργίας των εθνικών δρυμών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Εθνικοί δρυμοί αισθητικά δάση και διατηρητέα μνημεία της φύσεως
      Κείμενο Αρθρου

      «1. ‘Εκαστος εθνικός δρυμός αποτελείται:

      α) Από τον πυρήνα αυτού ή τον καθ’ εαυτό εθνικόν δρυμόν, απολύτου προστασίας, εκτάσεως ουχί ελάσσονος των 1.500 εκταρίων, εξαιρέσει των εις τας νήσους ιδρυομένων δρυμών, οίτινες δύνανται να έχουν και μικροτέραν έκτασιν.

      β) Από την περί τον πυρήνα ζώνην (περιφερειακήν ζώνην), αναλόγου εκτάσεως, τουλάχιστον ίσης προς τον πυρήνα, η εκμετάλλευσις της οποίας οργανούται κατά τρόπον συμβάλλοντα εις την εκπλήρωσιν των υπό του πυρήνος του εθνικού δρυμού επιδιωκομένων σκοπών. Η ζώνη αύτη δύναται να παραλείπεται, εφ’ όσον επιτυγχάνεται δι’ άλλων μέσων πλήρης προστασία του πυρήνος του εθνικού δρυμού.

      2. Διά κανονισμού, εκδιδομένου δι’ αποφάσεως του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και δημοσιευομένου εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ρυθμίζονται τα της οργανώσεως, λειτουργίας και διαχειρίσεως εκάστου εθνικού δρυμού».

      <Το άρ. 79 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρ. 5 Ν.Δ. 996/1971>.

      Αρθρο: 80
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΕΘΝΙΚΟΙ ΔΡΥΜΟΙ
      Τίτλος Αρθρου
      Απαγόρευσις εντός του πυρήνος εθνικών δρυμών και των διατηρητέων μνημείων της φύσεως. Οργάνωσις της περιφερειακής ζώνης εθνικών δρυμών και των αισθητικών δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Εθνικοί δρυμοί αισθητικά δάση και διατηρητέα μνημεία της φύσεως
      Κείμενο Αρθρου

      «1. Προς εκπλήρωσιν των σκοπών διά τους οποίους ήδη έχουν συσταθή ή ήθελον συσταθή οι εθνικοί δρυμοί και αι κηρυχθείσαι ως διατηρητέα μνημεία της φύσεως εκτάσεις, απαγορεύεται, επί ποινή απολύτου ακυρότητος, η εντός του πυρήνος του εθνικού δρυμού και των χώρων των διατηρητέων μνημείων της φύσεως πάσης μορφής παραχώρησις προς φυσικά ή νομικά πρόσωπα δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, ως και εις δημοσίας υπηρεσίας, προς επιδίωξιν οιουδήποτε ετέρου σκοπού.

      2. Απαγορεύεται, ωσαύτως, εντός του πυρήνος των εθνικών δρυμών και των χώρων των διατηρητέων μνημείων της φύσεως:

      α) Η ανόρυξις και εκμετάλλευσις μεταλλείων και λατομείων, η απόληψις οιουδήποτε ορυκτού προϊόντος και εν γένει εκτέλεσις πάσης συναφούς εργασίας ή η κατασκευή σχετικής εγκαταστάσεως.

      β) Η ανασκαφή, η επιχωμάτωσις, η δειγματοληψία και πάσα άλλη ενέργεια, τείνουσα εις την φθοράν και αλλοίωσιν των γεωμορφικών σχηματισμών και φυσικών καλλονών.

      γ) Η τοποθέτησις διαφημιστικών πινακίδων και αγγελιών, πλην των υπό του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας εγκρινομένων και σκοπουσών εις την ανάπτυξιν του τουρισμού, της φιλοδασικής ενημερώσεως, των επιστημονικών μελετών και την εξυπηρέτησιν γενικωτέρων συμφερόντων.

      δ) Αι βιομηχανικαί δραστηριότητες εν γένει.

      ε) Η εγκατάστασις οικισμών, οικιών, αγροικιών, παραπηγμάτων και η κατασκευή παντός εν γένει έργου, εξαιρέσει των απαραιτήτων διά την προστασίαν και λειτουργίαν του εθνικού δρυμού ή των διατηρητέων μνημείων της φύσεως έργων, ως η κατασκευή δασικών κτιρίων, τοιούτων δι’ εγκατάστασιν δασικών επιστημονικών εργαστηρίων, οδικού δικτύου, η διάνοιξις αντιπυρικών ζωνών, η πραγματοποίησις υλωρικών και λοιπών προστατευτικών έργων.

      ς) Η υλοτομία, η κοπή, η κοπή, η εκρίζωσις, η καταστροφή, η συλλογή ή η μεταφορά φυτικών ειδών και δασικών προϊόντων.

      ζ) Η βοσκή παντός ζώου καθ’ όλην την διάρκειαν του έτους και η κατασκευή πάσης φύσεως κτηνοτροφικών έργων, ως ποτιστρών, στεγάστρων. η) Η θήρα παντός ζώου, πλην των επιβλαβών θηραμάτων, των οποίων επιτρέπεται, κατόπιν αποφάσεως του νομάρχου, η διά δολωμάτων δίωξις ως και η προς τον σκοπόν τούτον διάβασις μετά κηνυγετικού όπλου, μετά ή άνευ κυνός, διά μέσου του εθνικού δρυμού και

      θ) Η αλιεία, καθ’ όλην την διάρκειαν του έτους, εντός λιμνών και ορεινών ρεόντων υδάτων.

      3.α) Ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, δύναται, δι’ αποφάσεώς του, να λαμβάνη παν μέτρον, αποβλέπον εις την προστασίαν του εθνικού δρυμού, των αισθητικών δασών και των διατηρητέων μνημείων της φύσεως, ως και εις την εκπλήρωσιν των σκοπών ιδρύσεως αυτών.

      β) Αστυνομικαί δασικαί διατάξεις, εκδιδόμεναι υπό της οικείας δασικής υπηρεσίας εις τα πλαίσια του παρόντος και των αποφάσεων του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και δημοσιευόμεναι κατά την ισχύουσαν νομοθεσίαν, δύνανται να ρυθμίζουν θέματα, αφορώντα εις την προστασίαν εν γένει των εθνικών δρυμών, των αισθητικών δασών και διατηρητέων μνημείων της φύσεως.

      4. Διά την προστασίαν, οργάνωσιν και βελτίωσιν των περιφερειακών ζωνών, ήτοι των χώρων περιωρισμένης προστασίας των εθνικών δρυμών, ως και των αισθητικών δασών, δύναται υπό της οικείας δασικής υπηρεσίας να λαμβάνωνται μέτρα και να εκτελούνται τα ενδεδειγμένα έργα, ιδία: α) Η προστασία και αύξησις της αγρίας πανίδος και χλωρίδος ή και μείωσις τούτων, κατ’ είδος και αριθμόν, εντός των ενδεδειγμένων ορίων βιολογικής ισορροπίας μεταξύ των ειδών αφ’ ενός της πανίδος και αφ’ ετέρου της χλωρίδος, ως επίσης της ισορροπίας μεταξύ αλλήλων. β) Η διατήρησις των γεωμορφικών σχηματισμών και η προστασία των φυσικών καλλονών, ως και η διά τεχνητής επεμβάσεως καλυτέρα αυτών εκμετάλλευσις, από αισθητικής και τουριστικής απόψεως.

      γ) Η λήψις προληπτικών και κατασταλτικών μέτρων, προς προστασίαν του εθνικού δρυμού και των αισθητικών δασών.

      δ) Η ίδρυσις εκτροφείων θηραμάτων και ιχθυοτροφείων, προς αύξησιν της αγρίας πανίδος, ως και η διά καταλλήλων δασοτεχνικών χειρισμών διατήρησις, βελτίωσις και επέκτασις της βλαστήσεως, η ίδρυσις δασικών φυτωρίων και δασικών δενδροκήπων (ARBORETUM), ως και η διά φυσικής και τεχνητής οδού αναγέννησις της χλωρίδος.

      ε) Η κατασκευή του απαραιτήτου οδικού δικτύου και των αναγκαίων δασικών κτιριακών εγκαταστάσεων, ως δασοφυλακείων, πυροφυλακείων και εργαστηρίων επιστημονικών πειραμάτων και ερευνών.

      ς) Η ίδρυσις θερινών και χειμερινών εγκαταστάσεων διά την εξυπηρέτησιν των κατασκηνώσεων, της ορειβασίας, του τουρισμού και του αθλητισμού εν γένει.

      ζ) Η συλλογή ή η εκρίζωσις φυτικών ειδών και η μεταφορά αυτών, ως και η σύλληψις και μεταφορά αγρίων ζώων, δύναται να επιτραπή, κατόπιν εγκρίσεως του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας, δι’ επιστημονικούς σκοπούς».

      <Το άρ. 80 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρ. 6 Ν.Δ. 996/1971>. «5. Διά Π.Δ/τος εκδιδομένου προτάσει του Υπουργού Γεωργίας, δύναται να απαγορεύηται καθ’ άπασαν την επκράτειαν η συλλογή αυτοφυών φυτών, βοτανολογικού υλικού, η σύλληψις αγρίων ζώων και η εξαγωγή εκ της χώρας τούτων, ως και η διεξαγωγή ερεύνης επί της αγρίας πανίδος και αυτοφυούς χλωρίδος άνευ αδείας της υπό του Υπουργού Γεωργίας, ειδικώς

      εξουσιοδοτουμένης Δασικής Αρχής.

      6. Διά Π.Δ/των, εκδιδομένων προτάσει του Υπουργού Γεωργίας, καθορίζεται η διαδικασία συντονισμού και ελέγχου των καθ’ άπασαν την χώραν διεξαγομένων βοτανολογικών και ζωολογικών ερευνών επί της αγρίας πανίδος και αυτοφυούς χλωρίδος, ως και οι όροι και προϋποθέσεις διεξαγωγής τούτων.

      7. Δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας συνιστάται Γνωμοδοτική Επιτροπή αποτελουμένη εξ επτά μελών ως κάτωθι:

      α) Εκ του Γενικού Διευθυντού Δασών ως Προέδρου.

      β) Εκ τριών υπαλλήλων της Γεικής Διευθύνσεως Δασών επί βαθμώ 4ω-2ω. γ) Εκ τριών Καθηγητών ή Υφηγητών των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Εν απουσία ή κωλύματι του Προέδρου, προεδρεύει ο νόμιμος αναπληρωτής αυτού.

      ‘Εργον της Επιτροπής είναι η γνωμοδότησις επί των εν παρ. 6 του παρόντος άρθρου θεμάτων οσάκις τίθενται υπ’ όψιν αυτής. Γραμματεύς της Επιτροπής μετά του Αναπληρωτού του, ορίζεται υπάλληλος της Γενικής Διευθύνσεως Δασών. Εις τον Πρόεδρον, τα μέλη και τον Γραμματέα της Επιτροπής, καταβάλλονται μόνον οδοιπορικά έξοδα κατά τας εκάστοτε ισχυούσας διατάξεις».

      <Οι παρ. 5, 6 και 7 προστέθηκαν από το άρ. 1 Ν. 177/1975>.

      Αρθρο: 81
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΕΘΝΙΚΟΙ ΔΡΥΜΟΙ
      Τίτλος Αρθρου
      Εκτέλεσις δασικών έργων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Εθνικοί δρυμοί αισθητικά δάση και διατηρητέα μνημεία της φύσεως
      Κείμενο Αρθρου

      «Η μελέτη και η εκτέλεσις των πάσης φύσεως έργων και εργασιών, περί ων η παρ. 4 του άρρ. 80, εντός των εθνικών δρυμών, των αισθητικών δασών και των διατηρητέων μνημείων της φύσεως, ενεργούνται κατά τας περί μελέτης και εκτελέσεως δασοτεχνικών έργων διατάξεις του δασικού Κώδικος».

      <Το άρ. 81 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρ. 7 Ν.Δ. 996/1971>.

      Αρθρο: 82
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΕΘΝΙΚΟΙ ΔΡΥΜΟΙ
      Τίτλος Αρθρου
      Διοίκησις και διαχείρισις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση δασών Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
      Κείμενο Αρθρου

      Η διοίκησις και διαχείρισις των κατά τον Νόμ. 6320/1934″περί παραχωρήσεως της χρήσεως δημοσίων δασών εις το Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης διά σκοπούς εκπαιδευτικούς, ερευνών κλπ.»και του εις εκτέλεσιν αυτού Δ/τος της 15/28.12.34 παραχωρηθέντων κατά νομήν δημοσίων δασών των περιφερειών Περτουλίου – Τρικάλων και των Κοινοτήτων Βραστάμων (τέως Βραστών) και Ταξιάρχου Χαλκιδικής, περί των οποίων προβλέπει και το άρθρ. 42, γίνεται κατά τας διατάξεις του ως άνω Νόμου ως και του Νόμ. 1881 της 28/30.7.1951 (περί ιδρύσεως παρά τω Πανεπιστημίω Θεσσαλονίκης Ταμείου Διοικήσεως και Διαχειρίσεως των Πανεπιστημιακών δασών), η δε εκμετάλλευσις αυτών γίνεται, είτε δι’ αυτεπιστασίας, ότε τα προϊόντα διατίθενται διά δημοπρασίας, είτε κατόπιν δημοπρασίας συμφώνως προς ειδικάς διατάξεις, οριζομένας διά Δ/τος, κατά παρέκκλισιν των δασικών ή άλλων Νόμων.

      Αρθρο: 83
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασοπονικαί μελέται
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση δασών Πανεπιστημίου θεσσαλονίκης
      Κείμενο Αρθρου

      Το Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης υποχρεούται όπως διά τα ως άνω δάση καταρτίση μόνιμον δασοπονικόν ή δασικόν διαχειριστικόν σχέδιον, το οποίον υποβάλλεται εις το Υπουργείον Γεωργίας και εφαρμόζεται κατόπιν εγκρίσεως υπό του Υπουργού. Μέχρι της συντάξεως και εγκρίσεως του μόνιμου δασοπονικού σχεδίου, η διαχείρισις αυτών γίνεται υπό του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, επί τη βάσει προσωρινών δασοπονικών σχεδίων εγκρινομένων ως και τα μόνιμα τοιαύτα.

      Αρθρο: 84
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Προσήμανσις υλοτομητέων δένδρων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εις τα σπερμοφυούς διαχειριστικής μορφής δημόσια και μη δάση ως και εις τα διφυούς τοιαύτης, προκειμένου περί του ανωτέρω ορόφου αυτών, η υλοτομία ενεργείται κατόπιν προσημάνσεως των υλοτομητέων δένδρων. Ο καθαρισμός όμως και η αραίωσις νεαρών συστάδων σπερμοφυούς ή διφυούς δάσους ενεργείται άνευ προσημάνσεως, αλλ’ υπό την επίβλεψιν και τας οδηγίας δασικού οργάνου.

      2. Διά Δ/τος καθορίζονται λεπτομερέστερον τα της προσημάνσεως εν γένει εις τα δάση αι προς τούτο απαιτούμεναι δαπάναι ως και η επίπτωσις αυτών. Μέχρις εκδόσεως του Δ/τος τούτου ισχύουν αι παρ. 2 και 3 του άρθρ. 139 και αι παρ. 1, 2, 3 και 5 του άρθρ. 140 του Νόμ. 4173/1929.

      Αρθρο: 85
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      ‘Αδεια υλοτομίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ουδείς υλοτόμος δύναται να υλοτομήση, κατασκευάση, ή συλλέξη δασικά προϊόντα εκ δημοσίων ή μη δασών, προς εμπορίαν ή ατομικάς ανάγκας, εάν δεν εφοδιασθή προηγουμένως δι’ αδείας υλοτομίας. Η άδεια αύτη εκδίδεται προκειμένου περί δημοσίου δάσους, κατόπιν καταβολής μισθώματος, προκειμένου δε περί μη δημοσίου δάσους, κατόπιν καταβολής δημοσίου φόρου. ‘Αδεια υλοτομίας

      εκδίδεται ατελώς εις τας υπό του άρθρ. 176 προβλεπομένας περιπτώσεις. Κατ’ εξαίρεσιν των ως άνω διατάξεων δεν απαιτείται άδεια υλοτομίας εις τας υπό των άρθρ. 177 και 178 προβλεπομένας περιπτώσεις.

      2. Η άδεια υλοτομίας εκδίδεται επί τη βάσει εγκεκριμένων δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων, πινάκων υλοτομίας και ειδικών εγκριτικών διαταγών, ως λεπτομερέστερον καθορίζεται διά Δ/τος.

      3. Κατά την έκδοσιν των αδειών υλοτομίας εκ δασών δημοσίων ή μη, δικαιούται ο υπέρ ου η άδεια να καταβάλη μέχρι 30% τουλάχιστον του αντιστοίχου μισθώματος ή φόρου, του υπολοίπου ποσού καταβαλλομένου κατά την εξέλεγξιν των αδειών.

      4. Αι άδειαι υλοτομίας, εις ας περιπτώσεις αναδεικνύονται δασικοί συνεταιρισμοί εργασίας ως μισθωταί δημοσίων και μη δασών, δύνανται να εκδίδωνται επί τη προσαγωγή εγγυητικής επιστολής ανεγνωρισμένης Τραπέζης διά ποσόν ίσον προς το εκάστοτε καταβλητέον μίσθωμα ή φόρον μετά των συμπαρομαρτούντων προσθέτων ποσοστών υπέρ τρίτων προσώπων δημοσίου δικαίου. Εν τοιαύτη περιπτώσει το μίσθωμα ή ο φόρος μετά των προσθέτων ως άνω ποσοστών καταβάλλονται κατά την εξέλεγξιν των υπό των αδειών υλοτομίας οριζομένων δασικών προϊόντων, και το πολύ εντός τεσσάρων μηνών από της εκδόσεως της αδείας υλοτομίας, εάν εν τω μεταξύ δεν ενεργηθή εξέλεγξις.

      5. Αι άδειαι υλοτομίας, εφ’ όσον είναι μερικαί και δεν αφορούν εις ολόκληρον το καταβληθησόμενον μίσθωμα ή φόρον διά το εξ εκάστου δάσους ετησίως ή περιοδικώς παραχθησόμενον ποσόν και είδος δασικών προϊόντων, ισχύουν μόνον διά το υπ’ αυτών αντιπροσωπευόμενον ποσόν δασικών προϊόντων. Ευθύς δε ως το ποσόν τούτο παραχθή, μεταφερθή εις τον τόπον της εξελέγξεως και καταμετρηθή, συντασσομένου προς τούτο του πρωτοκόλλου εξελέγξεως ή θεωρουμένων και ελεγχομένων των αδειών τούτων, εις τας περιπτώσεις, καθ’ ας δεν συντάσσεται πρωτόκολλον εξελέγξεως, παύουν αυτοδικαίως ισχύουσαι δι’ υλοτομίαν εις το δάσος και χρησιμεύουν μετά του αποκόμματος πρωτοκόλλου εξελέγξεως εις τον υλοτόμον ως δικαιολογητικόν της εκ του τόπου της εξελέγξεως εις τον τόπον της πρώτης αποθηκεύσεως μεταφοράς των δασικών προϊόντων.

      6. ‘Αδειαι υλοτομίας, εκδοθείσαι διά καταβολής ολοκλήρου του αντιστοιχούντος μισθώματος ή φόρου, εις ουδεμίαν υπόκεινται μετά την έκδοσίν των αναπροσαρμογήν ή αυξομείωσιν του μισθώματος ή φόρου διά τα εις αυτάς αναγραφόμενα ποσά δασικών προϊόντων.

      7. Εις αδείας υλοτομίας, κατά την έκδοσιν των οποίων κατεβλήθη ποσοστόν μόνον του μισθώματος ή φόρου, χωρεί αναπροσαρμογή ή αυξομείωσις κατά την εξέλεγξιν, μόνον διά το οφειλόμενον εισέτι ποσόν.

      Αρθρο: 86
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      ‘Αδειαι απολήψεως δασικών προϊόντων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      Προκειμένου περί μη δημοσίων δασών, διά την ενέργειαν υλοτομίας, συν τοις άλλοις, απαιτείται και έγγραφος άδεια του δασοκτήμονος ή, εφ’ όσον ούτος δεν ευρίσκεται εν τη διακατοχή, του διακατόχου. Η άδεια αύτη δέον να είναι απηλλαγμένη πάσης αιρέσεως ή όρου, πλην των εκ των δασικών Νόμων και της δασικής αρχής τυχόν επιβαλλομένων, εν ουδεμιά δε περιπτώσει υπόκειται εις ανάκλησιν εκ μέρους του χορηγήσαντος αυτήν. Αποβάλλει όμως πάσαν ισχύν διά τον εφεξής χρόνον, εάν παραιτηθή ταύτης ρητώς ο υπέρ ου εξεδόθη ή εάν τελεσίδικος ή προσωρινώς εκτελεστή δικαστική απόφασις, εκδιδομένη επί διαφοράς μεταξύ του εκδόντος και του υπέρ ου η άδεια, σχετικώς προς το εκχωρηθέν διά της αδείας δικαίωμα υλοτομίας, ήθελεν επιφέρει τοιούτον αποτέλεσμα. Διά Δ/τος καθορίζεται ο τύπος, κατά τον οποίον δέον να είναι συντεταγμένη η κατά τας διατάξεις της παρούσης παραγράφου άδεια του δασοκτήμονος.

      Αρθρο: 87
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Εγκατάστασις υλοτόμων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Απαγορεύεται η υλοτομία, η συλλογή ή κατασκευή δασικών προϊόντων, εις μεν τα δημόσια ή τα υπό του Δημοσίου διακατεχόμενα δάση άνευ προηγουμένης εγκρίσεως και διά πρωτοκόλλου εγκαταστάσεως των ενοικιαστών υλοτόμων εις τα μίσθια δάση υπό της αρμοδίας δασικής αρχής, εις δε τα ιδιωτικά, μοναστηριακά, κοινοτικά, αγαθοεργών ιδρυμάτων και λοιπά μη ανήκοντα εις το Δημόσιον ή διακατεχόμενα υπ’ αυτού δάση άνευ προηγουμένης εγκρίσεως και εγκαταστάσεως των υλοτόμων υπό της αυτής αρχής, προσέτι δε και εγγράφου αδείας του ιδιοκτήτου, ή, εφ’ όσον ούτος δεν ευρίσκεται εν τη διακατοχή, του διακατόχου.

      2. Ο τρόπος συντάξεως του πρωτοκόλλου εγκαταστάσεως, το περιεχόμενον, ο χρόνος ισχύος και πάσα σχετική λεπτομέρεια καθορίζονται διά Δ/τος, μέχρις εκδόσεως του οποίου ισχύουν αι διατάξεις των παρ. 2 και 3 του άρθρ. 131 του Νόμ. 4173/1929.

      Αρθρο: 88
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Υλοτομία μη δημοσίων δασών, των οποίων αμφισβητείται η διακατοχή
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Προκειμένου περί μη δημοσίων δασών, των οποίων η διακατοχή αμφισβητείται ή επί των οποίων αξιούται οιαδήποτε δουλεία ή οιονεί νομή αυτής, της οποίας η ύπαρξις ασκεί επιρροήν επί του απεριορίστου και ελευθέρου δικαιώματος υλοτομίας ή του συστήματος υπό το οποίον αύτη δέον να πραγματοποιηθή, γνωμοδοτεί περί της διακατοχής ή της υπάρξεως της οιονεί νομής δουλείας, επιτροπή αποτελουμένη εκ του ειρηνοδίκου ως προέδρου, του δασάρχου και του οικονομικού εφόρου της εν η το δάσος περιφερείας ή των νομίμων αναπληρωτών των, επί τη αιτήσει του ενδιαφερομένου ή του Υπουργού Γεωργίας, παραδιδομένη εις τον πρόεδρον της επιτροπής. Εις την αίτησιν επισυνάπτεται γραμμάτιον παρακαταθήκης χρηματικού ποσού καλύπτοντος τας υπό των κειμένων διατάξεων

      προβλεπομένας εκάστοτε δαπάνας δι’ ημερησίαν αποζημίωσιν και οδοιπορικά έξοδα των μελών της Επιτροπής και οριζομένου υπό του προέδρου αυτής. Αν η αίτησις αύτη υποβάλλεται υπό του Υπουργού Γεωργίας προς το συμφέρον του Δημοσίου, αι σχετικαί δαπάναι των μελών της επιτροπής βαρύνουν το Δημόσιον καταβαλλόμεναι κατά τας κειμένας διατάξεις.

      2. Η επιτροπή εν τη εκτελέσει των καθηκόντων της ακροάται των διαδίκων, καλεί και εξετάζει ενόρκως μάρτυρας, αιτείται στοιχεία παρ’ οιασδήποτε αρχής, εξετάζει τίτλους και εξαντλεί πάσαν αναγκαιούσαν ενέργειαν προς μόρφωσιν πεποιθήσεως. Η γνωμοδότησις εκδίδεται ητιολογημένη εντός προθεσμίας 15 ημερών από της παραδόσεως της αιτήσεως εις τον πρόεδρον της επιτροπής και κοινοποιείται επί αποδείξει εις τους ενδιαφερομένους επιμελεία του ιδίου.

      3. Κατά της γνωμοδοτήσεως ταύτης επιτρέπεται προσφυγή υπό του μη δικαιωθέντος, εν όλω ή εν μέρει, ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου της περιφερείας, εν η το δάσος, κατατιθεμένη εις τον γραμματέα του αυτού πρωτοδικείου εντός ανατρεπτικής προθεσμίας 15 ημερών από της κοινοποιήσεώς της.

      4. Ο δικαστής του μονομελούς πρωτοδικείου ορίζει διά πράξεώς του επί του δικογράφου της προσφυγής δικάσιμον ουχί πέραν των 20 ημερών από της καταθέσεως της προσφυγής, ήτις κοινοποιείται επιμελεία του

      ενδιαφερομένου εις τους λοιπούς αμφισβητούντας εν αντιγράφω δέκα τουλάχιστον ημέρας προ της δικασίμου. Αι ως άνω προθεσμίαι ισχύουν και καθ’ ας περιπτώσεις δυνάμει ειδικών Νόμων αναγράφονται μείζονες προθεσμίαι διαδικασίας και κλητεύσεως υπέρ ωρισμένων διαδίκων, πλην του Δημοσίου, δι’ ο ισχύουν αι ειδικαί δι’ αυτό διατάξεις.

      5. Η προσφυγή εκδικάζεται υπό του μονομελούς πρωτοδικείου, το οποίον αποφασίζει εκ των ενόντων οριστικώς και ανεκκλήτως, αποκλειομένης της ανακοπής ως και της παραπομπής εις το πολυμελές πρωτοδικείον. Η απόφασις αύτη, εκδιδομένη εντός 15 ημερών, ισχύει προσωρινώς μέχρις εκδόσεως τελεσιδίκου αποφάσεως κατά την τακτικήν διαδικασίαν, περί της νομής ή κυριότητος ή περί της υπάρξεως δουλείας, ή οιονεί νομής αυτής.

      6. Η γνωμοδότησις της άνω επιτροπής, εφ’ όσον δεν προσεβλήθη διά προσφυγής εμπροθέσμου, ή, η επί της τυχόν ασκηθείσης προσφυγής εκδοθείσα απόφασις υποχρεοί την δασικήν αρχήν να επιτρέψη την υλοτομίαν εις τον αναγνωρισθέντα διακάτοχον ή να λάβη υπ’ όψιν την

      αναγνωριζομένην δι’ αυτόν οιονεί νομήν δουλείας και ρυθμίση τα της υλοτομίας ούτως ώστε να μη θίγωνται αύται, προσαρμοζομένων αναλόγως και των εγκεκριμένων ή εγκριθησομένων διαχειριστικών σχεδίων ή εκθέσεων.

      7. Τας αυτάς ως άνω συνεπείας συνεπάγεται και η κατά την διαδικασίαν της πολιτικής δικονομίας εκδιδομένη απόφασις του ειρηνοδικείου ή του μονομελούς πρωτοδικείου της εν η το δάσος περιφερείας, διά της οποίας αναγνωρίζεται η ως άνω διακατοχή ή η ύπαρξις της δουλείας ή της οιονεί νομής αυτής.

      8. Αι διατάξεις των προηγουμένων παραγράφων δεν έχουν εφαρμογήν επί των δημοτικών και κοινοτικών δασών.

      Αρθρο: 89
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Υποχρεώσεις υλοτόμων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση Δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      Οι δασοκτήμονες, οι εκμεταλλευταί των δασών υλοτόμοι και γενικώς οι ενεργούντες υλοτομίας εις τα δάση οφείλουν κατά την διενέργειαν τούτων να τηρούν απαρεκκλίτως τους όρους του πρωτοκόλλου εγκαταστάσεως, ως και πάσας τας διατάξεις των πινάκων υλοτομίας, των δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων και των εγκριτικών διαταγών, ως προς την μέθοδον και τον τρόπον υλοτομίας, το ποσόν και το είδος του δασικού προϊόντος του καθοριζομένου ως ετησίου ή περιοδικού λήμματος και εν γένει τας διατάξεις των δασικών Νόμων και Δ/των περί υλοτομίας και μεταφοράς δασικών προϊόντων.

      Αρθρο: 90
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      ‘Ελεγχος υλοτομιών Σύνταξις πρωτοκόλλου εξελέγξεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Οι δασικοί υπάλληλοι οφείλουν να παρακολουθούν αγρύπνως τας διενεργουμένας εις τα δάση της περιφερείας των υλοτομίας και να προβαίνουν εντός δεκαημέρου από της συγκεντρώσεως των δασικών προϊόντων εις έλεγχον και καταμέτρησιν του παραχθέντος υπό του υλοτόμου ποσού και είδους δασικού προϊόντος, εις το δάσος ή εις τον υπό του πρωτοκόλλου εγκαταστάσεως καθορισθέντα τόπον εξελέγξεως των δασικών προϊόντων, διά της συντάξεως πρωτοκόλλου εξελέγξεως εξ ηριθμημένου διπλοτύπου βιβλίου. Ευθύς δε ως ήθελε βεβαιωθή ότι απελήφθη ή συνεπληρώθη υπό του δασοκτήμονος ή του υλοτόμου το καθοριζόμενον ποσόν δασικών προϊόντων υπό της αδείας υλοτομίας ή των πινάκων υλοτομίας, των δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων ή και εγκριτικών διαταγών, οι δασικοί υπάλληλοι οφείλουν να διατάσσουν αμέσως την παύσιν της περαιτέρω υλοτομίας.

      2. Οι δασοκτήμονες ή οι ενοικιασταί δασών υλοτόμοι ή γενικώς οι υλοτόμοι οι ενεργούντες υλοτομίας, εάν τυχόν πραγματοποιήσουν ποσά μεγαλύτερα των καθοριζομένων υπό των πινάκων υλοτομίας, των δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων ή εγκριτικών διαταγών, οφείλουν προ της τελικής εξελέγξεως να δηλώσουν εγγράφως εις την αρμοδίαν δασικήν αρχήν το προκύψαν πλεόνασμα δασικών προϊόντων, τιμωρούμενοι άλλως κατά τας διατάξεις του άρθρ. 268. Η προσπάθεια αποκρύψεως του πλεονάσματος θεωρείται ως επιβαρυντική αιτία.

      3. Το πρωτόκολλον εξελέγξεως συντάσσεται υπό δύο δασικών υπαλλήλων, εκτός αν άλλως ήθελε καθορισθή δι’ αποφάσεως του νομάρχου.

      Αρθρο: 91
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Περιπτώσεις μη συντάξεως πρωτοκόλλου εξελέγξεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      Πρωτόκολλον εξελέγξεως δεν συντάσσεται, προκειμένου περί: α) Των ατελώς, αλλ’ εγκρίσει της δασικής αρχής διενεργουμένων υλοτομιών. β) Των δι’ επαγγελματίας διατιθεμένων ανθράκων σιδηρουργίας, των βαλανιδίων, κερατίων, λιγοβεργών, κατράμης, της ρητίνης και των καυσοξύλων των χρησιμοποιουμένων εις κεραμοποιεία κλπ. ως και γ) Της προς ασβεστοποιΐα καυσίμου ύλης. Ως δικαιολογητικόν της μέχρι του τόπου της πρώτης αποθηκεύσεως μεταφοράς των ανωτέρω δασικών προϊόντων χρησιμεύει η ατελής άδεια υλοτομίας διά τα ατελώς αποληφθέντα και η άδεια υλοτομίας διά τα λοιπά προς εμπορίαν τοιαύτα.

      Αρθρο: 92
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Σφράγισις εξελεγχομένης ξυλείας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      Η ξυλεία κατά την εξέλεγξιν σφραγίζεται διά της σφύρας του δασαρχείου.

      Αρθρο: 93
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Καταλογισμοί δι’ υλοτομίας καθ’ υπέρβασιν εγκεκριμένου λήμματος
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Επιφυλασσομένης της διατάξεως του άρθρ. 90, εάν επί του ποσού του καθωρισμένου ως ετησίου ή περιοδικού λήμματος, διά των πινάκων υλοτομίας, δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων ή επί του ποσού των εγκριτικών διαταγών προκύψη πλεόνασμα μέχρι 10%, προκειμένου περί μη καυσίμου ξυλείας, και 20% προκειμένου περί των άλλων δασικών προϊόντων, επιβάλλεται επί του πλεονάσματος, ο νόμιμος δασικός φόρος, επί τη βάσει της διατιμήσεως της ισχυούσης κατά τον χρόνον της ενεργείας της τελικής εξελέγξεως, ή μίσθωμα διά τα εκ δημοσίων δασών αποληφθέντα προϊόντα, εκδιδομένων συμπληρωματικών αδειών. Εις το πλεόνασμα προστίθεται και ο κύβος των χρησίμων υπολειμμάτων καθώς και του χρησίμου τμήματος των πρέμνων, τα οποία ο υλοτόμος εγκατέλειψεν εις το δάσος, εάν τυχόν ταύτα δεν έχουν καταλογισθή κατά τας γενομένας τυχόν μερικάς εξελέγξεις.

      2. Το υπέρ τα ανωτέρω όρια πλεόνασμα κατάσχεται και δημεύεται. Δικαιούται όμως ο υλοτομήσας να αιτήσεται την μη κατάσχεσιν του πλεονάσματος, επί τη καταβολή τετραπλού φόρου επί τη βάσει της διατιμήσεως της ισχυούσης κατά τον χρόνον της ενεργείας της τελικής εξελέγξεως ή τετραπλού μισθώματος, εάν πρόκειται περί δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών, επιφυλασσομένης της ποινικής διώξεως του παραβάτου συμφώνως τω άρθρ. 268.

      3. Αι ως άνω διατάξεις δεν έχουν εφαρμογήν προκειμένου περί πλεονασμάτων προκυπτόντων κατά τας υλοτομίας δασικών προϊόντων άνευ καταβολής δασικού φόρου ή μισθώματος.

      4. Κατ’ εξαίρεσιν εις τα κατ’ έκτασιν και αποψιλωτικώς διά παραγωγήν ξυλανθράκων ή καυσοξύλων υλοτομούμενα πρεμνοφυούς μορφής δάση και διφυούς μορφής τοιαύτα, προκειμένου περί υλοτομίας του υπωρόφου, εάν ήθελε παραχθή ποσόν επί πλέον του τυχόν καθορισθέντος υπό των πινάκων υλοτομίας, δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων ή εγκριτικών διατάγων ετησίου ή περιοδικού λήμματος, διά το πλεόνασμα τούτο καταβάλλεται ο κεκανονισμένος δασικός φόρος, εφ’ όσον τούτο προέρχεται εκ μη δημοσίου δάσους, επί τη βάσει της διατιμήσεως της ισχυούσης κατά τον χρόνον της ενεργείας της τελικής εξελέγξεως, άλλως καταβάλλεται μίσθωμα. Το αυτό ισχύει και διά το πλεόνασμα των εκχερσουμένων εκτάσεων, εφ’ όσον διά της εγκριτικής διαταγής έχει καθορισθή έκτασις και ενδεικτικώς το υλοτομητέον ποσόν δασικών προϊόντων.

      5. Εις τας κατά ποσόν επιτραπείσας υλοτομίας ξυλανθράκων ή καυσοξύλων των ως άνω διαχειριστικής μορφής δασών, εάν προκύψη πλεόνασμα μέχρι 20%, καταβάλλεται επί της εκ του πλεονάσματος ακαθαρίστου προσόδου, φόρος, επί τη βάσει της διατιμήσεως της ισχυούσης κατά τον χρόνον της ενεργείας της τελικής καταμετρήσεως ή το μίσθωμα εάν το προϊόν προέρχεται εκ δημοσίου δάσους. Εάν το πλεόνασμα υπερβαίνη το 20%, εφαρμόζονται αι διατάξεις της παρ. 2 του παρόντος άρθρου.

      Αρθρο: 94
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Καταλογισμός πλεονάσματος αδειών υλοτομίας, δι’ ας δεν συντάσσεται πρωτόκολλον εξελέγξεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      Διά το πλεόνασμα των επί καταβολή δασικού φόρου ή μισθώματος δασικών προϊόντων, των μη υποκειμένων εις σύνταξιν πρωτοκόλλου εξελέγξεως, ρητίνης, βαλανιδίων και κερατίων, ο καταλογισμός κατά τας εξελέγξεις γίνεται επί του όπισθεν κενού μέρους του αποκόμματος και του στελέχους αδείας της υλοτομίας. Ομοίως αναγράφεται και το πλεόνασμα των ατελών υλοτομιών το ευρεθέν κατά τας εξελέγξεις επί του οπισθίου κενού μέρους του αποκόμματος και στελέχους της ατελούς αδείας υλοτομίας.

      Αρθρο: 95
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Πλεόνασμα και ελλείμματα μερικών και τελικών εξελέγξεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Προκειμένου περί μερικής εξελέγξεως, επιτρέπεται πλεόνασμα μέχρις ίσου ποσού προς το των αδειών, του επί πλέον αποδιδομένου επί καταβολή διπλού φόρου ή μισθώματος. Εάν ο υπαίτιος αρνηθή την τοιαύτην καταβολήν, το πέραν του διπλασίου πλεόνασμα κατάσχεται και δημεύεται, ο δε υπαίτιος τιμωρείται κατά τας διατάξεις του άρθρ. 268.

      2. Εάν κατά την τελικήν εξέλεγξιν των δασικών προϊόντων προκύψη έλλειμμα, επιστρέφεται το διά το ποσόν του ελλείμματος καταβληθέν τυχόν μίσθωμα ή φόρος.

      Αρθρο: 96
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      ‘Ενστασις κατά του πρωτοκόλλου εξελέγξεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      Κατά του πρωτοκόλλου εξελέγξεως επιτρέπεται ένστασις υπό του υλοτόμου ενώπιον του δασάρχου, εάν ο συντάκτης είναι δασοφύλαξ, δασοκόμος ή δασονόμος, ενώπιον του περιφερειακού διευθυντού δασών, εάν ο συντάκτης είναι δασάρχης, ενώπιον δε του νομάρχου, εάν ο συντάκτης είναι περιφερειακός διευθυντής δασών. Η απόφασις του δασάρχου, του περιφερειακού διευθυντού δασών και του νομάρχου είναι υποχρεωτική διά τον υλοτόμον.

      Αρθρο: 97
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Αναθεώρησις καταλογισμών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Επί των κατά τας διατάξεις του παρόντος κώδικος ενεργουμένων καταλογισμών, ο νομάρχης δικαιούται και όταν έτι τα καταλογισθέντα εβεβαιώθησαν ως δημόσιον έσοδον, να αναθεωρή επί τη αιτήσει του καταλογισθέντος τα διαταχθέντα παρ’ αυτού ή των δασικών αρχών και να αίρη ή να τροποποιή ταύτα, διά παράβασιν Νόμου ή πεπλανημένην εκτίμησιν του πραγματικού, μετά προηγουμένην εξέτασιν του περιφερειακού διευθυντού δασών και γνώμην αυτού.

      2. Η αίτησις περί αναθερωρήσεως υποβάλλεται εντός ανατρεπτικής προθεσμίας εξ μηνών από της κοινοποιήσεως της καταλογιστικής πράξεως ή της ειδοποιήσεως περί της βεβαιώσεως ή της προσκλήσεως διά την πληρωμήν, μετά παραβόλου ίσου προς το δέκατον του ποσού, εις το οποίον αφορά ο καταλογισμός. Το παράβολον εισάγεται αμέσως ως δημόσιον έσοδον, ανεξαρτήτως της επί της αιτήσεως εκδοθησομένης αποφάσεως.

      3. Η υποβληθείσα αίτησις αναθεωρήσεως αναστέλλει την διοικητικήν εκτέλεσιν και την περαιτέρω διαδικασίαν επί ανακοπή κατά της προσκλήσεως.

      4. Αι αναστολαί αύται παύουν άμα τη εκδόσει απορριπτικής αποφάσεως του νομάρχου. Γενομένης όμως δεκτής της αναθεωρήσεως ολικώς, ακυρούται ο καταλογισμός και διαγράφεται η βεβαιωθείσα απαίτησις, αν δε μερικώς, ενεργείται η βεβαίωσις διά το ποσόν εις το οποίον περιωρίσθη ο καταλογισμός.

      5. Αίτησις αναθεωρήσεως είναι απαράδεκτος, εάν έχη εκδοθή τελεσίδικος δικαστική απόφασις απορρίπτουσα την ασκηθείσαν ανακοπήν κατά της προσκλήσεως.

      Αρθρο: 98
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΥΛΟΤΟΜΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ευθύνη δασικών υπαλλήλων διά κανονικήν ενέργειαν υλοτομιών κλπ.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση Δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δασικοί υπάλληλοι, μη παρακολουθούντες ενδελεχώς τας ενεργουμένας εις τα δάση της περιφερείας των υλοτομίας ή τας διενεργουμένας μεταφοράς των δασικών προϊόντων, εάν τούτο ήθελε πιστοποιηθή δι’ εκθέσεως περιφερειακού διευθυντού δασών, προκειμένου περί του δασάρχου, ή εκθέσεως δασάρχου ή περιφεριακού διευθυντού δασών, προκειμένου περί δασονόμων, δασοκόμων και δασοφυλάκων, τιμωρούνται πειθαρχικώς διά της ποινής του προστίμου μέχρι και της οριστικής παύσεως.

      2. Δασικοί υπάλληλοι εν γένει, συντάσσοντες εκ προθέσεως πρωτόκολλα μηνύσεως εναντίον υλοτόμων, υλοτομούντων κατά τας περιπτώσεις ατελείας του παρόντος ατελώς μεν αλλά νομίμως, τιμωρούνται ποινικώς κατά την διάταξιν του άρθρ. 229 του ποινικού κώδικος, επιφυλασσομένης και της πειθαρχικής διώξεως.

      3. Οι επί της εξελέγξεως δασικών προϊόντων δασικοί υπάλληλοι, καθώς και οι εκδίδοντες τας αδείας υλοτομίας, ευθύνονται ατομικώς και εις ολόκληρον μετά των υλοτόμων διά την επί έλαττον βεβαίωσιν των δικαιωμάτων του Δημοσίου, τον δε καταλογισμόν των επί έλαττον βεβαιωθέντων δικαιωμάτων του Δημοσίου ενεργεί εις βάρος των ων τα δασικά προϊόντα υλοτόμων, ο νομάρχης διά του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών. Τα ούτω καταλογιζόμενα ποσά εισπράττονται

      διοικητικώς, κατά τας περί εισπράξεως των δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      Αρθρο: 99
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Αδέσποτα δασικά προϊόντα
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Ενέργεια υλοτομιών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Την εκποίησιν των εντός των δασών αδεσπότων δασικών προϊόντων διατάσσει ο δασάρχης. Η εκποίησις ενεργείται διά πλειοδοτικής δημοπρασίας τα πρακτικά της οποίας εγκρίνει ο δασάρχης, εφ’ όσον το εκπλειστηρίασμα δεν υπερβαίνει τας 10.000 δραχμών, άλλως ο αρμόδιος περιφερειακός διευθυντής δασών.

      2. Αδέσποτα δασικά προϊόντα, διά τα οποία ουδείς πλειοδοτεί, διετίθενται διά τας ανάγκας των δημοσίων υπηρεσιών αναλόγως και κατά την κρίσιν του δασάρχου, άλλως καταστρέφονται υπό των οργάνων της δασικής υπηρεσίας, όταν βεβαιούται υπό του δασάρχου ότι ταύτα είναι προϊόντα συστηματικής λαθροϋλοτομίας και ότι η εις τας υπηρεσίας διάθεσις αυτών είναι ανέφικτος.

      Αρθρο: 100
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ρύθμισις μεταφοράς δασικών προϊόντων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Μεταφορά δασικών προϊόντων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά Δ/των καθορίζονται αι διατυπώσεις προς μεταφοράν των νομίμως απολαμβανομένων δασικών προϊόντων και ο τρόπος ελέγχου των μεταφορών τούτων.

      2. Αι διατυπώσεις αύται και ο έλεγχος δύναται διά των εκδιδομένων Δ/των να περιορισθούν μέχρι πλήρους καταργήσεως δι’ ωρισμένα είδη μεταφερομένων δασικών προϊόντων ή δι’ ωρισμένας περιφερείας.

      Αρθρο: 101
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασικαί αστυνομικαί διατάξεις μεταφοράς δασικών προϊόντων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών γενικά, Μεταφορά δασικών προϊόντων
      Κείμενο Αρθρου

      Δι’ αστυνομικών δασικών διατάξεων δύνανται να ορίζωνται αι οδοί, τας οποίας οφείλουν να ακολουθούν οι μεταφέροντες δασικά προϊόντα, η χρονική διάρκεια, εντός της οποίας δέον να ενεργούνται αι μεταφοραί και αι εκφορτώσεις δασικών προϊόντων, η υποχρέωσις της ζυγίσεως των τοιούτων προϊόντων και εν γένει πάσα λεπτομέρεια αναγκαία προς αποτελεσματικόν έλεγχον της νομιμότητος της ενεργουμένης μεταφοράς.

      Αρθρο: 102
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΡΗΤΙΝΕΥΣΗ – ΡΗΤΙΝΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ – ΡΗΤΙΝΟΣΥΛΛΟΓΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Ρητίνευσις δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών γενικά, Ρητίνευση
      Κείμενο Αρθρου

      Τα της ρητινεύσεως των δασών, δημοσίων ή μη, ήτοι τα του χρόνου και τρόπου ρητινεύσεως, τα της ενοικιάσεως του αποκλειστικού δικαιώματος της ρητινεύσεως δημοσίων δασών, τα της μεταφοράς της ρητίνης, τα του ελέγχου ρητινεύσεως και καταλογισμού των παρανόμως ρητινευόντων, ως και πάσα σχετική λεπτομέρεια ρυθμίζονται διά Δ/τος.

      Αρθρο: 103
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΒΟΣΚΗΣ
      Τίτλος Αρθρου
      Παραχώρησις δικαιώματος βοσκής εντός δημοσίων δασών εις δήμους και κοινότητας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Το δικαίωμα της βοσκής εις δημόσια δάση, μερικώς δασοσκεπείς εκτάσεις και μη πεδινά χορτολίβαδα, εις τα οποία δεν έχει απαγορευθή αύτη υπό της δημοσίας δασικής διοικήσεως, και αι εκ της τυχόν εκμισθώσεως αυτής πρόσοδοι περιέρχονται εις τας οικείας κοινότητας ή δήμους. Εξαιρούνται τα υπό της διευθύνσεως δημοσίων κτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών ενοικιαζόμενα διά βοσκήν δάση, μερικώς δασοσκεπή λιβάδια και χορτολίβαδα. 2. Επί των εκτάσεων της προηγουμένης παραγράφου ως και επί των δημοτικών και κοινοτικών τοιούτων ή και εκείνων, των οποίων κοινοί κύριοι ή νομείς είναι και όλοι οι κάτοικοι του χωρίου ή της κωμοπόλεως, εις την περιφέρειαν των οποίων κείται το δάσος, η μερικώς δασοσκεπής έκτασις και το μη πεδινόν χορτολίβαδον, δικαιούνται οι κάτοικοι των οικείων δήμων ή κοινοτήτων να βόσκουν τα ίδια αυτών μικρά ή μεγάλα ζώα, τηρουμένων κατά τα λοιπά αναλόγως των περί διαθέσεως βοσκών διατάξεων της δημοτικής και κοινοτικής νομοθεσίας. 3. Αι πρόσοδοι των δήμων και κοινοτήτων εκ της κατά το παρόν άρθρον βοσκής διατίθενται κυρίως δι’ έργα αναδασώσεως ιδία εις λεκάνας απορροής χειμάρρων και δασικής οδοποιΐας ή άλλα κοινωφελή έργα εντός των οικείων δήμων και κοινοτήτων. Διά τας δαπάνας αναδασώσεως και οδοποιΐας αναγράφονται υποχρεωτικώς υπό του οικείου νομάρχου εις τον προϋπολογισμόν εκάστης κοινότητος ή δήμου από 25 έως 50% των προσόδων τούτων αι οποίαι, εισπραττόμεναι μερίμνη του δημοσίου ταμείου, αποδίδονται παρά τούτου εις τα οικεία ταμεία γεωργίας, κτηνοτροφίας και δασών των Νομών, υπό ίδιον λογαριασμόν, παρά των οποίων και διατίθενται ως ανωτέρω. Τα έργα ταύτα εκτελούνται υπό την εποπτείαν των αρμοδίων δασικών οργάνων. Αι λεπτομέρειαι της εκτελέσεως του παρόντος άρθρου καθορίζονται διά Δ/τος. 4. Κατά την σύνταξιν της διακηρύξεως και την διενέργειαν της δημοπρασίας διά την ενοικίασιν των ως άνω δημοτικών ή κοινοτικών βοσκών, ως και των ανηκουσών εις την ολότητα των κατοίκων του χωρίου ή κωμοπόλεως, τα οικεία δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια ή οι εκπρόσωποι της ολότητας υποχρεούνται να συμμορφούνται προς τας επί της βάσει της κειμένης περί δασών νομοθεσίας τεχνικάς υποδείξεις του οικείου δασάρχου, δικαιουμένου να παρίσταται είτε αυτοπροσώπως είτε δι’ αντιπροσώπου του κατά την ενέργειαν της δημοπρασίας. <Οι περί παραχωρήσεως δικαιώματος βοσκής διατάξεις του άρ. 103 παύουν να εφαρμόζονται για τους βοσκότοπους που έχουν υπαχθεί στο Ν.Δ. 216/1973. (Βλ. άρ.19 του Ν.Δ/τος αυτού)>.

      Αρθρο: 104
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΒΟΣΚΗΣ
      Τίτλος Αρθρου
      Βοσκή εις δάση συνεπεία υλοτομιών, εκτελέσεως υδρονομικών έργων κλπ.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εις δημόσια ή μη δάση, μερικώς δασοσκεπή λιβάδια ή ορεινούς βοσκοτόπους και μη πεδινά χορτολίβαδα ή εις μέρη αυτών ευρισκόμενα, ιδία μετ’ ενεργηθείσαν υλοτομίαν εις κατάστασιν φυσικής ή τεχνητής αναγεννήσεως, δύναται προς βελτίωσιν της δασοπονίας και λιβαδοπονίας αυτών να καθορισθή διά δασικής αστυνομικής διατάξεως ο αριθμός συνολικώς και κατ’ οικογένειαν και το είδος των μικρών και μεγάλων ζώων των δυναμένων να βόσκουν ολικώς ή μερικώς ή να απαγορευθή η βοσκή ωρισμένου ή και παντός είδους ζώου.

      2. Δι’ αστυνομικής δασικής διατάξεως δύναται να απαγορεύεται κατά τ’ ανωτέρω η βοσκή:

      α) Εις δάση, μερικώς δασοσκεπείς εκτάσεις ή χορτολίβαδα, έχοντα αρχαιολογικήν ή ιστορικήν σπουδαιότητα, ή προοριζόμενα διά φυσικήν προστασίαν ή εκτροφήν θηραμάτων ή σπανίων ζώων και πτηνών.

      β) Διά λόγους υγιεινής, αισθητικής ή εξωραϊσμού εις δάση πέριξ πόλεων, λουτροπόλεων, χωρίων, συνοικισμών, ως και πέριξ εκκλησιών,

      νοσοκομειακών εν γένει εγκαταστάσεων ή εγκαταστάσεων κοινωφελών οργανισμών.

      γ) Εις περιοχάς εκτελουμένων έργων αποξηράνσεως γαιών ένθα ενηργήθησαν ή ενεργούνται αναδασώσεις.

      Αρθρο: 105
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΒΟΣΚΗΣ
      Τίτλος Αρθρου
      Βοσκή εις αναδασωτέας εκτάσεις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Επί πάσης εκτάσεως κηρυχθείσης αναδασωτέας κατά τας διατάξεις του παρόντος κώδικος απαγορεύεται διά δασικής αστυνομικής διατάξεως, εκδιδομένης αυτεπαγγέλτως υπό του δασάρχου, η βοσκή παντός ζώου.

      2. Εντός των ούτω απηγορευμένων εις την βοσκήν εκτάσεων επιτρέπεται εις τα όργανα της δασοφυλακής, αγροφυλακής και αστυνομίας να προβαίνουν εις τον φόνον ή την σύλληψιν των παρανόμως βοσκόντων ζώων,

      εφαρμοζομένων, όσον αφορά εις την σύλληψιν, την πληρωμήν συλλήπτρων και την παροχήν βοηθείας κατά την σύλληψιν, των διατάξεων του άρθρ.

      278.

      3. Δι’ αποφάσεως του νομάρχου εκδιδομένης κατόπιν προτάσεως του αρμοδίου δασάρχου, δύναται να αρθή η απαγόρευσις της βοσκής ή να περιορισθή, είτε ως προς την απαγόρευσιν της βοσκής μόνον των αιγών είτε ως προς την απηγορευμένην έκτασιν.

      Αρθρο: 106
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ-ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ
      Τίτλος Αρθρου
      Απαγόρευσις εγκαταστάσεως ποιμνιοστασίων εντός πόλεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      Απαγορεύεται η εγκατάστασις ποιμνιοστασίων ή ποιμνίων εντός πόλεων και μέχρις αποστάσεως χιλίων μέτρων από των τελευταίων οικοδομικών γραμμών άνευ αδείας του αρμοδίου δασάρχου, δυναμένου να επιτρέπη την τοιαύτην εγκατάστασιν μόνον δια ποίμνια διατηρούμενα και διά προσθέτων τροφών εντός σταύλων ή εις λειβάδια εκτάσεως επαρκούς διά την διατροφήν αυτών. Οι παραβάται των ανωτέρω διατάξεων υπόκεινται εις τας ποινάς του άρθρ. 279.

      Αρθρο: 107
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΒΟΣΚΗΣ
      Τίτλος Αρθρου
      Βοσκή εις καέντα δάση
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Απαγορεύεται:

      α) Εντός καέντων δασών και

      β) Εντός καεισών προστατευτικών μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων, υπερκειμένων χωρίων ή συνοικισμών ή κειμένων εντός λεκανών σχηματισμού χειμάρρων, η βοσκή των μεν προβάτων και μεγάλων ζώων επί πενταετίαν, των δε αιγών επί δεκαετίαν από της ημέρας της πυρκαϊάς.

      2. Προκειμένου περί δασών αειφύλλων, πλατυφύλλων ή μη, δύναται, εφ’ όσον η αναγέννησις εις δασικάς συστάδας μετά την πυρκαϊάν επήλθε πλήρης, να περιορίζεται ο χρόνος της απαγορεύσεως της βοσκής των αιγών εις πενταετίαν από της πυρκαϊάς, των δε προβάτων και μεγάλων ζώων εις τριετίαν, εφ’ όσον δι’ εκθέσεως των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών βεβαιούται ότι διά της βοσκής αυτών δεν διακινδυνεύει η εξασφάλισις της επελθούσης αναγεννήσεως των συστάδων.

      3. Προκειμένου περί καεισών μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων, αι οποίαι δεν είναι προστατευτικαί κατά την παρ. 1 εδάφ. β’ του παρόντος άρθρου, ως και χορτολιβαδικών εδαφών εφ’ όσον θίγονται γενικώτεροι δασοπονικοί σκοποί και η πυρκαϊά οφείλεται εις εμπρησμόν, δύναται δι’ αποφάσεως του νομάρχου, εκδιδομένης μετά πρότασιν των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών, να απαγορεύεται η βοσκή διά χρόνον μέχρι του εν τη παρ. 1 του παρόντος άρθρου οριζομένου.

      4. Η κατά τας προηγουμένας παραγράφους δασική αστυνομική διάταξις βοσκής εκδίδεται αυτεπαγγέλτως υπό του δασάρχου, κατόπιν αυτοψίας αυτού, και εκτιμήσεως της προξενηθείσης εκ της πυρκαϊάς ζημίας.

      Αρθρο: 108
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΒΟΣΚΗΣ
      Τίτλος Αρθρου
      Βοσκή εντός δασών διατιθεμένων προς γεωργικήν ή δενδροκομικήν καλλιέργειαν
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      Προκειμένου περί δημοσίων, δημοτικών ή κοινοτικών δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων ή μη πεδινών χορτολιβαδίων διατεθέντων προς εκχέρσωσιν διά σκοπούς δενδροκομικούς ή γεωργικούς, δύο τουλάχιστον μήνας προ της ανακοινωθείσης εις τον δασάρχην ενάρξεως των εργασιών της δενδρομομικής ή γεωργικής βελτιώσεως, απαγορεύεται δι’ αστυνομικής δασικής διατάξεως, αυτεπαγγέλτως υπό του δασάρχου εκδιδομένης, η βοσκή των αιγών και των μεγάλων ζώων εντός των υπό δενδροκομικήν και γεωργικήν βελτίωσιν ως άνω εκτάσεων.

      Αρθρο: 109
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΒΟΣΚΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Βοσκή εντός αγρών κλπ. κειμένων εντός δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Οι ιδιοκτήται αγρών και υπό δενδροκομικήν εκμετάλλευσιν κτημάτων, κειμένων εντός κατά τας διατάξεις του παρόντος κώδικος απηγορευμένων εις την βοσκήν δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων και μη πεδινών χορτολιβαδίων και οι οπωσδήποτε δικαιούμενοι όπως εισάγουν εντός αυτών προς βόσκησιν τα ζώα των, δύνανται να οδηγήσουν διά των οικείων δρόμων και εισάγουν εις τους εν λόγω αγρούς και δενδροκομικάς εκμεταλλεύσεις προς βόσκησιν τόσον τα κατοικίδια αυτών κτηνοτροφικά ζώα, συμφώνως προς τας διατάξεις του άρθρ. 111, όσον και τα προς χρήσιν αυτών ζώα φόρτου και έλξεως.

      2. Εισαγωγή περισσοτέρων των όσων ορίζει η προηγουμένη παράγραφος, αιγών μεν απαγορεύεται, προβάτων δε, βοοειδών ή ίππων επιτρέπεται διά δρόμων ή διαβάσεων πλάτους ουχί μεγαλυτέρου των 30 μέτρων, αριθμού δε ίσου το πολύ, προβάτων μεν προς το εν πέμπτον, βοοειδών δε προς το εν δέκατον των στρεμμάτων των βοσκηθησομένων αγρών ή δενδροκομικών εκμεταλλεύσεων.

      3. Ο αριθμός των καθ’ εκάστην κτηνοτροφικήν περίοδον εισαγωγών και επιστροφών προβάτων, βοοειδών και ίππων, κατά τας διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου, εις τους βοσκηθησομένους αγρούς και δενδροκομικάς εκμεταλλεύσεις δύναται να καθορισθή εις πρώτον μεν βαθμόν υπό του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών μετά πρότασιν του δασάρχου εις δεύτερον δε βαθμόν υπό του νομάρχου.

      Αρθρο: 110
      Ημ/νία: 23.04.1992
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΒΟΣΚΗΣ
      Τίτλος Αρθρου
      Απαγόρευση αιγοβοσκής σε δάση ελάτης.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Σχόλια
      Το ανωτέρω άρθρο τίθεται όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 28 του ν. 2040/1992 (ΦΕΚ Α΄’ 70).
      Κείμενο Αρθρου

      «1. Η βοσκή των αιγών μέσα σε δάση, δημόσια ή όχι, είτε αμιγή ελάτης είτε μικτά με λαρικοειδή πεύκη ή οξυά στα οποία το ποσοστό μίξης της ελάτης υπερβαίνει το 0,5 απαγορεύεται επ’ αόριστο με αστυνομική διάταξη του δασάρχη, που ορίζει την απαγορευμένη έκταση και τα όριά της, καθώς και τις τυχόν ελεύθερες μέσα σ’ αυτή ζώνες διέλευσης προς ποτισμό των αιγοποιμνίων.

      2. Με όμοια αστυνομική διάταξη του δασάρχη απαγορεύεται η εγκατάσταση, διατήρηση και βοσκή αιγών σε όλα τα δάση και δασικές εκτάσεις δημόσια ή μη, του Νομού Αττικής. Το μέτρο αυτό μπορεί να εφαρμόζεται και σε άλλες περιοχές της Χώρας, με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

      3. Στους παραβάτες των διατάξεων της προηγούμενης παραγράφου επιβάλλεται, εκτός από τις προβλεπόμενες από την κείμενη δασική νομοθεσία ποινές, από μεν τον οικείο διευθυντή δασών ή δασάρχη πρόστιμο πενήντα έως πεντακοσίων χιλιάδων δραχμών, από δε τον οικείο διευθυντή γεωργίας στέρηση κάθε μορφής οικονομικής ενίσχυσης ή επιδότησης».

      Αρθρο: 111
      Ημ/νία: 18.04.1959
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1959
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΒΟΣΚΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Βοσκή κατοικιδίων ζώων (Μαναρολίβαδα)
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά την βόσκησιν των κατοικιδίων ζώων, ιδίως αιγών και αγελάδων των κατοίκων των συνοικισμών, χωρίων ή κωμοπόλεων εν γένει, δύναται δι’ αποφάσεως του νομάρχου να καθορισθή επί δημοσίων ή μη δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων και χορτολιβαδίων, επί των οπίων υπάρχουν δουλείαι βοσκής των ζώων αυτών, κατάλληλον διά τον σκοπόν τούτον και παρά τους εξυπηρετηθησομένους συνοικισμούς, χωρία ή κωμοπόλεις κείμενον λιβάδιον κατοικιδίων ζώων, ονομαζόμενον κοινώς μαναρολίβαδον, ένθα,

      κανονιζομένης, περιοριζομένης ή όλως απαγορευομένης της υλοτομίας, δύναται να δημιουργηθή είτε φυσικώς είτε και διά της προηγουμένης τεχνητής αναδασώσεως τοιαύτη πυκνότης και σύνθεσις τόσον δασικής ξυλώδους όσον και χορτολιβαδικής συστάδος, ώστε αι συστάδες αύται να καταστούν όσον είναι δυνατόν περισσότερον εξυπηρετικαί του

      επιδιωκομένου λιβαδικού σκοπού.

      2. Ο αριθμός των δυναμένων να βόσκουν εις έκαστον ως άνω λιβάδι κατοικιδίων ζώων, εφ’ όσον δεν έχει καθορισθή δι’ αποφάσεως του νομάρχου δι’ έκαστον συνοικισμόν, χωρίον ή κωμόπολιν, ορίζεται διά δασικής αστυνομικής διατάξεως του οικείου δασάρχου, εγκρινομένης υπό του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών. Ο αριθμός ούτος εν ουδεμιά περιπτώσει δύναται να υπερβή κατά οικογένειαν τας δύο αίγας διά τας συνήθεις περιπτώσεις, τας τρεις διά τας ορεινάς και τας πέντε διά τας λίαν ορεινάς περιοχάς.

      3. Εις ορεινάς περιοχάς όπου η ίδρυσις λιβαδίου κατοικιδίων ζώων αποβαίνει αδύνατος, εάν δεν συμπεριληφθούν εις αυτό και συστάδες ελάτης, μαύρης πεύκης, οξυάς ή φυλλοβόλου δρυός, είναι δυνατόν δι’ αποφάσεως του νομάρχου, εκδιδομένης μετά γνώμην του δασάρχου και του περιφερειακού διευθυντού δασών να συμπεριληφθούν τοιαύται εις το λιβάδιον τούτο, λαμβανομένης ιδιαιτέρας προνοίας προς συντήρησιν και κατά το δυνατόν αύξησιν των εις τούτο περιληφθεισών ξυλωδών ως άνω συστάδων.

      Αρθρο: 112
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Κλαδονομή
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Απαγορεύεται η κλαδονομή (κλάρισμα), εις δημόσια ή μη δάση φυλλοβόλων δρυών, οξυάς, καστανιάς και κωνοφόρων προς διατροφή κτηνοτροφικών ζώων, του αρμοδίου δασάρχου δυναμένου να εκδώση αστυνομικήν διάταξιν κλαδονομής, καθορίζουσαν λεπτομερώς, κατά χώρον και χρόνον τα κατά την απαγόρευσιν.

      2. Εξαιρετικώς δύναται να επιτραπή ατελώς η κλαδονομή εις τα δάση της προηγούμενης παραγράφου και εις περιοχάς, εις τας οποίας έκπαλαι ησκείτο αύτη, μόνον εφόσον πρόκειται περί υπεργήρων φυλλοβόλων δένδρων, υποστάντων ήδη κλαδονομικήν και φυομένων εντός δασικών συστάδων, κατόπιν προσημάνσεως ή υποδείξεως υπό του αρμοδίου δασικού οργάνου.

      3.Η κλαδονομή φυλλοβόλων δένδρων, φυομένων εντός αγρών ή γεωργικών κτημάτων, επιτρέπεται εις τους κυρίους ή νομείς των κτημάτων τούτων ατελώς και άνευ αδείας της δασικής αρχής.

      4. Εις κυρίους ή νομείς δασυλλίων, εκτάσεως ουχί μείζονος των 15 στρεμμάτων, παρεμβαλλομένων μεταξύ γεωργικώς ή δενδροκομικώς καλλιεργουμένων εκτάσεων, κειμένων εντός καθαρώς γεωργικών περιοχών, επιτρέπεται ατελώς η κλαδονομή του ανωρόφου των δασυλλίων τούτων, εφ’ όσον υπάρχει επαρκής υπώροφος προστατευτικός του εδάφους.

      5. Ο δασάρχης δύναται δι’ αστυνομικής δασικής διατάξεως να απαγορεύση εις ποιμένας να φέρουν εντός δασών πελέκεις ή καταλλήλους διά κλαδονομήν μαχαίρας, άνευ αδείας αυτού ή του αρμοδίου δασονόμου.

      Αρθρο: 113
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΒΟΣΚΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαδικασία εκδόσεως, τροποποιήσεως και ανανεώσεως δασικών αστυνομικών διατάξεων βοσκής
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ο δασάρχης, προς της κοινοποιήσεως των κατά τον παρόντα κώδικα δασικών αστυνομικών διατάξεων βοσκής, αποστέλλει προς τον αρμόδιο δημοτικόν ή κοινοτικόν συμβούλιον αντίγραφον του σχεδίου της προς έκδοσιν δασικής αστυνομικής διατάξεως, ίνα αύτη κοινοποιηθή και επιμελείται της κοινοποιήσεως αυτού εις τους κατοίκους του

      ενδιαφερομένου συνοικισμού, χωρίου, κωμοπόλεως ή πόλεως. Η κοινοποίησις αύτη, γίνεται διά τοιχοκολλήσεως εις τους συνήθεις τόπους δημοσιεύσεων των οικείων συνοικισμών, χωρίων κλπ. Εφ’ όσον ουδεμία αντίρρησις διετυπώθη εκ μέρους των ενδιαφερομένων ή ουδεμία εδόθη απάντησις εντός τριών εβδομάδων, ο δασάρχης προβαίνει εις την δημοσίευσιν της δασικής αστυνομικής διατάξεως βοσκής, άλλως υποβάλλει το σχέδιον ταύτης μετά της απαντήσεως του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου εις το αρμόδιον περιφερειακόν διευθυντήν δασών, όστις και αποφασίζει περί της εκδόσεως ή μη της απαγορευτικής διατάξεως ή της τροποποιήσεως του αρχικού σχεδίου ταύτης.

      2. Εφόσον η δασοπονική μελέτη ή η τοιαύτη δασοτεχνικής διευθετήσεως χειμάρρων ή βελτιώσεως βοσκοτόπων προβλέπει περιορισμούς ως προς την βοσκήν κατά χώρον, χρόνον, είδος ζώων κλπ., ο συντάκτης ταύτης ή, προκειμένου περί μη δημοσίων δασών, ο επαληθευτής, πριν ή υποβάλη ταύτην προς έγκρισιν γνωστοποιεί προς τα αρμόδια δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια τας επί των περιορισμών της βοσκής προδιαγραφομένας προτάσεις και αναμένει επί τρεις εβδομάδας τας απόψεις του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου, μεθ’ ο συνυποβάλλει την τυχόν αποσταλείσαν απάντησιν μετά των σχετικών παρατηρήσεών του εις την προς έγκρισιν αρμοδίαν αρχήν.

      3. Οσάκις εγκεκριμένον δασοπονικόν σχέδιον, διαχειριστική έκθεσις ή πίναξ υλοτομίας ή σχέδιον δασοτεχνικής διευθετήσεως χειμάρρων ή μελέτη διαχειρίσεως και βελτιώσεως βοσκοτόπων καθορίζει περιορισμόν ή απαγόρευσιν βοσκής εντός των εκτάσεων της παρ. 1 του άρθρ. 104, αι σχετικαί δασικαί αστυνομικαί διατάξεις βοσκής εκδίδονται αμελλητί υπό του αρμοδίου δασάρχου ευθύς ως, κατ’ εφαρμογήν των ως άνω σχεδίων και μελετών, γίνη έναρξις του έργου. Αμελλητί επίσης εκδίδονται υπό του αρμοδίου δασάρχου αι δασικαί αστυνομικαί διατάξεις βοσκής αι θεσπιζόμεναι συνεπεία πυρκαϊάς κατ’ εφαρμογήν του άρθρ. 107.

      4. Προκειμένου περί δασικών αστυνομικών διατάξεων βοσκής, στηριζομένων επί εγκεκριμένων μελετών, ουδεμία τροποποίησις επιτρέπεται άνευ προγενεστέρας τροποποιήσεως της μελέτης υπό της εγκρινάσης ταύτην αρχής.

      5. Τροποποιήσεις ή ανανεώσεις των κατά τον παρόντα κώδικα λοιπών δασικών διατάξεων βοσκής αποφασίζονται, κατόπιν προτάσεως του αρμοδίου δασάρχου, υπό του περιφερειακού διευθυντού δασών, εφ’ όσον έχουν αύται θεσπισθή απ’ ευθείας υπό του δασάρχου, υπό του νομάρχου δε, και κατόπιν προτάσεως του δασάρχου και γνωμοδοτήσεως του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών, εφ’ όσον έχουν θεσπισθή εγκρίσει τούτου.

      Αρθρο: 114
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΒΟΣΚΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Χρονικά και τοπικά όρια ισχύος δασικών αστυνομικών διατάξεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Αι δασικαί αστυνομικαί διατάξεις βοσκής ισχύουν διά τον εις αυτάς οριζόμενον χρόνον και μόνον μετά την επιμέλεια του δασάρχου, δημοσίευσιν αυτών κατά τα εν παρ. 4 του άρθρ. 66 οριζόμενα εις τους συνοικισμούς, χωρία, κωμοπόλεις ή πόλεις, εντός της περιφερείας των οποίων κείνται οι εκτάσεις, εις τας οποίας περιορίζεται ή απαγορεύεται η βοσκή.

      2. Η ισχύς των δασικών αστυνομικών διατάξεων άρχεται από της μετά την δημοσίευσιν τούτων προσεχούς κτηνοτροφικής περιόδου, και δη της μεν χειμερινής από της 26ης Οκτωβρίου, της δε θερινής από της 23ης Απριλίου εκάστοτε έτους, οπωσδήποτε δε μετά την πάροδον διμήνου από της δημοσιεύσεως τούτων, εκτός εάν πρόκειται περί των περιπτώσεων θεσπίσεως αστυνομικών διατάξεων κατόπιν πυρκαϊάς, ισχυουσών εις την περίπτωσιν ταύτην από της χρονολογίας της δημοσιεύσεώς των.

      3. Τα τοπικά όρια της ισχύος των δασικών αστυνομικών διατάξεων βοσκής ορίζονται όσον είναι δυνατόν σαφή, όχι μόνον εις το κείμενον τούτων, αλλά και επί του εδάφους. Ως όρια επί του εδάφους λαμβάνονται, εφ’ όσον είναι δυνατόν, σταθεραί και ευδιάκριτοι γραμμαί, καθώς κορυφογραμμμή, ράχη, ρεματιά, δρόμος, διαχειριστική ή αντιπυρική λωρίς κλπ. Συνάμα λαμβάνεται κατά το δυνατόν πρόνοια περί διασαφηνίσεως των ορίων τούτων επί του εδάφους δι’ αναρτήσεως απλών λευκών πινακίδων, χρωματισμού των δένδρων, πασσάλων κλπ. ή δι’ άλλων επιτοπίως καταλλήλων σημάνσεων.

      Αρθρο: 115
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Ενίσχυσις αιγοτρόφων διά παραχωρήσεως δασικών εκτάσεων και παροχής ατελώς ξυλείας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εις έκαστον αιγοτρόφον, κάτοχον τεσσαράκοντα έως διακοσίων αιγών, ο οποίος, λόγω απαγορεύσεως της βοσκής εις δημόσια ή μη δάση, προβαίνει εις την διά σφαγής εκποίησιν του ποιμνίου του, παραχωρούνται δωρεάν, εφ’ όσον υπάρχουν εντός διετίας από της διά σφαγής εκποιήσεως των αιγών, μέχρι 15 στρεμμάτων μονίμως γεωργικώς καλλιεργησίμου ή μέχρι 30 στρεμμάτων μονίμως δενδροκομικώς εκμεταλλευσίμου ή αναλόγων στρεμμάτων εκατέρας των ως άνω κατηγοριών δημοσίου εδάφους, δασοσκεπούς ή μη, κειμένου εις την περιφέρειαν της κοινότητος όπου κείται η απαγορευθείσα εις την αιγοβοσκήν έκτασις ή και αλλαχού, κατά προτίμησιν εντός του αυτού νομού, εφ’ όσον δεν καθίσταται δυνατή η διάθεσις τοιούτων καταλλήλων εδαφών εντός της κοινότητος, όπου το απαγορευθέν εκ της βοσκής δάσος. Οι εκ των αιγοτρόφων μη αποκαθιστάμενοι, κατά τας διατάξεις του προηγουμένου εδαφίου, δικαιούνται, εν περιπτώσει απαλλοτριώσεως κτημάτων, εις αποκατάστασιν κατά τας διατάξεις του αγροτικού Νόμου (άρθρ. 202 του από 29ης Οκτ.-6ης Δεκ. 1949 Δ/τος»περί κωδικοποιήσεως των Αγροτικών Νόμων») προτιμώμενοι των περιοίκων εν τω αυτώ νομώ.

      2. Η κατά την προηγουμένην παράγραφον παραχώρησις ενεργείται κατά τας διατάξεις των άρθρ. 14, 16, 17, 20, 22, 23, 24 και 26.

      3. Οι κατά την παρ. 1 του άρθρου τούτου δικαιούμενοι εις παραχώρησιν προς αυτούς δημοσίου εδάφους προς γεωργικήν ή δενδροκομικήν

      εκμετάλλευσιν, δικαιούνται προσέτι, επί μίαν πενταετίαν από της διά σφαγής εκποιήσεως των αιγών των, εις ατελή απόληψιν εκ των δασών της περιφερείας της κοινότητος, ένθα ούτοι είναι κάτοικοι, της αναγκαιούσης εις αυτούς οικοδομησίμου ξυλείας προς επισκευήν ή ανέγερσιν των ιδίων αυτών οικιών και αποθηκών, των ευρισκομένων εν τη περιφερεία της ιδίας κοινότητος.

      4. Οι επιθυμούντες να τύχουν των πλεονεκτημάτων του παρόντος άρθρου, δέον να υποβάλουν εντός τριών μηνών από της δημοσιεύσεως των δασικών αστυνομικών διατάξεων, περί απαγορεύσεως της βοσκής, δήλωσιν προς τας αρμοδίας δασικάς αρχάς περί του αριθμού των αιγών του ποιμνίου των. Προκειμένου περί εκδοθεισών ήδη δασικών αστυνομικών διατάξεων βοσκής, η ως άνω τρίμηνος προθεσμία υποβολής των δηλώσεων άρχεται από της ισχύος του παρόντος κώδικος. Οι αρμόδιοι δασάρχαι υποχρεούνται να βεβαιώσουν το περιεχόμενον των ως άνω δηλώσεων και να καταρτίσουν κατά κοινότητα καταλόγους των δικαιουμένων να τύχουν των πλεονεκτημάτων του παρόντος άρθρου. Διά την κατά την παρ. 1 του παρόντος άρθρου παραχώρησιν δασικών εκτάσεων, απαιτείται προσέτι βεβαίωσις της οικείας δασικής αρχής περί της σφαγής των αιγών του αιτούντος την παραχώρησιν.

      Αρθρο: 116
      Ημ/νία: 14.08.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 14.08.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ (ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ)
      Τίτλος Αρθρου
      Ενίσχυσις αιγοκτηνοτρόφων δι’ επιδοτήσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Βοσκή εντός δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εις αιγοτρόφους, οίτινες λόγω απαγορεύσεως της αιγοβοσκής εις δημόσια ή μη δάση προβαίνουν εις την διά σφαγής εκποίησιν του αιγοποιμνίου των, εφ’ όσον δεν έτυχον των ευεργετημάτων της παρ. 1 του άρθρ. 115, παρέχεται επί σκοπώ αναπροσαρμογής της οικονομίας των υπό μορφήν επιδοτήσεως χρηματική ενίσχυσις τουλάχιστον δραχμών εκατόν κατά κεφαλήν αιγός δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, εκδιδομένης μετ’ εισήγησιν των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών εις βάρος των δι’ έργα αναπτύξεως της δασοπονίας διατιθεμένων πιστώσεων. Το ανωτέρω κατά κεφαλήν αιγός ποσόν δύνατι να αυξηθή διά κοινής αποφάσεως των υπουργών Συντονισμού, Οικονομικών και Γεωργίας.

      2. Αι διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου ισχύουν εις τας περιφερείας των χωρίων, κοινοτήτων ή δήμων, εις τας οποίας προβλέπεται υπό εγκεκριμένων δασοπονικών μελετών ή σχεδίων δασοτεχνικής

      διευθετήσεως χειμάρρων ή μελέτης διαχειρίσεως και βελτιώσεως βοσκοτόπων ή μελέτης αναδασώσεων, η απαγόρευσις της βοσκής των αιγών ολοσχερώς ή μέχρις ωρισμένου αριθμού και εφαρμόζεται αύτη διά δασικών αστυνομικών διατάξεων, εκδιδομένων επί τη βάσει των μελετών τούτων.

      3. Οι επιδοτούμενοι αιγοτρόφοι οφείλουν να παραιτηθούν οριστικώς του αιγοτροφικού επαγγέλματος αναλαμβάνοντες την υποχρεώσιν ταύτην δι’ υπευθύνου δηλώσεώς των, απαγορεύεται δε εις τούτους και τα μέλη των οικογενειών των η δημιουργία νέου αιγοποιμνίου. Ως μέλη οικογενείας νοούνται η σύζυγος, τα ανήλικα τέκνα, οι συνοικούντες ανήλικοι αδελφοί, ως και οι συνοικούντες γονείς. Εν περιπτώσει αθετήσεως, ασχέτως της ποινικής τούτων διώξεως, υποχρεούνται ούτοι εις την επιστροφήν του καταβληθέντος εις αυτούς χρηματικού ποσού, το οποίον, εν αρνήσει των, εισπράττεται διοικητικώς, κατά τας περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      4. ‘Αμα τη εφαρμογή του μέτρου επιδοτήσεως εν τινι περιφερεία, κατά τας διατάξεις του παρόντος άρθρου, ενεργείται απογραφή των

      ενδιαιτωμένων αιγοποιμνίων, επί τη βάσει της οποίας εκδίδεται παρά του αρμοδίου δασάρχου αστυνομική διάταξις, καθορίζουσα τον αριθμόν των κατεχομένων παρ’ ενός εκάστου αιγοτρόφου αιγών και απαγορεύουσα απολύτως και παρ’ οιουδήποτε την δημιουργίαν νέου αιγοποιμνίου ως και την αύξησιν του υφισταμένου κατά την απογραφήν αριθμού αιγών.

      5. Διώκονται ποινικώς και τιμωρούνται κατά τας περί ψευδούς δηλώσεως διατάξεις του ποινικού κώδικος οι αιγοτρόφοι, οι οποίοι υποβάλλουν ψευδείς ή ανακριβείς δηλώσεις, ως και οι κρεοπώλαι οι παρέχοντες εις τους αιγοτρόφους του παρόντος άρθρου ψευδείς ή ανακριβείς δηλώσεις ή τιμολόγια. Ομοίως διώκονται ποινικώς και τιμωρούνται διά των ποινών του άρθρ. 276 οι αιγοτρόφοι, οι οποίοι, αν και αποκατεστάθησαν ή επεδοτήθησαν, προβαίνουν εις δημιουργίαν νέου αιγοποιμνίου, ως και οι μετά την απογραφήν δημιουργούντες αιγοποίμνιον ή αυξάνοντες τον αριθμόν των αιγών των υφισταμένων αιγοποιμνίων. Τα δε ούτω παρανόμως δημιουργούμενα αιγοποίμνια κατάσχονται και δημεύονται.

      6. Διά Δ/τος εκδιδομένου επί τη προτάσει των Υπουργών Συντονισμού, Οικονομικών και Γεωργίας, δύναται αι διατάξεις του άρθρ. 115 και των προηγουμένων παραγράφων του παρόντος άρθρου να εφαρμόζωνται και δι’ άλλα είδη ποιμενικών ζώων.

      <Οι περί επιδοτήσεως αιγοτρόφων διατάξεις του άρ. 116 παύουν να εφαρμόζονται στους βοσκότοπους που έχουν υπαχθεί στο Ν.Δ. 216/1973 (βλ. άρ. 19 του Ν.Δ/τος αυτού)>.

      Αρθρο: 117
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Μελέται διαχειρίσεως δημοσίων δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Γενικές διατάξεις
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα κατά το άρθρ. 63 δασοπονικά σχέδια ή εκθέσεις και οι πίνακες υλοτομίας των δημοσίων δασών συντάσσονται υπό του δασάρχου ή των υπ’ αυτόν υπηρετούντων δασολόγων και εγκρίνονται, αναθεωρούνται ή τροποποιούνται κατά τα εν άρθρ. 64 οριζόμενα.

      2. Τα δασοπονικά σχέδια ή εκθέσεις δημοσίων δασών δύνανται να συντάσσωνται και υπό δασοτεχνικών συνεργείων, συγκροτουμένων κατά τα υπό του παρόντος κώδικος οριζόμενα.

      3. Ο δασάρχης ως και έκαστος των υπ’ αυτόν υπηρετούντων δασολόγων υποχρεούνται να συντάσσουν κατ’ έτος δασοπονικάς εκθέσεις δημοσίων δασών της περιφερείας του δασαρχείου εκτάσεως τουλάχιστον είκοσι χιλιάδων στρεμμάτων. Εν περιπτώσει μη εκπληρώσεως της υποχρεώσεως ταύτης, άνευ αποχρώντος λόγου, ο υπαίτιος τιμωρείται διά πειθαρχικής ποινής μέχρι και του υποβιβασμού.

      4. Η σύνταξις δασοποινικών εκθέσεων αξιολόγων δημοσίων δασών, των οποίων η δασοσκεπής έκτασις είναι μείζων των είκοσι χιλιάδων στρεμμάτων, δύναται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας να ανατίθεται δι’ εργολαβίας εις ιδιώτας δασολόγους κατά τας διατάξεις του άρθρ. 222.

      Αρθρο: 118
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διοίκησις και διαχείρισις δασών διαλελυμένων μονών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικος, Διαχείριση δημοσίων δασών, Γενικές διατάξεις
      Κείμενο Αρθρου

      Η εν γένει διοίκησις και διαχείρισις των εις διαλελυμένας μονάς ανηκόντων δασών, ως και η διαχείρισις της εντός αυτών βοσκής, ενεργείται κατά τας περί δημοσίων δασών διατάξεις του παρόντος κώδικος.

      Αρθρο: 119
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάθεσις καρπώσεως δασικών προϊόντων εις τα διαφόρου διαχειριστικής μορφής δημόσια δάση
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Γενικές διατάξεις
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η διάθεσις της καρπώσεως των δασικών προϊόντων του ετησίου ή περιοδικού λήμματος των δημοσίων δασών σπερμοφυούς διαχειριστικής μορφής ή του ανωρόφου των διφυούς μορφής τοιούτων γίνεται επί τη βάσει του κατά την προσήμανσιν εξευρεθέντος όγκου κατά κυβικόν μέτρον ή κατά δένδρον.

      2. Η διάθεσις της καρπώσεως των δασικών προϊόντων, των προερχομένων εκ της απολήψεως του ετησίου ή του περιοδικού λήμματος δημοσίων δασών πρεμνοφυούς διαχειριστικής μορφής ή του υπωρόφου δασών διφυούς διαχειριστικής μορφής, γίνεται κατά μονάδα δασικού προϊόντος, ήτοι κατά χιλιόγραμμον, τόννον κλπ., είτε αποψιλωτικώς είτε αραιωτικώς ενεργείται η υλοτομία.

      3. Η διάθεσις της καρπώσεως δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών δύναται να γίνεται και κατ’ αποκοπήν. Εις την περίπτωσιν όμως ταύτην τα υλοτομητέα δένδρα, αι υλοτομητέαι συνδενδρίαι, ομάδες, λόχμαι, λωρίδες και συστάδες ή τα υλοτομητέα τμήματα καθορίζονται προ της διαθέσεως σαφώς εις το δάσος και επί του εδάφους, είτε διά προσημάνσεως των υλοτομητέων ή αντιθέτως των παρακρατητέων δένδρων, είτε διά σαφούς επί του εδάφους καθορισμού των ορίων της αποψιλωτικώς ή άλλως

      υλοτομηθησομένης εκτάσεως.

      Αρθρο: 120
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Μισθώσεις διά δημοπρασίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών για δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η εντός δημοσίων δασών κάρπωσις προϊόντων ενεργείται υπό μισθωτών αναδεικνυομένων εν δημοπρασία, πλην των εν τω παρόντι κώδικι ρητώς καθοριζομένων εξαιρέσεων, κατά τας οποίας δύναται και άνευ δημοπρασίας να επιτραπή η κάρπωσις εις μισθωτάς επί καταβολή μισθώματος.

      2. Αι μισθώσεις διά την απόληψιν δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών, εφόσον εις τον παρόντα κώδικα δεν ορίζεται άλλως, είναι μονοετείς.

      3. Η διάρκεια των εις ρητίνευσιν αφορωσών μισθώσεων δύναται να ορίζεται μέχρι πέντε ετών.

      Αρθρο: 121
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Πολυετείς μισθώσεις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών για δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δημόσια δάση, των οποίων η εκμετάλλευσις, είτε απ’ ευθείας υπό του Κράτους είτε δι’ επιχειρηματιών αναλαμβανόντων ταύτην επί εν μόνον έτος, δυσχεραίνεται ή και καθίσταται αδύνατος ένεκα ελλείψεως είτε μεταφορικών εγκαταστάσεων είτε βιομηχανικών μέσων προς κατεργασίαν των δασικών προϊόντων εις τελικά προϊόντα, ευκολώτερον ή αμέσως

      καταναλώσιμα, είτε ένεκα άλλων λόγων, δύνανται να εκμισθούνται διά δημοπρασίας προς πολυετή, το πολύ πενταετή, εν όλω ή εν μέρει εκμετάλλευσιν.

      2. Επί σκοπώ εγκαταστάσεως και λειτουργίας σοβαρών βιομηχανιών με πρώτην ύλην το ξύλον ή άλλα προϊόντα του δάσους, ως εργοστασίων φουρνιστής ξυλείας οξυάς, ξυλείας σταφιδοκιβωτίων, ρητίνης, κυτταρίνης κλπ., η κατά την προηγουμένην παράγραφον εκμίσθωσις δύναται να είναι και δεκαετής.

      3. Εις την περίπτωσιν της προηγουμένης παραγράφου, ο αναδειχθησόμενος μισθωτής υποχρεούται εντός του πρώτου έτους της μισθώσεως να συμπληρώση και συγχρονίση το διατιθέμενον παρ’ αυτού εργοστάσιον ή να ιδρύση νέον τοιούτον, ώστε να δύναται πλήρως και τεχνικώς να κατεργάζεται ή επεξεργάζεται τα προϊόντα του μισθίου δάσους. Εν περιπτώσει μη εκπληρώσεως των υποχρεώσεων της παρούσης παραγράφου, βεβαιουμένης δι’ εκθέσεως του περιφερειακού διευθυντού δασών, ο μισθωτής κηρύσσεται έκπτωτος δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, καταπιπτούσης της κατατεθειμένης εγγυήσεως υπέρ του Δημοσίου.

      Αρθρο: 122
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      ‘Οροι πολυετών μισθώσεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών για δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η εκμετάλλευσις των κατά το προηγούμενον άρθρον εκμισθουμένων δασών καθορίζεται δι’ εγκεκριμένου δασοπονικού σχεδίου ή εκθέσεως οριζούσης τα ετήσια ή περιοδικά λήμματα.

      2. Η δημοπρασία προς πολυετή κατά το προηγούμενον άρθρον εκμίσθωσιν αφορά εις τα εγκεκριμένα λήμματα του δάσους και ενεργείται κατά τας διατάξεις του από 19 Νοεμ. 1928 Δ/τος, του διέποντος την διαχείρισιν δασών, τον κανονισμόν και τον τρόπον υλοτομίας κλπ., επιφυλασσομένης και της διατάξεως της παρ. 1 του άρθρ. 123. Αι ως άνω διατάξεις εφαρμόζονται και διά τους μισθωτάς του προηγουμένου άρθρου. Εξαιρετικώς διά την παρούσαν περίπτωσιν αι προθεσμίαι διά την δημοσίευσιν της διακηρύξεως ορίζονται εις τριάκοντα ημέρας διά την αρχικήν και δέκα ημέρας διά την επαναληπτικήν δημοπρασίαν.

      3. Το εν τη δημοπρασία επιτυγχανόμενον κατά μονάδα μίσθωμα δασικών προϊόντων δύναται ανά διετίαν, της πρώτης αρχομένης από της

      εγκαταστάσες του μισθωτού, να αναπροσαρμόζεται υπό του Υπουργού Γεωργίας μετά πρότασιν των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών αναλόγως προς τον επίσημον δείκτην τιμών καταναλωτού και εν πάση περιπτώσει αναλόγως προς την μεταβαλλομένην τυχόν νομισματικήν κατάστασιν και τας εν γένει οικονομικάς συνθήκας.

      4. Εάν το εκμισθούμενον ετήσιον λήμμα υπερβαίνη τας τέσσαρας χιλιάδας κυβικά μέτρα τεχνικού ξύλου, ο μισθωτής υποχρεούται να αναθέση την τεχνικήν διοίκησιν της εκμεταλλεύσεως εις ειδικόν εντός ή παρά το δάσος εδρεύοντα δασολόγον, κατέχοντα ειδικήν άδειαν ασκήσεως επαγγέλματος κατά το άρθρ. 143. Εν περιπτώσει μη συμμορφώσεως του μισθωτού, το Υπουργείον Γεωργίας αποσπά προς τούτο δασολόγον δημόσιον υπάλληλον, του οποίου αι νόμιμοι απολαυαί και αποζημιώσεις βαρύνουν τον μισθωτήν, εισπραττόμεναι εν καθυστερήσει διοικητικώς κατά τας περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      5. Κατά την εκμετάλλευσιν δημοσίων δασών, εκμισθωθέντων διά πολυετούς μισθώσεως, συμφώνως προς τας διατάξεις του παρόντος κώδικος, ο μισθωτής υποχρεούται να προσλαμβάνη επί ίσοις όροις αμοιβής και εργασίας ως εργάτας του κατοίκους των παρακειμένων προς τα εκμισθωθέντα δάση χωρίων ή συνοικισμών.

      Αρθρο: 123
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δημοπρασίαι, χρόνος ενεργείας αυτών, επανάληψις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών για δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά Δ/των, δύνανται να καθορίζωνται ο χρόνος της ενάρξεως και λήξεως των δημοπρασιών και αι λεπτομέρειαι εν γένει της διεξαγωγής αυτών προς διάθεσιν του αποκλειστικού δικαιώματος απολήψεως δασικών προϊόντων, αναγραφομένων εις δασοπονικά σχέδια ή εκθέσεις και πίνακας υλοτομίας, εκ δημοσίων ή υπό την διαχείρισιν του Δημοσίου τελούντων δασών, ως και να τροποποιούνται ή καταργούνται διατάξεις του από 19 Νοεμ. 1928 Δ/τος,»περί διαχειρίσεως δασών κλπ.».

      2. Ως βάσις διά την σύνταξιν της διακηρύξεως δημοπρασίας χρησιμεύει πρωτίστως το δελτίον προσημάνσεως, το οποίον συντάσσεται μετά ιδιαζούσης προσοχής παρά του αρμοδίου δασικού υπαλλήλου, ευθυνομένου διά την τυχόν πλημμελή σύνταξιν. Ουδεμία δημοπράτησις ή διάθεσις δασικού προϊόντος προς εμπορίαν εκ δημοσίου δάσους, διά το οποίον προβλέπεται προσήμανσις, ενεργείται, αν εις την σχετικήν διακήρυξιν ή εις την σχετικήν απόφασιν διαθέσεως δεν προσαρτάται εν αντιγράφω το δελτίον προσημάνσεως. Εν τη διακηρύξει δημοπρασίας ορίζονται και τα της καταβολής των δαπανών προσημάνσεως κατά οριζόμενα υπό του εν άρθρ. 84 προβλεπομένου Δ/τος.

      3. Προκειμένου περί δημοπρασίας ή διαθέσεως δασικών προϊόντων εκ πρεμνοφυών δημοσίων δασών, εις την διακήρυξιν ή εις την περί διαθέσεως απόφασιν καθορίζονται σαφώς και περιγράφονται καθ’ όρια αι

      υλοτομηθησόμεναι θέσεις, τα δασικά τμήματα ή αι συστάδες υπό της τοπικής δασικής αρχής, ευθυνομένης διά πάσαν παράλειψιν.

      4. Πάσαι αι δημοπρασίαι δασικών προϊόντων δύνανται να επαναλαμβάνωνται δι’ αποφάσεως του νομάρχου και πέραν των προθεσμιών, των αναγραφομένων εις το από 19.11.1928 Δ/μα περί διαχειρίσεως δασών κλπ., ως τούτο ισχύει και ήθελε τροποποιηθή κατά τας διατάξεις της παρ. 1, όταν προ της κοινοποιήσεως της εγκρίσεως των σχετικών πρακτικών επί του αποτελέσματος της δημοπρασίας γίνη νέα έγγραφος προσφορά ανωτέρα τούτου κατά δέκα τοις εκατόν, εκτός εάν το αποτέλεσμα της ενεργηθείσης δημοπρασίας υπερβαίνη το εν εκατομμύριον δραχμών, οπότε το ποσοστόν της νέας προσφοράς ελαττούται εις πέντες τοις εκατόν.

      5. Ο νομάρχης δύναται να διατάσση οποτεδήποτε την ενέργειαν δημοπρασιών προς εκμίσθωσιν του αποκλειστικού δικαιώματος υλοτομίας και καρπώσεως δημοσίων δασών, ως επίσης και να χαρακτηρίζη δι’ αποφάσεώς του τελειωτικήν την δημοπρασίαν, εάν αύτη διενηργήθη τουλάχιστον πεντάκις μετά γονίμου αποτελέσματος, διά των διδομένων δε εκάστοτε μετά την κατακύρωσιν των πρακτικών εγγράφων αντιπροσφορών διαιωνίζεται η δημοπρασία επί βλάβη ή απωλεία της δημοπρατουμένης προσόδου.

      Αρθρο: 124
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Μίσθωμα και εγγυήσεις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών για δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Το επί δημοπρασία προσφερόμενον μίσθωμα ορίζεται κατά μονάδα παραγομένου δασικού προϊόντος εις δραχμάς ή και λεπτά, πλην της περιπτώσεως της μισθώσεως του δικαιώματος ρητινεύσεως, κατά την οποίαν το μίσθωμα ορίζεται κατ’ αποκοπήν διά το μισθούμενον δάσος και την περίοδον μισθώσεως εις δραχμάς.

      2. Η καταβαλλομένη υπό των αναδεικνυομένων μισθωτών χρηματική ή τραπεζική εγγύησις ορίζεται εις είκοσι πέντε τοις εκατόν επί του ετησίου μισθώματος, η δε κτηματική εις τεσσαρόκοντα τοις εκατόν αυτού. Προς εξασφάλισιν του μισθώματος και των λοιπών νομίμων απαιτήσεων αυτού, το Δημόσιον έχει δικαίωμα εγγραφής υποθήκης επί κτημάτων του μισθωτού ή του εγγυητού αυτού.

      3. Ο χρόνος της μισθώσεως και το ποσόν και το είδος των εγγυήσεων αναγράφονται εις τους όρους της διακηρύξεως της δημοπρασίας κατά τα διά Δ/τος καθοριζόμενα.

      Αρθρο: 125
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Παράτασις μισθώσεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσώιν δασών για δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Παράτασις του χρόνου της μισθώσεως του αποκλειστικού δικαιώματος καρπώσεως δημοσίων δασών επιτρέπεται, μόνον εφ’ όσον διά λόγους ανεξαρτήτους της θελήσεως του μισθωτού δεν επραγματοποιήθη η υλοτομία εντός του ορισθέντος χρονικού διαστήματος, μετά πρότασιν του αρμοδίου δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών, εις μεν τας μονοετείς μισθώσεις επί χρονικόν διάστημα ουχί μεγαλύτερον του έτους, εις δε τας πολυετείς ουχί πέραν των δύο ετών.

      2. Η παράτασις της μισθώσεως χορηγείται, είτε επί τω αυτώ συμβατικώ μισθώματι είτε και επί αναπροσηρμοσμένω.

      Αρθρο: 126
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Κυρώσεις εις βάρος του μισθωτού
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση Δημοσίων Δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών για δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      Εις περίπτωσιν καθ’ ήν, ληξάσης της προθεσμίας της μισθώσεως και των δυνάμει των διατάξεων του προηγουμένου άρθρου χορηγηθεισών τυχόν παρατάσεων, δεν έχει ενεργηθή παρά του μισθωτού κάρπωσις εν όλω ή εν μέρει, υποχρεούται ούτος εις την καταβολήν προστίμου ίσου προς τα 30% επί του αντιστοίχου προς το μη πραγματοποιηθέν μέρος της καρπώσεως συμβατικού μισθώματος, βεβαιουμένου εις βάρος αυτού και των εγγυητών του και εισπραττομένου κατά τας περί εισπράξεως των δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      Αρθρο: 127
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάθεσις καρπώσεων εις μικροϋλοτόμους
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών χωρίς δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. ‘Ανευ δημοπρασίας δύναται να επιτραπή υπό του νομάρχου εις υλοτόμους, ασχολουμένους αυτοπροσώπως εις τας εν τω δάσει εργασίας ρίψεως, διαμορφώσεως, μετατοπίσεως, μεταφοράς και κατεργασίας ή εις τινας ή εις τινα των εργασιών τούτων, η υλοτομία δι’ έκαστον τεχνικής ξυλείας μέχρι 35 κυβικών μέτρων και ξυλανθράκων μέχρι δέκα τριών χιλιάδων χιλιογράμμων ή αναλόγου ποσού άλλου είδους δασικών προϊόντων καθ’ έκαστον δασικόν διαχειριστικόν έτος εκ δημοσίων δασών και διά ποσά μη υπερβαίνοντα συνολικώς το ετήσιον λήμμα των δασών τούτων. Το καταβλητέον μίσθωμα ορίζεται υπό του νομάρχου ουχί πάντως κατώτερον του οριζομένου υπό του πίνακος διατιμήσεως δασικών προϊόντων.

      2. Ομοίως άνευ δημοπρασίας δύναται να επιτραπή εις υλοτόμους της ορεινής περιφερείας των παραμεθορίων δασικών περιφερειών η υλοτομία δι’ έκαστον τούτων χρησίμου στρογγύλης ξυλείας μέχρι 50 κυβικών μέτρων ή ξυλανθράκων μέχρι 13 χιλιάδων χιλιογράμμων ή αναλόγου ποσού καυσοξύλων, καθ’ έκαστον δασικόν έτος, εκ των δασών της περιφερείας της κοινότητος της οποίας είναι κάτοικος ή της παρακειμένης, επί καταβολή μισθώματος οριζομένου κατά την προηγουμένην παράγραφον.

      3. Εις όσας κοινότητας λειτουργούν δασικοί συνεταιρισμοί εργασίας δύναται, επί τη προτάσει του οικείου δασάρχου, να μη εφαρμόζωνται αι διατάξεις των προηγουμένων παραγράφων του παρόντος άρθρου.

      Αρθρο: 128
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάθεσις καρπώσεως εις μικροβιομηχανίας, μικροεπαγγελματίας, αγρότας, μεταλλεία και λιγνιτωρυχεία
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών χωρίς δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      Δύναται να επιτραπή υπό του νομάρχου η άνευ δημοπρασίας απόληψις δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών:

      α) Διά μικροβιομηχανικάς ή μικροεπαγγελματικάς ανάγκας των εν τη επαρχία εν τη οποία κείται το δάσος της υλοτομίας, εξ επαγγέλματος σαγματοποιών, βαρελοποιών, καρροποιών, σιδηρουργών, κατασκευαστών οικιακών ξυλίνων σκευών και γεωργικών εργαλείων ή άλλων οιουδήποτε τοιούτου είδους επαγγελματιών μέχρι 10 κυβικών μέτρων κατ’ έτος ξυλείας ή αναλόγου ποσού εκ των λοιπών δασικών προϊόντων ή διά κατασκευήν ανθράκων σιδηρουργίας.

      β) Διά τας ανάγκας μελισσοκομείων, κονικλοτροφείων και εγκαταστάσεων εν γένει ζωοτεχνίας, εφ’ όσον η θεραπεία αυτών δεν καθίσταται δυνατή εκ του ελευθέρου εμπορίου.

      γ) Δι’ ανάγκας υδρομύλων, υδροτριβείων και λοιπών αγροτικών εγκαταστάσεων εντός ή εγγύς των δασών.

      δ) Διά τας ανάγκας μεταλλείων.

      ε) Διά τας ανάγκας λιγνιτωρυχείων.

      Αρθρο: 129
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάθεσις καρπώσεως εις δημοσίας υπηρεσίας, σιδηροδρόμους, μονάς και δι’ έργα δημοσίου ενδιαφέροντος
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών χωρίς δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δύναται να επιτραπή η άνευ δημοπρασίας απόληψις δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών:

      α) Διά τας ανάγκας των πολιτικών και στρατιωτικών υπηρεσιών. β) Διά την κατασκευήν εκτάκτων τεχνικών έργων δημοσίου ενδιαφέροντος. γ) Δι’ ανάγκας των ενοικιαστών ιχθυοτροφείων του Κράτους ή δημοσίων αλυκών.

      δ) Διά την κατασκευήν καλυβών ή παραπηγμάτων προς αποθήκευσιν των δασικών προϊόντων ή διαμονήν των εργατών εις την περίπτωσιν της δι’ εργολαβίας παραγωγής δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών.

      ε) Διά την κατασκευήν στρωτήρων των σιδηροδρόμων.

      ς) Δι’ ανέγερσιν και επισκευήν των εκκλησιών και κελλίων των μονών.

      2. Επί των περιπτ. α, β και ε της προηγουμένης παραγράφου αποφασίζει ο Υπουργός Γεωργίας, επί δε των λοιπών ο νομάρχης.

      Αρθρο: 130
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Αντιπυρικαί λωρίδες, δασικαί οδοί
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών χωρίς δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      ‘Ανευ δημοπρασίας δύναται να επιτραπή υπό του νομάρχου η απόληψις των δασικών προϊόντων των προερχομένων εκ της διανοίξεως αντιπυρικών λωρίδων εντός δημοσίων δασών, ως και εκ της διανοίξεως οδών ή χώρων προς ίδρυσιν οιωνδήποτε εγκαταστάσεων ή ενέργειαν μεταλλευτικών ερευνών εντός δημοσίων δασών.

      Αρθρο: 131
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Υπολείμματα υλοτομίας, ξυλείας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών χωρίς δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      Εις τους κατά τα προηγούμενα άρθρ. 128, 129 και 130 ενεργούντας υλοτομίαν ξυλείας δύναται να παραχωρηθή άνευ δημοπρασίας το δικαίωμα συλλογής των υπολειμμάτων της υλοτομίας ή και της διαμορφώσεως αυτών εις καυσόξυλα ή ξυλάνθρακας.

      Αρθρο: 132
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Καθορισμός μισθώματος. Τρόπος αναδείξεως καρπωτών και υποχρεώσεις αυτών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών χωρίς δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Αι υλοτομίαι, περί των οποίων προβλέπουν τα άρθρ. 128, 129, 130 και 131, εγκρίνονται επί τη καταβολή μισθώματος, καθοριζομένου υπό του νομάρχου, ουχί πάντως κατωτέρου του οριζομένου υπό του πίνακος διατιμήσεως δασικών προϊόντων. Επί των περιπτ. α, β και ε της παρ. 1 του άρθρ. 129 το μίσθωμα καθορίζεται υπό του Υπουργού Γεωργίας.

      2. Προκειμένου περί ξυλείας δι’ ανάγκας λιγνιτωρυχείων, η υλοτομία και απόληψις εγκρίνεται επί τη καταβολή του ημίσεος του κατά τα αμέσως ανωτέρω οριζομένου μισθώματος.

      3. Διά τους ενεργούντας υλοτομίας, περί των οποίων τα εν τη πρώτη παραγράφω άρθρα, ισχύουν αι εις τους κατόπιν δημοπρασίας

      αναδεικνυομένους μισθωτάς των δημοσίων δασών επιβαλλόμεναι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του Δημοσίου κατά τας κειμένας διατάξεις.

      4. Οσάκις εις τας περιπτώσεις των άρθρ. 128 και 129 η υλοτομία ενεργείται δι’ εργολαβίας, ο Υπουργός Γεωργίας ή ο Νομάρχης, κατά περίπτωσιν, ορίζει, κατόπιν αιτήσεως των ενδιαφερομένων και προ της αναδείξεως εργολάβου ή προμηθευτού υπό τούτων, το δάσος, ως και τον τρόπον, το ποσόν και τους όρους εν γένει της υλοτομίας. Οι εργολάβοι ή προμηθευταί δέον να αναδεικνύωνται εν δημοπρασία προκηρυσσομένη υπό των αιτησάντων την υλοτομίαν ενδιαφερομένων.

      Αρθρο: 133
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Κάρπωσις δημοσίων δασών βεβαρημένων διά δουλείας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών χωρίς δημοπρασίες
      Κείμενο Αρθρου

      Εις περιπτώσεις, κατά τας οποίας υπάρχουν επί δημοσίων δασών δικαιάωματα δουλείας τοιαύτα, ώστε εξ αυτών να παρακωλύεται η εκ μέρους του Δημοσίου ελευθέρα και πλήρης κάρπωσις, δύναται να επιτραπή υπό του νομάρχου εις τον ασκούντα την δουλείαν η άνευ δημοπρασίας κάρπωσις του δάσους, επί τη καταβολή μισθώματος οριζομένου υπό του νομάρχου, πάντως ουχί κατωτέρου του υπό του πίνακος διατιμήσεως δασικών προϊόντων οριζομένου.

      Αρθρο: 134
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Εκμισθώσεις εις δασικούς συνεταιρισμούς εργασίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών σε δασικούς συνεταιρισμούς εργασίας
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δασικοί συνεταιρισμοί εργασίας, εις ή πλείονες ομού, δύνανται, κατόπιν αποφάσεως του νομάρχου, μετά πρότασιν του αρμοδίου δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών, να αναδειχθούν δι’ έν έτος μισθωταί άνευ δημοπρασίας προς απόληψιν δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών, του μισθώματος οριζομένου υπό του νομάρχου αναλόγως των οικονομικών εν γένει και μεταφορικών συνθηκών του δάσους και κατ’ αναλογίαν προς τα αποτελέσματα των τοπικών και καθ’ όλον το Κράτος διενεργουμένων δημοπρασιών και πάντως ουχί κατωτέρου του οριζομένου υπό του πίνακος διατιμήσεως δασικών προϊόντων.

      2. Αι διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου ισχύουν και προκειμένου περί ρητινευομένων δασών.

      3. Διά την μίσθωσιν δημοσίων, κοινοτικών, μοναστηριακών και συνεταιρικών δασών υπό συνεταιρισμών δασικής εργασίας, θεωρείται επαρκής εγγύησις η προσαγωγή εγγυητικής επιστολής ανεγνωρισμένης Τραπέζης διά ποσόν ίσον προς τα 25% του ετησίου μισθώματος εις μετρητά ή χρεώγραφα εθνικών δανείων υπολογιζόμενα εις την τρέχουσαν αγοραίαν αυτών τιμήν.

      4. Επί των κατά τα ανωτέρω εκμισθώσεων εις δασικούς συνεταιρισμούς εργασίας εφαρμόζονται κατά τα λοιπά αι διά τους διά δημοπρασίας αναδεικνυομένους μισθωτάς δημοσίων δασών ισχύουσαι διατάξεις του παρόντος κώδικος.

      Αρθρο: 135
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Προϋποθέσεις εκμισθώσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών σε δασικούς συνεταιρισμούς εργασίας
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εις έκαστον δασικόν συνεταιρισμόν εργασίας δεν δύναται να διατεθή ετησίως ποσόν ανώτερον της δυναμικότητός του, εξαρτωμένης εκ του αριθμού των μελών του και της κατά μέσον όρον ετησίας δυνατής παραγωγής εκάστου τούτων και οριζομένης δι’ αποφάσεως του νομάρχου. Διά τον καθορισμόν της δυναμιότητός των τα μέλη των δασικών συνεταιρισμών εργασίας διακρίνονται εις κύρια και δόκιμα. Ως δόκιμα θεωρούνται πάντες οι μη συμπληρώσαντες το 21ον έτος της ηλικίας των, εκτός εάν είναι αρχηγοί οικογενείας, ως και οι ασκήσαντες ως κύριον έργον το επάγγελμα του υλοτόμου ολιγώτερον του έτους.

      2. Διά να τύχουν οι δασικοί συνεταιρισμοί εργασίας του ευεργετήματος της άνευ δημοπρασίας μισθώσεως καρπώσεων δημοσίων δασών πρέπει, αφ’ ενός μεν να μη έχουν αδικαιολογήτους οικονομικάς εκκρεμότητας με το Δημόσιον ή την οικείαν κοινότητα εκ προηγουμένων μισθώσεων, αφ’ ετέρου δε να έχουν επιδείξει πνεύμα συμμορφώσεως προς τους δασικούς Νόμους και τας δασοτεχνικάς οδηγίας της δασικής αρχής.

      3. Είναι αυτοδικαίως και εξ υπαρχής άκυροι μισθώσεις εις

      συνεταιρισμούς, εις τας οποίας ελλείπουν αι νόμιμοι προϋποθέσεις ή εις τας οποίας μετέσχον εις ή περισσότεροι μη όντες κανονικώς μέλη του συνεταιρισμού.

      Αρθρο: 136
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Χρόνος καταβολής του μισθώματος
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Διάθεση καρπώσεων δημοσίων δασών σε δασικούς συνεταιρισμούς εργασίας
      Κείμενο Αρθρου

      Δασικοί συνεταιρισμοί εργασίας, αναδεικνυόμενοι μισθωταί δημοσίων δασών, δύνανται να καταβάλουν το μίσθωμα, ως και τα τυχόν υπέρ κοινοτήτων ή άλλων προσώπων δημοσίου δικαίου πρόσθετα ποσοστά, κατά τα εν άρθρ. 85 οριζόμενα.

      Αρθρο: 137
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Ανάθεσις απ’ ευθείας εκμεταλλεύσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Πρότυπος δι’ αυτεπιστασίας εκμετάλλευση δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας δύναται να ανατεθή εις τα οικεία δασαρχεία ή απ’ ευθείας εκμετάλλευσις δημοσίων δασών, είτε διά σκοπούς προτύπου εκμεταλλεύσεως είτε προς θεραπείαν αναγκών του Κράτους ή νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου ή της βιομηχανίας.

      2. Η κατά την παρ. 1 απ’ ευθείας εκμετάλλευσις εξυπηρετείται οικονομικώς υπό των οικείων Ταμείων Γεωργίας Κτηνοτροφίας και Δασών των νομών εκ των εκάστοτε ειδικώς προς τούτο τιθεμένων εις την διάθεσιν τούτων πόρων, απαγορευομένης απολύτως της τοιαύτης εξυπηρετήσεώς των εις βάρος των άλλων πόρων των ειρημένων ταμείων. Ειδικώτερον, επιτρέπεται όπως τα ανωτέρω ταμεία συνομολογούν, κατόπιν εγκρίσεως του Υπουργού Γεωργίας, δάνεια απλά ή τοκοχρεωλυτικά επί ενεχύρω των εις τα δασαρχεία ταύτα παραγομένων εκ της απ’ ευθείας εκμεταλλεύσεως δασικών προϊόντων ή επί εκχωρήσει των εξ αυτής πόρων, προς τον σκοπόν, είτε της εκτελέσεως μεταφορικών εγκαταστάσεων, απαραιτήτων διά την εκμετάλλευσιν των περί ων πρόκειται δασών είτε προς σχηματισμόν του απαραιτήτου διά την εκμετάλλευσιν των αυτών δασών κεφαλαίων κινήσεως. Eάν η περιφέρια δασαρχείου τινός υπάγεται διοικητικώς εις πλείονας Νόμους, το ταμείον γεωργίας, κτηνοτροφίας και δασών παρά του οποίου θέλει εξυπηρετηθή θα ορίζεται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας.

      3. Η απόληψις δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών απ’ ευθείας υπό του Κράτους ενεργείται υπό του αρμοδίου δασάρχου, είτε δι’ αυτεπιστασίας είτε διά κανονικής ή προχείρου δημοπρασίας είτε και άνευ δημοπρασίας. Η άνευ δημοπρασίας απόληψις δασικών προϊόντων ενεργείται μόνον διά συνεταιρισμών υλοτόμων, εις τας περιπτώσεις δε ταύτας το καταβλητέον εις το Δημόσιον μίσθωμα, εάν τα δασικά προϊόντα παραλαμβάνη δι’ ίδιον λογαριασμόν ο συνεταιρισμός, ως και η τιμή ρίψεως, διαμορφώσεως και μετατοπίσεως των δασικών προϊόντων, εις τας περιπτώσεις κατά τας οποίας τα δασικά προϊόντα παραλαμβάνει το Δημόσιον από τον συνεταιρισμόν, καθορίζονται δι’ αποφάσεως του νομάρχου μετά σχετικήν γνωμάτευσιν του αρμοδίου δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών.

      4. Διά την απ’ ευθείας υπό του Δημοσίου εκεμτάλλευσιν δημοσίων δασών, αναγράφεται ιδία πίστωσις εις τον προϋπολογισμόν του Κράτους διά προκαταβολάς, επί αποδόσει λογαριασμού εις τους δασάρχας των αρμοδίων δασαρχείων, καθοριζομένας εκάστοτε δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας. αι κατά τα ανωτέρω χορηγούμεναι εις τα δασαρχεία προκαταβολαί, εφ’ όσον αφορούν εις κεφάλαια κινήσεως, αποδίδονται εις το τέλος εκάστης χρήσεως εκ των πραγματοποιουμένων εσόδων των δασών, διά την εκμετάλλευσιν των οποίων διετέθησαν αι προκαταβολαί.

      5. Αι κατά την παρ. 4 προκαταβολαί αφορούν εις όλας τας κατηγορίας δαπανών, είτε εργασίας ρίψεως, διαμορφώσεως, μετατοπίσεως, περαιτέρω μηχανικής κατεργασίας ή μεταφοράς των δασικών προϊόντων, αναδασώσεως, οδοποιΐας και ανεγέρσεως ή επισκευής κτιρίων, εκτελουμένας εντός των δημοσίων δασών κατά τας διατάξεις του παρόντος άρθρου, είτε δι’ αυτεπιστασίας είτε κατόπιν κανονικής ή προχείρου δημοπρασίας είτε διά συνεταιρισμού εργατών. Αι προμήθειαι των απαραιτήτων εργαλείων και μηχανών γίνονται κατά τας περί κρατικών προμηθειών διατάξεις.

      6. Διά την οικονομικήν εξυπηρέτησιν των κατεπειγούσης φύσεως δαπανών της κατά το παρόν άρθρον κρατικής εκμεταλλεύσεως, ως και την πρόσληψιν εργατοτεχνικού προσωπικού διά τας ανάγκας αυτής, εφαρμόζονται αι διατάξεις των άρθρ. 238 και 249. Οι προϊστάμενοι των δασαρχείων, ένθα ενεργείται κρατική εκμετάλλευσις δημοσίων δασών δι’ αυτεπιστασίας, δύνανται να χορηγούν εις τους εξ άλλων περιφερειών μετακαλουμένους δι’ εργασίας επί ημερομισθίω ή κατ’ αποκοπήν υλοτόμους, μονίμως διαμένοντας εν Ελλάδι, μικράς προκαταβολάς, μη δυναμένας πάντως να υπερβούν τα ημερομίσθια δύο το πολύ εβδομάδων, κρατουμένας ακολούθως εκ της αμοιβής της εργασίας των δύο το πολύ μηνών. Εάν, λόγω διακοπής ή οιασδήποτε άλλης αιτίας, δεν εξοφληθή εγκαίρως υπό του οφειλέτου η προκαταβολή, το οφειλόμενον ποσόν βεβαιούται και εισπράττεται διοικητικώς κατά τας περί εισπράξεως των δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      7. Κατά τας διατάξεις του άρθρου τούτου δύναται να γίνη απ’ ευθείας υπό του Κράτους εκμετάλλευσις και επιτασσομένων υπ’ αυτού ιδιωτικών δασών.

      Αρθρο: 138
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάθεσις των δι’ αυτεπιστασίας απολαμβανομένων δασικών προϊόντων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Πρότυπος δι’ αυτεπιστασίας εκμετάλλευση δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα κατά το προηγούμενον άρθρον απολαμβανόμενα δασικά προϊόντα διατίθενται:

      α) Εφ’ όσον προορίζονται διά την θεραπείαν δημοσίων αναγκών, άνευ δημοπρασίας και δι’ ειδικών απ’ ευθείας συμφωνιών, συναπτομένων μεταξύ του Υπουργού Γεωργίας και των οικίων Υπουργών. Εφ’ όσον προορίζονται διά την θεραπείαν αναγκών των σιδηροδρόμων και οργανισμών δημοσίου δικαίου ή οργανισμών εποπτευομένων και επιχορηγουμένων υπό του Δημοσίου, ως ο Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός, η Κοινοπραξία Συνεταιρικών Οργανώσεων Σουλτανίνας, ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος, η Δ.Ε.Η. κλπ., ως και διά την θεραπείαν αναγκών μεταλλείων, ομοίως άνευ δημοπρασίας και δι’ ειδικών απ’ ευθείας συμφωνιών, συναπτομένων εις τας περιπτώσεις ταύτας μεταξύ του Υπουργού Γεωργίας και της διοικήσεως των σιδηροδρόμων ή των οικείων οργανισμών ή του εκμεταλλευτού των μεταλλείων. Το καθορισθησόμενον υπό του Υπουργού Γεωργίας τίμημα δεν δύναται να είναι μικρότερον του επιτευχθέντος κατά το τελευταίον τρίμηνον εν δημοπρασία, εφ’ όσον έχει διενεργηθεί τοιαύτη.

      β) (Καταργήθηκε από την παρ. 3 άρ. 69 Ν. 921/1979).

      Αρθρο: 139
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάθεσις δασικών προϊόντων διά πολυετών μισθώσεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δημοσίων δασών, Πρότυπος δι’ αυτεπιστασίας εκμετάλλευση δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Αι διατάξεις των άρθρ. 121 και 122 έχουν εφαρμογήν και προκειμένου περί διαθέσεως ετοίμων δασικών προϊόντων εκ της απ’ ευθείας υπό του Κράτους ενεργουμένης εκμεταλλεύσεως δασών και διά παράδοσιν αυτών κατ’ ίσα ή άνισα ποσά κατά τα εν τη διακηρύξει της δημοπρασίας λεπτομερώς καθοριζόμενα. Και εις την περίπτωσιν ταύτην το κατά μονάδα τίμημα αναπροσαρμόζεται ως εν άρθρ. 122 καθορίζεται.

      2. Η κατά την προηγουμένην παράγραφον πολυετής σύμβασις διαθέσεως ετοίμων δασικών προϊόντων της κρατικής εκμεταλλεύσεως δασών δύναται να λύεται μονομερώς, δι’ οιονδήποτε λόγον, κατόπιν προτάσεως των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών, δι’ αποφάσεως του νομάρχου χωρίς εκ της διαλύσεως ταύτης της συμβάσεως να γεννάται υπέρ του αναδόχου δικαίωμα αποζημιώσεως. Ειδικώτερον μεταξύ των λόγων της λύσεως της συμβάσεως δύνανται να είναι και οι εξής:

      α) Αδυναμία συνεχίσεως της απολήψεως των διατεθέντων προϊόντων άνευ βλάβης του δάσους, διαπιστουμένη δι’ εκθέσεως του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών και οφειλομένη, είτε εις εσφαλμένην πρόβλεψιν και εκτίμησιν της διά το δάσος εγκεκριμένης δασοπονικής μελέτης όσον αφορά εις την έκτασιν, το ξυλώδες απόθεμα, το λήμμα, την μέθοδον και τον χρόνον αναγεννήσεως του δάσους κλπ., είτε εις επελθούσαν κατά την διάρκειαν της ισχύος της συμβάσεως καταστροφήν ή σημαντικήν φθοράν του δάσους συνεπεία πυρκαϊάς, προσβολής εντόμων, μυκήτων κλπ. ή εκ λαθραίας υλοτομίας ή άλλης απροβλέπτου αιτίας.

      β) Αδυναμία πραγματοποιήσεως των υλοτομιών και της μετατοπίσεως των προϊόντων εις τους τόπους παραδόσεως εκ λόγων ανωτέρας βίας ή απροβλέπτων.

      γ) Διακοπή, συνεπεία Νόμου, της περαιτέρω υπό του Κράτους απ’ ευθείας εκμεταλλεύσεως των δημοσίων δασών, εις τα οποία αφορά η σύμβασις. δ) Διά προχείρου δημοπρασίας, είτε και άνευ τοιαύτης, μετ’ απόφασιν του νομάρχου μέχρι ποσού δέκα κυβικών μέτρων πριστής ξυλείας ή αναλόγου ποσού άλλου είδους δασικού προϊόντος. Εν τη περιπτώσει ταύτη το τίμημα διαθέσεως καθορίζεται δι’ αποφάσεως του νομάρχου, εκδιδομένης μετά γνώμην των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών. ε) Προκειμένου περί δημοπρατηθέντων δασικών προϊόντων και εφ’ όσον η δημοπρασία διαθέσεως ματαιωθή δις ένεκα μη προσελεύσεως πλειοδοτών ή διενεργηθή δις και αι προσενεχθείσαι τιμαί κρίνονται ασύμφοροι, δι’ ιδιαιτέρας συμφωνίας εις νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή εις πάντα τρίτον προσφέροντα πλείονα. Εις τας περιπτώσεις ταύτας το τίμημα διαθέσεως καθορίζεται δι’ αποφάσεως του νομάρχου, εκδιδομένης μετά γνώμην των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών. Πάντως το τίμημα τούτο δεν δύναται να είναι κατώτερον της εν δημοπρασία προσενεχθείσης προσφοράς.

      ς) Επί τη βάσει της ισχυούσης διατιμήσεως, εφ’ όσον πρόκειται περί καλύψεως αναγκών, είτε μικροεπαγγελματικών είτε ατομικής καταναλώσεως των κατοίκων της περιφερείας του δασαρχείου.

      ζ) Διά κανονικής δημοπρασίας εις τας λοιπάς περιπτώσεις.

      «2.α) Το τίμημα των, κατά την προηγουμένην παράγραφον, διατιθεμένων προϊόντων, καταβάλλεται υπέρ του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών, εις την Τράπεζαν της Ελλάδος ή το Δημόσιον Ταμείον, εντός 10 ημερών από της κοινοποιήσεως της εγκρίσεως της δημοπρασίας ή της διαταγής διαθέσεως άνευ δημοπρασίας, εις τον υπέρ ου η διάθεσις.

      β) Η παράδοσις των δασικών προϊόντων δύναται να γίνη εφ’ άπαξ και τμηματικώς. Η καταβολή του τιμήματος δύναται να γίνη και τμηματικώς, εφ’ όσον εις την διακήρυξιν της δημοπρασίας ή την εγκριτικήν διαταγήν διαθέσεως των προϊόντων άνευ δημοπρασίας έχει περιληφθή ο όρος περί της τμηματικής καταβολής και έχει καθορισθή ο αριθμός και η προθεσμία καταβολής των δόσεων.

      γ) Επί τμηματικής παραδόσεως των προϊόντων, η καταβολή του τιμήματος γίνεται τμηματικώς, εκάστης των δόσεων προκαταβαλλομένης εντός προθεσμίας 10 ημερών, από της εν τη διακηρύξει της δημοπρασίας ή τη εγκριτική διαταγή προβλεπομένης ημερομηνίας τμηματικής παραδόσεως των προϊόντων, ή εάν το τοιούτον δεν προβλέπεται, από της ημερομηνίας κοινοποιήσεως της ειδοποιήσεως της οικείας δασικής αρχής περί της ετοιμοπαραδότου ποσότητος των προϊόντων.

      δ) Εις την περίπτωσιν της τμηματικής καταβολής του τιμήματος, ο πλειοδότης ή ο υπέρ ου η διάθεσις, εντός 10 ημερών από της

      κοινοποιήσεως της εγκρίσεως, καταβάλλει υπέρ του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών εις την Τράπεζαν της Ελλάδος ή το Δημόσιον Ταμείον το εν τρίτον της αξίας των διατιθεμένων προϊόντων, τα δε υπόλοιπα δύο τρίτα εντός 6 μηνών, υπό τον όρον της προσκομίσεως ισοπόσου εγγυητικής επιστολής ανεγνωρισμένης Τραπέζης, εγγυωμένης την καταβολήν υπέρ του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών, ως ανωτέρω, του ποσού εκάστης δόσεως καταβαλλομένου εντός τριών ημερών από της λήξεως, της εν τη διακηρύξει της δημοπρασίας ή τη εγκριτική διαταγή, διαθέσεως, οριζομένης προθεσμίας εξοφλήσεώς των.

      ε) Εν περιπτώσει διαθέσεως διά δημοπρασίας ή άνευ τοιαύτης τεχνικής ξυλείας δρυός, ως και διαθέσεως των υπό των Κρατικών Δασικών Βιομηχανιών παραγομένων προϊόντων ξύλου, η τμηματική καταβολή του τιμήματος, δύναται να γίνεται διά καταθέσεως, εντός 10 ημερών από της κοινοποιήσεως της εγκρίσεως της δημοπρασίας ή της εγκριτικής διαταγής διαθέσεως άνευ δημοπρασίας, ποσοστού ίσου προς 10% της αξίας των ανωτέρω προϊόντων, του υπολοίπου καταβαλλομένου εντός 9 μηνών από της κοινοποιήσεως της εγκρίσεως, υπό τον όρον της προσκομίσεως ισοπόσου εγγυητικής επιστολής, ανεγνωρισμένης Τραπέζης, εγγυωμένης την καταβολήν του ποσού εκάστης εκ των δόσεων, καθοριζομένων εν τη σχετική διακηρύξει ή τη εγκριτική διαταγή διαθέσεως.

      ς) Εντός 3 ημερών από της καταβολής είτε ολοκλήρου της αξίας των διατιθεμένων προϊόντων, είτε του ποσοστού αυτής, κατά τα υπό στοιχ. β’ της παρούσης παραγράφου, συντάσσεται υπό του Οικονομικού Εφόρου πωλητήριον έγγραφον, όπερ και υπογράφεται παρ’ αυτού και του αγοραστού και ο τελευταίος παραλαμβάνει τα προϊόντα, κατά τα εν αυτώ οριζόμενα. ζ) Μετά την παρέλευσιν της δεκαημέρου προθεσμίας διά την εν όλω ή εν μέρει καταβολήν του τιμήματος των εκποιουμένων προϊόντων, αν ο αγοραστής δεν καταθέση τούτο, εφ’ όσον μεν η διάθεσις εγένετο διά δημοπρασίας, τα προϊόντα αναπλειστηριάζονται εις βάρος του, εφ’ όσον δε η διάθεσις εγένετο δι’ εγκριτικής διαταγής, ούτος κηρύσσεται έκπτωτος. Της τελευταίας ταύτης περιπτώσεως εξαιρείται το Δημόσιον, τα Ν.Π.Δ.Δ. και οι Οργανισμοί, οι εποπτευόμενοι και επιχορηγούμενοι υπό του Δημοσίου».

      <Η παρ. 2 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρ. 8 Ν.Δ. 996/1971>.

      Αρθρο: 140
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασοπολιτική επιτήρησις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      Το Κράτος ασκεί επιτήρησιν επί των ιδιωτικών δασοπονιών κατά τα εν άρθρ. 62 παρ. 1 οριζόμενα.

      Αρθρο: 141
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασοπονικαί μελέται μη δημοσίων δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα κατά το άρθρ. 63 δασοπονικά σχέδια και εκθέσεις ως και οι πίνακες υλοτομίας διά ποσόν μείζον των 1000 κυβικών μέτρων ξυλώδους όγκου των μη δημοσίων δασών καταρτίζονται υπό δασολόγων τη μερίμνη και δαπάνη των δασοκτημόνων (ιδιοκτητών ή διακατόχων). Οι μέχρι των 1000 κυβικών μέτρων πίνακες υλοτομίας καταρτίζονται υπό των δασοκτημόνων. Αι δασικαί αστυνομικαί διατάξεις εκδίδονται υπό του αρμοδίου δασάρχου κατά τα εν άρθρ. 66 οριζόμενα.

      2. Τα δασοπονικά σχέδια, εκθέσεις και πίνακες υλοτομίας των μη δημοσίων δασών τίθενται εις εφαρμογήν μετ’ επαλήθευσιν και θεώρησιν υπό τον αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών και έγκρισιν υπό του Υπουργού Γεωργίας, προκειμένου δε περί δασοπονικών σχεδίων και εκθέσεων απαιτείται προσέτι και συμφώνος γνωμοδότησις του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών.

      3. Τα της καταρτίσεως δασοπονικών σχεδίων, εκθέσεων και πινάκων υλοτομίας, τα της αναλύσεως και μελέτης των συντελεστών της δασοπονίας ως και η μέθοδος διαχειρίσεως και τρόπος υλοτομιών, διά τα καθ’ έκαστα το δάσος απαρτίζοντα δασικά είδη, καθορίζονται εκάστοτε διά Δ/των.

      4. Η διαχείρισις μη δημοσίων δασών περιλαμβανομένων εις δασικά συμπλέγματα, διά τα οποία καταρτίζονται δασοπονικά σχέδια ή εκθέσεις υπό δασοτεχνικών συνεργείων της δημοσίας υπηρεσίας, δύναται να ενεργήται επί τη βάσει εκθέσεων καταρτιζομένων υπό των συνεργείων τούτων, έκαστον δε δασοκτήμονα βαρύνει το μέρος της καταβληθείσης διά την σύνταξιν της όλης μελέτης δαπάνης, το αναλογούν εις την έκτασιν των δασών του εισπραττόμενον, εν περιπτώσει αρνήσεως, και διοικητικώς κατά τας περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων διατάξεις, κατόπιν εκκαθαρίσεως των βαρυνουσών έκαστον δασοκτήμονα δαπανών υπό του Υπουργείου Γεωργίας.

      5. Αι δασοπονικαί μελέται των μη δημοσίων δασών συντάσσονται, εγκρίνονται και ισχύουν κατά ιδιοκτησίας ή συνιδιοκτησίας εξ αδιαιρέτου. Εν αντίτυπον των εις πενταπλούν υποβαλλομένων δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων ή πινάκων υλοτομίας, αρμοδίως εγκριθέντων, κοινοποιείται υπό του αρμοδίου δασάρχου προς τον υποβάλοντα αυτό δασοκτήμονα.

      6. Δασοκτήμονες διηρημένων δασών, αποτελούντων εν συνόλω και ουχί κατά μέρος διαχειριστικήν μονάδα, υποχρεούνται να δεχθούν, όπως το εις αυτούς ανήκον ή το υπ’ αυτών διακατεχόμενον τμήμα υπαχθή εις την ενδεικνυομένην τεχνικήν διαχείρισιν του όλου δάσους, θεωρούμενον ως αναπόσπαστον αυτού μέρος από απόψεως τεχνικής διαχειρίσεως. Την ενιαίαν διαχείρισιν των εν λόγω δασών αποφασίζει ο Υπουργός Γεωργίας μετά γνώμην των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών ως και γνωμοδότησιν του τεχνικού Συμβουλίου Δασών.

      7. Αποφασισθείσης της ενιαίας διαχειρίσεως τους δάσους, η κάρπωσις των επί μέρους ιδιοκτησιών ενεργείται κατά τρόπον, χώρον και χρόνον, συμφώνως προς τα εν τη οικεία μελέτη καθοριζόμενα.

      8. Προκειμένου περί μονοετούς καρπώσεως, ο χρόνος πραγματοποιήσεώς της άρχεται από της εκδόσεως της αδείας απολήψεως ή από της εγκαταστάσεως του ιδιοκτήτου εις την υλοτομίαν και λήγει μετά εν έτος. Προκειμένου περί καρπώσεων, των οποίων η πραγματοποίησις προβλέπεται εις πλείονα έτη, ο χρόνος πραγματοποιήσεως άρχεται ως ανωτέρω και λήγει μετά την παρέλευσιν του καθωρισμένου χρόνου πραγματοποιήσεώς των. Εις ας όμως περιπτώσεις η έναρξις της καρπώσεως δεν εγένετο εγκαίρως, ο χρόνος πραγματοποιήσεως ταύτης μετατίθεται αναλόγως, αλλ’ εν πάση περιπτώσει ουχί πέραν του έτους από της λήξεως του καθωρισμένου χρόνου.

      Αρθρο: 142
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Παράτασις χρόνου καρπώσεως μη δημοσίων δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Κείμενο Αρθρου

      1. Παράτασις του αρχικώς επί τη βάσει δασοπονικών μελετών ή πινάκων υλοτομίας ή ειδικών διαταγών εγκριθέντος χρόνου καρπώσεως εις μη δημόσια δάση δύναται να χορηγηθή υπό της καθορισάσης των χρόνον τούτον αρμοδίας αρχής, επί τη αιτήσει του δασοκτήμονος εφ’ όσον δεν ήρχισεν η πραγματοποίησις της καρπώσεως. Εάν έλαβον χώραν έκτακτα γεγονότα, ως πυρκαϊαί, ανεμοθλασίαι, χιονοθλασίαι, αποξηράνσεις και παρόμοιαι εμφανίσεις θεομηνιών ή λαθοροϋλοτομίαι, μεταβάλλοντα την σύνθεσιν του δάσους, δεν χορηγείται παράτασις αλλ’ εφαρμόζονται αι διατάξεις της παρ. 2 του άρθρ. 64.

      2. Εφ’ όσον ήρχισεν η πραγματοποίησις της καρπώσεως, δύναται να χορηγήται παράτασις του καθορισθέντος χρόνου, πέραν του υπό της παρ. 8 του προηγουμένου άρθρου προβλεπομένου, κατόπιν αιτήσεως του

      δασοκτήμονος ή του μισθωτού τη συγκαταθέσει του δασοκτήμονος.

      3. Προκειμένου περί δασών ανηκόντων εις δήμους ή κοινότητας ως και συνεταιρικών δασών, διά τα οποία έχει συσταθή συνεταιρισμός

      ιδιοκτησίας, διά την κατά τας προηγουμένας παραγράφους χορήγησιν παρατάσεως απαιτείται πρότασις του αρμοδίου δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου εγκρινομένη υπό του μονάρχου ή αίτησις του διοικητικού συμβουλίου του συνεταιρισμού.

      4. Η παράτασις αύτη δεν δύναται να είναι μείζων του έτους, προκειμένου περί καρπώσεων των οποίων η πραγματοποίησις προβλέπεται εις εν διαχειριστικόν έτος. Προκειμένου περί καρπώσεων, των οποίων η πραγματοποίησις προβλέπεται εις πλείονα του ενός διαχειριστικά έτη, η παράτασις δύναται να είναι μέχρι δύο ετών. Η παράτασις χορηγείται υπό τας προϋποθέσεις της παρ. 1 του άρθρ. 125.

      Αρθρο: 143
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασολόγοι συντάσσοντες δασοπονικάς μελέτας μη δημοσίων δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Γενικές διατάξεις, Δασοπονικές μελέτες
      Σχόλια
      Με την παρ.5 άρθρ.4 του ν.1734/16-26 Οκτ.1987 (ΦΕΚ Α’189) ορίστηκε ότι, οι διατάξεις του άνω άρθρου 143 επεκτείνονται και για τους τεχνολόγους δασοπονίας σύμφωνα με τα οριζόμενα στο Π.Δ.1102/1980.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Οι δασοκτήμονες μη δημοσίων δασών εκτάσεως 100 εκταρίων και άνω και ετησίου λήμματος τουλάχιστον 200 κυβικών μέτρων ξυλώδους όγκου οφείλουν, προς διαχείρισιν και εκμετάλλευσιν των δασών των, να συντάσσουν διά δασολόγων ιδιωτών τουλάχιστον δασοπονικήν έκθεσιν.

      2. Ιδιώται δασολόγοι, απόφοιτοι δασολογικών σχολών της ημεδαπής ή αλλοδαπής δικαιούνται να συντάσσουν δασοπονικά σχέδια, εκθέσεις και πίνακας υλοτομίας μη δημοσίων δασών, εφ’ όσον κέκτηνται άδειαν ασκήσεως επαγγέλματος, εκδιδομένην κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφερομένου παρά του Υπουργού Γεωργίας.

      3. Η τοιαύτη άδεια ανακαλείται, εφ’ ωρισμένον χρονικόν διάστημα παρά του Υπουργού Γεωργίας, εφ’ όσον αι καταρτιζόμεναι υπό τούτων δασοπονικαί μελέται απορρίπτονται, και δη κατ’ επανάληψιν, ως αντιεπιστημονικώς ατέχνως, πλημμελώς ή ανακριβώς καταρτισθείσαι και εν πάση περιπτώσει εφ’ όσον αύται δεν συντάσσονται κατά τας κειμένας διατάξεις Νόμων και Δ/των και τας οδηγίας του Υπουργείου Γεωργίας.

      4. Το παρεχόμενον εις τους ως άνω ιδιώτας δασολόγους, κατώτατον όριον αμοιβής κατά μονάδα επιφανείας διαχειριζομένου δάσους και κατά διαχειριστικήν κλάσιν και είδος εργασίας, ήτοι διά τοπογράφησιν, κατάρτισιν πρωτοτύπου, προχείρου και εν μεγενθύσει διαγράμματος, ειδικήν περιγραφήν των συστάδων, λήψιν δοκιμαστικών επιφανειών, ανάλυσιν κορμού κλπ., ως και η αμοιβή τούτων διά τον διατεθέντα υπ’ αυτών χρόνον προς χορήγησιν τεχνικής συμβουλής, δι’ επίσκεψιν εκτός της έδρας του γραφείου των, ενέργειαν πραγματογνωμοσύνης και εκτίμησιν αξίας δάσους, καθορίζονται διά Δ/των.

      5. Εις ας περιπτώσεις ο δασοκτήμων ή ο ενοικιαστής του δάσους, ο αναθέσας εις ιδιώτην δασολόγον την κατάρτισιν της δασοπονικής μελέτης, πραγματογνωμοσύνης κλπ. αρνείται ή δυστροπεί εις την καταβολήν συμφωνηθείσης αμοιβής, δύναται ο δικαιούχος δασολόγος να επιδιώξη την είσπραξιν ταύτης διά πίνακος δικαιωμάτων του, συζητουμένου κατά την ειδικήν διαδικασίαν των άρθρ. 722 έως 725 του κώδικος πολιτικής δικονομίας (Α.Ν. 44/1967) ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου της περιφερείας, εν η κείται το δάσος, εφαρμοζομένων αναλόγως των περί εισπράξεως δικηγορικών αμοιβών ισχυόντων. Η επί του πίνακος δικαιωμάτων απόφασις υπόκειται μόνον εις έφεσιν.

      6. Απαγορεύεται εις τους δασολόγους δημοσίους υπαλλήλους η σύνταξις δασοπονικών μελετών μη δημοσίων δασών, εξαιρουμένων των δασών των φιλανθρωπικών καταστημάτων Κεφαλληνίας, των κοινοτήτων Θάσου και ανταλλαξίμου περιουσίας.

      7. Εις τους δασολόγους δημοσίους υπαλλήλους, τους συντάσσοντας τας κατά την προηγουμένην παράγραφον επιτρεπομένας δασοπονικάς μελέτας μη δημοσίου δάσους, καταβάλλονται παρά των οικείων δασοκτημόνων τα διά τούτους προβλεπόμενα κατά τας κειμένας διατάξεις οδοιπορικά έξοδα και αι ημερήσιαι αποζημιώσεις και επιπροσθέτως η απαιτουμένη δαπάνη διά την κατάρτισιν των μελετών τούτων (εργατικά, χαρτογράφησις, σχεδίασις, δακτυλογράφησις κλπ.) εκκαθαριζομένη κατά την έγκρισιν της μελέτης υπό του Υπουργού Γεωργίας.

      Αρθρο: 144
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διοίκησις και διαχείρισις δασών των φιλανθρωπικών καταστημάτων Κεφαλληνίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δάση κοινωφελών προσώπων, δήμων, κοινοτήτων, ανταλλαξίμου περιουσίας κλπ.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα εν Κεφαλληνία δάση, μερικώς δασοσκεπείς εκτάσεις και χορτολίβαδα των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων Κεφαλληνίας μετά των επ’ αυτών πάσης φύσεως κεφαλαίων, ονομαζόμενα κατωτέρω δασική περιουσία των

      φιλανθρωπικών καταστημάτων Κεφαλληνίας υπάγονται υπό την δασοπολιτικήν επιτήρησιν, διοίκησιν και διαχείρισιν του Κράτους, κατά τα οριζόμενα εις τας επομένας παραγράφους.

      2. Η διοίκησις και διαχείρισις της κατά την προηγουμένην παράγραφον δασικής περιουσίας, ως η κατάρτισις δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων και πινάκων υλοτομίας, και η εφαρμογή αυτών ενεργείται επ’ ονόματι του δασοκτήμονος υπό του Ταμείου Γεωργίας Κτηνοτροφίας και Δασών του Νομού Κεφαλληνίας, ως εάν επρόκειτο περί δημοσίων δασών υπό τον έλεγχον του Υπουργού Γεωργίας και των υπ’ αυτόν δασικών οργάνων. Εις την σύνθεσιν του Ταμείου τούτου μετέχει ως μέλος και αντιπρόσωπως των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων Κεφαλληνίας, οριζόμενος παρ’ αυτών.

      3. Η υπό του κατά την προηγουμένην παράγραφον δασάρχου εκμετάλλευσις της δασικής περιουσίας των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων Κεφαλληνίας περιλαμβάνει παν έργον ρίψεως, διαμορφώσεως, μετατοπίσεως ή μεταφοράς δασικών προϊόντων, αναδασώσεως, κατασκευής και συντηρήσεως δασικών οδών και δασικών εν γένει μεταφορικών εγκαταστάσεων, δασικών εργοστασίων και κτιρίων, την αγοράν και συντήρησιν μηχανών, εργαλείων και μέσων επικοινωνίας, ως και τας μισθώσεις ή εκμεταλλεύσεις κτιρίων ή άλλων αντικειμένων καρπώσεως.

      4. Αι δημοπρασίαι προς εκμίσθωσιν και εμπορίαν αντικειμένων καρπώσεως της δασικής περιουσίας των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων Κεφαλληνίας δύνανται να ενεργούνται και επικυρούνται κατά τα λεπτομερέστερον καθοριζόμενα διά Δ/τος, μέχρι δε εκδόσεως τούτου, κατά τας διατάξεις τας διεπούσας τα δημόσια δάση.

      5. Το Ταμείον Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών Νομού Κεφαλληνίας εισπράττει απάσας τας προσόδους εκ της δασικής περιουσίας των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων Κεφαλληνίας ως και τας λοιπάς εκ δωρεών, κληροδοτημάτων και παρομοίας προελεύσεως υπέρ αναδασώσεων και παρομοίων σκοπών προσόδους, επιμελεία δε του δασάρχου φροντίζει περί της εκτελέσεως των έργων βελτιώσεως, αναδασώσεων και εκμεταλλεύσεως της δασικής περιουσίας. Χρηματικαί πιστώσεις, διατιθέμεναι τυχόν υπό των φιλανθρωπικών καταστημάτων ή άλλων κοινωφελών νομικών προσώπων Κεφαλληνίας εις το ως άνω Ταμείον διά σκοπούς αναδασώσεων, δύνανται να χρησιμοποιηθούν προς αναδασώσεις και εις άλλας περιοχάς της νήσου Κεφαλληνίας.

      6. Το περίσσευμα των χρηματικών προσόδων εκ της εκμεταλλεύσεως της ως άνω δασικής περιουσίας, μετά την αφαίρεσιν των εξόδων:

      α) Ρίψεως, διαμορφώσεως, μετατοπίσεως και μεταφοράς των παραγομένων δασικών προϊόντων. β) Δασικής κτιριακής ή άλλης φύσεως βελτιώσεως, ιδία αναδασώσεως, μεταφορικών εγκαταστάσεων, ανεγέρσεως δασικών κτιρίων και μέσων επικοινωνίας και γ) Των εξόδων αμοιβής των αναγκαιούντων δασικών οργάνων, διαβιβάζεται εις το ταμείον των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων Κεφαλληνίας.

      7. Προκειμένου περί απολήψεως προϊόντων εκ των δασών των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων Κεφαλληνίας υπό των περιοίκων πληθυσμών καθ’ απάσας τας περιπτώσεις, καθ’ ας και εκ των δημοσίων δασών κατά τον παρόντα κώδικα επιτρέπεται αύτη ατελώς, δεν απαιτείται άδεια απολήψεως του

      διαχειριζομένου τα δάση ταύτα Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών Νομού Κεφαλληνίας. Επίσης δεν απαιτείται άδεια του ως άνω Ταμείου διά την βοσκήν των ζώων, πλην των αιγών, περιοίκων πληθυσμών, η οποία είναι ελευθέρα, εφ’ όσον αστυνομική διάταξις δεν απαγορεύει ταύτην και η βοσκή επί των δασών τούτων δεν ενοικιάζετο υπό του δασοκτήμονος μέχρι της ενάρξεως της ισχύος του Νόμ. 5263 της 4/10.8.1931 (περί

      τροποποιήσεως και συμπληρώσεως των Νόμ. 4173/1929″περί δασικού κώδικος»και 4687/1930″περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του Νόμ.

      4173″περί δασικού κώδικος».

      Αρθρο: 145
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διοίκησις και διαχείρισις δασών κοινοτήτων Θάσου
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δάση κοινωφελών προσώπων, δήμων, κοινοτήτων, ανταλλαξίμου περιουσίας κλπ.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η διοίκησις και διαχείρισις των δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων και μη πεδινών χορτολιβαδίων, μετά των επ’ αυτών κεφαλαίων πάσης φύσεως, των ανηκόντων εις τας κοινότητας της νήσου Θάσου και ονομαζομένων κατωτέρω»δασική περιουσία κοινοτήτων Θάσου»ενεργείται διά λογαριασμόν των δασοκτημόνων κοινοτήτων παρά του νομικού προσώπου του Συνδέσμου Κοινοτήτων Θάσου (Σ.Κ.Θ.), ως προβλέπεται διά του Νόμ. 3866 της 2/9.2.1929 (περί κυρώσεως του Ν.Δ. της 13 Νοεμ. 1927″περί κυρώσεως του Ν.Δ. της 21ης Απρ. 1926″περί συστάσεως συνδέσμου κοινοτήτων Θάσου) και ως διά του παρόντος κώδικος τροποποιείται.

      2. Προκειμένου περί εκτελέσεως του κατά την προηγουμένην παράγραφον επιδιωκομένου σκοπού:

      α) Εις το συμβούλιον του συνδέσμου μετέχουν μετά ψήφου ο δασάρχης Θάσου, όστις είναι και ο τεχνικός σύμβουλος, και ο ειρηνοδίκης Θάσου. β) Η διοικούσα επιτροπή του συνδέσμου είναι 6μελής, αποτελουμένη εκ τριών μελών, εκλεγομένων μεταξύ των παρά τω συμβουλίω του συνδέσμου εκπροσώπων των δασοκτημόνων κοινοτήτων Θάσου, ενός αντιπροσώπου των δασικών συνεταιρισμών Θάσου εκλεγομένου παρά των δασικών συνεταιρισμών και των δασάρχου και ειρηνοδίκου Θάσου.

      γ) Διά την λειτουργίαν των κατά τα προηγούμενα εδάφια συμβουλίου και διοικούσης επιτροπής έχουν εφαρμογήν αι διατάξεις των άρθρ. 5-11 του άνω Νόμ. 3866/1929, καθ’ ό μέρος δεν τροποποιούνται διά του παρόντος κώδικος.

      δ) Αι εκ της δασικής περιουσίας κοινοτήτων Θάσου πρόσοδοι του συνδέσμου αποτελούν κεφάλαιον διακεκριμένης διαχειρίσεως

      περιλαμβανόμεναι εν ειδικώ παραρτήματι του προϋπολογισμού του συνδέσμου.

      3. Ο Σ.Κ.Θ. εν τη διοικήσει και διαχειρίσει της δασικής περιουσίας των κοινοτήτων Θάσου μεριμνά διά την κατάρτισιν δασοπονικών σχεδίων ή εκθέσεων και πινάκων υλοτομίας, ως και διά την εφαρμογήν αυτών, καθορίζει τα της διαθέσεως των καρπώσεων, καταρτίζει τους όρους διακηρύξεως, ενεργεί τας δημοπρασίας, εγκρίνει ή ακυροί το αποτέλεσμα αυτών και γενικώτερον μεριμνά διά την επιμελεστέραν εκμετάλλευσιν της τοιαύτης περιουσίας.

      4. Αι εκ της δασικής περιουσίας των κοινοτήτων πρόσοδοι, μετά την παρακράτησιν εκ τούτων ποσοστού, παρά του συνδέσμου καθοριζομένου, διά την διοίκησιν, διαχείρισιν και την εκτέλεσιν, εξυπηρέτησιν ή συντήρησιν έργων βελτιώσεως της δασικής περιουσίας, περιέρχονται κατ’ αναλογίαν των γενομένων εις τα καθ’ έκαστα δάση καρπώσεων, εις τας δασοκτήμονας κοινότητας.

      5. Ο δασάρχης Θάσου καταρτίζει τα δασοπονικά σχέδια, εκθέσεις και πίνακας υλοτομίας των κοινοτικών δασών Θάσου, ως εάν επρόκειτο περί δημοσίων δασών, παρέχει δε και πάσαν τεχνικήν καθοδήγησιν και συμβουλήν εις τον σύνδεσμον κοινοτήτων.

      6. Αποφάσει του Συνδέσμου Κοινοτήτων Θάσου και εγκρίσει του νομάρχου δύναται να ανατίθεται εις τον δασάρχην Θάσου δι’ αυτεπιστασίας η εκμετάλλευσις των κοινοτικών δασών και γενικώς η εκτέλεσις δασικών έργων, ήτοι εργασιών ρίψεως, διαμορφώσεως, μετατοπίσεως ή μεταφοράς δασικών προϊόντων, αναδασώσεων, κατασκευής ή συντηρήσεως δασικών οδών και δασικών εν γένει μεταφορικών εγκαταστάσεων, δασικών εργοστασίων κατεργασίας ξυλείας, κτιρίων, η αγορά και συντήρησις μηχανών, εργαλείων και μέσων επικοινωνίας, κατ’ αναλογίαν των αντιστοίχων διατάξεων των διεπουσών τα δημόσια δάση ή κατά τα οριζόμενα δι’ αποφάσεων ή κανονισμών, εκδιδομένων μετά γνώμην του Συνδέσμου Κοινοτήτων Θάσου παρά των Υπουργών Γεωργίας και Εσωτερικών και δημοσιευομένων εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

      7. Διά Δ/τος καθορίζονται αι λεπτομέρειαι εκτελέσεως του παρόντος άρθρου.

      8. Διά Δ/των, εκδιδομένων επί τη προτάσει των Υπουργών Γεωργίας και Εσωτερικών, δύναται αι διατάξεις των παρ. 1-7 του παρόντος άρθρου να επεκτείνωνται και εις έτερα παρόμοια κοινοτικά δάση της Χώρας και να ρυθμίζωνται αι σχετικαί λεπτομέρειαι.

      Αρθρο: 146
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασοπολιτική επιτήρησις και διάθεσις καρπώσεων δασών δήμων, κοινοτήτων, ανταλλαξίμου περιουσίας, κλπ.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δάση κοινωφελών προσώπων, δήμων, κοινοτήτων, ανταλλαξίμου περιουσίας κλπ.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η δασοπολιτική επιτήρησις του Κράτους επί δασοπονιών και εκμεταλλεύσεων εις δάση, μερικώς δασοσκεπείς εκτάσεις και μη πεδινά χορτολίβαδα, μετά των επ’ αυτών πάσης, φύσεως δασικών κεφαλαίων, ανήκοντα εις δήμους, κοινότητας, μονάς ή Οργανισμόν Διαχειρίσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας, κοινωφελή εν γένει πρόσωπα ή ιδρύματα, ανταλλάξιμον περιουσίαν και συνεταιρικά της ολότητος των κατοίκων συνοικισμού τινος ή χωρίου, δύναται να ασκήται, κατ’ ανάλογον εφαρμογήν των διατάξεων του άρθρ. 144, των ισχυουσών ως προς την δασικήν περιουσίαν των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων της Κεφαλληνίας. Δ/τα, εκάστοτε εκδιδόμενα, θέλουν καθορίζει τα ως άνω δάση, την έδραν του ασκούντος την δασοπολιτικήν επιτήρησιν δασάρχου, ως και τον αριθμόν και τα προσόντα των υπ’ αυτόν δασικών οργάνων. Προκειμένου περί δασών ανηκόντων εις δήμους ή κοινότητας, τα Δ/τα εκδίδονται επί τη προτάσει των Υπουργών Γεωργίας και Εσωτερικών.

      2. Ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών του Νομού, εις τα κατά τας διατάξεις του άρθρ.

      144 και του παρόντος άρθρου αρμόδια Ταμεία Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών, μετέχει εις αντιπρόσωπος του οικείου δασοκτήμονος, προκειμένου μόνο περί ζητημάτων αφορώντων εις τα δάση και τας μερικώς δασοσκεπείς εκτάσεις του δασοκτήμονος τούτου.

      3. Ως προς την διάθεσιν της καρπώσεως δασικών προϊόντων εξ

      ανταλλαξίμων, δημοτικών, κοινοτικών ή μοναστηριακών δασών έχει εφαρμογήν και η παρ. 3 του άρθρ. 119.

      Αρθρο: 147
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαχείρισις δασών δήμων και κοινοτήτων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δάση κοινωφελών προσώπων, δήμων, κοινοτήτων, ανταλλαξίμου περιουσίας κλπ.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η διαχείρισις των δημοτικών και κοινοτικών δασών και δασικών περιοχών ενεργείται, κατά τον παρόντα κώδικα, υπό των οικείων δημοτικών ή κοινοτικών συμβουλίων, η δε εκμίσθωσις διά πλειοδοτικής δημοπρασίας επί τη βάσει εγκεκριμένου δασοπονικού σχεδίου ή εκθέσεως ή πίνακος υλοτομίας.

      2. Προκειμένου περί δασικών συνεταιρισμών εργασίας, των οποίων άπαντα τα μέλη είναι κάτοικοι του ιδιοκτήτου του δάσους δήμου ή κοινότητος, η προς αυτούς εκμίσθωσις του δικαιώματος εκμεταλλεύσεως του δάσους επιτρέπεται απ’ ευθείας και άνευ δημοπρασίας επί εν έτος, κατόπιν αποφάσεως του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου, εκδιδομένης μετά γνώμην επιτροπής αποτελουμένης εκ του διευθυντού της νομαρχίας, του προϊσταμένου της δασικής υπηρεσίας του νομού, ως και του διευθυντού της οικονομικής εφορίας της έδρας του νομού, οριζομένου του τελευταίου τούτου υπό του νομάρχου, εν περιπτώσει πλειόνων εφοριών εν τη έδρα του. Η απόφασις του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου χρήζει της εγκρίσεως του νομάρχου.

      3. Απαγορεύεται η υφ’ οιανδήποτε μορφήν παραχώρησις υπό του μισθώσαντος συνεταιρισμού του κατά την προηγουμένην παράγραφον δικαιώματος εκμεταλλεύσεως, θεωρουμένης αυτοδικαίως ακύρου της τοιαύτης παραχωρήσεως. Οι παραβάται τιμωρούνται διά χρηματικής ποινής ίσης τουλάχιστον προς το δεκαπλάσιον της αξίας του λήμματος ή φυλακίσεως μέχρι δύο ετών ή και αμφοτέρων των ποινών.

      4. Αι διατάξεις του άρθρ. 135 έχουν εφαρμογήν και επί των

      συνεταιρισμών εργασίας της περιπτώσεως της ανωτέρω 2 παραγράφου.

      Αρθρο: 148
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Εκποίησις μοναστηριακών δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δάση κοινωφελών προσώπων, δήμων, κοινοτήτων, ανταλλαξίμου περιουσίας κλπ.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εκτάσεις μονών κηρυχθείσαι αναδασωτέαι, συμφώνως προς τας διατάξεις του άρθρ. 191 παρ. 4, ως και δάση, δασικά εδάφη και δασικαί εκτάσεις των μονών, υπαχθείσαι εις την διατηρητέαν ή την ρευστοποιητέαν περιουσίαν αυτών, δυνάμει των κατά το άρθρ. 8 του Νόμ. 4684 της 9/10.5.1930 (περί διοικήσεως και διαχειρίσεως της Εκκλησιαστικής περιουσίας και περί συγχωνεύσεως των μικρών Μονών) εκδοθέντων Δ/των, εκποιούνται μόνον κατόπιν αποφάσεως των Υπουργών Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Γεωργίας, εκδιδομένης μετά σύμφωνον γνώμην πενταμελούς επιτροπής, απαρτιζομένης εκ των αρμοδίων περιφερειακών διευθυντών δασών και επιθεωρητών γεωργίας, αντιπροσώπου του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, αντιπροσώπου της Διευθύνσεως Δημοσίων Κτημάτων και αντιπροσώπου του Οργανισμού Διοικήσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας (ΟΔΕΠ).

      2. Προκειμένης εκποιήσεως των άνω εκτάσεων, το Δημόσιον προτιμάται επί ίσοις όροις ως αγοραστής, δηλούν εις τον διοικούντα τον Ο.Δ.Ε.Π. ή την μονήν την περί τούτου βούλησίν του εντός μηνός από της κοινοποιήσεως της εγκρίσεως, υπό τον παρόντα όρον, των πρακτικών δημοπρασίας, τόσον εις τον τελευταίον πλειοδότην, όσον και εις το Δημόσιον.

      3. Μοναστηριακά δάση, δασικά εδάφη και εν γένει δασικαί εκτάσεις της ρευστοποιητέας περιουσίας των ιερών μονών, της υπαγομένης υπό την διαχείρισιν του Ο.Δ.Ε.Π., δύνανται να εκποιηθούν ή όλα ή κατά τμήματα διά δημοπρασίας, μετ’ απόφασιν του Κεντρικού Συμβουλίου του Ο.Δ.Ε.Π., άνευ των διατυπώσεων και περιορισμών των προηγουμένων παραγράφων, εφ’ όσον ταύτα είναι εντελώς απρόσοδα ή η αποδιδομένη εις τον Ο.Δ.Ε.Π. εξ αυτών καθαρά ετησία πρόσοδος κατά την τελευταίαν τετραετίαν εκ των πάσης φύσεως δασικών προϊόντων και χορτονομής είναι κατωτέρα της προσόδου, την οποίαν θα είχεν ο Ο.Δ.Ε.Π. εκ της πραγματικής αξίας του δάσους εις δραχμάς τοκιζομένας προς 4% ετησίως.

      4. Το Δημόσιον δύναται να ασκή το εκ της παρ. 2 δικαίωμα προτιμήσεως διά την αγοράν των δασών τούτων εις την κατά την επομένην παράγραφον καθοριζομένην πραγματικήν αξίαν, εντός τριμήνου το πολύ από της υπό του Ο.Δ.Ε.Π. περί τούτου προσκλήσεως του Υπουργείου Γεωργίας, υποχρεουμένου διά την διατήρησιν του δικαιώματος της αγοράς ταύτης να καταβάλη την αξίαν εντός εξαμήνου ανατρεπτικής προθεσμίας από της εμπροθέσμου δηλώσεως.

      5. Η εξεύρεσις της εις δραχμάς πραγματικής αξίας των δασών γίνεται υπό επιτροπής συγκροτουμένης δι’ εκάστην περιφέρειαν πρωτοδικείου, διά κοινής αποφάσεως των Υπουργών Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Γεωργίας, εκ του παρά τω Υπουργείω Γεωργίας Γενικού Διευθυντού Δασών ή του νομίμου αναπληρωτού του, ενός δασολόγου ιδιώτου οριζομένου υπό του Ο.Δ.Ε.Π. και του αρχαιοτέρου των προέδρων του πρωτοδικείου, εν τη περιφερεία του οποίου κείται η εκποιητέα έκτασις, αναπληρουμένου υπό νεωτέρου προέδρου ή υπό πρωτοδίκου, οριζομένων αμφοτέρων κατά Νόμον.

      6. Η περί της αξίας του δάσους γνωμάτευσις της επιτροπής λαμβάνεται κατά πλειοψηφίαν και είναι υποχρεωτική. Εάν περί της αξίας εκδηλωθούν τρεις διάφοροι γνώμαι, προς καθορισμόν αυτής λαμβάνεται ο μέσος όρος των τριών ποσών. Η δαπάνη οδοιπορικών εξόδων και η αμοιβή των μελών αυτής βαρύνει τον Ο.Δ.Ε.Π. Ως αμοιβή εκάστου μέλους εκ των εχόντων υπαλληλικήν ιδιότητα ορίζεται ημερησία αποζημίωσις ίση προς το διπλάσιον του βασικού μισθού του.

      7. Το Κεντρικόν Συμβούλιον του Ο.Δ.Ε.Π., δι’ ητιολογημένων αποφάσεών του καθορίζει εκάστοτε τα μοναστηριακά δάση, άτινα θεωρεί απρόσοδα ή ηλαττωμένης προσόδου κατά την έννοιαν της ανωτέρω 3 παραγράφου, ορίζον την κατά την κρίσιν του αξίαν εκάστου, κατά στρέμμα ή κατά τμήματα ή εν όλω. Αντίγραφα των πρακτικών του Κεντρικού Συμβουλίου μετά των σχετικών στοιχείων υποβάλλονται υπό του Ο.Δ.Ε.Π. εις το Υπουργείον Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, το οποίον επιλαμβάνεται του καταρτισμού των επιτροπών προς έκδοσιν των σχετικών γνωματεύσεων.

      8. Εάν η εκτιμητική επιτροπή δεν καταρτισθή ή δεν καταρτισθή νομίμως ή δεν εκδώση την γνωμάτευσίν της εντός τεσσάρων μηνών από της υποβολής προς το Υπουργείον του ως άνω πρακτικού του Κεντρικού Συμβουλίου του Ο.Δ.Ε.Π., η γενομένη υπό του Ο.Δ.Ε.Π. εκποίησις θεωρείται οριστική και μη αμφισβητήσιμος.

      9. Αι μέχρι της δημοσιεύσεως του Α.Ν. 1368 της 2/10.9.1938 (περί συμπληρώσεως των περί διοικήσεως και διαχειρίσεως της Εκκλησιαστικής περιουσίας και της των Μονών και άλλων τινών συναφών ισχυουσών διατάξεων) γενόμεναι εκποιήσεις δασών, δασικών εκτάσεων ως και δασικών εδαφών, διά τα οποία υπεγράφησαν σχετικά συμβόλαια ή εκοινοποιήθησαν προς τους τελευταίους πλειοδότας εγκριτικαί αποφάσεις του Ο.Δ.Ε.Π. και διά τας οποίας δεν εφηρμόσθη η διάταξις της 1 παραγράφου του παρόντος άρθρου, θεωρούνται έγκυροι.

      Αρθρο: 149
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαχείρισις δασών της ανταλλαξίμου περιουσίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη Δημοσίων Δασών, Δάση κοινωφελών προσώπων, δήμων, κοινοτήτων, ανταλλαξίμου περιουσίας κλπ.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η διαχείρισις των ανταλλαξίμων δασών διενεργείται υπό της Διευθύνσεως Διαχειρίσεως Ανταλλαξίμων Μουσουλμανικών Κτημάτων (Δ.Δ.Α.Μ.Κ.) τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος κώδικος. Αι αρμόδιαι κατά τόπους δασικαί υπηρεσίαι υποχρεούνται να συντάσσουν τους οικείους πίνακας υλοτομίας και να παρέχουν την αναγκαίαν συνδρομήν των, ως προς την επιστημονικήν εκμετάλλευσιν των δασών τούτων, εις τας υπηρεσίας της Δ.Δ.Α.Μ.Κ.

      2. Επιτρέπεται η διάθεσις ανταλλαξίμων δασών εις το Υπουργείον Γεωργίας κατά τα εν άρθρ. 9 παρ. 5 του Ν.Δ. 3713 της 28.6/1.7.1957 (περί μέτρων αφορώντων εις την επιτάχυνσιν της ρευστοποιήσεως της ανταλλαξίμου περιουσίας και την ολοκλήρωσιν της αποκαταστάσεως των προσφύγων) οριζόμενα.

      Αρθρο: 150
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαχείρισις δασών προερχομένων εξ απαλλοτριώσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δάση συνεταιρικά
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η εκμετάλλευσις και διαχείρισις εκτάσεων, περί ων το άρθρ. 1, ως και των επ’ αυτών φυομένων παντός είδους δένδρων, περιλαμβανομένων εντός των εξ οριστικής κυρωθείσης διανομής κοινοχρήστων κατά τον αγροτικόν κώδικα εκτάσεων, ανήκει, προ μεν της εις την οικείαν κοινότητα μεταβιβάσεως αυτών εις τον οικείον συνεταιρισμόν

      αποκαταστάσεως ακτημόνων καλλιεργητών (Σ.Α.Α.Κ.), μετά δε την μεταβίβασιν ταύτην εις την οικείαν κοινότητα. Η εκχέρσωσις τοιούτων εκτάσεων επιτρέπεται μόνον, εφ’ όσον ήθελε διατεθή η προς εκχέρσωσιν έκτασις προς συμπλήρωσιν του κλήρου των αποκατεστημένων κληρούχων ή προς αποκατάστασιν νέων ακτημόνων και πρόκειται περί εκτάσεων καταλλήλων προς γεωργικήν και δενδροκομικήν καλλιέργειαν κατά το άρθρ.

      153.

      2. Η προ της κυρώσεως της οριστικής διανομής εκμετάλλευσις και διαχείρισις εκτάσεων, περί ων το άρθρ. 1, ως και των επ’ αυτών φυομένων παντός είδους δένδρων, παραχωρηθεισών επί τη βάσει των διατάξεων του αγροτικού κώδικος εις κληρούχους γηγενείς, ως και των κοινοχρήστων τοιούτων, ανήκει εις τους οικείους Σ.Α.Α.Κ.

      3. Η διαχείρισις και εκμετάλλευσις των εντός των ατομικών κλήρων δασικών εκτάσεων, περί ων το άρθρ. 1, ως και των επ’ αυτών φυομένων παντός είδους δένδρων, μετά την κύρωσιν της οριστικής κατά κληρούχους διανομής αυτών, ανήκει εις τους οικείους κληρούχους γηγενείς ή πρόσφυγας.

      4. Η προ της κυρώσεως της οριστικής διανομής εκμετάλλευσις και διαχείρισις των δασικών εκτάσεων, περί ων το άρθρ. 1, ως και των επ’ αυτών φυομένων πάσης φύσεως δένδρων, απαλλοτριωθεισών κατά τον Νόμ.

      4857 της 18/18.12.1930 (περί μεταβιβάσεως εις το Ελληνικόν Δημόσιον της κινητής και ακινήτου περιουσίας της Ε.Α. Προσφύγων και συστάσεως υποθήκης υπέρ της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής) ή διοικουμένων εν γένει υπό του Δημοσίου, ως διαδόχου της τέως Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, ενεργείται υπό του Ειδικού Ταμείου Εποικισμού προς ίδιον αυτού όφελος ατελώς κατά τας διεπούσας τα δημόσια δάση διατάξεις.

      5. Η απόληψις δασικών προϊόντων εκ της υλοτομίας ή εκχερσώσεως ή κατ’ άλλον τρόπον εκμεταλλεύσεως των κατά τας ανωτέρω παρ. 1 έως 3 του παρόντος άρθρου δασικών εκτάσεων, ενεργείται υπό των Σ.Α.Α.Κ. ή των κληρούχων γηγενών ή προσφύγων, επί τη καταβολή δημοσίου δασικού φόρου ως επί ιδιωτικού δάσους. Κατά τον αυτόν τρόπον ενεργείται και η υπό της οικείας κοινότητος απόληψις δασικών προϊόντων εκ της υλοτομίας, εκχερσώσεως ή κατ’ άλλον τρόπον εκμεταλλεύσεως δασικών εκτάσεων περιελθουσών αυτή κατά κυριότητα, συμφώνως προς τας διατάξεις του αγροτικού κώδικος.

      6. Δασικαί εκτάσεις εξαγορασθείσαι υπό του Δημοσίου, επί τη βάσει του Νόμ. 4245 της 26.7/1.8.1929 (περί κυρώσεως του από 23 Μαρτ. 1929 Ν.Δ/τος»περί κυρώσεως των μεταξύ Ελλάδος και Αγγλίας, Ελλάδος και Βελγίου και Ελλάδος και Ιταλίας συμφωνιών περί εξαγοράς κτημάτων υπηκόων αυτών), ως ούτος μεταγενεστέρως ετροποποιήθη και συνεπληρώθη, επί σκοπώ αποκαταστάσεως ακτημόνων καλλιεργητών, γηγενών ή προσφύγων, και μη δυνάμεναι να απδοτελέσουν αντικείμενον γεωργικής εκμεταλλεύσεως παραχωρούνται προς δασικήν εκμετάλλευσιν εις τους υπέρ ων

      εξηγοράσθησαν, συμπηγνυομένους εις δασικόν συνεταιρισμόν, εφ’ όσον αι εκτάσεις αύται παραμένουν εις την κυριότητα του Δημοσίου.

      Αρθρο: 151
      Ημ/νία: 16.11.2006
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαχείρισις και μίσθωσις συνεταιρικών δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη Δημοσίων Δασών, Δάση συνεταιρικά
      Σχόλια

      • Η παρ. 2 τίθεται όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3508/2006 (Α΄ 249/16.11.2006).
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η προς εμπορίαν εκμετάλλευσις δασών ανηκόντων κατά κυριότητα, νομήν ή περιωρισμένα δικαιώματα εις συνεταιρισμόν δασοκτημόνων (κυρίων, νομέων ή καρπωτών περιωρισμένων δικαιωμάτων) συνιστώμενον κατά τας διατάξεις του Α.Ν. 1627 της 14/18.2.1939 (περί δασικών συνεταιρισμών), ως ούτος εκάστοτε ισχύει, ενεργείται επί τη βάσει δασοπονικού σχεδίου ή εκθέσεως ή πίνακος υλοτομίας, είτε κατόπιν δημοπρασίας είτε άνευ δημοπρασίας δι’ αυτεπιστασίας χρησιμοποιούσης ως εργάτας κυρίως μέλη του συνεταιρισμού δασοκτημόνων. Η άνευ δημοπρασίας ως άνω εκμετάλλευσις ενεργείται, είτε δι’ ομάδος εργατών δασοκτημόνων, εις τας περιπτώσεις δε ταύτας το καταβλητέον υπό της ομάδος ή του συνεταιρισμού εργατών δασοκτημόνων εις τον συνεταιρισμόν δασοκτημόνων μίσθωμα, εάν τα δασικά προϊόντα παραλαμβάνη δι’ ίδιον λογαριασμόν η ομάς ή ο συνεταιρσμός εργατών δασοκτημόνων, ως και η τιμή ρίψεως, διαμορφώσεως και μετατοπίσεως των παραγομένων δασικών προϊόντων, εις ας περιπτώσεις τα δασικά προϊόντα παραλαμβάνει ο συνεταιρισμός δασοκτημόνων από την ομάδα ή τον συνεταιρισμόν εργατών δασοκτημόνων, καθορίζει η κατά την επομένην παράγραφον επιτροπή, εις περίπτωσιν δε διαφωνίας η Πανελλήνιος Συνομοσπονδία Ενώσεως Γεωργικών Συνεταιρισμών.

      «2. Η κατά την προηγούμενη παράγραφο δημοπρασία ενεργείται από τριμελή επιτροπή, που απαρτίζεται από τον αρμόδιο δασάρχη ή τον αναπληρωτή του, που ορίζει ο ίδιος, από τον πρόεδρο του οικείου συνεταιρισμού και από έναν δασικό υπάλληλο, με α’ ή β’ βαθμό, της Διεύθυνσης Δασών του νομού, που ορίζεται με την απόφαση συγκρότησης από τον Γενικό Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας.»

      3. Επί εκμεταλλεύσεως συνεταιρικών δασών εφαρμόζονται κατ’ αναλογίαν αι διατάξεις της παρ. 4 του άρθρ. 103.

      4. Προκειμένου περί πολυωρόφων διφυών εκ παραλίου πεύκης δασών, ανηκόντων κατά κυρότητα νομήν ή περιωρισμένα δικαιώματα εξ αδιαιρέτου εις πλείονας των επτά προσώπων και εκτάσεως μείζονος των χιλίων στρεμμάτων, διά τα οποία συνεστήθη αναγκαστικός συνεταιρισμός, δύναται όπως, μετ’ απόφασιν της γενικής συνελεύσεως του συνεταιρισμού, η προς εμπορίαν κάρπωσις του εξ αδιαιρέτου δάσους να ενεργήται υφ’ ενός εκάστου των συνιδιοκτητών εις το τμήμα εκείνο του δάσους, εις το οποίον ενεργεί την ρητινοκαλλιέργειαν. Διά του μέτρου τούτου δεν αναγνωρίζεται η τυχόν παρά των συνιδιοκτητών γενομένη διανομή του δάσους άνευ της υπό του Υπουργού Γεωργίας εγκρίσεως διανομής του δάσους, συμφώνως τω άρθρ. 60 παρ. 1. Εις την περίπτωσιν ταύτην οι καθ’ έκαστα συνιδιοκτήται υποχρεούνται εις την ανάλογον καταβολήν εις τον συνεταιρισμόν ετησίως της εκάστοτε καθοριζομένης υπ’ αυτού χρηματικής ή εις είδος συνδρομής διά την κάλυψιν των εξόδων διοικήσεως του συνεταιρισμού ιδιοκτησίας, δαπανών φυλάξεως, καταρτίσεως δασοπονικής μελέτης, οδοποιϊας, κατασβέσεως πυρκαϊών κλπ. Οι συνιδιοκτήται μέλη του συνεταιρισμού υποχρεούνται, εφ’ όσον ήθελεν αποφασισθή η υπ’ αυτών ανάληψις της υλοτομίας, όπως προβαίνουν εις ταύτην κατά την σειράν, τάξιν και χρόνον, ως καθορίζονται υπό της δασοπονικής μελέτης. Εν αρνήσει τούτων να καταβάλουν εις τον συνεταιρισμόν την καθοριζομένην υπό τούτου συνδρομήν, ή να προβούν εις την εκτέλεσιν της υλοτομίας, συμφώνως προς τα ως άνω καθοριζόμενα την ενέργειαν της υλοτομίας των αρνουμένων αναλαμβάνει το συμβούλιον του συνεταιρισμού κατά τας διατάξεις της παρ.

      1 του παρόντος άρθρου.

      5. Προκειμένης καρπώσεως δασών ανηκόντων ή κατεχομένων υπό ελασσόνων των επτά συνδιακατόχων ή συνιδιοκτητών, μη συμφωνούντων εις κοινήν εκμετάλλευσιν, η αρμοδία δασική αρχή παρέχει την προς τούτο άδειαν υλοτομίας εκάστω αυτών και άνευ της συγκαταθέσεως των λοιπών συνιδιοκτητών, εφ’ όσον αποβαίνει δυνατή η τοιαύτη υλοτομία χωρίς βλάβην του δάσους.

      6. Επί μισθώσεων, διά χρόνον ανώτερον των πέντε ετών, δασών εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτητών, εκτάσεως άνω των 500 εκταρίων και άνευ προϋπάρξεως δασοπονικού σχεδίου ή εκθέσεως, συνομολογουμένων παρ’ επιτροπής και εν γένει εκπροσώπων των συνιδιοκτητών, άνευ δημοπρασίας, το δικαστήριον, αποφασίζον επί τη αγωγή οιουδήποτε των συνιδιοκτητών, κηρύσσει διαλελυμένην την μίσθωσιν από της ενάρξεως της διαχειριστικής περιόδου, καθ’ ήν αποδεικνύεται ότι το εις την αυτήν περίοδον αντιστοιχούν ποσόν εκ του όλου μισθώματος είναι κατώτερον του εντός τρίτου της κατά τον πίνακα διατιμήσεως τιμής του αποληπτέου κατά την αυτήν περίοδον δασικού υλικού. Εγερθείσης αγωγής, το δικαστήριον, παρά τω οποίω είναι εισηγημένη η αγωγή, δύναται να διατάξη παν συντηρητικόν μέτρον εις εξασφάλισιν του ενάγοντος, περιλαμβανομένου και του της αναστολής της εκτελέσεως της συμβάσεως.

      7. Κύριοι ή νομείς αδιαιρέτου δάσους εκτάσεως ανωτέρας των εκατόν εκταρίων, είτε περιωρισμένων δικαιωμάτων καρπώσεως δάσους της αυτής τουλάχιστον εκτάσεως, πλείονες των επτά, συνιστούν αναγκαστικώς, μετά γνώμην του οικείου δασάρχου, συνεταιρισμόν είτε ιδιοκτησίας, τουτέστιν κυριότητος ή νομής, είτε καρπώσεως δασικών περιωρισμένων δικαιωμάτων, κατά τας διατάξεις του άρθρ. 2 παρ. 2 του Α.Ν. 1627/1939. Εις περίπτωσιν συστάσεως αναγκαστικών συνεταιρισμών κατά τας ανωτέρω διατάξεις ως και τας τοιαύτας της παρ. 4 του άρθρ. 2 του ειρημένου Α. Νόμου και διανοίξεως αντιπυρικών λωρίδων, αι ούτω διανοιγόμεναι λωρίδες αποτελούν συνεταιρικήν ιδιοκτησίαν, οι δε εκ της διανοίξεως αυτών θιγόμενοι κύριοι ή νομείς αποζημιούνται μερίμνη του συνεταιρισμού εις βάρος των μελών αυτού αναλόγως τν τεκμαιρομένων ωφελειών εκάστου εκ των προστατευομένων δασοτεμαχίων.

      8. Οι αναγκαστικοί ή προαιρετικοί συνεταιρισμοί περιωρισμένης εκμεταλλεύσεως δύνανται δι’ αποφάσεως του νομάρχου, μετά γνώμην του οικείου δασάρχου, όπως υποχρεωθούν να διατηρούν από κοινού δασολόγον και δασοφύλακας, να έχουν κοινάς εγκαταστάσεις και μέσα μεταφοράς, να προμηθεύωνται από κοινού εργαλεία, σπόρους, φυτάρια, να προβαίνουν εις κοινήν πώλησιν των δασικών αυτών προϊόντων ή να αραιώνουν, θαμνεύουν και φρυγανεύουν τα δάση διά λόγους αντιπυρικούς. Διά διαταγμάτων εκδιδομένων, μετά γνώμην της πανελληνίου συνομοσπονδίας ενώσεων γεωργικών συνεταιρισμών, δύναται να κανονισθούν λεπτομερέστερον τα της εφαρμογής της παρούσης παραγράφου.

      9. Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται να εξαρτήση την έγκρισιν ή μη καρπώσεων διά συνιδιόκτητα ή συνεταιρικά δάση, διά τα οποία δεν συνεστήθησαν κατά τον Α.Ν. 1627/1939 συνεταιρισμοί ιδιοκτησίας ή υφιστάμενοι τοιούτοι δεν προσήρμοσαν προς τον Νόμον τούτον τα καταστατικά αυτών.

      Αρθρο: 152
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαχείρισις συνιδιοκτήτων μετά του Δημοσίου δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δάση συνεταιρικά
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η διαχείρισις των δασών, των οποίων το Δημόσιον είναι εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτήτης μετά φυσικών ή νομικών προσώπων ενεργείται υπό του Δημοσίου κατά τας περί διαχειρίσεως των δημοσίων δασών διατάξεις, εφ’ όσον το μερίδιον τούτο είναι το ήμισυ ή πλέον του όλου δάσους, αποδιδομένης υπό του Δημοσίου κατ’ έτος ή εξαμηνίαν εις τους συνιδιοκτήτας αυτού της εις αυτούς ανηκούσης μερίδος του εισοδήματος, διά πράξεως του Υπουργού Γεωργίας, κατά τα ειδικώτερον διά Δ/τος καθοριζόμενα. Εφ’ όσον το μερίδιον του Δημοσίου είναι έλαττον του ημίσεος, εάν μεν οι μετά του Δημοσίου συνιδιοκτήται είναι τρεις ή ολιγώτεροι, η διαχείρισις ενεργείται κεχωρισμένως υπό του Δημοσίου και των συνιδιοκτητών, εκάστου δυναμένου να διαθέση το αναλογούν εις το μερίδιόν του ποσόν δασικών προϊόντων, εάν δε οι συνιδιοκτήται είναι πλείονες των τριών, η διαχείρισις ενεργείται υπό μεν του Δημοσίου διά το εις το μερίδιόν του αναλογούν ποσόν προϊόντων, υπό επιτροπής δε ή πληρεξουσίων, εκλεγομένων υπό των συνιδιοκτητών διά το υπόλοιπον ποσόν.

      2. Το δημόσιον δύναται να αναθέτη την διαχείρισιν του εις αυτό ανήκοντος μεριδίου, εφ’ όσον τούτο είναι έλαττον του ημίσεος του όλου δάσους, εάν μεν οι μετ’ αυτού συνιδιοκτήται είναι τρεις ή ολιγώτεροι εις τινα τούτων, και ιδία τον κεκτημένον μεγαλύτερον μερίδιον, εάν δε οι συνδιοκτήται είναι πλείονες των τριών, εις επιτροπήν κατά τα διά Δ/τος καθοριζόμενα. Εις τας περιπτώσεις ταύτας το Δημόσιον λαμβάνει μίσθωμα, οριζόμενον υπό του Υπουργού Γεωργίας, όπου κατά τον παρόντα κώδικα υφίσταται δικαίωμα εισπράξεως τοιούτου μισθώματος.

      3. Το Δημόσιον δύναται τη αιτήσει των λοιπών συνιδιοκτητών ή τινών τούτων, να διαχειρίζεται και τα μερίδια αυτών, είτε ούτοι είναι περισσότεροι, είτε ολιγώτεροι των τριών. Επίσης, δύναται το Δημόσιον, τη αιτήσει της επιτροπής, να αναλάβη την διαχείρισιν των υπολοίπων υπό της επιτροπής διαχειριζομένων μεριδίων. Η αναλογία της προσόδου των συνιδιοκτητών αποδίδεται εις αυτούς κατ’ έτος ή εξαμηνίαν κατά τα διά Δ/τος καθοριζόμενα.

      4. Αι διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου ισχύουν και διά τας δασικάς καρπώσεις του εξ αδιαιρέτου επί δασών των Νέων Χωρών 1/5 μεριδίου του Δημοσίου.

      Αρθρο: 153
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση Δασών, Διαχείριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 154
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 155
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 157
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 158
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 159
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση δασών, Διαχείριση μη δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 160
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Μίσθωμα – Δασικός φόρος – Πίναξ διατιμήσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία, (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Η παρ. 2 αντικαταστάθηκε από το άρθρο 4 παρ. 9 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003. Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά τα εκ καρπώσεων δασών και δένδρων εντός κτημάτων και μη πεδινών χορτολιβαδίων παραγόμενα δασικά προϊόντα καταβάλλεται μίσθωμα μεν όταν πρόκειται περί δημοσίων, δημόσιος δε δασικός φόρος (δικαίωμα) όταν πρόκειται περί μη δημοσίων τοιούτων και κτημάτων.

      «2. Το κατά την προηγούμενη παράγραφο μίσθωμα, εφόσον αυτό κατά τις κείμενες διατάξεις δεν καθορίζεται με διαφορετικό τρόπο, καθορίζεται για κάθε δασικό διαχειριστικό έτος με πίνακα διατίμησης, ο οποίος καταρτίζεται από τη Γενική Διεύθυνση Ανάπτυξης και Προστασίας Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος του Υπουργείου Γεωργίας, με βάση τις τρέχουσες τιμές πώλησης των δασικών προϊόντων στους τόπους παραγωγής και κυρώνεται με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, που λαμβάνεται μετά από γνώμη του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.»

      3. Προς καθορισμόν του μισθωμάτος ή φόρου ρητίνης παραγομένης εντός ολοκλήρου της ρητινευτικής περιόδου εκάστου ημερολογιακού έτους, λαμβάνεται ως βάσις η τιμή της ρητίνης η αναγραφομένη εις τον πίνακα διατιμήσεως τον ισχύοντα κατά την έναρξιν της ρητινευτικής περιόδου του ιδίου έτους.

      Αρθρο: 161
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Καθορισμός μισθώματος και δασικού φόρου
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Το μίσθωμα του πίνακος διατιμήσεως καθορίζεται επί τη βάσει των κατά τα προηγούμενα δύο δασοπονικά έτη επιτευχθέντων μισθωμάτων εν τη οικεία περιφερεία.

      2. Ο δημόσιος δασικός φόρος ορίζεται εις τα εξής ποσοστά της τιμής του πίνακος διατιμήσεως:

      α) Εις 14% προκειμένου περί παντός είδους τεχνικού ξύλου (ξυλείας), δαδίου, κατράμης, φλοιού και δασικών φυτών.

      β) Εις 10% προκειμένου περί ξυλανθράκων, καυσοξύλων και θάμνων. γ) Εις 11% προκειμένου περί πάντων των λοιπών δασικών προϊόντων, ως φύλλα, άνθη, καρποί, κώνοι και σπέρματα, βαφικός και δεψικός ρους, κηκίδες, φυτόχωμα, καστανόχωμα, σχινόχωμα κλπ.

      3. Διά τον καθορισμόν του οφειλομένου δασικού φόρου, ως

      δικαιολογητικόν χρησιμεύει το πρωτόκολλον εξελέγξεως και πιστοποίησις μεταφοράς.

      Αρθρο: 162
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Καταβολή μισθώματος και δασικού φόρου
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Το μίσθωμα ως και ο δημόσιος δασικός φόρος καταβάλλεται υπό του λαμβάνοντος την άδειαν υλοτομίας, επί τη βάσει διπλοτύπου εισπράξεως προσαγομένου εις την εκδίδουσαν την άδειαν υλοτομίας δασικήν αρχήν. Η άδεια αύτη χρησιμεύει ως δικαιολογητικόν της ενεργουμένης υλοτομίας. Διά την μεταφοράν απαιτείται ως δικαιολογητικόν το πρωτόκολλον εξελέγξεως και πιστοποίησις μεταφοράς.

      2. Προκειμένου περί μη δημοσίων δασών ή κτημάτων, κατ’ εξαίρεσιν των εν προηγουμένην παραγράφω οριζομένων, δύναται τη εγκρίσει του νομάρχου μετά πρότασιν του αρμοδίου δασάρχου, όπως δι’ άπαντα ή τινά των δασικών προϊόντων, ο κατά το προηγούμενον άρθρον επιβαλλόμενος δημόσιος δασικός φόρος, αντί να καταβάλλεται κατά την έκδοσιν της αδείας υλοτομίας, καταβάλλεται εις το τέλος του διαχειριστικού έτους και το βραδύτερον εντός του πρώτου επομένου μηνός. Διά την τοιαύτην καταβολήν του φόρου, ο υποκείμενος εις φορολογίαν δασοκτήμων (κύριος, νομεύς, κάτοχος, επικαρπωτής, επί εταιρειών και νομικών προσώπων το νομικόν πρόσωπον, επί συνεταιρισμού δασοκτημόνων ο πρόεδρος του συνεταιρισμού, επί ανηλίκων ή νομίμως απηγορευμένων ο επίτροπος, κηδεμών ή αντιλήπτωρ κλπ.) οφείλει εγκαίρως προ της ενάρξεως εκάστου δασοπονικού έτους να επιδώση προς τον αρμόδιον δασάρχην αίτησιν, υποβαλλομένην παρά τούτου μετά της γνώμης του προς την νομαρχίαν. Η έγκρισις ή μη της αιτήσεως υπόκειται εις την ελευθέραν κρίσιν του νομάρχου. Δι’ εγγύησιν ο δασοκτήμων υποχρεούται όπως προσαγάγη εκάστοτε εγγυητικήν επιστολήν μιας των εν Ελλάδι αναγνωρισμένων τραπεζών διά χρηματικόν ποσόν ίσον προς το ποσόν του οφειλομένου φόρου της αδείας υλοτομίας ή και διά μεγαλύτερον ποσόν προϊόντων, εάν επιθυμή τούτο.

      Αρθρο: 163
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Δάση αμφισβητουμένης κυριότητος
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      Επί υλοτομίας ή καρπώσεως δασικών προϊόντων εις δάση αμφισβητουμένης κυριότητος, εάν μεν το δάσος τελή υπό την κατοχήν του Δημοσίου, καταβάλλεται μίσθωμα κατά τας περί υλοτομίας ή απολήψεως δασικών προϊόντων εκ δημοσίων δασών κειμένας διατάξεις, εάν δε υπό την κατοχήν φυσικού ή νομικού προσώπου, καταβάλλεται αντίστοιχος δημόσιος δασικός φόρος.

      Αρθρο: 164
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Φόρος και μίσθωμα εις καέντα δάση
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά τα δασικά προϊόντα εκ καέντων μη δημοσίων δασών και μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων καταβάλλεται διπλούς δημόσιος δασικός φόρος, εκ καέντων δε δημοσίων δασών και μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων, επί των οποίων ασκεί ανεγνωρισμένον δικαίωμα δουλείας τρίτος, το υπό τούτου καταβαλλόμενον μίσθωμα καθορίζεται διπλάσιον του εν τω πίνακι διατιμήσεως αναγραφομένου.

      2. Εάν ο δασοκτήμων μη δημοσίου δάσους ή ο ασκών το ανεγνωρισμένον δικαίωμα δουλείας επί δημοσίου δάσους ήθελεν εφαρμόσει προ της πυρκαϊάς όλα τα υπό της δασικής αρχής υποδειχθέντα εις αυτόν προληπτικά αντιπυρικά μέτρα, οίον διάνοιξιν αντιπυρικών λωρίδων, αραιώσεις, κηπεύσεις, θαμνεύσεις φρυγανεύσεις κλπ., τότε δύναται δι’ αποφάσεως του νομάρχου μετά γνώμην του αρμοδίου δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών να μειούται ο ως άνω διπλάσιος δημόσιος δασικός φόρος ή μίσθωμα μέχρι των εν τω πίνακι διατιμήσεως καθοριζομένων απλών τοιούτων.

      3. Εκ του κατά την παρ. 1 του παρόντος άρθρου διπλούν δασικού φόρου ή μισθώματος, ο μεν απλούς φόρος δεν εισάγεται εις το δημόσιον ταμείον αλλά κατατίθεται ως παρακαταθήκη εις το Ταμείον Παρακαταθηκών και Δανείων διά την λήψιν υπό της αρμοδίας δασικής αρχής προληπτικών αντιπυρικών μέτρων ή ενέργειαν αναδασώσεων ή κατασκευήν δασικών δρόμων εις το καέν μη δημόσιον δάσος, το δε απλούν μίσθωμα, εισαγόμενον εις το Κεντρικόν Ταμείον Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών, διατίθεται διά την εκτέλεσιν υπό της αρμοδίας δασικής αρχής προληπτικών αντιπυρικών μέτρων, αναδασώσεων ή δασικών οδών εις τα οικεία δημόσια δασικά συμπλέγματα.

      4. Η προς εμπορίαν κάρπωσις καέντων δημοσίων δασών ή μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων ενεργείται, κατά τας αντιστοίχους διατάξεις περί καρπώσεως δημοσίων δασών, είτε κατόπιν δημοπρασίας είτε άνευ δημοπρασίας, επί τη καταβολή όμως εις την δευτέραν περίπτωσιν τουλάχιστον απλού μισθώματος, δυναμένου να αυξηθή δι’ αποφάσεως του νομάρχου μέχρι του διπλασίου του υπό του ισχύοντος πίνακος διατιμήσεως καθοριζομένου. Η υπέρ το απλούν μίσθωμα, μετά ή άνευ δημοπρασίας, επιτυγχανομένη χρηματική πρόσοδος εισάγεται εις το Κεντρικόν Ταμείον Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών και διατίθεται διά την υπό της δασικής αρχής εκτέλεσιν προληπτικών αντιπυρικών μέτρων, αναδασώσεων ή δασικών οδών εις τα οικεία δημόσια δασικά συμπλέγματα.

      Αρθρο: 165
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Φορολογία βαλανιδίων και κερατίων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά τα προς εμπορίαν προοριζόμενα βαλανίδια και κεράτια, τα προερχόμενα εκ μη δημοσίων δασών ή κτημάτων, εισπράττεται δημόσιος φόρος επί τη βάσει της τιμής του εν ισχύϊ πίνακος διατιμήσεως δι’ εκδόσεως αδείας υλοτομίας, διά την οποίαν δεν συντάσσεται πρωτόκολλον εξελέγξεως.

      2. Διά τα εκ δημοσίων δασών συλλεγόμενα βαλανίδια και κεράτια εισπράττεται μίσθωμα κατόπιν ενοικιάσεως τούτων, κατά τας διατάξεις τας ισχυούσας περί ρητίνης, εκτός εάν η συλλογή αύτη είναι κεκτημένον δικαίωμα δουλείας τρίτων, οπότε το κατά τον πίνακα διατιμήσεως καθοριζόμενον μίσθωμα εισπράττεται κατά τας διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου.

      Αρθρο: 166
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Φορολογία προϊόντων εκχερσώσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα εκ της εκχερσώσεως προκύπτοντα δασικά προϊόντα υπόκεινται εις καταβολήν του νομίμου δασικού φόρου.

      2. Εις καταβολήν του νομίμου φόρου υπόκεινται και τα προϊόντα εκχερσώσεως δασών επιταχθέντων ή απαλλοτριωθέντων κατά την διάταξιν της παρ. 1 του άρθρ. 154, εφ’ όσον τα εκ της εκχερσώσεως δασικά προϊόντα διατίθενται προς εμπορίαν.

      Αρθρο: 167
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Καυσόξυλα
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      Πας ξυλώδης όγκος εν ξηρά ή χλωρά καταστάσει, ο οποίος, λόγω ποιότητος ή διαστάσεων ή είδους ή οικονομικών τοπικών ή γενικών συνθηκών, δεν δύναται να χρησιμοποιηθή ως ξυλεία, χαρακτηρίζεται ως καυσόξυλα. Οι δε επί λεπτού κλώνου ή κορμού κλαδίσκοι (κλαριά), οι θάμνοι χωρίς κορμόν και τα φρύγανα χαρακτηρίζονται φορολογικώς και δασοπονικώς ως θάμνοι ή κλαδίσκοι.

      Αρθρο: 168
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Υλοτομίαι επί ηλαττωμένω μισθώματι ή φόρω ως και ατελείς
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Οι κάτοικοι χωρίων, κωμοπόλεων ή πόλεων πραγματικού πληθυσμού κάτω των 10.000 δικαιούνται μετά την λήψιν αδείας υλοτομίας να υλοτομούν εκ δασών δημοσίων κειμένων εις την περιφέρειαν των ως άνω χωρίων, κωμοπόλεων ή πόλεων, οικοδομήσιμον ξυλείαν ή καυσόξυλα και θάμνους προς ασβεστοποιΐαν διά την ανέγερσιν ή επισκευήν των ιδίων αυτών οικιών ή αποθηκών εντός της περιφερείας του χωρίου, κωμοπόλεως ή πόλεως ως άνω κειμένων, επί τη καταβολή του ημίσεος του διά του πίνακος διατιμήσεως καθοριζομένου μισθώματος. Προς τον αυτόν σκοπόν και υπό τους αυτούς όρους δικαιούνται να υλοτομούν τα αυτά προϊόντα εκ των αυτών δασών, εάν η παραγωγική αυτών δυναμικότης είναι προς τούτο επαρκής, και οι κάτοικοι γειτονικών χωρίων, εφ’ όσον εις την περιφέρειαν των δεν υπάρχει δάσος ή το υπάρχον είναι ακατάλληλον, αμφότερα δε ουχί εξ υπαιτιότητός των.

      2. Εις χωρία, κωμοπόλεις ή πόλεις πραγματικού πληθυσμού κάτω των 10.000, εν τη περιφερεία των οποίων δεν υπάρχουν δάση προς ικανοποίησιν των αναγκών εις καυσόξυλα ή θάμνους, επιτρέπεται ατελώς ή άνευ δημοπρασίας απόληψις καυσοξύλων ή θάμνων διά τας οικιακάς αυτών ανάγκας εκ γειτονικών δασών, ευρισκομένων εντός της περιφερείας του δασαρχείου, εφ’ όσον τα δάση ταύτα εξαρκούν εις τας ανάγκας του χωρίου ή συνοικισμού, εν τη περιφερεία του οποίου ταύτα ευρίσκονται.

      3. Η κατά τας παρ. 1 και 2 υλοτομία δύναται να ενεργηθή και εις μη δημόσια δάση, επί τη καταβολή μεν φόρου διά την οικοδομήσιμον ξυλείαν και τα προς ασβεστοποιΐαν καυσόξυλα ή θάμνους, ατελώς δε διά τα προς θέρμανσιν τοιαύτα, αλλά μόνον κατόπιν εγκρίσεως του οικείου

      δασοκτήμονος.

      4. Η διάνοιξις αντιπυρικών λωρίδων, η φρυγάνευσις, θάμνευσις και εκπρέμνωσις του εξ αειφύλλων πλατυφύλλων υπωρόφου διφυών δασών, ως και αι καλλιεργητικαί αραιωτικαί υλοτομίαι των δασοσυστάδων δύνανται να επιτραπούν εις δάση δημόσια ή μη υπό του Υπουργού Γεωργίας, κατόπιν γνώμης του αρμοδίου δασάρχου, περιφερειακού διευθυντού δασών και του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών, επί μειωμένω μισθώματι ή φόρω ή και ατελώς, εφ’ όσον άλλως είναι οικονομικώς ασύμφοροι.

      5. Εις κυρίους ή νομείς γειτνιαζόντων προς δημόσια ή μη δάση ή τους μισθωτάς τούτων, οίτινες, διά την προαγωγήν της εξασκουμένης υπ’ αυτών δασοπονίας, κατεσκεύασαν από του έτους 1936 ή θα κατασκευάσουν δασικάς οδούς, εξυπηρετούσας την καλυτέραν εκμετάλλευσιν και εν γένει διοίκησιν των δασών των, έτι δε και των γειτνιαζόντων προς αυτό τοιούτων, δύναται να εγκριθή παρά του Υπουργού Γεωργίας, μετά γνώμην του αρμοδίου δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών και του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών και δι’ ωρισμένον χρόνον, μείωσις του φόρου μέχρι του ημίσεος του υπό του καθ’ έκαστον έτος ισχύοντος πίνακος διατιμήσεως προβλεπομένου φόρου του Δημοσίου δι’ άπαντα ή τινά των εκ του δάσους εξαγομένων προϊόντων.

      6. Η κατά την προηγουμένην παράγραφον μείωσις του φόρου δύναται να εγκριθή, εφ’ όσον αι διανοιγόμεναι δασικαί οδοί και δευτερεύουσαι τοιαύται πληρούν τους υπό της δασικής αρχής τεθέντας και παρά του Υπουργείου εγκριθέντας όρους ως προς τα καθορισθέντα υποχρεωτικά σημεία διαβάσεως, αφετηρίαν και τέρμα της οδού, επιτρεπομένην κλίσιν, πλάτος και ακτίνα καμπυλότητος.

      Αρθρο: 169
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Ξυλεία λιγνιτωρυχείων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      Η απαλαμβανομένη εγχώριος ξυλεία εκ μη δημοσίων δασών προς χρήσιν εις την εκμετάλλευσιν των λιγνιτωρυχείων και κατασκευήν έργων εξυπηρετήσεως αυτών απαλλάσσεται του δημοσίου δασικού φόρου.

      Αρθρο: 170
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Προϊόντα εκποιουμένων δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η απόληψις δασικών προϊόντων εκ των εκποιουμένων δασών ενεργείται κατά τας περί εκμεταλλεύσεως των μη δημοσίων δασών διατάξεις, καταβαλλομένου του νομίμου φόρου.

      2. Προκειμένου περί εκτάσεων παραχωρηθεισών προς δενδροκομικήν εκμετάλλευσιν, το ήμισυ του τιμήματος αυτών και επί πλέον το ήμισυ του φόρου του καταβαλλομένου διά τα δασικά προϊόντα, τα προερχόμενα εκ της εκχερσώσεως, παρακατατίθεται εις το Ταμείον Παρακαταθηκών και Δανείων και αποδίδεται εις τον ιδιοκτήτην, εάν εντός 5 ετών από της

      παραχωρήσεως επιτευχθή η εξημέρωσις των αγρίων δένδρων ή ευδοκιμήσουν τα φυτευθέντα, τουλάχιστον κατά 4/5 του συνόλου των προς εμβολιασμόν ή φύτευσιν δένδρων, υπολογιζομένων κατά την διάταξιν της παρ. 3 του άρθρ.

      24. Εάν παρέλθη άπρακτος η προθεσμία αύτη το ως άνω ποσόν εισάγεται εις το δημόσιον ταμείον ως δημόσιον έσοδον.

      3. Διά την εφαρμογήν των εν τη προηγουμένη παραγράφω οριζομένων, αρμοδία αρχή είναι ο νομάρχης, αρμόδιος δε όπως βεβαιώση την πραγματοποίησιν ή μη της εξημερώσεως ή της ευδοκιμήσεως της φυτεύσεως είναι ο οικείος δασάρχης.

      4. Εάν, άμα τη λήξει της κατά το άρθρ. 24 προθεσμίας των 3 ή 4 ετών ήθελεν ο αγοραστής κηρυχθή έκπτωτος παντός δικαιώματος, κατά τα εν τω αυτώ άρθρω οριζόμενα, διατάσσεται ταυτοχρόνως η εις το δημόσιον ταμείον εισαγωγή ως δημοσίου εσόδου του κατά την παρ. 2 ποσού.

      Αρθρο: 171
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Προϊόντα παραχωρουμένων δασικών εκτάσεων προς αποκατάστασιν γεωργών κλπ.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      Αι διατάξεις των παρ. 2, 3 και 4 του προηγουμένου άρθρου περί αποδόσεως του ημίσεος του τιμήματος έχουν αναλόγως εφαρμογήν και διά τας κατά το άρθρ. 20 του Α.Ν. 857/1937 προς αποκατάστασιν ακτημόνων διατιθέμενας εκτάσεις, επί των οποίων, ως και επί των κατά το άρθρ. 18 παρ. 2 περιπτ. β’ και γ’ του παρόντος κώδικος διατιθεμένων τοιούτων, η απόληψις δασικών προϊόντων ενεργείται ατελώς.

      Αρθρο: 172
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Προϊόντα ανταλλαξίμων δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      Τα εξ ανταλλαξίμων δασών απολαμβανόμενα δασικά προϊόντα απαλλάσσονται του δημοσίου φόρου.

      Αρθρο: 173
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ατέλεια ημέρων κερατίων και καστάνων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      Η συλλογή και μεταφορά ημέρων κερατίων ως και ημερών ή αγρίων καστάνων, προερχομένων εκ δημοσίων ή μη δημοσίων δασών ή κτημάτων και προοριζομένων, είτε δι’ ατομικάς ανάγκας των συλλεγόντων είτε προς εμπορίαν, είναι ατελής.

      Αρθρο: 174
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Μείωσις φόρου και ατέλεια προϊόντων εκχερσώσεως
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωση – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ο υπό του άρθρ. 166 παρ. 1 προβλεπόμενος φόρος, προκειμένου περί εκχερσώσεως ή εκκαθαρισμού εκτάσεων καλυπτομένων υπό αγριελαιών ή αγρίων οπωροφόρων δένδρων, δύναται να ελαττωθή και μέχρι του ενός τετάρτου του κανονικού τοιούτου.

      2. Η εκχέρσωσις δασών, περί των οποίων προβλέπει το άρθρ. 166 παρ. 2, εφ’ όσον τα εξ αυτής προϊόντα διατίθενται προς θεραπείαν των ατομικών αναγκών των εκχερσούντων, επιτρέπεται ατελώς κατά τα εν τη προμνησθείση διατάξει οριζόμενα.

      Αρθρο: 175
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Ατέλεια ρητίνης
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      Η εκ μη δημοσίων δασών παραγομένη ρητίνη απαλλάσσεται της δασικής φορολογίας, του εκ ταύτης εσόδου αναπληρουμένου δι’ ετησίας

      επιχορηγήσεως του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών εκ του κρατικού προϋπολογισμού διά χρηματικού ποσού ίσου προς το προϊόν του φόρου ρητίνης κατά το έτος 1958.

      Αρθρο: 176
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Ατελείς άδειαι
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Υλοτομούνται, συλλέγονται, ή κατασκευάζονται κατόπιν ατελούς αδείας:

      α) Ξυλεία υλοτομουμένη υπό των κατοίκων χωρίων ή κωμοπόλεων πραγματικού πληθυσμού κάτω των 3.500 εκ δασών της περιφερείας των ή παρακειμένων τοιούτων, μετ’ έγγραφον έγκρισιν του δασοκτήμονος, εφόσον το δάσος δεν είναι δημόσιον και χρησιμοποιουμένη αποκλειστικώς δι’ ανέγερσιν ή επισκευήν ιδίων οικιών ή αποθηκών, κειμένων εντός της περιφερείας του χωρίου ή της κωμοπόλεως, εφ’ όσον οι κάτοικοι είναι άποροι και η απορία των βεβαιούται νομίμως.

      β) Ξυλεία, καυσόξυλα ή θάμνοι προς ασβεστοποιΐαν, χρησιμοποιούμενα άπαντα αποκλειστικώς, είτε προς ανέγερσιν και επισκευήν οικιών και αποθηκών κατοίκων χωρίων, οι οποίοι έπαθον εκ πυρκαϊάς, σεισμού, πλημμύρας, καθιζήσεως του εδάφους ή άλλου τυχαίου δυστυχήματος, είτε προς επισκευήν πλοίων παθόντων εκ ναυαγίου.

      γ) Ξυλεία, καυσόξυλα ή θάμνοι δι’ ασβεστοποιΐαν, χρησιμοποιούμενα άπαντα προς ανέγερσιν ή επισκευήν εκκλησιών, σχολείων, αγαθοεργών ιδρυμάτων και κοινωφελών εν γένει έργων, εφόσον γίνονται δι’ αυτεπιστασίας ή και εργολαβίας, όταν ο όρος της ατελείας περιλαμβάνεται εις την συγγραφήν των υποχρεώσεων του εργολάβου, ως και διά την κατασκευήν θρανίων, πινάκων και λοιπών οργάνων αναγκαίων διά την λειτουργίαν σχολείων.

      δ) Ξυλεία, καυσόξυλα ή θάμνοι προς ασβεστοποιΐαν εξ ιδιωτικών ή δημοτικών ή κοινοτικών δασών διά τας ιδίας ανάγκας των δασοκτημόνων ή των μελών των οικείων δήμων ή κοινοτήτων.

      ε) Καυσόξυλα προοριζόμενα δι’ ανάγκας λαϊκών συσσιτίων, παιδικής διατροφής εν γένει και των δημοσίων ορφανοτροφείων.

      2. Οι καταδικασθέντες διά παραβάσεις των περί πυρκαϊάς δασών διατάξεων δεν δύνανται να υλοτομήσουν ατελώς οικοδομήσιμον ξυλείαν διά τας ανάγκας αυτών επί πέντε μεν έτη από της καταδίκης, εάν κατεδικάσθησαν επί πλημμελήματι, επί τρία δε έτη, εφόσον πρόκειται περί αρμοδίως κληθέντων και αναιτιολογήτως μη μεταβάντων προς κατάσβεσιν πυρκαϊάς.

      Αρθρο: 177
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Ατελείς και άνευ αδείας υλοτομίαι
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ατελώς και άνευ αδείας υλοτομούνται, συλλέγονται ή κατασκευάζονται: α) Τα καυσόξυλα και οι θάμνοι, όταν προορίζωνται δι’ οικιακήν χρήσιν του υλοτομούντος και μεταφέρωνται δι’ οιουδήποτε μέσου εντός του δασαρχείου.

      β) Τα καυσόξυλα και οι θάμνοι, όταν μεταφέρονται δι’ οιουδήποτε μέσου θαλασσίως ή διά ξηράς, μέχρι του ποσού των τριών φορτίων ή πεντακοσίων χιλιογράμμων καθ’ εκάστην ημέραν και κατ’ άτομον εντός της περιφερείας του δασαρχείου, εις το οποίον συνελέγησαν ή εγκρίσει του νομάρχου λαμβανομένη μετά γνώμην του αρμοδίου δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών και εις την περιφέρειαν συνορεύοντος δασαρχείου, και πωλούνται υπό των ιδίων συλλεκτών δι’ οικιακήν χρήσιν των κατοίκων ή εις υπαίθρια κεραμοποιεία, πλινθοποιεία, αγγειοπλαστεία, ελαιοτριβεία, τυροκομεία, αρτοκλιβάνους, άμβυκας, εγκαταστάσεις αποστάξεως φυτικών ουσιών προς παραγωγήν αιθερίων ελαίων, σησαμελαιοτριβεία,

      στραγαλοποιεία, βυρσοδεψεία και λοιπάς ομοίας φύσεως εγκαταστάσεις. Προκειμένου όμως περί χρήσεως των καυσοξύλων ή θάμνων τούτων εις εργοστάσια, ασβεστοκαμίνους, συστηματικά κεραμοποιεία, πλινθοποιεία, αλωνιστικάς μηχανάς, ατμόπλοια διά την θέρμανσιν των ατμολεβήτων και προς εμπορίαν συγκέντρωσιν, όλως εξαιρετικώς και μόνον όταν εις τα δάση των πέριξ χωρίων υπάρχουν πλεονάσματα καυσοξύλων υπέρ τας ανάγκας των κατοίκων, δύναται η τοιαύτη χρήσις να επιτραπή υπό του νομάρχου μετά γνώμην του αρμοδίου δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών, επί τη καταβολή, μισθώματος μεν, οριζομένου υπό του νομάρχου, εφ’ όσον τα καυσόξυλα ή οι θάμνοι προέρχονται εκ δημοσίων ή αναμίξ εκ δημοσίων και μη δημοσίων δασών, φόρου δε, εφόσον τα καυσόξυλα ή οι θάμνοι προέρχονται εκ μη δημοσίων δασών.

      γ) Γεωργικά εργαλεία εν γένει (ιδία άροτρα, διχάλαι, στυλιάρια), υπορθώματα αμπέλων, βέργαι περιελίξεως κηπουρικών φυτών, ξυλεία προς κατασκευήν κλιμάκων συλλογής ελαιοκάρπου, προς περίφραξιν ποιμνιοστασίων και καταφυγίων των ζώων, κήπων, αμπέλων ή αγρών, δρομάρια και ράβδοι προς αποξήρανσιν καπνού, πάσσαλοι προς διευθέτησιν χειμάρρων ή προς προστασίαν γεωργικών κτημάτων, πλαγινά εξαρτήματα βοαμαξών και οβελοί κατά τας εορτάς του Πάσχα, εφ’ όσον πάντα χρησιμοποιούνται δια τας ιδίας των υλοτομούντων ανάγκας.

      δ) Σχινόφυλλον, κηκίδια, άνθη φιλύρας, λιγόβεργαι και ξηροί κώνοι πεύκης. Τα προϊόντα όμως ταύτα ως και το σχινάλευρον, μεταφερόμενα διά ξηράς ή διά θαλάσσης εκτός του δασαρχείου, εις την περιφέρειαν του οποίου συνελέγησαν, υποβάλλονται εις πληρωμήν μισθώματος μεν, εφ’ όσον προέρχονται εκ δημοσίων δασών, φόρου δε, εφ’ όσον προέρχονται εκ μη δημοσίων δασών ή κτημάτων.

      ε) Τα εντός κήπων, αυλών, ελαιώνων και αμπέλων φυόμενα οιαδήποτε δένδρα.

      ς) Τα εντός γεωργικώς ή δενδροκομικώς καλλιεργουμένων εκτάσεων φυόμενα είτε οπωροφόρα ή καρποφόρα είτε τεχνητώς φυτευθέντα, είτε αυτοφυή οιασδήποτε μεμονωμένως μέχρι πέντε κατά στρέμμα φυόμενα δένδρα, ως και αι τεχνηταί ή αυτοφυείς δασικαί λωρίδες επί των ορίων των καλλιεργειών πλάτους μέχρι δέκα μέτρων. Τα αυτοφυή όμως ταύτα δένδρα, εφ’ όσον διατίθενται προς εμπορίαν, υλοτομούνται κατόπιν εγκρίσεως της δασικής αρχής και επί τη καταβολή δασικού φόρου.

      2. Αι περί ων η προηγουμένη παράγραφος υλοτομίαι δύνανται να ρυθμισθούν ή περιορισθούν μέχρι πλήρους απαγορεύσεως κατά χώρον, χρόνον και τρόπον, κατά τα εν άρθρ. 66 οριζόμενα.

      Π.Δ. της 19/30 Νοεμ. 1928 » Περί διαχειρίσεως Δασών, κανονισμού και τρόπου υλοτομίας, Δασική φορολογίας και μισθώματος, διαθέσεως δασικών προϊόντων, ενοικιάσεως φόρου ρητίνης κλπ. ρητινοσυλλογής και ρητινοκαλλιέργειας κλπ.

      Εχοντες υπ’ όψει

      το άρθρο 75 του από 14 Ιουλ. 1927 Δ/τος » περί καθιερώσεως νέου συστήματος βεβαιώσεως και εισπράξεως της δασικής φορολογίας και τροποποιήσεως διατάξεων τινων του δασικού κώδικος, κωδικοποιούμεν τας διατάξεις: 1) του από 3-11-23 Δ/τος περί διαχειρίσεως δασών, κανονισμού υλοτομίας, διαθέσεως δασικών προϊόντων κλπ . 2) του Δ/τος της 27-11-26 περί εκτελέσεως του από 19-11-25 Δ/τος κλπ.

      Αρθρο: 178
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Τοπικαί ατέλειαι
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ατελώς και άνευ αδείας υλοτομούνται, συλλέγονται ή κατασκευάζονται: α) Η ξυλεία, οι ξυλάνθρακες και τα προς ασβεστοποιΐαν καυσόξυλα ή θάμνοι, εφ’ όσον απαλαμβάνονται εις τας επαρχίας Γυθείου και Οιτύλου εξ ανεγνωρισμένων μη δημοσίων δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων και δένδρων (δασικών ή μη), και προορίζονται διά τας ιδίας ανάγκας ή και επιτόπιον κατανάλωσιν.

      β) Τα εις την Επτάνησον απολαμβανόμενα και μεταφερόμενα δασικά προϊόντα, εκτός εάν πρόκειται περί υλοτομίας δάσους, ή μερικώς δασοσκεπούς εκτάσεως, οπότε δεν καταβάλλεται μεν επίσης φόρος ή μίσθωμα, απαιτείται όμως ατελής άδεια της δασικής αρχής. Τα διά θαλάσσης όμως εκτός της Επτανήσου μεταφερόμενα δασικά προϊόντα υποβάλλονται εις την καταβολήν του εν τω πίνακι διατιμήσεως

      αναγραφομένου δασικού φόρου ή μισθώματος δι’ εκδόσεως αδείας υλοτομίας παρά της δασικής αρχής.

      2. Διά τας υλοτομίας της προηγουμένης παραγράφου ισχύουν, όσον αφορά εις τας δυναμένας να εκδοθούν αστυνομικάς δασικάς διατάξεις τα εν άρθρ. 66 οριζόμενα.

      3. Τα εν ‘Αθω παραγόμενα δασικά προϊόντα απαλλάσσονται του δημοσίου φόρου. Τα εκτός όμως της Χερσονήσου του Αγίου ‘Ορους ‘Αθω δάση, μερικώς δασοσκεπείς εκτάσεις και μη πεδινά χορτολίβαδα των μονών του ‘Αγίου ‘Ορους υπάγονται εις τας αυτάς διατάξεις, υπό τας οποίας τελούν τα των λοιπών αγαθοεργών ιδρυμάτων της Επικρατείας.

      Αρθρο: 179
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Γενικαί ατέλειαι
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ο αναπτύξας οιονδήποτε δάσος επί ιδίου εδάφους απαλλάσσεται της πληρωμής παντός δημοσίου δασικού φόρου διά παν δασικόν προϊόν προερχόμενον εκ του ούτω δασωθέντος εδάφους επί χρονικόν διάστημα ίσον προς τον περίπτροπον χρόνον, καθοριζόμενον υπό του νομάρχου μετά γνώμην του αρμοδίου δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών. Επί τούτοις χορηγείται άδεια υλοτομίας ατελής, όπου η λήψις αδείας απαιτείται κατά τας κειμένας διατάξεις.

      2. Η εκρίζωσις αγριελαιών, προς σκοπόν μεταφυτεύσεως και εμβολιασμού, ενεργείται ατελώς και άνευ αδείας μεν της δασικής αρχής, εφ’ όσον πρόκειται περί μη δημοσίων δασών και μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων, πάντως όμως μετ’ έγκρισιν του οικείου δασοκτήμονος, κατόπιν ατελούς δε αδείας της δασικής αρχής, εφόσον πρόκειται περί δημοσίων δασών και μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων.

      3. Δασικά προϊόντα, παραγόμενα ως προϊόν βιομηχανικών εργοστασίων διά μηχανικής επεξεργασίας ή διά χημικής αποστάξεως καυσοξύλων,

      απαλλάσσονται της πληρωμής μισθώματος ή δημοσίου δασικού φόρου. Διά την λειτουργίαν όμως των τοιούτων εργοστασίων τα οπωσδήποτε

      χρησιμοποιούμενα καυσόξυλα πρέπει να προέρχωνται εξ υλοτομίας ενεργηθείσης επί τη βάσει αδείας υλοτομίας.

      4. Απαγορεύεται η εντός εργοστασίων μετατροπή νομίμως αποληφθέντων δασικών προϊόντων εις έτερα τοιαύτα άνευ καταβολής της τυχόν διαφοράς μεταξύ του δημοσίου δασικού φόρου ή μισθώματος του αρχικώς αποληφθέντος δασικού προϊόντος και του εκ μετρατροπής προερχομένου τοιούτου.

      Αρθρο: 180
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΑΣΩΝ
      Τίτλος Αρθρου
      Στρεμματικός δασικός φόρος
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      Οι ιδιοκτήται ή διακάτοχοι δασών υποχρεούνται, προς κάλυψιν των δαπανών επιτηρήσεως αυτών εκ μέρους των δημοσίων δασικών οργάνων, και εφ’ όσον συλλέγουν ή υλοτομούν εκ των δασών δασικά προϊόντα προς εμπορίαν, να καταβάλλουν ετησίως στρεμματικόν φόρον δι’ ολόκληρον την έκτασιν του δάσους των, συνιστάμενον εις 0,10 δραχμάς κατά στρέμμα. Ο ούτω καταβαλλόμενος στρεμματικός φόρος εν ουδεμιά περιπτώσει δύναται να υπερβή το δωδέκατον της κατα τον πίνακα διατιμήσεως συνολικής τιμής χονδρικής πωλήσεως των καθ’ έκαστον έτος απολαμβανομένων προς εμπορίαν δασικών προϊόντων.

      Αρθρο: 181
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Σιδηροδρομικά κόμιστρα, προστατευτικοί δασμοί
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Σχόλια
      Ο δασικός φόρος που προβλέπεται στο παρόν καταργήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 7 του ν. 3208/2003.
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά λόγους δασικής πολιτικής, τονώσεως και ενισχύσεως της εγχωρίου δασικής παραγωγής, ως και διευκολύνσεως της εκμεταλλεύσεως των απομεμακρυσμένων των κέντρων καταναλώσεως δασών, τη υποδείξει του Υπουργείου Γεωργίας και κατόπιν αποφάσεως του Υπουργείου Συγκοινωνιών, δύναται να ελαττωθούν αναλόγως τα εκάστοτε ισχύοντα σιδηροδρομικά κόμιστρα μεταφοράς των δασικών προϊόντων εγχωρίου προελεύσεως και ιδία τα τοιαύτα καυσίμου ύλης (ξυλανθράκων και καυσοξύλων).

      2. Διά τους αυτούς ως άνω λόγους δύναται, τη υποδείξει του Υπουργείου Γεωργίας και αποφάσει του Υπουργείου των Οικονομικών, να επιβληθή επί των εκ του εξωτερικού εισαγομένων δασικών προϊόντων προστατευτικός δασμός, ρυθμιζόμενος εκάστοτε υπό της αρμοδίας επί του δασμολογίου επιτροπής, εις την οποίαν μετέχει υποχρεωτικώς, προκειμένου περί της δασμολογήσεως των δασικών προϊόντων και ο αρμόδιος διευθυντής της Γενικής Διευθύνσεως Δασών.

      Αρθρο: 182
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ειδικαί Φορολογικαί απαλλαγαί
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Διαχείριση μη δημοσίων δασών, Δασική φορολογία (Μίσθωμα – Δασικός φόρος)
      Κείμενο Αρθρου

      1. Του δασικού φόρου, περί ου το άρθρ. 160 και του στρεμματικού τοιούτου, περί ου το άρθρ. 180, απαλλάσσονται τα δάση, τα ανήκοντα εις την Α.Μ. τον Βασιλέα και την Α.Β.Υ. τον Διάδοχον ως και τα λοιπά μέλη της Βασιλικής Οικογενείας.

      2. Τα κατά το άρθρ. 42 παραχωρηθέντα κατά χρήσιν δημόσια δάση εις το Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης απαλλάσσονται της καταβολής του ως άνω δημοσίου δασικού φόρου διά τα εξ αυτών παραγόμενα δασικά προϊόντα ως και της στρεμματικής φορολογίας.

      Αρθρο: 183
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΛΟΓΟΙ
      Τίτλος Αρθρου
      Ιδιωτικοί δασολόγοι και δασοφύλακες
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προσωπικών ιδιωτικών δασών, ‘Εκτακτοι δασοφύλακες, Επόπται πρασίνου, Ιδιωτικό δασικό προσωπικό σε ιδιωτικά δάση
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δασοκτήμονες, μη δημοσίων δασών έχοντες έκαστος ή πλείονες ομού, εξ αδιαιρέτου ή μη, υπό την κυριότητα ή νομήν των δάση, συνεχόμενα ή μη, επιφανείας μείζονος των 8.000 εκταρίων εν τη περιφερεία του αυτού δασαρχείου δύνανται, αποφάσει του Υπουργού Γεωργίας, να υποχρεωθούν όπως προσλάβουν διά την διοίκησιν και διαχείρισιν ιδιώτην δασολόγον. Οι δασολόγοι ούτοι διορίζονται παρά του Υπουργού Γεωργίας επί τη προτάσει των δασοκτημόνων υποβαλλομένη εντός προθεσμίας τασσομένης υπό του Υπουργού, ο δε μισθός αυτών καταβάλλεται υπό των δασοκτημόνων. Εν περιπτώσει αμελείας ή ασυμφωνίας αυτών ως προς το πρόσωπον του δασολόγου, διορίζονται αυτεπαγγέλτως υπό του Υπουργού Γεωργίας.

      2. Οι δασοκτήμονες μη δημοσίων δασών εκτάσεως 300 εκταρίων και άνω, ως και εκτάσεως μικροτέρας μεν των 300 εκταρίων και άνω υποχρεούνται να προσλάβουν ιδιωτικούς δασοφύλακας διά τα εις την κυριότητα ή διακατοχήν αυτών τελούντα δάση, αναλόγως των από των δασών τούτων προσόδων των. Εις περίπτωσιν, καθ’ ην η έκτασις των τοιούτων δασών υπερβαίνει τα 1500 εκτάρια, οι δασοκτήμονες υποχρεούνται να προσλάβουν και δεύτερον δασοφύλακα, τρίτον δε εφ’ όσον η έκτασις των υπό φύλαξιν δασών υπερβαίνει τα 2.500 εκτάρια. Της υποχρεώσεως περί διορισμού δευτέρου και τρίτου δασοφύλακος δύνανται να απαλλαγούν οι ιδιοκτήται ή οι διακάτοχοι δασών, καταστραφέντων κατά την διάρκειαν του πολέμου 1940-41 και της κατοχής, των οποίων αι πρόσοδοι αποδεδειγμένως δεν καλύπτουν τας δαπάνας μισθοδοσίας των πλειόνων του ενός δασοφυλάκων.

      3. Οι ιδιωτικοί δασφούλακες προτείνονται υπό του δασοκτήμονος και διορίζονται υπό του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών, μετά γνωμάτευσιν του οικείου δασάρχου. Επί πλειόνων συνιδιοκτητών ή συνδιακατόχων δασών, οι ιδιωτικοί δασοφύλακες προτείνονται υπό της πλειοψηφίας τούτων, εκάστου έχοντος τόσας ψήφους, όσα τα επί του επικοίνου δάσους ιδανικά αυτού μερίδια.

      4. Εις περίπτωσιν, καθ’ ην οι κατά τα ανωτέρω υπόχρεοι προς πρόσληψιν ιδιωτικών δασοφυλάκων αμελούν να υποδείξουν τοιούτους εντός προθεσμίας τασσομένης εις αυτούς υπό του οικείου δασάρχου και μη δυναμένης να είναι μικροτέρας των 45 ημερών, ο αρμόδιος περιφερειακός διευθυντής δασών, μετά πρότασιν του δασάρχου, προβαίνει αυτεπαγγέλτως εις τον διορισμόν των ιδιωτικών δασοφυλάκων, καθορίζων άμα την μισθοδοσίαν αυτών, η οποία, αρνουμένων των ιδιοκτητών ή διακατόχων να καταβάλλουν ταύτην, εισπράττεται κατά τας περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      5.Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται να εξαρτήση την έγκρισιν ή μη καρπώσεων εις τα μη δημόσια δάση εκ της συμμορφώσεως ή μη των δασοκτημόνων ως προς την πρόσληψιν ιδιωτικών δασολόγων και του απαραιτήτου διά την φύλαξιν του δάσους αριθμού δασοφυλάκων.

      6. Ο περιφερειακός διευθυντής δασών και ο δασάρχης επί των ιδιωτικών δασοφυλάκων, ως και ο Υπουργός Γεωργίας και ο περιφερειακός διευθυντής δασών επί των ιδιωτικών δασολόγων, ασκούν πειθαρχικήν εξουσίαν οίαν και επί των δημοσίων δασοφυλάκων και δασαρχών, αι δε υπ’ αυτών

      επιβαλλόμεναι ποιναί, μηδέ της οριστικής απολύσεως εξαιρουμένης, είναι υποχρεωτικαί διά τον δασοκτήμονα. Η ποινή της οριστικής απολύσεως, προκειμένου μεν περί των δασοφυλάκων επιβάλλεται υπό του περιφερειακού διευθυντού δασών, προκειμένου δε περί των δασολόγων υπό του Υπουργού Γεωργίας, είναι δε και αύτη υποχρεωτική διά τον δασοκτήμονα. Τα ποσά των τυχόν εις τους ιδιωτικούς δασολόγους και δασοφύλακας επιβαλλομένων πειθραχικών ποινών προστίμου βεβαιούνται και εισπράττονται υπέρ του Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών.

      7. Δ/μα καθορίζει τα του τρόπου διορισμού και απολύσεως των ιδιωτικών δασολόγων και δασοφυλάκων, τα προσόντα, τα της μισθοδοσίας και του τρόπου εισπράξεως, τα της βαθμολογικής εξελίξεως, ως και τα της εντάξεως των δασολόγων και δασοφυλάκων των δημοτικών και κοινοτικών δασών κατά τας αντιστοίχους διατάξεις των λοιπών δημοτικών και κοινοτικών υπαλλήλων, τα του ορίου ηλικίας, τα καθήκοντα και δικαιώματα, τα της συντάξεως και εφαρμογής δασοπονικών μελετών παρά δασολόγων, ως και πάσαν λεπτομέρειαν εφαρμογής του παρόντος άρθρου.

      <Με την περ. α’ της παρ. 3 του άρ. 36 Ν. 1845/25-26 Απρ. 1989 (ΦΕΚ. Α’ 102), ορίστηκε ότι από την ημέρα εφαρμογής του άνω Νόμου παύει να υφίσταται η κατά τις διατάξεις του άνω άρθρου υποχρέωση πρόσληψης δασοφύλακα που έχουν οι ιδιοκτήμονες καθώς και οι νομείς ή διακάτοχοι δασών και δασικών εκτάσεων. Για τους ήδη>προσληφθέντες δασοφύλακες βάσει του άνω άρ. 183 και του άρ. 10 του α.ν. 959/1946 σε δάση και δασικές εκτάσεις που δεν ανήκουν στο Δημόσιο, βλ. περ. β’ της παρ. 3 του άνω Ν. 1845/89>.

      Αρθρο: 184
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάθεσις δημοσίου δασικού προσωπικού εις ιδιωτικά δάση
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προσωπικόν ιδιωτικών δασών, ‘Εκτακτοι δασοφύλακες, Επόπτες πρασίνου, Ιδιωτικό δασικό προσωπικό σε ιδιωτικά δάση
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εις τους δασοκτήμονες μη δημοσίων δασών πάσης εκτάσεως, τους προσφερομένους να καταβάλλουν τας νομίμους απολαυάς δημοσίων δασικών υπαλλήλων, δύναται ο Υπουργός Γεωργίας να διαθέτη προς διοίκησιν, διαχείρισιν και αστυνομίαν των δασών τούτων, δημοσίους δασικούς υπαλλήλους από του 10ου βαθμού του δασικού κλάδου Β’ κατηγορίας και άνω, μη υπαγομένους εις τας περί εντοπιότητος διατάξεις του υπαλληλικού κώδικος, των οποίων ο χρόνος της τοιαύτης υπηρεσίας λογίζεται εις τον χρόνον προαγωγής και συντάξεως. Οι ούτω διατιθέμενοι δεν απαλλάσσονται των κεκενονισμένων διά τους δημοσίους δασικούς υπαλλήλους κρατήσεων και διατηρούν τα αντίστοιχα του δημοσίου υπαλλήλου δικαιώματα.

      2. Τα εν τη προηγουμένη παραγράφω οριζόμενα έχουν εφαρμογήν και διά το Βασιλικόν κτήμα Τατοΐου.

      3. Εις τους δήμους και τας κοινότητας, διά την παρ’ αυτών εκτέλεσιν ή εποπτείαν έργων αναδασώσεων, δύναται ο Υπουργός Γεωργίας να διαθέτη δημοσίους δασικούς υπαλλήλους, εφ’ όσον οι δήμοι και αι κοινότητες καταβάλλουν τας νομίμους αποδοχάς των. Οι διατιθέμενοι εξακολουθούν να διατηρούν τα δικαιώματα προαγωγής και συντάξεως ως εν τη παρ. 1.

      4. Δασοκτήμονες, κατά την παρ. 1 του άρθρ. 146, έχοντες συνολικώς πλησίων αλλήλων κείμενα δάση επιφανείας μεγαλυτέρας των 6.000 εκταρίων, υποχρεούνται από της εκδόσεως των κατά την αυτήν παράγραφον Δ/των όπως καταβάλλουν ετησίως εις το δημόσιον ταμείον της περιφερείας των ολόκληρον τον ετήσιον μισθόν ενός δασάρχου, επί βαθμώ 6ω, κατανεμόμενον μεταξύ των δασοκτημόνων αναλόγως της τιμής και εκτάσεως των δασών εκάστου και εισπραττόμενον, εν περιπτώσει αρνήσεως, κατά τας διατάξεις του Νόμου περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων. Ο αριθμός των δασαρχών αυξάνεται εκάστοτε κατά τόσους δασάρχας, όσος ο αριθμός εκείνων, των οποίων ο νόμιμος μισθός καταβάλλεται υπό των κατά τα ανωτέρω υποχρέων.

      5. Προκειμένου περί υποδειγματικώς διαχειριζομένων μη δημοσίων δασών, δύναται ο Υπουργός Γεωργίας να χορηγή εις τους κατά την παρ. 1 προσλαμβανομένους δημοσίους υπαλλήλους μέχρι του 30% των αποδοχών των, των υπολοίπων καταβαλλομένων υπό του οικείου δασοκτήμονος.

      6. Εις τους δασικούς συνεταιρισμούς, πλήρους ή περιωρισμένης εκεμταλλεύσεως, δύναται, δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, λαμβανομένης κατόπιν αιτήσεως ή γνώμης της πανελληνίου συνομοσπονδίας ενώσεων γεωργικών συνεταιρισμών να διατίθενται δημόσιοι υπάλληλοι. Αι αποδοχαί των ανωτέρω υπαλλήλων, εφ’ όσον διαρκεί η διάθεσις, τα έξοδα κινήσεως ως και η ημερησία αποζημίωσις διά την εκτός έδρας εκτέλεσιν υπηρεσίας καταβάλλονται υπό του Δημοσίου ταμείου εις βάρος των εις τους διατίθενται συνεταιρισμών κατά τα λεπτομερέστερον διά Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει των Υπουργών Οικονομικών και Γεωργίας, καθοριζόμενα.

      Αρθρο: 185
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασικόν προσωπικόν πανεπιστημιακών δασών Θεσσαλονίκης
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προσωπικό ιδιωτικών δασών, ‘Εκτακτοι δασφούλακες, Επόπτες πρασίνου, Ιδιωτικό δασικό προσωπικό σε ιδιωτικά δάση
      Κείμενο Αρθρου

      Διά το δασικόν προσωπικόν των πανεπιστημιακών δασών Θεσσαλονίκης ισχύουν αι διατάξεις των άρθρ. 4 Νόμ. 6320/1934, άρθρ. 8 και 11 Νόμ.

      1881/51,94141/π.ε. 4.6.57 αποφάσεως Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

      Αρθρο: 186
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασικόν κλπ. προσωπικόν δημοτικής και κοινοτικής δασοπονίας
      Λήμματα
      Δασικός Κωδικός, Προσωπικόν ιδιωτικών δασών, ‘Εκτακτοι δασοφύλακες, Επόπτες πρασίνου, Ιδιωτικό δασικό προσωπικό σε ιδιωτικά δάση
      Κείμενο Αρθρου

      Η ίδρυσις κοινής δασοπονικής υπηρεσίας και η πρόσληψις του

      αναγκαιούντος δασικού κλπ. προσωπικού υπό δύο ή πλειόνων δήμων και κοινοτήτων, διά την επιστημονικήν διαχείρισιν, εκμετάλλευσιν και αξιοποίησιν των δασών αυτών δύναται να ενεργηθή κατά τας περί συνεργασίας δήμων και κοινοτήτων, διάταξεις του άρθρ. 152 του δημοτικού και κοινοτικού κώδικος.

      Αρθρο: 187
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
      Τίτλος Αρθρου
      Επόπται πρασίνου
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προσωπικό ιδιωτικών δασών, ‘Εκτακτοι δασοφύλακες, Επόπτες πρασίνου, ‘Εκτακτοι δασφούλακες δημοσίων δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δύνανται να διορισθούν, επί τη αιτήσει δήμων και κοινοτήτων και άλλων νομικών φιλοδασικών προσώπων δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου ή φυσικών προσώπων, έκτακτοι δασοφύλακες προς φύλαξιν δημοσίων δασών, αμειβόμενοι υπό των προτεινόντων τούτους, προς τους οποίους συνδέονται διά σχέσεως ιδιωτικού δικαίου.

      2. Μέλη φιλοδασικών επιτροπών και ενώσεων προσκοπικών, κυνεγετικών, τουριστικών και φυσιολατρικών εν γένει σωματείων δύνανται να διορισθούν ως άμισθοι επόπται του πρασίνου θεωρούμενοι, διά τας περί τα δάση παραβάσεις, ως ανακριτικοί υπάλληλοι. Η ιδιότης του αμίσθου επόπτου πρασίνου δεν αποτελεί ασυμβίβαστον με άλλην δημοσίαν ή κοινοτικήν θέσιν.

      3. Διά Δ/τος καθορίζονται τα προσόντα διορισμού, ο τρόπος διορισμού, η μισθοδοσία και ο τρόπος καταβολής ταύτης, η βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξις, τα δικαιώματα και καθήκοντα, ο πειθαρχικός έλεγχος, το όριον ηλικίας, ως και πάσα σχετική λεπτομέρεια διέπουσα τους κατά τας προηγουμένας 1 και 2 παραγράφους του άρθρου τούτου εκτάκτους δασοφύλακας και επόπτας πρασίνου.

      Αρθρο: 188
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1970 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 189
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 190
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 191
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 192
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 193
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 194
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 195
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 196
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 197
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 198
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 199
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 200
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Δαπάναι αναδασώσεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      1. Αι προτάσει της δασικής υπηρεσίας ή των φιλοδασικών επιτροπών εκτελούμεναι αναδασώσεις, η ίδρυσις και η συντήρησις δασικών φυτωρίων και σπορείων ή πειραματικών δασικών σταθμών συντηρουμένων και χρησιμοποιουμένων υπό της δασικής υπηρεσίας ως και η αμοιβή των φυλάκων αναδασώσεων ενεργούνται δαπάνη του Δημοσίου, καταβαλλομένη εκ του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών.

      2. Αι δαπάναι τεχνητής ή φυσικής αναδασώσεως, ως και της οροθεσίας, περιφράξεως, φυλάξεως και εν γένει προστασίας των κηρυχθεισών ως αναδασωτέων εκτάσεων, ως επίσης και αι δαπάναι απαλλοτριώσεως των τυχόν εντός των αναδασωτέων εκτάσεων περιλαμβανομένων ιδιοκτησιών βαρύνουν τον αιτήσαντα την κήρυξιν του εδάφους ως αναδασωτέου ή τους αναλαβόντας την υποχρέωσιν της αναδασώσεως ιδιοκτήτας.

      Αρθρο: 201
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Δαπάναι Δήμων, κοινοτήτων κλπ.δι’ αναδασώσεις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Αναδασωτέα εδάφη
      Κείμενο Αρθρου

      1. Οι δήμοι, αι κοινότητες, αι μοναί, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα ή άλλα νομικά πρόσωπα υποχρεούνται να αναγράφουν εις τους προϋπολογισμούς αυτών πιστώσεις ουχί κατωτέρας των 5% των δασικών εισοδημάτων αυτών διά δαπάνας αναδασώσεως ή απαλλοτριώσεως εδαφών ανηκόντων εις την περιφέρειάν των. Τα αυτά νομικά πρόσωπα υποχρεούνται να αναγράφουν ετησίως εις τον προϋπολογισμόν των πίστωσιν, καθοριζόμενην υπό της εγκρινούσης τον προϋπολογισμόν αρχής, αναλόγως των πόρων αυτών, διά την εκτέλεσιν αναδασώσεων εις την περιοχήν των. Η απόφασις αύτη δύναται να μεταρρυθμισθή υπό του Υπουργού, εις την αρμοδιότητα του οποίου ανήκει η εποπτεία του νομικού προσώπου.

      2. Τα κατά την προηγουμένην παράγραφον αναγραφόμενα ποσά διατίθενται, είτε διά την απ’ ευθείας υπό των ειρημένων νομικών προσώπων εκτέλεσιν των έργων είτε ως εισφορά εις το εκτελούν ταύτα Δημόσιον.

      Αρθρο: 202
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Τίτλος Αρθρου
      ‘Εντυπα φιλοδασικής προπαγάνδας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Φιλοδασική προπαγάνδα, Φιλοδασικά σωματεία
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 203
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Φιλοδασικά Σωματεία
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Φιλοδασική προπαγάνδα, Φιλοδασικά σωματεία
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά την προστασίαν του πρασίνου και την φυσικήν και τεχνητήν αναδάσωσιν των περί τας πόλεις, κωμοπόλεις και χωρία λόφων και βουνών διά σκοπούς κυρίως αισθητικούς προς δημιουργίαν ιδία πάρκων, ως και τον διά φυσικής αναδασώσεως εξωραϊσμόν αρχαιολογικών, ιστορικών ή ιερών χώρων δύνανται να συνιστώνται φιλοδασικά σωματεία.

      2. Πόροι των φιλοδασικών σωματείων δύναται να είναι συνδρομαί, δωρεαί, κληρονομίαι, κληροδοσίαι και επιχορηγήσεις του Κράτους, των δήμων και κοινοτήτων ή άλλων νομικών προσώπων, ως και εξευρισκόμενοι άλλοι πόροι, τόκοι κεφαλαίων και δάνεια.

      3. Το διά του Α.Ν. 1247 της 19/28.5.1938 (περί κυρώσεως του Καταστατικού της «Φιλοδασικής Ενώσεως» κλπ.), κυρωθέν καταστατικόν της Φιλοδασικής Ενώσεως Αθηνών διέπεται υπό του Α. Νόμου τούτου.

      Αρθρο: 204
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Φιλοδασικαί Επιτροπαί
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Φιλοδασική προπαγάνδα, Φιλοδασικά σωματεία
      Κείμενο Αρθρου

      1. Διά την προστασίαν του πρασίνου, την δημιουργίαν φιλοδένδρου αισθήματος και την εκτέλεσιν έργων αναδασώσεως, συνιστώνται διά πράξεων του νομάρχου, δημοσιευομένων εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εις τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα τριμελείς ή πενταμελείς φιλοδασικαί επιτροπαί. Εις την πρωτεύουσαν του Κράτους η φιλοδασική επιτροπή είναι επταμελής.

      2. Τα μέλη των επιτροπών αποτελούνται εκ του οικείου νομάρχου, εφ’ όσον η έδρα της επιτροπής συμπίπτει με την έδραν του νομού, εκ του προϊσταμένου της τοπικής δασικής αρχής, εξ ενός αντιπροσώπου της δημοτικής ή κοινοτικής αρχής οριζομένου υπό του οικείου συμβουλίου, των λοιπών μελών, μέχρι συμπληρώσεως, οριζομένων διά πράξεως του οικείου νομάρχου, προτάσει της οικείας δασικής αρχής, εκ προσώπων διακρινομένων διά την φιλόδενδρον αυτών δράσιν.

      3. Αι επιτροπαί αύται αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, διαχειρίζονται τα εις αυτάς διατιθέμενα χρήματα, κατά τας διατάξεις περί δημοσίων υπολόγων, του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών έχοντος το δικαίωμα του διοικητικού και οικονομικού ελέγχου των επιτροπών εκτός αν ούτος μετέχη αυτής, οπότε τον έλεγχον ασκεί ο νομάρχης δι’ ανωτέρου δασικού υπαλλήλου, οριζομένου υπό του Υπουργού Γεωργίας.

      4. Πόροι των φιλοδασικών επιτροπών είναι:

      α) Κρατικαί επιχορηγήσεις.

      β) Διατιθέμενα χρηματικά ποσά υπό δήμων και κοινοτήτων, υδραυλικών ταμείων, κλπ. διά σκοπούς αναδασώσεων και δενδροφυτεύσεων.

      γ) ‘Αλλαι χρηματικαί ενισχύσεις, συνδρομαί, δωρεαί και έρανοι. δ) Πρόσοδοι πάσης φύσεως προερχόμεναι εκ της εκμεταλλεύσεως παραχωρουμένων υπό του Δημοσίου ή δήμων και κοινοτήτων εδαφών προς αναδάσωσιν δασυλλίων ή και δασικών θερέτρων.

      5. Εις την δικαιοδοσίαν του νομάρχου ανήκουν και άπαντα τα φιλοδασικά σωματεία ή όσα εκ των φιλοπροόδων εν γένει σωματείων θέτουν ως κύριον αυτών σκοπόν την αναδάσωσιν και δενροφύτευσιν, υποκείμενα και ταύτα εις τον διοικητικόν και διαχειριστικόν έλεγχον τούτου, ασκούμενον δι’ ανωτέρου δασικού υπαλλήλου οριζομένου υπ’ αυτού.

      6. Ο αριθμός των μελών των επιτροπών, η σύνθεσις, η θητεία, αι υπό τούτων διοριζόμεναι εκτελεστικαί επιτροπαί και αι λοιπαί λεπτομέρειαι της εν γένει οργανώσεως και λειτουργίας των φιλοδασικών επιτροπών, ως και των φιλοδασικών σωματείων, καθορίζονται διά Δ/τος.

      7. Η παρά των φιλοδασικών επιτροπών εκτέλεσις αναδασωτικών και φυτωριακών εργασιών ενεργείται κατά τα εν άρθρ. 222 διαλαμβανόμενα.

      Αρθρο: 205
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Ρύθμισις λεπτομερειών αναδασώσεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Αναδασώσεις, Φιλοδασική προπαγάνδα, Φιλοδασικά σωματεία
      Κείμενο Αρθρου

      Διά Δ/των ρυθμίζονται αι λεπτομέρειαι του καθορισμού και της οροθεσίας των αναδασωτέων εκτάσεων, τα της παραχωρήσεως των δημοσίων εκτάσεων προς αναδάσωσιν, ο τρόπος του καθορισμού και της πληρωμής των δαπανών αναδασώσεως, της εκτελέσεως των αναδασώσεων, τα της φυλάξεως και προστασίας των υπό αναδάσωσιν δημοσίων ή μη εκτάσεων, τα των καθηκόντων και πληρωμής των μισθών των φυλάκων, ως και πάσα άλλη λεπτομέρεια των περί αναδασώσεων διατάξεων.

      Αρθρο: 206
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 207
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία Δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 208
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 209
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ
      Τίτλος Αρθρου
      Υποχρεώσεις κοινοτήτων προς αναδάσωσιν καέντων δασών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Κοινότητες, εις την περιφέρειαν των οποίων κατεστράφησαν υπό της πυρκαϊάς δημόσια ή κοινοτικά δάση, υποχρεούνται να αναγράφουν ετησίως επί δεκαετίαν από της πυρκαϊάς εις τον προϋπολογισμόν αυτών πίστωσιν διά την υποβοήθησιν διά τεχνικών αναδασωτικών έργων της επανιδρύσεως του καέντος δάσους.

      2. Τα αναδασωτικά ταύτα έργα υποδεικνύοναι και εκτελούνται μερίμνη της δασικής υπηρεσίας.

      Αρθρο: 210
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 211
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 212
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 213
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 214
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 215
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 216
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 217
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 218
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. α’ παρ. 1 άρ. 79 Ν. 998/1979 (ΦΕΚ. Α’ 289).

      Αρθρο: 219
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Τίτλος Αρθρου
      Πρόσληψις πυροφυλάκων και μίσθωσις ή επίταξις αυτοκινήτων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών, Προστασία δασών εκ πυρκαϊών
      Κείμενο Αρθρου

      (Καταργήθηκε από την περ. δ’ άρ. 42 Ν. 1845/25-26 Απρ. 1989 (ΦΕΚ. Α’ 102).

      Αρθρο: 220
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Προστασία δασών εξ εντόμων και μυκήτων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εν περιπτώσει εμφανίσεως καμπών ή άλλων βλαπτικών των δασικών δένδρων εντόμων ή μυκήτων, οι κύριοι ή κάτοχοι δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων, λιβαδίων, γεωργικώς ή δενδροκομικώς

      καλλιεργουμένων εκτάσεων, κήπων και αυλών υποχρεούνται να προβαίνουν εις καταπολέμησιν και εξαφάνισιν των βλαπτικών τούτων εντόμων ή μυκήτων, κατά τας υποδείξεις της δασικής αρχής, τιμωρούμενοι άλλως κατά τας διατάξεις του άρθρ. 268.

      2. Εν αρνήσει των ως άνω κυρίων ή κατόχων, όπως προβούν εις τα υποδειχθέντα παρά της δασικής αρχής μέτρα, δύναται αύτη να προβή εις την λήψιν των μέτρων τούτων, των προς τούτο δαπανών εισπραττομένων παρά του υποχρέου κυρίου ή κατόχου, κατά τας περί εισρπάξεως δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      Αρθρο: 221
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Απαγόρευσις εισαγωγής εκ του εξωτερικού ξυλείας προς πρόληψιν μεταδόσεως ασθενειών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Προστασία δασών
      Κείμενο Αρθρου

      Προς προστασίαν των δασών της χώρας εκ βλαπτικών των δασικών δέντρων εντόμων ή μυκήτων, δύναται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας να επιτρέπεται υπό όρους ή και να απαγορεύεται εντελώς, καθ’ όλην την Χώραν ή περιφερείας ταύτης, η εκ του εξωτερικού εισαγωγή παντός είδους ξυλείας, υπό οιανδήποτε μορφήν ξυλίνων σκευών ως και φυτών, σπόρων, φύλλων, ανθέων, φυτικής γης, χωμάτων, έρματος πλοίων εκ χώματος, ως και χαλίκων και άμμου περιεχόντων χώματα.

      Αρθρο: 222
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Μελέτη και εκτέλεσις
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Γενικές διατάξεις που αφορούν σε δασοτεχνικά έργα
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η μελέτη και εκτέλεσις τοπογραφήσεων, χωροσταθμήσεων και πάσης φύσεως τεχνικής εργασίας διευθετήσεως χειμάρρων, διαχειρίσεως και εκμεταλλεύσεως δασών, αναδασώσεων, φυτωρίων, περιφράξεων, δασικών μεταφορικών εγκαταστάσεων, δασικής οδοποιΐας και βελτιώσεως ορεινών βοσκοτόπων, ενεργείται δι’ εργολαβίας ή δι’ αυτεπιστασίας υπό της αρμοδίας δασικής υπηρεσίας, μετ’ απόφασιν του Υπουργού Γεωργίας ή του νομάρχου, κατά τας περί διοικητικής αποκεντρώσεως διατάξεις.

      2. Διά την δι’ αυτεπιστασίας εκτέλεσιν των έργων των χρηματοδοτουμένων παρά του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών, συνιστάται παγία προκαταβολή, η διαχείρισις της οποίας ανατίθεται εις διαχειριστήν δημόσιον υπάλληλον, οριζόμενον δι’ αποφάσεως του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου τούτου. Ως διαχειριστής της παγίας προκαταβολής δεν ορίζεται υπάλληλος μετέχων εις την εκτέλεσιν και επίβλεψιν των έργων.

      3. Εις τους διαγωνισμούς διά την δι’ εργολαβίας μελέτην ή εκτέλεσιν των ως άνω δασοτεχνικών εργασιών γίνονται δεκτοί και δασολόγοι, έχοντες ειδικόν πτυχίον εργολήπτου δασικών έργων, χορηγούμενον παρά του Υπουργού Γεωργίας.

      Αρθρο: 223
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Τρόπος συντάξεως μελετών κλπ.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Γενικές διατάξεις που αφορούν σε δασοτεχνικά έργα
      Κείμενο Αρθρου

      Διά Δ/τος καθορίζονται τα της συντάξεως αναγνωριστικών και

      προκαταρκτικών μελετών, γενικών σχεδίων (προμελετών), των οριστικών μελετών και των ετησίων προγραμμάτων έργων, τα του ελέγχου, εγκρίσεως και θέσεως εις εφαρμογήν αυτών, τα της αναθεωρήσεως και τροποποιήσεως αυτών, τα της διενεργείας των δημοπρασιών, τα της επιβλέψεως, εκτελέσεως και παραλαβής των εκτελουμένων δασοτεχνικών έργων, τα της εκδόσεως, διαβαθμίσεως και ακυρώσεως των ειδικών πτυχίων εργοληπτών δασοτεχνικών έργων, ως και πάσα σχετική λεπτομέρεια διά την εφαρμογήν του παρόντος άρθρου.

      Αρθρο: 224
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Φορεύς εκτελέσεως έργων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, ‘Εργα διευθετήσεως χειμάρρων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Τα δασοτεχνικά έργα διευθετήσεως χειμάρρων και αποκαταστάσεως ορεινών εδαφών και λεκανών απορροής εκτελούνται ανεξαρτήτως τάξεως υπό του Κράτους. Μέρος της δαπάνης τούτων δύναται να βαρύνη τας εκ της εκτελέσεως των έργων προστατευομένας ιδιοκτησίας εις την υπό του χειμάρρου επηρεαζομένην πεδινήν περιοχήν. Την συντήρησιν των κατά την παρούσαν παράγραφον έργων αναλαμβάνουν αι εκτελούσαι ταύτα αρμόδιαι δασικαί υπηρεσίαι, ή, οσάκις κρίνεται υπό τούτων σκόπιμον, οι οργανισμοί εγγείων βελτιώσεων.

      2. Η ταξινόμησις των έργων δασοτεχνικής διευθετήσεως χειμάρρων και αποκαταστάσεως των ορεινών εδαφών, εχόντων άμεσον σχέσιν προς εκτελούμενα μείζονος σημασίας πεδινά εγγειοβελτιωτικά τοιαύτα, ο γενικός προγραμματισμός, η ένταξίς των εις το σύνολον των έργων και ο συντονισμός τούτων ενεργούνται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας μετά γνώμην του παρά τω Υπουργείω Γεωργίας κεντρικού γνωμοδοτικού συμβουλίου εγγειοβελτιωτικών έργων.

      3. Αι προκαταρκτικαί μελέται των ανωτέρω έργων εγκρίνονται υπό του κεντρικού γνωμοδοτικού συμβουλίου εγγείων βελτιώσεων, προτάσει της Γενικής Διευθύνσεως Δασών, αρμοδίας διά την περαιτέρω εκπόνησιν των μελετών εκτελέσεως, εγκρίσιν τούτων, ειδικόν κατά χώρον προγραμματισμόν και εκτέλεσιν των έργων, κατά τας διεπούσας ταύτην διατάξεις, εκ πιστώσεων του προγράμματος αυτής, είτε εκ τοιούτων διατιθεμένων παρά της υπηρεσίας εγγείων βελτιώσεων Υπουργείου Γεωργίας, δυναμένων να εφαρμοσθούν εν προκειμένω και των διατάξεων των άρθρ. 8-11 του Ν.Δ.

      3881/1958, ως αύται εκάστοτε ισχύουν.

      4. Δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, εκδιδομένης επί τη προτάσει της Γενικής Διευθύνσεως Δασών, μετά γνώμην του κεντρικού γνωμοδοτικού Συμβουλίου εγγείων βελτιώσεων, δύναται να ανατίθεται εις την υπηρεσίαν εγγείων βελτιώσεων ή προμελέτη, μελέτη και εκτέλεσις των εν τω παρόντι άρθρω έργων, δι’ οιωνδήποτε πιστώσεων, αποσπωμένου εν τη περιπτώσει ταύτη παρ’ αυτή του αναγκαιούντος ειδικού δασικού προσωπικού.

      Αρθρο: 225
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ειδικά μέτρα διά λεκάνας χειμάρρων Μακεδονίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, ‘Εργα διευθετήσεως χειμάρρων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Δι’ αποφάσεων του Υπουργού Γεωργίας, εκδιδομένων μετά γνώμην του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών και δημοσιευομένων εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δύνανται να κηρύσσωνται υπό προστασίαν λεκάναι απορροής των χειμάρρων των πεδιάδων Μακεδονίας.

      2. Εντός των υπό προστασίαν περιοχών δύναται να απαγορεύωνται αι εκχωρσώσεις επικλινών εδαφών, να επιβάλλωνται ειδικά μέτρα κλιμακώσεως (πεζούλια) ή περιορισμού κατ’ έκτασιν και είδος καλλιεργείας δι’ εκχερσώσεως, να περιορίζωνται αι πάσης φύσεως καρπώσεις των δημοσίων ή μη δασών, μερικώς δασοσκεπών εκτάσεων και οιωνδήποτε ψιλών βοσκών και να ρυθμίζεται κατά τόπον και χρόνον και μέχρι πλήρους απαγορεύσεως η βοσκή ωρισμένου είδους ή παντός ζώου, η χρήσις του ύδατος φυσικών πηγών και ρείθρων, η αλλαγή της λοίτης των χειμάρρων, ως και η ανέγερσις οιωνδήποτε δασικών εγκαταστάσεων. Εις τας ούτω υπό προστασίαν κηρυχθείσας περιοχάς, θεωρουμένας ως αναδασωτέας, έχουν εφαρμογήν, όσον αφορά εις την έκδοσιν των δασικών αστυνομικών διατάξεων, την φύλαξιν και αστυνομίαν, την βεβαίωσιν των παραβάσεων, ως και τας επιβαλλομένας ποινάς και αποζημιώσεις, αι αντίστοιχοι διατάξεις του παρόντος κώδικος.

      3. Διά Δ/τος δύνανται αι διατάξεις των ανωτέρω παρ. 1 και 2 να επεκταθούν εις τας λεκάνας απορροής χειμάρρων και άλλων διαμερισμάτων της χώρας, όταν αύται τίθενται, επί τη βάσει εγκεκριμένης μελέτης, υπό δασοτεχνικήν διευθέτησιν.

      Αρθρο: 226
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαδικασία αναθέσεως κατασκευής
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      1. Προς τον σκοπόν εκμεταλλεύσεως δασικών συμπλεγμάτων, επιτρέπεται όπως διά Δ/των εκδιδομένων, προτάσει των Υπουργών Γεωργίας, Οικονομικών και Δημοσίων ‘Εργων, ανατίθεται εις τα Ταμεία Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών των νομών η κατασκευή και συντήρησις δασικών οδών και μεταφορικών εν γένει εγκαταστάσεων, δασικών εργοστασίων, κτιρίων, ως και η αγορά και συντήρησις των σχετικών μηχανών, εργαλείων και μέσων επικοινωνίας. Εις τα αυτά Ταμεία δύναται, κατόπιν αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, να ανατίθεται και η πληρωμή της δαπάνης καλλιεργείας των συστάδων, αναδασώσεως και δασικών φυτωρίων εντός των οικείων δασικών συμπλεγμάτων.

      2. Προς έεκδοσιν των εν τη προηγουμένη παραγράφω προβλεπομένων Δ/των απαιτείαι προγενεστέρα έκθεσις του οικείου δασάρχου, περί της αναγκαιότητος των εκτελεστέων έργων, συνοδευομένη υπό δασοπονικής μελέτης του δασικού συμπλέγματος και γνωμοδότησις του αρμοδίου περιφερειακού διευθυντού δασών και του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών του Υπουργείου Γεωργίας. Η ως άνω έκθεσις του δασάρχου δέον να διαλαμβάνη και περί των επιβληθησομένων φόρων και εισφορών, κατά τα εν άρθρ. 240 – 244 οριζόμενα περί του ποσού αυτών, περί των οικονομικών πόρων του Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών και περί των κατά προσέγγισιν δαπανών διά την εκτέλεσιν των προβλεπομένων δασικών εγκαταστάσεων.

      Αρθρο: 227
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασικαί οδοί
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      Δασικαί οδοί θεωρούνται αι οδοί αι εξυπηρετούσαι, εντός ή εκτός των δασών, την εκμετάλλευσιν και τας μεταφοράς των δασικών προϊόντων, ως και τα πάσης φύσεως δασικά έργα και μη συμπίπτουσαι μετά του δικτύου της εθνικής ή επαρχιακής οδοποιΐάς της χώρας.

      Αρθρο: 228
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
      Τίτλος Αρθρου
      Αστυνομία δασικών οδών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η αστυνομία των κατά το άρθρ. 226 έργων, εφ’ όσον πρόκειται περί αποκλειστικώς δασικών οδών μη συμπιπτουσών προς εθνικάς, επαρχιακάς, δημοτικάς και κοινοτικάς οδούς, ανατίθεται εις το αρμόδιον δασικόν προσωπικόν, κατά τα λεπτομερέστερον διά Δ/τος καθοριζόμενα,

      εφαρμοζομένων επί του προκειμένου των διατάξεων του άρθρ. 24 του Δ/τος της 29 Νοεμ. 1929″περί κωδικοποιήσεως ως των περί κατασκευής και συντηρήσεως οδών κειμένων διατάξεων».

      2. Πάντα τα λόγω βλαβών των εν λόγω οδών εισπραττόμενα υπό των δημοσίων ταμείων ποσά, κατατίθενται απ’ ευθείας υπ’ ευθύνην των υπέρ του ειδικού λογαριασμού των οικείων Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών.

      Αρθρο: 229
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Διάνοιξις προσωρινών οδών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      Κύριος ή κάτοχος εδάφους δεν δύναται να εμποδίση την διά μέσου του εδάφους του μεταφοράν δασικών προϊόντων εξ υπερκειμένων ή παρακειμένων δασών, εφ’ όσον αύτη, γινομένη προς τα κέντρα καταναλώσεως εκτός του εδάφους του, συνεπάγεται δυσαναλόγως μεγαλυτέραν δαπάνην, δικαιούται όμως εις πλήρη, εκ μέρους του κυρίου ή κατόχου των προϊόντων ή του μεταφέροντος αυτά, αποζημίωσιν εκ της διανοίξεως της αναγκαίας δασικής οδού.

      Αρθρο: 230
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Σύνταξις μελετών δασικών οδών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      Αι μελέται διά τας δασικάς οδούς συντάσσονται, κατά τα εν άρθρ. 222 προβλεπόμενα, υπό των οικείων δασικών οργάνων.

      Αρθρο: 231
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Εκτέλεσις έργων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ο Υπουργός Γεωργίας ή ο νομάρχης, κατά τας περί διοικητικής αποκεντρώσεως διατάξεις, αποφασίζει την εκτέλεσιν των έργων, περί ων το άρθρ. 226, δι’ αυτεπιστασίας επί επειγουσών περιπτώσεων ή όπου κρίνεται ασύμφορος ή δι’ εργολαβίας εκτέλεσις αυτών.

      2. Διά τα ως άνω έργα, όταν εκτελούνται υπό των κατά τόπους δασικών υπηρεσιών δι’ εργολαβίας, ακολουθείται η διαδικασία των περί κατασκευής και συντηρήσεως των δημοσίων οδών διατεταγμένων.

      3. Η αρμοδιότης του Υπουργείου Δημοσίων ‘Εργων, η προβλεπομένη υπό των διατάξεων πρί εκτελέσεως εν γένει δημοσίων έργων, μεταβιβάζεται διά την εκτέλεσιν των έργων τούτων εις το Υπουργείον Γεωργίας, επιφυλασσομένης της αρμοδιότητος του συμβουλίου δημοσίων έργων, όσον αφορά εις την κρίσιν αιτήσεων θεραπείας, κατ’ εφαρμογήν της διατάξεως του άρθρ. 6 παρ. 5 του Νόμ. 5367 της 2/18.4.1932 (περί εκτελέσεως των δημοσίων έργων), ως αντικατεστάθη υπό του άρθρ. 2 του Α.Ν. 1966 της 7/13.9.1939 (περί συμπληρώσεως των περί εκτελέσεως Δημοσίων ‘Εργων κειμένων διατάξεων).

      Αρθρο: 232
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Εποπτεία και έλεγχος
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      Την άμεσον εποπτείαν και τον τεχνικοοικονομικόν έλεγχον της εκτελέσεως και διαχειρίσεως των υπό του άρθρ. 226 προβλεπομένων έργων ασκεί ο αρμόδιος περιφερειακός διευθυντής δασών, την γενικωτέραν δε εποπτείαν της εκτελέσεως των έργων τούτων ασκεί, κατ’ εντολήν του διοικητικού συμβουλίου του Τ.Γ.Κ. και Δασών, τριμελής επιτροπή εκ του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου του Τ.Γ.Κ. και Δασών, του διευθυντού τεχνικών υπηρεσιών του νομού και του αρμοδίου δασάρχου, κατά τα λεπτομερέστερον διά Δ/τος καθοριζόμενα.

      Αρθρο: 233
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Δασικαί οδοί συμπίπτουσαι προς επαρχιακάς και εθνικάς
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά ‘Εργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      1. Προκειμένου περί κατασκευής δασικών οδών, των οποίων η διαδρομή συμπίπτει εν μέρει ή εν όλω προς την διαδρομήν εθνικών ή επαρχιακών οδών, η μελέτη και κατασκευή των συμπιπτόντων τμημάτων εκτελείται πάντοτε υπό του Υπουργείου Δημοσίων ‘Εργων ή του οικείου νομαρχιακού ταμείου, των κατασκευαστέων τμημάτων οριζομένων δι’ αποφάσεως των Υπουργών Γεωργίας, Οικονομικών και Δημοσίων ‘Εργων, διά της οποίας ορίζεται άμα και η διά την κατασκευήν χρηματική αρωγή του αρμοδίου Τ.Γ.Κ. και Δασών ή των διά την δασικήν οδοποιΐαν πιστώσεων του Υπουργείου Γεωργίας. Κατά την έγκρισιν των μελετών τούτων, παρά του συμβουλίου δημοσίων έργων του Υπουργείου Δημοσίων ‘Εργων, συμμετέχει των συνεδριάσεων αυτού μετά ψήφου ο γενικός διευθυντής δασών του Υπουργείου Γεωργίας.

      2. Η κατασκευή, συντήρησις και ανακαίνισις των δασικών οδών, περί ων η παρ. 1, δύναται να εκτελήται και υπό της δασικής υπηρεσίας του Υπουργείου Γεωργίας, κατόπιν αποφάσεως των Υπουργών Γεωργίας και Δημοσίων ‘Εργων, εις τας περιπτώσεις κατά τας οποίας αι οδοί εξυπηρετούν τας δασομεταφοράς δασαρχείων, τα οποία διαθέτουν ίδια μηχανήματα δασικής οδοποιΐας.

      Αρθρο: 234
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Κατασκευή δασικών οδών υπό Β.Ε. Ιδρύματος και Β. Προνοίας
      Κείμενο Αρθρου

      Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται, προκειμένου το Βασιλικόν Εθνικόν ‘Ιδρυμα ή η Βασιλική Πρόνοια να προβή εις αξιοποίησιν δασικών περιοχών διά της διανοίξεως και κατασκευής δασικών οδών, να εκχωρή το δικαίωμα απολήψεως ποσότητος των προς εμπορίαν, επί τη βάσει μελετών, προβλεπομένων δασικών προϊόντων εκ της αξιοποιουμένης περιφερείας, προς εξόφλησιν των παρά των οργανισμών τούτων διατιθεμένων δαπανών.

      Αρθρο: 235
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Εκτέλεσις δασικών οδών υπό δασικής υπηρεσίας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      Ο Υπουργός Γεωργίας, κατά παρέκκλισιν των διατάξεων του Ν.Δ. 1042 της 28.1/20.2.1942 (περί τροποποιήσεως και κωδικοποιήσεως των υπ’ αριθ.

      453/1941 και 584/1941 Ν.Δ/των»περί συστάσεως Γραφείου Μελετών και Δημοσιεύσεων και Συμβουλίου Μελετών»), αποφασίζει την εκτέλεσιν έργων δασικής οδοποιΐας, υπό της υπηρεσίας των δασών του Υπουργείου Γεωργίας, κατά τας διατάξεις των άρθρ. 226-232, οσάσις ήθελε κρίνει τούτο αναγκαίον διά την ταχυτέραν εκεμετάλλευσιν των δασών και παραγωγήν τεχνικού ξύλου διά τας ανάγκας της Χώρας.

      Αρθρο: 236
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Αγορά οικοπέδων και δασικών κτιρίων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά ‘Εργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      1. Το Δημόσιον δύναται να αποκτά δι’ αγοράς, ανεγείρη, μισθώνη και επισκευάζη κτίρια προς εγκατάστασιν των τοπικών αρχών και οργάνων της δασικής υπηρεσίας, αναγραφομένης σχετικής πιστώσεως εις τον

      προϋπολογισμόν του Κράτους ή εις τον προϋπολογισμόν του Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών. Κατά τον αυτόν τρόπον δύναται να αποκτά δι’ αγοράς οικόπεδα προς ανέγερσιν δασικών κτιρίων ή γήπεδα προς εγκατάστασιν δασικών φυτωρίων, σταθμών δασικών ερευνών κλπ., εφ’ όσον δεν υπάρχουν κατάλληλα προς παραχώρησιν δωρεάν διά τοιούτον σκοπόν.

      2. Διά την εκτέλεσιν των έργων της προηγουμένης παραγράφου, εφαρμόζονται αι περί εκτελέσεως δημοσίων έργων διατάξεις. Διά την εκτέλεσιν όμως επισκευών υπαρχόντων δασικών κτιρίων, των οποίων η δαπάνη δεν υπερβαίνει τας 5.000 δραχμών, δύναται αύτη να ενεργήται δι’ αυτεπιστασίας, εκδιδομένου εντάλματος επί αποδόσει λογαριασμού επ’ ονόματι του οικείου δασάρχου.

      Αρθρο: 237
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Μελέτη και εκτέλεσις κτιριακών έργων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Δασικές μεταφορικές εγκαταστάσεις, Δασικά κτίρια
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η ανέγερσις δασικών κτιριακών εγκαταστάσεων εν γένει, ως εργοστασίων κρατικής εκμεταλλεύσεως δημοσίων δασών, παραρτημάτων αυτών, αποθηκών ξυλείας ή υλικού ή σπόρων, δεξαμενών αρδεύσεως, εκκολαπτηρίων ιχθύων των ορεινών ρεόντων υδάτων, παρατηρητηρίων πυρκαϊών, δασικών κτιρίων, ως και η επισκευή και συμπλήρωσις τούτων εκτελείται δι’ εργολαβίας, κατά τας περί δημοσίων έργων διατάξεις, εκτός αν πρόκειται περί έργου συνολικής αξίας ουχί ανωτέρας των εκατόν πεντήκοντα χιλιάδων δραχμών ή εάν διά πράξεως των Υπουργών Γεωργίας και Οικονομικών ήθελον χαρακτηρισθή ταύτα ως κατεπείγοντα ή ανεπίδεκτα εκτελέσεως δι’ εργολαβίας, οπότε εκτελούνται δι’ αυτεπιστασίας και μικροεργολαβιών υπό της αρμοδίας δασικής υπηρεσίας.

      2. Αι μελέται διά τα ως άνω έργα συντάσσονται παρά της δασικής υπηρεσίας και εγκρίνονται υπό του Υπουργού Γεωργίας.

      Αρθρο: 238
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Αναγραφή πιστώσεων εις πρ/σμόν Κ.Τ.Γ.Κ.Δ.
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτησις δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Δι’ αποφάσεων του Υπουργού Γεωργίας επιτρέπεται η αναγραφή, εις τον προϋπολογισμόν του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών ειδικών πιστώσεων διά την οικονομικήν εξυπηρέτησιν των κατεπειγούσης φύσεως δαπανών δι’ έργα και εργασίας κρατικής εκμεταλλεύσεως δασών και δασικών μεταφορικών εγκαταστάσεων, διά προμηθείας και λοιπάς συναφείς δαπάνας, αναλόγως των εισπραττομένων δασικών εσόδων. Αι ως άνω ειδικαί πιστώσεις διατίθενται δι’ αποφάσεων του διοικητικού συμβουλίου του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών δι’ ενταλμάτων προπληρωμής επ’ ονόματι των αρμοδίων δασικών υπαλλήλων. ‘Απαντα τα ως άνω κατεπειγούσης φύσεως έργα, εργασίαι και προμήθειαι εκτελούνται κατά παρέκκλισιν των περί δημοσίου λογιστικού, περί δημοσίων έργων, περί προμηθείων του Δημοσίου και των του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών διατάξεων.

      Αρθρο: 239
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Οικονομική εξυπηρέτησις παρά Τ.Γ.Κ.Δ. των νομών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτησις δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Αρμόδιον Τ.Γ.Κ. και Δασών, διά την εκτέλεσιν των εις τα άρθρ.

      226-233 έργων, είναι το του νομού εις την περιφέρειαν του οποίου κείται το δασικόν σύμπλεγμα ή εκτελούνται τα προς εξυπηρέτησιν δασικά έργα. Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται δι’ αποφάσεώς του να καθορίση και έτερον Τ.Γ.Κ και Δασών των νομών διά την οικονομικήν εξυπηρέτησιν των έργων, εφ’ όσον λόγοι οργανώσεως της εκτελέσεως των έργων επιβάλλουν τούτο.

      2. Το διοικητικόν συμβούλιον των Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών, προκειμένου ταύτα να εκτελέσουν και να διαχειρισθούν έργα εκ των υπό των άρθρ. 226-233 προβλεπομένων, συνέρχεται εις ειδικάς συνεδριάσεις, εις τας οποίας συζητούνται και λαμβάνοναι αποφάσεις μόνον σχετικαί προς τα ως άνω έργα, συμμετέχοντος του συμβουλίου, εν τη ειδική ταύτη περιπτώσει, και του διευθυντού τεχνικών υπηρεσιών του νομού ή του νομίμου αναπληρωτού του.

      3. Προκειμένου περί Τ.Γ.Κ. και Δασών νομών της Μακεδονίας, Θράκης και Ηπείρου και διά την περίπτωσιν, καθ’ ην συζητείται θέμα διανοίξεως δασικής οδού, συμμετέχει και εις αξιωματικός οριζόμενος υπό του αρμοδίου σώματος στρατού.

      4. Διά τας ειδικάς ταύτας συνεδρίας καταβάλλεται εις έκαστον των μελών και τον γραμμετέα αμοιβή καθοριζομένη κατά τας οικείας διατάξεις. Κατά τα λοιπά διά τας ειδικάς ταύτας συνεδρίας ισχύουν αι αντίστοιχοι περί Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών διατάξεις.

      5. Διά την λήψιν αποφάσεων επί έργων των προηγουμένων παραγράφων απαιτείται πάντοτε η παρουσία του περιφερειακού διευθυντού δασών ή δασάρχου και του οικείου διευθυντού τεχνικών υπηρεσιών ή του προϊσταμένου της τεχνικής υπηρεσίας δήμων και κονοτήτων (Τ.Υ.Δ.Κ.), αναπληρουμένων των δύο τελευταίων τούτων, εις περίπτωσιν απουσίας ή κωλύματος, υπό των νομίμων αναπληρωτών των.

      6. Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται, κατόπιν ασκουμένης ενώπιον αυτού εφέσεως, να αποδέχεται, τροποποιή ή απορρίπτη οριστικώς τας αποφάσεις των κατά την παρ. 2 του παρόντος άρθρου διοικητικών συμβουλίων των Τ.Γ. Κ. και Δασών. Τούτο ισχύει και διά τας λοιπάς αποφάσεις των Τ.Γ.Κ. και Δασών μετά γνώμην του συμβουλίου του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών.

      Αρθρο: 240
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ειδικοί προϋπολογισμοί και απολογισμοί
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτησις δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Προς εκτέλεσιν των υπό των άρθρ. 226-233 προβλεπομένων έργων, τα Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών επιχορηγούνται διά των αναγκαιουσών πιστώσεων παρά του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών.

      2. Τα Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών υποχρεούνται να τηρούν ίδια βιβλία και να καταρτίζουν ειδικόν προϋπολογισμόν και απολογισμόν διά τα επί τη βάσει των άρθρ. 226-233 εκτελούμενα παρά τούτων έργα και κατά οικονομικόν έτος του ταμείου. Η έγκρισις των εν λόγω προϋπολογισμών και απολογισμών γίνεται κατά τας γενικάς περί του προϋπολογισμού και απολογισμού των Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών διατάξεις, πλην των σχετικών προς τον χρόνο της ψηφίσεως του προϋπολογισμού. Εισηγηταί των ειδικών τούτων προϋπολογισμών και απολογισμών είναι ο εκ των μελών του συμβουλίου περιφερειακός διευθυντής δασών ή δασάρχης. Εν η περιπτώσει παρά του αυτού Τ.Γ.Κ. και Δασών εκτελούνται έργα εις πλείονα δασικά συμπλέγματα του νομού, έχοντα άμεσον συνάφειαν, δύναται να τηρώνται ίδιοι λογαριασμοί, προϋπολογισμοί και απολογισμοί, δι’ έκαστον των συμπλεγμάτων τούτων κατά τα ανωτέρω οριζόμενα.

      Αρθρο: 241
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ειδικοί φόροι και εισφοραί
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτησις δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Πλην των εν άρθρ. 240 πόρων επιτρέπεται όπως επιβληθούν υπέρ των Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών, των εκτελούντων τα υπό των άρθρ. 226-233 προβλεπόμενα έργα, οι κάτωθι ειδικοί φόροι, προς αντιμετώπισιν των οικονομικών αυτών αναγκών:

      α) Ειδικός φόρος επί της προσαυξήσεως της αξίας των μη δημοσίων δασών των εξυπηρετουμένων διά της κατασκευής της δασικής οδού.

      β) Ειδικός φόρος επιβαλλόμενος επί δασικών προϊόντων, προερχομένων εξ άλλων δασικών συμπλεγμάτων δημοσίων ή μη αμέσως ή εμμέσως όμως εξυπηρετουμένων υπό των εκτελουμένων υπό του Ταμείου έργων.

      γ) Ειδικός φόρος επιβαλλόμενος επί της αξίας των παραγομένων γαλακτοκομικών προϊόντων εντός του δασικού συμπλέγματος του

      εξυπηρεουμένου διά των εκτελουμένων έργων. Ο φόρος ούτος υπολογίζεται επί τη βάσει της συνολικής παραγωγής εκάστου γαλακτοφόρου ζώου, δεν δύναται δε να υπερβή τα 2% της αξίας των προϊόντων τούτων.

      δ) Ειδικός φόρος επί πάντων εν γένει ανεξαιρέτως των προϊόντων και ειδών των μεταφερομένων διά των υπό των Τ.Γ.Κ. και Δασών

      κατασκευαζομένων δασικών οδών. Ο φόρος ούτος εισπράττεται πάντως μετά την αποπεράτωσιν του σχετικού έργου, μέχρις ορίου δε 1% της αξίας των προϊόντων. Επιβάλλεται επίσης ειδική εισφορά εις τα τροχοφόρα οχήματα τα εισερχόμενα εντός του εξυπηρετουμένου δασικού συμπλέγματος και χρησιμοποιούντα τας κατασκευαζομένας δασικάς οδούς διά των πόρων του Τ.Γ.Κ. και Δασών. Η εισφορά αύτη δεν επιβάλλεται οσάκις

      χρησιμοποιούνται τμήματα των ως άνω δασικών οδών, τα οποία συμπίπτουν προς επαρχιακάς ή εθνικάς οδούς.

      ε) Αναγκαστική εισφορά των ωφελουμένων αμέσως ή εμμέσως εκ του έργου δασικών ιδιοκτησιών, των ανηκουσών εις φυσικά ή νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου.

      ς) Προσωπική εργασία μέχρι δέκα ημερών ετησίως των κατοίκων των χωρίων ή κοινοτήτων των ωφελουμένων αμέσως ή εμμέσως εκ της εκτελέσεως του έργου.

      Αρθρο: 242
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Διαδικασία επιβολής φόρων και εισφορών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτησις δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Οι υπό στοιχ. α’, β’, γ’ και δ’ του άρθρ. 241 φόροι επιβάλλονται, μετά πρότασιν του διοικητικού συμβουλίου του Τ.Γ.Κ. και Δασών του νομού, διά Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει των Υπουργών Γεωργίας και Οικονομικών, δικαιουμένων όπως τροποποιούν, εν μέρει ή εν όλω, ή και απορρίπτουν την πρότασιν του διοικητικού συμβουλίου.

      2. Αι περί επιβολής των ανωτέρω φόρων προτάσεις των διοικητικών συμβουλίων των Τ.Γ.Κ. και Δασών κοινοποιούνται παρ’ αυτών εις τους οικείους δήμους και κοινότητας, παρά των οποίων τοιχοκολλούνται εις το δημοτικόν και κοινοτικόν κατάστημα, ίνα λάβουν γνώσιν τούτων οι μέλλοντες να υποχρεωθούν εις την καταβολήν αυτών, οι οποίοι και δικαιούνται όπως εντός εικοσαημέρου από της τοιαύτης τοιχοκολλήσεως, υποβάλλουν διά του οικείου δήμου ή κοινότητος τας ενστάσεις ή παρατηρήσεις αυτών προς το Υπουργείον Γεωργίας, ίνα αύται εξετασθούν προ της εκδόσεως του σχετικού Δ/τος.

      3. Η υπό στοιχ. ς’ του άρθρ. 241 προσωπική εργασία επιβάλλεται διά πράξεως του οικείου νομάρχου, μετά γνώμην του διοικητικού συμβουλίου του Τ.Γ.Κ. και Δασών και απόφασιν του οικείου δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου. Εάν οι υπόχρεοι δεν προσέρχωνται προς εργασίαν εντός του τασσομένου χρόνου, το αντίτιμον ταύτης, καθοριζόμενον υπό του Τ.Γ.Κ. και Δασών, εισπράττεται παρά των υποχρέων διοικητικώς, κατά τας περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      Αρθρο: 243
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Διασικασία καταργήσεως φόρων και εισφορών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτηση δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Οι ως άνω φόροι, εισφοραί και προσωπική εργασία δύνανται να καταργηθούν ή τροποποιηθούν, καθ’ ον τρόπον επεβλήθησαν, εφ’ όσον ήθελεν εκλείψει ο λόγος της επιβολής των και δεν απαιτείται η διατήρησις αυτών, είτε προς συντήρησιν των έργων είτε προς εξυπηρέτησιν των τυχόν αναληφθεισών υπό του Γ.Γ.Κ. και Δασών διά την εκτέλεσιν των έργων οικονομικών υποχρεώσεων.

      Αρθρο: 244
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Είσπραξις φόρων και εισφορών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτηση δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Από της ισχύος των εν άρθρ. 226 παρ. 2 προβλεπομένων Δ/των, διά των οποίων ανατίθεται εις τα Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών η εκτέλεσις των υπό των άρθρ. 226-233 προβλεπομένων έργων, άπαντες οι εν άρθρ. 241 φόροι και αι εισφοραί εισπράττονται υπό των αρμοδίων προς είσπραξιν αυτών οργάνων διά λογαριασμόν του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών, εις το οποίον αποδίδονται απ’ ευθείας υπ’ ευθύνην των ενεργούντων την είσπραξιν. Εν περιπτώσει αρνήσεως των υποχρέων εις καταβολήν, οι κατά το άρθρον τούτο φόροι βεβαιούνται και εισπράττονται διοικητικώς κατά τας περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων διατάξεις.

      Αρθρο: 245
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Σύναψις δανείων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτηση δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Διά την εκτέλεσιν των υπό των άρθρ. 226-233 προβλεπομένων έργων, επιτρέπεται εις τα Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών όπως, επί εκχωρήσει των υπό του ιδίου κώδικος προβλεπομένων πόρων αυτών, συνομολογούν, μετά ή άνευ της εγγυήσεως του Δημοσίου, δάνεια απλά ή τοκοχρεωλυτικά, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, κατά τους εκάστοτε οριζομένους όρους υπό του Διοικητικού συμβουλίου του οικείου Τ.Γ.Κ. και Δασών. Διά την συνομολόγησιν των δανείων τούτων απαιτείται όπως η περί ταύτης σχετική απόφασις του διοικητικού συμβουλίου του οικείου Τ.Γ.Κ. και Δασών εγκριθή διά Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει των Υπουργών Γεωργίας και Οικονομικών. Διά την σύναψιν δανείων προς εκτέλεσιν έργων δασικών μεταφορικών εγκαταστάσεων ή ετέρων έργων ή προμηθειών, δύναται να παρέχεται η εγγύησις του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών. Τούτο, παρισταμένης ανάγκης εκπληρώσεως αναληφθεισών υποχρεώσεων εκ του ως άνω λόγου, δύναται να χρησιμοποιήση τους κατά τα άρθρ. 240-245 πόρους, τους αντιστοιχούντας εις έκαστον Τ.Γ.Κ. και Δασών εις ποσόν καθοριζόμενον δι’ ειδικής αποφάσεως του διοικητικού συμβουλίου του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών.

      Αρθρο: 246
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Είσπραξις των πόρων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτηση δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Η είσπραξις των κατά τα άρθρ. 240-245 πόρων ενεργείται κατά τας διατάξεις περί εισπράξεως των πόρων του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών. Διά Δ/τος, εκδιδομένου επί τη προτάσει των Υπουργών Γεωργίας και Οικονομικών, δύναται να καθορισθούν αι λεπτομέρειαι της εισπράξεως των ως άνω πόρων και της καταθέσεως αυτών προς τοις άλλοις παρά το πιστωτικώ ιδρύματι, το οποίον εχορήγησε το κατά το προηγούμενον άρθρον δάνειον. Η απόδοσις των υπό των δημοσίων ταμείων πραγματοποιουμένων εσόδων βαρύνει τας χρήσεις κατά τας οποίας διενεγήθησαν αι εισπράξεις.

      Αρθρο: 247
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Πληρωμή εξόδων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτηση δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Η πληρωμή των εξόδων γίνεται επί τη βάσει ειδικών ενταλμάτων δι’ έκαστον των ειδικών προϋπολογισμών, ισχυουσών κατά τα λοιπά ως προς την εκκαθάρισιν, πληρωμήν κλπ. των περί Τ.Γ.Κ. και Δασών γενικών διατάξεων.

      Αρθρο: 248
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
      Τίτλος Αρθρου
      Πρόσληψις υπαλληλικού προσωπικού
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτηση δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Διά την εκτέλεσιν των πάσης φύσεως διοικητικών, λογιστικών και διαχειριστικών εργασιών, των αναφερομένων εις την εκτέλεσιν των διά των άρθρ. 226-233 προβλεπομένων έργων, δύναται να προσλαμβάνεται παρά των Τ.Γ.Κ. και Δασών το εκάστοτε αναγκαιούν ημερομίσθιον προσωπικόν. Τα της μισθοδοσίας, τρόπου προσλήψεως, διαρκείας της υπηρεσίας ως και τα του αριθμού του ημερομισθίου προσωπικού ορίζονται κατά το άρθρ. 13 του από 20/22.7.1937 Δ/τος (περί διοικήσεως και διαχειρίσεως εν γένει του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών) μετά προηγουμένην έγκρισιν του Υπουργού Γεωργίας.

      Αρθρο: 249
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
      Τίτλος Αρθρου
      Πρόσληψις εργατοτεχνικού προσωπικού
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτηση δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      Μετ’ έγκρισιν των απαιτουμένων πιστώσεων παρά του διοικητικού συμβουλίου του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών, εφ’ όσον αύται επιβαρύνουν τον δασικόν προϋπολογισμόν του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών, επιτρέπεται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας όπως η επί ημερομισθίω γινομένη πρόσληψις εργατοτεχνικού προσωπικού, οίον μηχανοδηγών, εφαρμοστών, θερμαστών, ηλεκτροτεχνιτών, εμπειροτεχνών, επιστατών, οδηγών αυτοκινήτων κλπ. διά τας ανάγκας της κρατικής εκμεταλλεύσεως των δασών, ως και των έργων, περί των οποίων προβλέπουν τα άρθρ. 226-233, γίνεται και επί συμβάσει ιδιωτικού δικαίου χρονικής διαρκείας από εξ μηνών μέχρι δύο κατ’ ανώτατον όριον ετών. Η σύμβασις αύτη δύναται να ανανεωθή δι’ ισόχρονον διάστημα διά νεάς αποφάσεως, εις την οποίαν αναγράφεται ο όρος ότι η υπηρεσία δύναται να χρησιμοποιήση και εις άλλην περιφέρειαν τον προσλαμβανόμενον.

      Αρθρο: 250
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΔΑΣΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Δαπάναι κατασκηνώσεων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Δασικά έργα, Οικονομική εξυπηρέτηση δασικών έργων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εκ των διατιθεμένων πιστώσεων διά τα έργα, περί των οποίων προβλέπει το άρθρ. 222, καταβάλλονται αντιστοίχως και αι διά τας ανάγκας των εν υπαίθρω επί ορεινών και μακράν των κέντρων εργασιών, μικροδαπάναι κατασκηνώσεως, κατά τα εκάστοτε δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας καθοριζόμενα.

      2. Εκ των πόρων των ειδικών προϋπολογισμών δασών εκάστου Τ.Γ.Κ. και Δασών των νομών, δύνανται να καταβάλλωνται και αι δαπάναι κατασκευής προχείρων κλιβάνων αρτοποιΐας και παραπηγμάτων, διά την ίδρυσιν εις απομεμακρυσμένους τόπους πρατηρίων τροφίμων και χρειωδών διά τους εργάτας και το λοιπόν προσωπικόν της υπηρεσίας. Τα ούτω κατασκευαζόμενα ενοικιάζονται εις ιδιώτας κατόπιν δημοπρασίας. Τα άλευρα και τα λοιπά είδη δύνανται να μεταφέρωνται διά των κρατικών επιτοπίων μεταφορικών μέσων δωρεάν, εφ’ όσον ταύτα επιστρέφουν κενά, αι δε επιτόπιοι δασικαί και αστυνομικαί αρχαί ελέγχουν την καλήν ποιότητα, ως και τας τιμάς πωλήσεως, γινομένης ρητής μνείας εις τους όρους της σχετικής διακηρύξεως και το συμφωνητικόν.

      Αρθρο: 251
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΘΗΡΑΜΑΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Θηράματα
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Θηράμα, Μέσα ασκήσεως θήρας, Κυνηγετικές περιοχές
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η θήρα επιτρέπεται να ασκήται ως άθλημα, καθ’ όλην την Επικράτειαν, κατά τας διατάξεις του παρόντος κώδικος.

      2. Ως θηρεύσιμα θηράματα νοούνται πάντα τα άγρια θηλαστικά και πτηνά πλην:

      Εκ των θηλαστικών: Των ακανθοχοίρου, νυκτερίδος, μυγαλής, ασπάλακος. Εκ των πτηνών: α)Των μικροτέρων κατά μέγεθος της σιταρήθρας, μη συμπεριλαμβανομένης (τουτέστι των μικροτέρων εις μήκος των 17 εκ.), β) των κύκνου, πελαργού, φοινικοπτέρου, ροδοχρόου, γερανού, κούκκου, όλων των ειδών γυπός (ορνέου), παντός είδους δρυοκολάπτου, έποπος (τσαλαπετεινού), όλων των ειδών κίρκου (κιρκινεζιού) και τριόρχου, ακριδοθήρα (αγιοπουλιού), σίττης (τοσπανάκου σφυρικτή), αιγοθήλου (γιδοβίζι-πλάνου), του μικρού μελανοκεφάλου γλάρου, παντός είδους χελιδόνος, του κορακίου (χαλκοκουρούντας), παντός είδους νυκτοβίων και της τριγόνος της στρεπτοπηλίας δεκαοκτώ (δεκοχτούρας).

      Αρθρο: 252
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΔΕΙΕΣ-ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΧΡΟΝΟΣ-ΔΕΛΤΙΟ ΠΑΡΟΧΗΣ ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΥ ΟΠΛΟΥ
      Τίτλος Αρθρου
      Μέσα ασκήσεως θήρας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Θηράματα, Μέσα ασκήσεως θήρας, Κυνηγετικές περιοχές
      Κείμενο Αρθρου

      1. Η θήρα ασκείται μόνον διά συνήθους κυνηγετικού επωμιζομένου πυροβόλου όπλου, ως και διά τόξου και κυνηγεντικού μαχαιρίου, μετά ή άνευ κυνός. Ως συνήθη κυνηγετικά όπλα νοούνται τα επωμιζόμενα μονόκαννα, δίκαννα, επαναληπτικά ή αυτογεμή (αυτόματα) τοιαύτα, έχοντα το εσωτερικόν της κάννης λείον και ουχί ραβδωτόν. Η διά πυροβόλου πολεμικού όπλου ή αεροβόλου ή άλλου ειδους όπλου άσκησις της θήρας απαγορεύεται. 2. (Καταργήθηκε με την παρ. 1β άρ. 38 του Ν. 2168/1983 (ΦΕΚ. Α’ 147). 3. Κατά πάσαν περίπτωσιν μεταφοράς κυνηγεντικού όπλου δι’οχημάτων παντός είδους, πλοίων κλπ. ή εντός κατωκημένων περιοχών, το κυνηγετικόν όπλον δέον να είναι κενόν φυσιγγίων και να φέρεται υποχρεωτικώς εντός θήκης, λελυμένον. Τα εντός των οικιών φυλαττόμενα κυνηγετικά όπλα, δέον όπως τηρούνται κενά φυσιγγίων. 4. Δύναται ο Υπουργός Γεωργίας, όταν απαγορεύεται η θήρα, να επιβάλη δι’ αποφάσεώς του, την σφράγισιν των κυνηγετικών όπλων. Εν συνδρομή τεχνικών ή άλλων ειδικών λόγων, ρητώς εν τη αποφάσει του αναφερομένων, δύναται να εξαιρή της υποχρεώσεως ταύτης ωρισμένης της Επικρατείας περιοχάς». <Οι παρ. 3 και 4 αντικαταστάθηκαν ως άνω από το άρ. 2 Ν. 177/1975>. 5. Απαγορεύεται η τοποθέτησις και η χρήσις παγίδων, δηλητηρίων, δικτύων, βρόχων, ιξού ειδικών καθρεπτών, αγκίστρων και παντός είδους ελκυστικών φώτων ή οργάνων ή άλλων αναλόγων μέσων, σκοπόν εχόντων την θανάτωσιν, σύλληψιν ή νάρκωσιν, εν γένει αγρίων θηλαστικών και πτηνών, ως και η εμπορία, κατασκευή και η εκ του εξωτερικού εισαγωγή των οργάνων τούτων. 6. Απαγορεύεται η προς θήραν χρησιμοποίησις ελαστικής σφενδόνης, κραχτών, ομοιωμάτων και μιμητικών φωνών των θηραμάτων. 7. Χρήσις παγίδων πάσης φύσεως επιτρέπεται να γίνεται μετ’ έγκρισιν του Υπουργού Γεωργίας μόνον δι’ επιστημονικούς σκοπούς (δακτυλίωσις, μελέται, ταρίχευσις).

      Αρθρο: 253
      Ημ/νία: 27.08.1998
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΘΗΡΑΜΑΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Εκτροφεία θηραμάτων – Καταφύγια θηραμάτων – Ελεγχόμεναι κυνηγετικαί περιοχαί
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Θηράματα, Μέσα ασκήσεως θήρας, Κυνηγετικές περιοχές
      Σχόλια
      Το άρ. 253 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρ. 3 Ν. 177/1975.Η φράση εντός εισαγ. του παρόντος άρθρου τίθεται όπως αντικαταστάθηκε με τη παρ. 2 άρθρ. 57 Ν. 2637/1998 (ΦΕΚ Α 200), της οποίας φράσης η ισχύς αρχίζει από 27.8.1998.
      Κείμενο Αρθρου

      «Δι’ αποφάσεων του Υπουργού Γεωργίας δημοσιευομένων διά της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, δύναται, διά την προστασίαν και διάσωσιν του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας εν γένει, καθώς επίσης και προς τον σκοπόν της διατηρήσεως, αναπτύξεως και εκμεταλλεύσεως «των πληθυσμών των θηραμάτων και των λοιπών ειδών της άγριας πανίδας ως και των ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας» να ιδρύωνται α) Εκτροφεία θηραμάτων, β) Καταφύγια θηραμάτων και γ) Ελεγχόμεναι Κυνηγετικαί Περιοχαί, επί ωρισμένων, σαφώς προσδιοριζομένων διά της αποφάσεως αυτού, εδαφικών εκτάσεων, απαγορευομένης απολύτως της εντός αυτών θήρας ή επιτρεπομένης ταύτης υπό ωρισμένας προϋποθέσεις κατά τα εν άρθρ. 254 του παρόντος ειδικώτερον οριζόμενα».

      Αρθρο: 254
      Ημ/νία: 31.03.2011
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΘΗΡΑΜΑΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      ‘Ιδρυσις και Λειτουργία Εκτροφείων Θηραμάτων – Καταφυγίων Θηραμάτων – Ελεγχομένων Κυνηγετικών Περιοχών
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Θηράματα, Μέσα ασκήσεως θήρας, Κυνηγετικές περιοχές
      Σχόλια

      • Το παρόν άρθρο, όπως η παρ. 7 αυτού αντικαταστάθηκε από το άρ. 10 Ν.Δ. 996/1971, τίθεται όπως αντικαταστάθηκε από το άρ. 4 του ν. 177/1975. – Η παρ. 9 τίθεται όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρ. 29 Ν. 2040/17-23 Απρ. 1992 (ΦΕΚ. Α’ 70). – Η παρ. 2 αντικαταστάθηκε από το άρθρο 4 παρ. 10 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.
      Κείμενο Αρθρου

      «1. Δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας δύναται να ιδρύωνται μέχρις 60 εκτροφεία θηραμάτων, επί σκοπώ αναπαραγωγής και αυξήσεως των ενδημικών θηραμάτων ή εισαγωγής ξενικών τοιούτων, προς εμπλουτισμόν άλλων περιοχών δι’ αυτών. Διά της αυτής αποφάσεως καθορίζονται αι εν εκάστω εκτελεστέαι διά την εκπλήρωσιν του ως άνω σκοπού εργασίαι. Διά την συντήρησιν και λειτουργίαν των εκτροφείων δύναται να προσλαμβάνωνται, δι’ επιλογής, κατά τας κειμένας διατάξεις, αναλόγως των αναγκών εις έως δύο φύλακες κατά εκτροφείον, επί σχέσει εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, αμειβόμενοι εις βάρος των πιστώσεων του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών (Κεφάλαιον Θήρας). Οι φύλακες εκτροφείων εξομοιούνται ως προς τα προσόντα, αποδοχάς, δικαιώματα και καθήκοντα προς τους φύλακας θήρας.

      «2. Με όμοια απόφαση επιτρέπεται η ίδρυση από φυσικά ή νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, εκτροφείων θηραμάτων επί μη δημοσίων εκτάσεων, περιλαμβανομένων και των δασικού χαρακτήρα τοιούτων, καθώς και επί δημόσιων δασικών και εποικιστικών εκτάσεων, τις οποίες το Δημόσιο μπορεί να παραχωρεί ή να εκμισθώνει στους ενδιαφερομένους, έναντι τιμήματος ή μισθώματος που καθορίζεται από την επιτροπή της παραγράφου 3 του άρθρου 10 του Ν. 998/1979, προς το σκοπό της αναπαραγωγής των θηραμάτων είτε προς εμπορία (κρέατος, δέρματος, πτερών, κεράτων κ.λπ.) είτε προς εμπλουτισμό περιοχών δια θηρεύσιμων ειδών, τηρουμένων των περί δημοσίας υγείας διατάξεων. » 3. Διά κοινής αποφάσεως των Υπουργών Γεωργίας και Οικονομικών επιτρέπεται: α) Η αγορά, άνευ δημοπρασίας υπό του Δημοσίου, εκτάσεων ως και ερημονήσεων, ένθα διαβιούν αίγαγροι ή έτερα ευγενή θηράματα, προς δημιουργίαν εντός τούτων εκτροφείων ή προς ίδρυσιν σταθμών παρακολουθήσεως και δακτυλιώσεως αποδημητικών πτηνών. β) Η αναγκαστική απαλλοτρίωσις κτημάτων οιασδήποτε φύσεως, κειμένων εντός των εκτάσεων περί ων το άρθρ. 253, προς πραγμάτωσιν του εν αυτώ σκοπού, του σκοπού τούτου καθοριζομένου διά του παρόντος, ως δημοσίας ωφελείας.

      4. Απαγορεύεται η, επί σκοπώ θήρας, παραβίασις των ορίων εκτροφείων, ως και ο φόνος ή οιαδήποτε βλάβη εκτρεφομένων θηραμάτων.

      [«5. – 8. αντικατασταθείσες με την παρ. 3 του άρθρου 57 του ν. 2637/1998 (Α΄ 200, κ α τ α ρ γ ή θ η κ α ν με την παρ. 1 του άρθρου 22 του ν. 3937/2011 (Α΄ 60/31.3.2011), που κατάργησε την εν λόγω παρ. 3].

      «9. Με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, που εκδίδεται ύστερα από γνώμη του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών, μπορεί να χαρακτηρίζονται ως συνεχείς ελεγχόμενες κυνηγετικές περιοχές εκτάσεις ανεξαρτήτως ιδιοκτησίας, όχι μικρότερες των 5.000 στρεμμάτων εντός του χώρου της ηπειρωτικής Ελλάδας και 500 τουλάχιστον στρεμμάτων στη νησιωτική Ελλάδα. Πριν από την έκδοση της απόφασης αυτής συντάσσεται πλήρης μελέτη των απαιτούμενων τεχνικών έργων και βελτίωσης του φυσικού περιβάλλοντος του βιότοπου».

      10. Εντός των ελεγχομένων κυνηγετικών περιοχών επιτρέπεται η θήρα κατά παρέκκλισιν των διατάξεων του παρόντος υπό όρους, προϋποθέσεις, πρόσθετα τέλη και διατυπώσεις, καθοριζομένας διά Π.Δ/τος εκδιδομένου προτάσει του Υπουργού Γεωργίας. Διά του αυτού Π.Δ/τος καθορίζεται ο τρόπος διοικήσεως, διαχειρίσεως, λειτουργίας, οργανώσεως, προστασίας, φυλάξεως, κυκλοφορίας, οι οικονομικοί πόροι της ελεγχομένης κυνηγετικής περιοχής, ο τρόπος διαθέσεως των εσόδων αυτής, ο αριθμός του αναγκαιούντος προσωπικού, ως και πάσα εν γένει λεπτομέρεια αφορώσα την αρτίαν λειτουργίαν αυτής.

      11. Τα πάσης φύσεως έσοδα τα προερχόμενα εκ της θηραματικής εκμεταλλεύσεως των ελεγχομένων κυνηγετικών περιοχών περιέρχονται εις το Κεντρικόν Ταμείον Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών, (Κεφάλαιον Θήρας).

      12. Οι ιδιοκτήται των εντός της ελεγχομένης κυνηγετικής περιοχής εκτάσεων δικαιούνται μερίσματος εκ των καθαρών εσόδων ταύτης, ο προσδιορισμός, η διαδικασία και ο τρόπος καταβολής του οποίου καθορίζεται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας.

      13. Δύναται ο Υπουργός γεωργίας, δι’ αποφάσεώς του, εκδιδομένης μετά γνώμην του Τεχνικού Συμβουλίου Δασών να χαρακτηρίζη και μη δημοσίας εκτάσεις, ως κυνηγετικάς περιοχάς, επί τη αιτήσει των ιδιοκτητών αυτών και υπό τας προϋποθέσεις του παρόντος άρθρου. Εν αυταίς παρέχεται το δικαίωμα εκμεταλλεύσεως της θήρας εις τους ιδιοκτήτας των, εφ’ όσον ούτοι προβούν εις την ίδρυσιν ιδιωτικών εκτροφείων εμπλουτισμού των εκτάσεων τούτων και συντάξουν, δι’ ιδιωτών δασολόγων, δαπάναις των, ειδικάς μελέτας ή πίνακας διαχειρίσεως του θηραματικού πλούτου, εγκρινομένας υπό του Υπουργείου Γεωργίας. Οι ιδιοκτήται των εκτάσεων τούτων δικαιούνται εις είσπραξιν δικαιώματος παρά των νομίμως εφωδιασμένων δι’ αδείας θήρας κυνηγών. Το δικαίωμα τούτο καθορίζεται διά της αυτής αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας.

      14. Εις τας, εντός των ελεγχομένων κυνηγετικών περιοχών, ιδιοκτήτους εκτάσεις, τη συναινέσει των ιδιοκτητών, δύνανται να ενεργούνται φυτεύσεις και έτεραι συναφείς εργασίαι αποβλέπουσαι εις την βελτίωσιν του βιοτόπου και του περιβάλλοντος εν γένει, δαπάναις της Ελεγχομένης Κυνηγετικής Περιοχής, ρυθμιζόμεναι δια Π.Δ/τος.

      15. Το αναγκαιούν διά την διοίκησιν, λειτουργίαν, διαχείρισιν και φύλαξιν της Ελεγχομένης Κυνηγετικής Περιοχής, προσωπικόν, δύναται να τοποθετήται εκ του μονίμου υπηρετούντος (δασολόγων, δασικών, διοικητικών) υπό του Υπουργού Γεωργίας ή διά προσλήψεως μέχρι 3 δασολόγων, 4 δασοκόμων, 5 υπαλλήλων λογιστών και διοικητικών και εντός φύλακος θήρας ανά 10.000 στρέμματα κυνηγετικής περιοχής, επί σχέσει εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Αι αποδοχαί εν γένει του εκτάκτου προσωπικού βαρύνουν τας πιστώσεις του προϋπολογισμού του Κ.Τ.Γ.Κ. και Δασών.

      16. Απαγορεύεται η άσκησις θήρας εντός των ελεγχομένων κυνηγετικών περιοχών, κατά παράβασιν των διατάξεων του παρόντος και των βάσει αυτού εκδοθησομένων Π.Δ/των».

      Αρθρο: 255
      Ημ/νία: 29.07.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ-ΠΕΡΙΟΧΕΣ-ΣΚΥΛΟΙ
      Τίτλος Αρθρου
      Κυνηγετικοί κύνες
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Θηράματα, Μέσα ασκήσεως θήρας, Κυνηγετικές περιοχές
      Σχόλια

      • Η παρ. 10 τίθεται όπως αντικαταστάθηκε με τη παρ. 4α άρθρ. 57 Ν. 2637/1998 (ΦΕΚ Α 200), της οποίας παρ. η ισχύς αρχίζει από 27.8.1998. – Η παρ. 11 καταργήθηκε με την παρ. 4β άρθρ. 57 Ν. 2637/1998 (ΦΕΚ Α 200), η δε κατάργηση ισχύει από 27.8.1998. – Οι παρ. 1 έως και 9 καταργήθηκαν με την περ. δ) του άρθρου 15 του ν. 3170/2003 (Α΄191/29.7.2003).
      Κείμενο Αρθρου

      1.-9. (παραλείπονται ως μη ισχύουσες).

      «10. Επιτρέπεται καθ’ όλο το έτος η εκνύμναση κυνηγετικών σκύλων, που συνοδεύονται από κυνηγούς ή κυναγωγούς, χωρίς να φέρουν κυνηγετικό όπλο, σε περιορισμένες εκτάσεις, που καθορίζονται από την οικεία Δασική Αρχή. Επίσης επιτρέπεται η διεξαγωγή αγώνων κυνηγετικών ικανοτήτων σκύλων δεικτών με όρους και προϋποθέσεις που καθορίζονται με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως».

      11. (παραλείπεται ως μη ισχύουσα).

      Αρθρο: 256
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΔΕΙΕΣ-ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΧΡΟΝΟΣ-ΔΕΛΤΙΟ ΠΑΡΟΧΗΣ ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΥ ΟΠΛΟΥ
      Τίτλος Αρθρου
      Απηγορευμένοι εις την θήραν χώροι
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Απαγόρευση θήρας, Προστασία θηραμάτων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Απαγορεύεται η θήρα εντός των πόλεων, κωμοπόλεων, χωρίων ή συνοικισμών εν γένει και εις ακτίνα 250 μέτρων από της παρυφής αυτών ή εις ακτίνα 100 μέτρων από μεμονωνέμων οικιών. Κατά παρέκκλισιν δύναται ο Υπουργός Γεωργίας, μετά πρότασιν της δασικής αρχής και συμφώνου γνώμης της οικείας αστυνομικής αρχής, να επιτρέπη την θήραν των επιβλαβών θηραμάτων και εις τους ανωτέρω χώρου. 2. Απαγορεύεται η θήρα άνευ της συγκαταθέσεως του ιδιοκτήτου, νομέως ή μισθωτού: α) Εντός των αμπελώνων από της ενάρξεως της περιόδου της θήρας έως λήξεως του τρυγητού. β) Εντός των αθερίστων λειμώνων. «γ. Εντός καλλιεργουμένων εκτάσεων ή οπωρώνων από της ανθοφορίας μέχρι και της συγκομιδής των καρπών». «δ. Εντός περιφραγμένων διά συνεχούς αδιαπεράστου και ανυπερβλήτου από άνθρωπον φράχτου παντός είδους, ύψους τουλάχιστον 1,50 του μέτρου ιδιοκτήτων εκτάσεων». <Οι περ. γ’ και δ’ αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ. 1 του άρ. 6 Ν. 177/1975>. ε) (Καταργήθηκε από την παρ. 2 του άρ. 6 Ν.

      177/1975). 3. Απαγορεύεται η θήρα εντός του πυρήνος εθνικών δρυμών. 4. Απαγορεύεται η θήρα διά σκοπεύσεως επί πτηνών ισταμένων επί τηλεγραφικών στυλών, τηλεγραφικών καλωδίων του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος και λοιπών έργων, εφ’ ών δύναται να προκληθή βλάβη εις τας εγκαταστάσεις. 5. Απαγορεύεται η τοποθέτησις απαγορευτικών της θήρας πινακίδων, άνευ προηγουμένης εγγράφου εγκρίσεως της οικείας Δασικής Αρχής. <Η παρ. 5 προστέθηκε από την παρ. 3 του άρ. 6 Ν. 177/1975>.

      Αρθρο: 257
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΘΗΡΑΜΑΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Προστασία υδροβίων – Σκοπευτήρια – Αμοιβαί διώξεως επιβλαβών θηραμάτων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Απαγόρευσις θήρας, Προστασία θηραμάτων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Εις τα βασιλικά δασοκτήματα και πανεπιστημιακά δάση επιτρέπεται η άσκησις της θήρας κατά τας διατάξεις του παρόντος, κατόπιν ειδικής αδείας της διευθύνσεως των βασιλικών κτημάτων ή των πανεπιστημιακών αρχών. 2. Εις περιοχάς περιλαμβανούσας λίμνας, βάλτους, ελώδεις εκτάσεις ή δέλτα ποταμών και ποταμοκόλπους, ως και παραχθίους γενικώς εκτάσεις, εις ας σταθμεύουν και διαβιούν τα υδρόβια πτερωτά θηράματα (ένυδρα και παρυδάτια), δύναται ο Υπουργός Γεωργίας δι’ αποφάσεώς του να λάβ παν μέτρον πρόσφορον αποβλέπον εις την διατήρησιν, διαφύλαξιν και αύξησιν του θηραματικού κεφαλαίου, σχετικόν προς την ενάσκησιν της θήρας. 3. Απαγορεύεται πάσα μόλυνσις δι’ οιουδήποτε τρόπου υδάτων, λιμνών, ποταμών, λιμνοθαλασσών, είτε διά δηλητηρίου είτε εξ υπολειμμάτων διαφόρων εργοστασίων και βιομηχανιών. Οι ιδιοκτήται τούτων υποχρεούνται όπως, διά της ιδρυτικής των μελέτης ή διά συμπληρωματικής τοιαύτης διά τα ήδη υφιστάμενα, προβλέπουν την κατασκευήν των απαραιτήτων τεχνικών έργων προς ασφαλή και αζήμιον, διά τα ρέοντα ύδατα, την πανίδα και χλωρίδα, παροχέτευσιν των βιομηχανικών ακαθάρτων υδάτων. 4. Επιτρέπεται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, τη προτάσει της κυνηγετικής συνομοσπονδίας και συμφώνω γνώμη του δασάρχου, η ίδρυσις κυνηγετικών σκοπευτηρίων παρά των κυνηγετικών οργανώσεων, σκοπόν εχόντων την εξάσκησιν των κυνηγών και την ενέργειαν αθλητικών σκοπευτικών αγώνων, ως και ο καθορισμός περιοχής εκγυμνάσεως κυνηγετικών κυνών. Η θέσις και λειτουργία εν γένει τούτων καθορίζονται εν τη αποφάσει. 5. Αι αμοιβαί διά την καταπολέμησιν επιβλαβών θηραμάτων, ο τρόπος παραδόσεως και παραλαβής των τεκμηρίων, η πληρωμή της αμοιβής αμέσως, επί τη παραδόσει του τεκμηρίου, καταβαλλομένης, ως και πάσα άλλη λεπτομέρεια ρυθμίζονται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας. <Η»Επιτροπή παραλαβής τεκμηρίων επιβλαβών θηραμάτων»και οι σχετικές με αυτή διατάξεις καταργήθηκαν από την παρ. 18 άρ. 6 της 272961/26-26 Απρ.

      1982 (ΦΕΚ. Β’ 215), Διόρθ. Σφαλμ. στο ΦΕΚ. Β’ 564/9.8.1982, απόφ. Υπ. Προεδρ. Κυβερν. και Γεωργίας>.

      Αρθρο: 258
      Ημ/νία: 24.12.2003
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΑΔΕΙΕΣ-ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ-ΧΡΟΝΟΣ-ΔΕΛΤΙΟ ΠΑΡΟΧΗΣ ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΥ ΟΠΛΟΥ
      Τίτλος Αρθρου
      Γενικαί απαγορεύσεις θήρας
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Απαγόρευση θήρας, Προστασία θηραμάτων
      Σχόλια
      Η περ. γ’της παρ. 2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 του άρ. 7 Ν. 177/1975. Η περ. β’ της παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 2 του άρ. 7 Ν. 177/1975. Η παρ. 5 προστέθηκε από την παρ. 3 του άρ. 7 Ν. 177/1975. Η περ. η της παρ. 3 καταργήθηκε με τη παρ. 5α άρθρ. 57 Ν. 2637/1998 (ΦΕΚ Α 200), η δε κατάργηση ισχύει από 27.8.1998. Η παρ. 6 προστέθηκε με τη παρ. 5β άρθρ. 57 Ν. 2637/1998 (ΦΕΚ Α 200), της οποίας παρ. η ισχύς αρχίζει από 27.8.1998. Η περ. ε της της παρ. 6 αντικαταστάθηκε από το άρθρο 20 παρ. 3 του ν. 3208/2003/ΦΕΚ Α 303/24.12.2003.
      Κείμενο Αρθρου
      1. Απαγορεύεται:

      μέσων, διά την θήραν των υδροβίων πτηνών εντός των λιμνών, ελωδών εκτάσεων, ποταμών και λιμνοθαλασσών. β) Η άσκησις της θήρας από μηχανοκινήτων μέσων και η μεταφορά διά τοιούτων κυνηγετικών όπλων, εάν ταύτα δεν είναι λελυμένα ή εντός θήκης, ως και διά πάσης φύσεως προβολέων και ελκυστικών φώτων. γ) Οι οδηγοί των μηχανοκινήτων μέσων, δι’ ων τρίτοι ήσκησαν παράνομον θήραν, ευθύνονται ως συναυτουργοί, ως και οι παραχωρήσαντες την χρήσιν τούτου, εφ’ όσον τελούν εν γνώσει. Οι παρά των ιδιοκτητών του τροχοφόρου άσκησις της θήρας, κατά τον διαληφθέντα τρόπον, θεωρείται ως επιβαρυντική περίπτωσις. δ) Η θήρα ελάφου, δορκάδος, αιγάγρου (αγριοκάτσικου), αγριόγιδου, τετράωνος (αγριοπετεινού), ως και φασιανού. Δι’ αποφάσεων του Υπουργού Γεωργίας, μη δυναμένων εν πάση περιπτώσει να εκδοθούν προς της 1ης Αυγ. 1971 δύναται να εγκριθή η θήρα των ανωτέρω, εφ’ όσον ο αριθμός τούτων αυξηθή, οπότε εν τη αποφάσει θα καθορίζεται ο τόπος, ο τρόπος και χρόνος της θήρας, το είδος και ο αριθμός των θηραμάτων και η παρά του κυνητού καταβολή προσθέτου τέλους αδείας.

      2. Απαγορεύεται επίσης: α) Η θήρα ωφελίμων πτηνών και θηλαστικών, καθοριζομένων δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας. β) Η αγοραπωλησία και η μεταφορά προς πώλησιν παντός είδους θηράματος κατά την διάρκειαν της απαγορεύσεως της θήρας. «γ. Η αγοραπωλησία καθ’ όλον το έτος του λαγωού και της πέρδικος, πλην των, κατόπιν αδείας της Δασικής Αρχής, διατιθεμένων πλεονασμάτων των εκτροφείων ως και θηραμάτων κε των ελεγχομένων κυνηγετικών περιοχών». δ) Η αγοραπωλησία παντός θηράματος, εφ’ όσον διαπιστωθή ότι η θανάτωσις τούτου ετελέσθη δι’ απηγορευμένων μέσων. ε) Η μεταφορά, η έκθεσις εις κοινήν θέαν και ο καθ’ οιονδήποτε τρόπον βασανισμός συλληφθέντων θηραμάτων. ς) Η θήρα παρά του κυνηγού πλέον του εντός λαγωού και τεσσάρων περίδκων δι’ εκάστην ημερησίαν έξοδον τούτου. Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται δι’ αποφάσεώς του να τροποποιήση τον αριθμόν τούτον καθ’ άπασαν την Επικράτειαν ή κατά περιφερείας ταύτης, ως επίσης να περιορίζη τον αριθμόν προς θήραν και άλλων θηραμάτων. ζ) Η θήρα της άρκτου και του λυγκός (ρήσου) άνευ εγκρίσεως του Υπουργού Γεωργίας.

      3. Ωσαύτως απαγορεύεται: α) Η καταστροφή των φωλεών

      παντός πτηνού και η αφαίρεσις εξ αυτών των ωών και των νεοσσών και η αγοραπωλησία τούτων, πλην των κατά τας διατάξεις του άρθρ. 257 χαρακτηριζομένων δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας ως επιβλαβών. «β. Η θήρα δι’ ενέδρας παρά τας πηγάς (καρτέρι) ή διά παρακολουθήσεως των ιχνών επί της χιόνος, ως και η χρησιμοποίησις βοηθού φέροντος όπλον, άνευ αδείας θήρας». >

      γ) Η μεταφορά ζώντος θηράματος καθ’ όλον το έτος και η διατήρησις εν αιχμαλωσία ωδικών πτηνών, ως και παντός θηράματος, πλην των εξωτικών (κολυμπρίων, καναρίων, ψιττακών), επιτρεπομένη μόνον δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας εις δημοσίας, δημοτικάς ή κοινοτικάς αρχάς ή νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, ως και κυνηγετικάς οργανώσεις προς εμπλουτισμόν ζωολογικών κήπων και πάρκων των πόλεων. Επιτρέπεται η κατόπιν ειδικής αδείας του Υπουργού Γεωργίας σύλληψις και μεταφορά θηράματος δι’ επιστημονικούς λόγους. δ) Η άνευ αδείας της δασικής ή αστυνομικής αρχής μεταφορά κυνηγετικών όπλων εις υπαιθρίους τόπους κατά την περίοδον, καθ’ ην απαγορεύεται η θήρα, κατά δε τον χρόνον της κυνηγετικής περιόδου άνευ αδείας θήρας. ε) Η μετά του κυνηγετικού όπλου διάβασις δι’ απηγορευμένων εις την θήραν εκτάσεων, εκτός εάν το όπλον είναι λελυμένον. ς) Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται ν’ απαγορεύη την θήραν παντός θηράματος εν περιπτώσει χιονοπτώσεως μεγάλης διαρκείας και εντάσεως εις όλην την χώραν ή μεμονωμένας περιοχάς. ζ) Η θήρα καθ’ ομάδας, περιλαμβανούσας πλείονας των εξ κυνηγών, εκτός της ομαδικής θήρας υδροβίων πτηνών, αγριοχοίρων και επιβλαβών ζώων, ήτοι λύκου, αλώπεκος, θωός και κορακοειδών, ήτις δέον να διενεργήται κατόπιν αδείας του δασάρχου τη επιβλέψει δασικού οργάνου ή του κυνηγετικού συλλόγου. Η δι’ οιουδήποτε μεταφορικού μέσου μεταφορά μεγαλυτέρου αριθμού κυνηγών, εφ’ όσον κατά την διάρκειαν ταύτης δεν ενεργείται θήρα, δεν θεωρείται ως παράβασις, ως επίσης και όταν οι πλείονες των 6 κυνηγοί ευρίσκωνται εις τοιαύτην απόστασιν, ώστε να υφίσταται η απαιτουμένη ζώνη ασφαλείας διά τα θηράματα. Η ζώνη αύτη καθορίζεται δι’ αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας. η. Παραλείπεται ως μη ισχύουσα.

      4. Κατόπιν αδείας του Υπουργού

      Γεωργίας επιτρέπονται ο φόνος και η ταρίχευσις μη θηρευσίμων θηραμάτων, προς εμπλουτισμόν συλλογών μουσείων και των εργαστηρίων ζωολογίας των πανεπιστημίων, ως και διά διδακτικούς σκοπούς εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

      5. Αι δασικαί αρχαί δύνανται να εκδίδουν απαγορευτικάς διατάξεις θήρας, μόνον κατόπιν αποφάσεων του Υπουργού Γεωργίας, δημοσιευομένων διά της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως προς ρύθμισιν θεμάτων αφορώντων την προστασίαν, διοίκησιν και διαχείρισιν του θηραματικού πλούτου και της ασκήσεως της θήρας εν γένει. «6. α. Απαγορεύεται χωρίς άδεια η εξαγωγή, εισαγωγή, επανεξαγωγή, επανεισαγωγή,

      διαμετακόμιση, πώληση, αγορά, διαφήμιση, μίσθωση, εμπορική εκμετάλλευση, ο αντιπραγματισμός και γενικά η κατοχή, διάθεση, φύλαξη, έκθεση, μεταφορά, αποστολή και διακίνηση. αα) των ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας και άγριας πανίδας και των δειγμάτων αυτών ζώντων ή νεκρών επεξεργασμένων ή μη, ββ) των ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας και άγριας πανίδας και των δειγμάτων αυτών που γεννήθηκαν και εκτράφηκαν/εκτρέφονται σε αιχμαλωσία ή έχουν παραχθεί τεχνητά, επεξεργασμένων ή μη, καθώς και των ειδών ή δειγμάτων που αποτελούν μέρος προσωπικών ή οικιακών αντικειμένων και γγ) των ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας και άγριας πανίδας και των δειγμάτων αυτών επεξεργασμένων ή μη που χρησιμοποιούνται για δάνεια ή ανταλλαγές για μη εμπορικούς σκοπούς μεταξύ αναγνωρισμένων επιστημόνων και επιστημονικών – ερευνητικών ιδρυμάτων. β. Με αποφάσεις του Υπουργού Γεωργίας, που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθορίζονται τα είδη της αυτοφυούς χλωρίδας και άγριας πανίδας της προηγούμενης περίπτωσης, οι όροι και οι προϋποθέσεις χορήγησης της άδειας και ο τύπος αυτής, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή των διατάξεων της περίπτωσης α’. γ. Για τη χορήγηση της άδειας της περίπτωσης α’ απαιτείται η καταβολή τελών, τα οποία αποτελούν έσοδα του Κρατικού Προϋπολογισμού. Το χρηματικό ύψος των τελών αυτών καθορίζεται και αναπροσαρμόζεται κάθε φορά με απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Γεωργίας, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. δ. Οι εισαγωγείς και εξαγωγείς, ως και οι ενώσεις αυτών, καθώς και οι επιχειρήσεις διάθεσης στην αγορά και διακίνησης των ειδών της περίπτωσης β’ εγγράφονται σε ειδικό μητρώο για τη χορήγηση της ανωτέρω άδειας. Με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθορίζονται οι προϋποθέσεις εγγραφής στο εν λόγω μητρώο, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή των διατάξεων της παρούσας περίπτωσης. «ε. Με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, συνιστάται στη Γενική Διεύθυνση Ανάπτυξης και Προστασίας Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος του Υπουργείου Γεωργίας, Επιστημονική Επιτροπή Εμπορίας Ειδών Αυτοφυούς Χλωρίδας και Άγριας Πανίδας. Μέλη της Επιστημονικής Επιτροπής ορίζονται ειδικοί επιστήμονες, εξειδικευμένοι σε θέματα διαχείρισης και προστασίας ειδών της άγριας φύσης. Η Επιστημονική Επιτροπή γνωμοδοτεί για θέματα σχετικά με την προστασία και εμπορία των ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας και άγριας πανίδας που προβλέπονται από τη Σύμβαση και τους σχετικούς με αυτή Κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Επιστημονική Επιτροπή εκπροσωπεί τη Χώρα στις αντίστοιχες Επιτροπές ή Αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Γραμματείας της Διεθνούς Σύμβασης. Με την ίδια απόφαση καθορίζεται η οργάνωση και η λειτουργία της Επιστημονικής Επιτροπής, η θητεία των μελών, η γραμματειακή εξυπηρέτηση και κάθε άλλο θέμα σχετικό με τη συγκρότηση και λειτουργία της. Οι λειτουργικές δαπάνες της Επιστημονικής Επιτροπής και οι αμοιβές των μελών της καθορίζονται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Γεωργίας και βαρύνουν πιστώσεις του Κεντρικού Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών.» στ) Με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, που δημοσιεύεται στην

      Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθορίζονται τα κριτήρια και η διαδικασία αναγνώρισης και εποπτείας των νομικών προσώπων που υποδέχονται, φυλάσσουν και περιθάλπουν είδη της άγριας πανίδας, ως «κέντρα περίθαλψης ειδών της άγριας πανίδας», καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή των διατάξεων της παρούσας περίπτωσης. Τα ανωτέρω νομικά πρόσωπα αναγνωρίζονται ως «κέντρα περίθαλψης ειδών της άγριας πανίδας» εφόσον η λειτουργία τους δεν αντίκειται στις ισχύουσες περί δημόσιας υγείας διατάξεις».

      Αρθρο: 259
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΘΗΡΑΜΑΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Ειδικά μέτρα προστασίας θηραμάτων
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Απαγόρευσις θήρας, Προστασία θηραμάτων
      Κείμενο Αρθρου

      1. Ιδιοκτήται, νομείς ή μισθωταί οικειών, κήπων ή αγρών υποχρεούνται να καταστρέφουν τας υπό των κορακοειδών (κάργια, καρακάξα κλπ.) κατασκευαζομένας φωλεάς εις τας οικίας ή παραρτήματα τούτων ή εις δένδρα ευρισκόμενα εντός των κήπων ή αγρών των.

      2. Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται: α) Να διατάσση επ’αμοιβή ή μη την δι’ οιουδήποτε μέσου δίωξιν ωρισμένων θηραμάτων και λοιπών ζώων και καταστροφήν των φωλεών τούτων, επιζημίων εις την γεωργικήν, κτηνοτροφικήν, δασικήν, αλιευτικήν και θηραματικήν οικονομίαν, ιδία δε εκ των πτηνών των απαριθμουμένων εις την συναφθείσαν την 18ην Οκτ. 1950 εν Παρισίοις διεθνή σύμβασιν και υπογραφείσαν υπό της Ελλάδος την 18ην Νοεμ. 1953. β) Να απαγορεύη τον φόνον θηράματος, όταν απειλήται διά πλήρους αφανισμού.

      3. Ο Υπουργός Γεωργίας δύναται ν’ απαγορεύση την εκχέρσωσιν εκτάσεων, ως και την υλοτομίαν ή αποκλάδωσιν μεμονωμένων δένδρων ή συστάδων ή δενδροστοιχιών, των οποίων η διατήρησις επιβάλλεται προς καταφυγήν, προστασίαν και αναπαραγωγήν (κατασκευή φωλεών) ζώων και πτηνών, άτινα είναι σπάνια ή τείνουν να εξαφανισθούν, ως και την βοσκήν παντός ζώου εις πάρκα, εκτροφεία και εις νησίδας προς προστασίαν και μη εκφυλισμόν των εκεί διαβιούντων σπανίων θηραμάτων.

      4. Δι’ αποφάσεως των Υπουργών Γεωργίας και Εμπορικής Ναυτιλίας, δύνανται να λαμβάνωνται τα ενδεδειγμένα μέτρα προστασίας των αποδημητικών πτηνών, διά την μη πρόσκρουσίν των επί των φάρων.

      5. Η χρήσις γεωργικών φαρμάκων (εντομοκτόνων – ζιζανιοκτόνων) επί γεωργικών εκτάσεων επιτρέπεται τη καθοδηγήσει της διευθύνσεως γεωργίας και εις ποσότητα τοιαύτην, ώστε να αποβαίνη ακίνδυνος διά τα θηράματα. Η χρήσις τούτων εντός των δασών ή δασικών εκτάσεων θα γίνεται κατόπιν συνεννοήσεως μετά της δασικής αρχής.

      Αρθρο: 260
      Ημ/νία: 18.04.1969
      Ημ/νία Ισχύος: 18.04.1969
      Περιγραφή όρου θησαυρού: ΘΗΡΑΜΑΤΑ
      Τίτλος Αρθρου
      Οικονομική εξυπηρέτησις – Κυνηγετικαί περιφέρειαι
      Λήμματα
      Δασικός Κώδικας, Θήρα, Κυνηγετικές περιφέρειες, Χρόνος, ‘Αδειες θήρες
      Κείμενο Αρθρου

      Η όλη Επικράτεια διαιρείται εις τας κάτωθι κυνηγετικάς περιφερείας: Κρήτης και Δωδεκανήσου ματά των νήσων αυτών, με έδραν τα Χανιά. β) Των νήσων Αρχιπελάγους, με έδραν την Μυτιλήνην. γ) Της Πελοποννήσου μετά των νήσων ‘Υδρας, Σπετσών, Ζακύνθου, Πόρου, Κυθήρω και Ατνικυθήρων, Κεφαλληνίας, Ιθάκης και των λοιπών μικροτέρων της περιφερείας των, με έδραν τας Πάτρας. «δ) Της Στερεάς Ελλάδος μετά των νήσων Ευβοίας, Λευκάδος, Σκύρου, Αιγίνης, Κυκλάδων, Σαλαμίνος, Κυθήρων, ‘Υδρας, Σπετσών και Πόρου, ως και των μικροτέρων της περιφ