Πρόσφατες αναβαθμίσεις Toggle Comment Threads | Συντομεύσεις πληκτρολογίου

  • lithari 1:19 am on 19/04/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    Ετσι, όποιος «αθέμιτα παρακολουθεί με ειδικά τεχνικά μέσα ή αποτυπώνει σε υλικό φορέα προφορική συνομιλία μεταξύ τρίτων ή αποτυπώνει σε υλικό φορέα μη δημόσια πράξη άλλου, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι 10 ετών»…Αλλά δεν υπάρχει αδίκημα παραβίασης απορρήτου των επικοινωνιών όταν καταγράφονται φράσεις απειλητικές, εξυβριστικές κ.λπ. (όπως «σου έχουν έτοιμο τον λάκκο» ή «θα σε κάψουν») ή όταν η καταγραφόμενη συνομιλία γίνεται δημόσια…Αντίθετα, δεν είναι παράνομη, αλλά επιτρέπεται κατ’ εξαίρεση, η μαγνητοφώνηση και μαγνητοσκόπηση, όπως και η χρήση του περιεχομένου τους, όταν υπάρχουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος που αφορούν «την πρόληψη τελέσεως εγκλημάτων, την προστασία εννόμου συμφέροντος το οποίο είναι υπέρτερο της προστασίας της ελεύθερης επικοινωνίας και της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, όπως της τιμής και της ελευθερίας»… 

    Κακούργημα το οποίο τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι και 10 χρόνια είναι το έγκλημα της μαγνητοφώνηση ή βιντεοσκόπηση (παγίδευση) συνομιλίας ακόμη και μέσω κινητού τηλεφώνου, χωρίς τη συναίνεση του συνομιλητή.

    Αλλά δεν υπάρχει αδίκημα παραβίασης απορρήτου των επικοινωνιών όταν καταγράφονται φράσεις απειλητικές, εξυβριστικές κ.λπ. (όπως «σου έχουν έτοιμο τον λάκκο» ή «θα σε κάψουν») ή όταν η καταγραφόμενη συνομιλία γίνεται δημόσια.

    Μία διφυής περίπτωση απασχόλησε την Ελληνική Δικαιοσύνη με αφορμή τις διαταραγμένες σχέσεις διαζευγμένου ζευγαριού.

     Οι διενέξεις ξεκίνησαν για τις συνθήκες επικοινωνίας με τα παιδιά, κάτι που οδήγησε σε δημόσιες βιαιοπραγίες, ανταλλαγή απειλητικών εκφράσεων και βιντεοσκόπηση όλων αυτών μέσω κινητού τηλεφώνου από την πρώην σύζυγο.

    Έτσι, η πρώην σύζυγος από κατηγορούμενη αρχικά για το κακούργημα της παράνομης μαγνητοσκόπησης «έπεσε» στο πλημμέλημα της ενδοοικογενειακής απειλής.

    Σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και την ποινική νομοθεσία, η ελεύθερη επικοινωνία του ατόμου και η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του αποτελούν προστατευόμενα αγαθά.

    Ετσι, όποιος «αθέμιτα παρακολουθεί με ειδικά τεχνικά μέσα ή αποτυπώνει σε υλικό φορέα προφορική συνομιλία μεταξύ τρίτων ή αποτυπώνει σε υλικό φορέα μη δημόσια πράξη άλλου, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι 10 ετών». 

    Με την ίδια ποινή τιμωρείται η μαγνητοφώνηση ή η βιντεοσκόπηση όταν «ο δράστης αποτυπώσει σε υλικό φορέα (σ.σ.: μαγνητόφωνο, κάμερα, κινητό τηλέφωνο κ.λπ.) το περιεχόμενο της συνομιλίας του με άλλον χωρίς τη ρητή συναίνεση του τελευταίου».

    Εάν η παράνομη μαγνητοφώνηση ή βιντεοσκόπηση συνομιλίας αποτυπωθεί σε χαρτί, εάν δηλαδή γίνει απομαγνητοφώνηση ή αποβιντεοσκόπηση, τότε αυτό αποτελεί επιβαρυντική περίσταση του κύριου αδικήματος που είναι η παράνομη μαγνητοφώνηση χωρίς τη συναίνεση του συνομιλούντος. 

    Αντίθετα, δεν είναι παράνομη, αλλά επιτρέπεται κατ’ εξαίρεση, η μαγνητοφώνηση και μαγνητοσκόπηση, όπως και η χρήση του περιεχομένου τους, όταν υπάρχουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος που αφορούν «την πρόληψη τελέσεως εγκλημάτων, την προστασία εννόμου συμφέροντος το οποίο είναι υπέρτερο της προστασίας της ελεύθερης επικοινωνίας και της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, όπως της τιμής και της ελευθερίας». 

    Ακόμη, από το Σύνταγμα προστατεύεται η ιδιωτικότητα όπου ατόμου. Στην έννοια της ιδιωτικής ζωής περιλαμβάνεται και το απόρρητο της επικοινωνίας μεταξύ δύο ή και περισσότερων ατόμων όταν τα άτομα δεν επιθυμούν τη γνωστοποίηση του περιεχομένου της επικοινωνίας τους.

    Όμως, όταν η συνομιλία γίνεται δημόσια, η γνωστοποίηση του περιεχομένου της είναι ποινικά αδιάφορη ενέργεια. Η μαγνητοφώνηση και η μαγνητοσκόπηση απειλητικών και εξυβριστικών εκφράσεων εκφεύγει του προστατευτικού πεδίου του Συντάγματος και των νόμων για το απόρρητο των επικοινωνιών. Τώρα, τη Δικαιοσύνη την απασχόλησε περίπτωση ζευγαριού που μετά από 13 χρόνια συζυγικού βίου χώρισαν και τότε άρχισαν τα προβλήματα.

    Το 2001 παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στην Αλβανία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Ελλάδα, όπου απέκτησαν δύο παιδιά. 

    Το 2014 χώρισαν και με απόφαση ασφαλιστικών μέτρων η επιμέλεια του ενός παιδιού ανατέθηκε στον πατέρα και του άλλου στη μητέρα.

    Οι σχέσεις του πρώην ζεύγους ήταν διαταραγμένες, καθώς κατά την άποψη του πατέρα η μητέρα των παιδιών παρεμπόδιζε την επικοινωνία τους με τον ίδιο και τον αδελφό του. 

    Ετσι, ένα μεσημέρι συναντήθηκαν οι γονείς σε κεντρικό σημείο της πόλης όπου διέμεναν και ο πρώην σύζυγος τη ρώτησε γιατί δεν επιτρέπει στο παιδί που έμενε μαζί της να απαντά στα τηλεφωνήματα του ίδιου και του μεγαλύτερου παιδιού τους. Αμέσως η πρώην σύζυγος άρχισε να τον απειλεί και να τον βρίζει, ενώ εκείνος ανταπέδωσε τις ύβρεις και βιαιοπράγησε σε βάρος της.

    Κατά την ανταλλαγή των απειλητικών εκφράσεων η πρώην σύζυγος κατέγραφε την όλη σκηνή στο κινητό της. Ομως αυτό έγινε αντιληπτό από τον πρώην σύζυγο, ο οποίος ζήτησε επανειλημμένα τη διακοπή της καταγραφής.

    Παρ’ όλα αυτά η σύζυγος συνέχισε να καταγράφει τις εξυβριστικές και απειλητικές εκφράσεις του συζύγου της, καθώς και την ασκηθείσα βία σε βάρος της. 

    Μάλιστα η σύζυγος προειδοποίησε τον πατέρα των παιδιών της ότι «αν πας στην Αλβανία, τα αδέλφια μου σου έχουν έτοιμο τον λάκκο να σε θάψουν, να σε κάψουν κ.λπ.». 

    Κατόπιν αυτών, η πρώην σύζυγος με βούλευμα παραπέμφθηκε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης για παράνομη κακουργηματική βιντεοσκόπηση-μαγνητοφώνηση μέσω κινητού τηλεφώνου και ενδοοικογενειακή απειλή.

    Όμως, η σύζυγος άσκησε έφεση κατά του παραπεμπτικού βουλεύματος που έγινε ομόφωνα δεκτή από το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης, το οποίο μετέτρεψε τις κατηγορίες.

    Συγκεκριμένα, δεν παραπέμφθηκε να δικαστεί για κακουργηματική παράνομη ιδιωτική συνομιλία, δηλαδή βιντεοσκόπηση-μαγνητοφώνηση σε βάρος του πρώην συζύγου, αλλά αντίθετα για την πλημμεληματική κατηγορία της ενδοοικογενειακής απειλής, καθώς απείλησε τον πρώην σύζυγό της «με εκφράσεις που μπορούσαν και ήταν ικανές να προκαλέσουν σε αυτόν φόβο».

    PHGH=

    =================================================================

    ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ-ΔΗΛΩΣΗ

    Φίλοι αναγνώστες,ΤΟ ΝΑ ΑΡΜΕΓΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΛΑΓΙΑΖΗΣ ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΥΚΟΛΟ. ΕΜΑΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΒΟΣΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΝΕΜΕΤΕ !!!=BY=f.b=BOSKO΄=VOSKOS

    Φίλοι αναγνώστες

    Βρίσκεστε σ΄αυτό το ιστολόγιο με δική σας ευθύνη .

    Ενδεχομένως κάτι που θα διαβάσετε εδώ μπορεί να το θεωρήσετε ύβρη ή να σας θίξει ή να σας προσβάλλει.

    Θα πρέπει να γνωρίσετε πως δεν έχουμε καμία τέτοια πρόθεση .

    Έχοντας λοιπόν αυτό υπ΄όψιν οι επιλογές σας είναι δύο :

    α) ή να φύγετε απ΄το ιστολόγιο αυτό , διακόπτοντας την ανάγνωσή του ,ώστε να αποφύγετε πιθανή προσβολή των ηθικών , θρησκευτικών ή άλλων αξιών σας , ή β) να παραμείνετε,

    αποδεχόμενοι πως ότι και να διαβάσετε δεν θα σας προσβάλλει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο .

    Εμείς απ΄την μεριά μας θα προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε και να προβάλουμε τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες , έχοντας πάντα ως γνώμονα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αλήθεια .

    ΕΠΙΣΗΣ:

    1.Τα δημοτικά αθάνατα δημοτικά μπορεί η δεν συμφωνούν πλήρως με τις απόψειςτου άρθρου.

    2.Επισημαίνουν ώμος στου φίλους του μπλοκ τα παρακάτω.

    3.Η ενημέρωσης-μάθηση, είναι ιερή υποχρέωση καθενός από εμάς.

    4.Η οποίες Αποψις του άρθρου εκφράζουν το συντάκτη του, ο όποιος και αναφέρετε .

    5.Την ευθύνη στα κείμενα που αναρτούνται στο

    https://boskotsopanhs.wordpress.com/ φέρει ο υπογράφων ,ή η πηγή, και δεν αποτελούν απαραίτητα θέση και άποψη του παρόντος ιστολογίου.

    6.Σκέψης, κρίση, απόψεις, επιδίωξη κάθε μορφής μήδε αυτής καθεαυτής της ατομικής προβολή, η με σκοπό αλλότριο η αλά αίτια η άλλης αίτιας, μήδε και του οικονομικού στόχου η του αυτό κάθε αυτό ως στόχο προσωπικό οικονομικό κέρδους η εκ Άλου σκοπού, η οικονομικού η μέσο η συκοφαντικής δυσφημίσεως η επιχειρηματικής δυσφημίσεως η προσπάθεια αλλοίωσης η ολικής αλλοίωσης πραγματικών περιστατικών η γεγονότων επί σκοπού παραπλάνησης, H με στόχος το προσωπικό όφελος , η το οποιοδήποτε απορρέων όφελος η κέρδος, μήδε του οικονομικού από οιαδήποτε αφορμή η σκοπό μέσο η αιτιατό η αλλοτρίωση  απαξίωση αξιών η θεσμών,  μήδε και Tου προσωπικού η ατομικού συμφέροντος επί τοu συγκεκριμένου άρθρου ουδεμία σχέση έχουν τα δημοτικά αθάνατα δημοτικά οπουδήποτε και προέρχεται και απορρέουν .-

    7.Η δημοσιοποίηση άρθρων έχει ως σκοπό μονό και μονό την ενημέρωση-μάθηση και τίποτα λιγότερο η περισσότερο.-

    8.ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

    Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.

    9.ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ-ΔΗΛΩΣΗ ΟΤΙ¨

    ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ Η ΑΛΛΟ ΟΦΕΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΔΕΝ

    ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ

    ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΣΕΛΙΔΑ.

    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ Η ΑΛΛΗ ΕΚΛΥΣΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΓΙΑ ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΓΡΑΦΕΤΕ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕ ΚΑΙ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.-

    […(( Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων (άρθρο 19 παρ. 1, 2) Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να έχει την άποψη του χωρίς καμία παρέμβαση. πρέπει να έχει το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης. Aυτό περιλαμβάνει και το δικαίωμα του καθενός να αναζητά, να γράφει και να μεταδίδει οποιεσδήποτε πληροφορία και ιδέες ανεξαρτήτως, ελεύθερη έκφραση της σκέψης ανεξάρτητα από τη λογοκρισία η άδεια, δόγματα. διαφορετικών πεποιθήσεων θρησκειών, κτλ Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει καμία ανάγκη για δυσφήμηση, επικρίσεις βωμολοχίες, είναι έγκλημα εναντίον της τιμής του καθενός…))…]

    sklabos

     

    http://dhmotika.radiostream123.com

    ·         “Οι απόψεις του ιστολόγου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

    ===========================================================================

    Advertisements
     
  • lithari 12:52 am on 11/04/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    …«Θα πρέπει να ζητήσεις συγνώμη από τους Ιταλούς, αφού έχουμε πληρώσει πάνω από 6.500 ευρώ για να σε θεραπεύσουμε. Ήρθες στην Ιταλία για να μας κλέψεις, τώρα πρέπει να επιστρέψεις στη χώρα σου». Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Ευρωβουλευτής Άνγκελο Τσιόκα από την Παβία,  του κόμματος της Λέγκα του Βορρά,  μίλησε στον 26χρονο Αλβανό που εισήχθη στην πολυκλινική του Σαν Ματέο στην Παβί…Το ιταλικό πρακτορείο ‘Ansa’ γράφει ότι ο Τσιόκα παρέδωσε στον αλβανό ένα χαρτόνι (πλακάτ) στο οποίο αναγράφεται το ποσό της νοσηλείας του στην πολυκλινική για την εγκληματική δραστηριότητά του, τονίζοντας ότι τα χρήματα αυτά είναι των Ιταλών φορολογουμένων… 

    Ιταλός ευρωβουλευτής σε Αλβανό κλέφτη: Πληρώσαμε για σένα 6.500 ευρώ για νοσηλεία!

    Απρίλιος 10, 2018. 08:13

    «Θα πρέπει να ζητήσεις συγνώμη από τους Ιταλούς, αφού έχουμε πληρώσει πάνω από 6.500 ευρώ για να σε θεραπεύσουμε. Ήρθες στην Ιταλία για να μας κλέψεις, τώρα πρέπει να επιστρέψεις στη χώρα σου».

    Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Ευρωβουλευτής Άνγκελο Τσιόκα από την Παβία,  του κόμματος της Λέγκα του Βορρά,  μίλησε στον 26χρονο Αλβανό που εισήχθη στην πολυκλινική του Σαν Ματέο στην Παβία.

    Ο τελευταίος εμπλέκεται σε απόπειρα κλοπής, αλλά τραυματίσθηκε από τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος στο Καστέτζιο από έναν 56χρονο Ιταλό και η υπόθεση βρίσκεται υπό έρευνα.

    Το ιταλικό πρακτορείο ‘Ansa’ γράφει ότι ο Τσιόκα παρέδωσε στον αλβανό ένα χαρτόνι (πλακάτ) στο οποίο αναγράφεται το ποσό της νοσηλείας του στην πολυκλινική για την εγκληματική δραστηριότητά του, τονίζοντας ότι τα χρήματα αυτά είναι των Ιταλών φορολογουμένων.

    «Αυτός ο κύριος, παράνομος και εγκληματίας, ήρθε στη χώρα μας για να κλέψει. Πρέπει να ευχαριστήσει όλους τους Ιταλούς για το ποσό που του έχουν δωρίσει για την κάλυψη των δαπανών νοσηλείας του. Δεν θέλουμε εγκληματίες στην χώρα μας. Ζητούμε να αλλάξει  ο νόμος για τις υποθέσεις αυτοάμυνας», δήλωσε ο Τσιόκα.

    (Στοιχεία από ansa.it,  balkanweb.com)

     

     
  • lithari 12:40 am on 11/04/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    … επειδή γεννοβόλησαν και έγιναν πολλοί, ενώ εμείς το ρίξαμε στις «καριέρες» και παραμελήσαμε τις οικογένειες. To 1928 η Ελλάδα είχε πληθυσμό 6.204.684 και η Τουρκία 13.648.270 (όχι και τόσο «μεγάλη» τότε). Το 2016 εμείς ήμασταν με τα χίλια ζόρια 10.783.74 και εκείνοι έφτασαν τα 79.814.871. Ποιος φταίει που εμείς δεν γίναμε, αναλογικά, τουλάχιστον 30 εκ.; Ποιος μας έπεισε ότι η οικογένεια είναι «παλιομοδίτικη»; Ποιος μας καλλιέργησε τη μιζέρια, την υπογεννητικότητα, την ηττοπάθεια, ποιος μας καταδίκασε στον ίδιο μας τον χαμό; Όλοι γνωρίζετε τις ευθύνες του κοτζαμπάσικου πολιτικού μας συστήματος. Τώρα όμως βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας. Όσο πλησιάζει το 2021, το 2022, το 2023, εκείνοι προετοιμάζονται για τη ρεβάνς. Για να τηρήσουν τον «Όρκο του Έθνους», δηλαδή την αναβίωση του Οθωμανικού Κράτους. Τα εδάφη που διεκδικούν τα έχουν πει. Δεν κρύβονται οι άνθρωποι, όσο και εάν εδώ στην Ελλάδα κάποιοι κλείνουν τα αφτιά τους και επιλέγουν να ξορκίζουν το κακό, λες και το κακό φεύγει με… ξόρκια.Στη Ρω έγινε σαφής η κόκκινη γραμμή – Ο Τούρκος απέναντι στα πολυβόλα… 

    Στη Ρω έγινε σαφής η κόκκινη γραμμή – Ο Τούρκος απέναντι στα πολυβόλα

    Στη Ρω απαντήσαμε επιτέλους όπως έπρεπε. Η κόκκινη γραμμή τώρα είναι σαφής. Καμία τουρκική προκλητικότητα δεν θα είναι από εδώ και πέρα ανεκτή.

     

    Η Ελλάδα έχει δείξει τεράστια υπομονή εδώ και πολλές δεκαετίες απέναντι σε μία Τουρκία που δεν σέβεται τίποτα. Ούτε τη διεθνή νομιμότητα, ούτε τα σύνορα, ούτε το μεγαλύτερο αγαθό που είναι η ειρήνη.

    Για όποιο λόγο κι αν το καθεστώς Ερντογάν επιδιώκει την ένταση με την Ελλάδα, δηλαδή είτε για λόγους προεκλογικούς δικούς του, είτε γιατί αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάνης και τις άλλες συνθήκες, είτε γιατί διεκδικεί μερίδιο από τους υδρογονάνθρακες, είτε γιατί επιδιώκει να αναδειχτεί σε μια ακόμα «υπερδύναμη» σε έναν «πολυπολικό κόσμο», είτε γιατί πασχίζει να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Χαλιφάτο, είτε γιατί η περίπτωσή τους στην Άγκυρα χρήζει ψυχιατρικής περίθαλψης, είτε γιατί δεν ξέρω τι άλλο κουβαλάνε στα ταραγμένα μυαλά τους, πραγματικά μου είναι προσωπικά αδιάφορο.

    Ζω σε μια χώρα της Δύσης, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, και από την ημέρα που γεννήθηκα βιώνω μια διαρκή απειλή: Την τουρκική απειλή.

    Πραγματικά αδυνατώ να δεχτώ γιατί στον 21ο αιώνα πρέπει η ζωή μου να είναι «όμηρος» ενός επιθετικού γείτονα που ζει στον δικό του χωροχρόνο, κάπου μεταξύ ανατολής και μεσαίωνα, ο οποίος με τη συμπεριφορά του δεν μου επιτρέπει να προκόψω.

    Πόσα δισεκατομμύρια ευρώ (ή δολάρια) έχουμε δαπανήσει για εξοπλισμούς και για τη συντήρηση ενός πανίσχυρου στρατού εξαιτίας της τουρκικής απειλής;

    Έχετε αναλογιστεί σε ποια κατάσταση θα ήταν η χώρα μας εάν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια είχαν επενδυθεί στην Υγεία, στην Παιδεία και στην Επιχειρηματικότητα;

    Κόβουμε συνεχώς πόρους από την ευημερία μας, φτάσαμε να χρεοκοπήσουμε, εξαιτίας της τουρκικής απειλής.

    Εξοπλιζόμαστε ως αστακοί για να έχουμε ειρήνη. Μόνο εμείς, από ολόκληρη τη Δύση, σηκώνουμε αυτό το βάρος. Γιατί; Ποιο είναι το αμάρτημά μας;

    Έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από τη Μικρασιατική Καταστροφή και από τότε δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Γιατί;

    Η απάντηση είναι απλή: Οι Τούρκοι ποτέ δεν αποδέχτηκαν τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και επιδιώκουν τη ρεβάνς.

    Και εμείς τι κάνουμε; Εξοπλιζόμαστε συνεχώς, χρεωνόμαστε γενιές ολόκληρες για να αγοράζουμε όπλα που δεν χρησιμοποιούμε.

    Ποιος ο λόγος να έχουμε δαπανήσει ολόκληρα βουνά από τον πλούτο του λαού μας για όπλα που δεν χρησιμοποιούμε;

    Ποιος ο λόγος να έχουμε όλα αυτά τα όπλα εάν το «δόγμα» μας είναι να υποχωρούμε και να μην τους εξοργίζουμε, όπως συμβουλεύουν κάτι φλώροι που φιλοξενεί ο ΣΚΑΪ. Και κερατάδες και δαρμένοι;

    Ο Τούρκος συμπεριφέρεται ως μαφία, ως βάρβαρος, ως εκβιαστής. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα κανονικό κράτος ούτε με μια κανονική κοινωνία.

    Δεν με ενδιαφέρει καθόλου εάν ο Τούρκος της Κωνσταντινούπολης ή των παραλίων είναι πιο «πολιτισμένος» από τον «απολίτιστο» Τούρκο της Ανατολίας.

    Όλοι τους μαζί, «πολιτισμένοι» και «απολίτιστοι», κεμαλικοί και ισλαμιστές, δυτικόφιλοι ή ανατολίτες, όλοι τους μαζί με απειλούν.

    Υποθηκεύω τη ζωή μου, του παιδιού μου τη ζωή, του έθνους μου ολόκληρο το μέλλον, επειδή κάποιοι με απειλούν. Όχι γιατί έχουν το δίκιο με το μέρος τους, αλλά γιατί θεωρούν ότι το μέρος τους έχει πάντα δίκιο.

    Γιατί νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, επειδή γεννοβόλησαν και έγιναν πολλοί, ενώ εμείς το ρίξαμε στις «καριέρες» και παραμελήσαμε τις οικογένειες.

    To 1928 η Ελλάδα είχε πληθυσμό 6.204.684 και η Τουρκία 13.648.270 (όχι και τόσο «μεγάλη» τότε). Το 2016 εμείς ήμασταν με τα χίλια ζόρια 10.783.74 και εκείνοι έφτασαν τα 79.814.871.

    Ποιος φταίει που εμείς δεν γίναμε, αναλογικά, τουλάχιστον 30 εκ.; Ποιος μας έπεισε ότι η οικογένεια είναι «παλιομοδίτικη»;

    Ποιος μας καλλιέργησε τη μιζέρια, την υπογεννητικότητα, την ηττοπάθεια, ποιος μας καταδίκασε στον ίδιο μας τον χαμό; Όλοι γνωρίζετε τις ευθύνες του κοτζαμπάσικου πολιτικού μας συστήματος.

    Τώρα όμως βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας. Όσο πλησιάζει το 2021, το 2022, το 2023, εκείνοι προετοιμάζονται για τη ρεβάνς. Για να τηρήσουν τον «Όρκο του Έθνους», δηλαδή την αναβίωση του Οθωμανικού Κράτους.

    Τα εδάφη που διεκδικούν τα έχουν πει. Δεν κρύβονται οι άνθρωποι, όσο και εάν εδώ στην Ελλάδα κάποιοι κλείνουν τα αφτιά τους και επιλέγουν να ξορκίζουν το κακό, λες και το κακό φεύγει με… ξόρκια.

    Στις 28 Ιανουαρίου 1920 το τελευταίο οθωμανικό κοινοβούλιο, της ηττημένης στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ψήφισε έξι αποφάσεις που όρισαν τις κόκκινες γραμμές των συνόρων του νέου τουρκικού έθνους-κράτους.

    Το ψήφισμα αυτό, που ονομάστηκε «Όρκος του Έθνους», δημοσιεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1920 και όριζε ως τουρκικά εδάφη ολόκληρη τη Θράκη, δηλαδή, εκτός από την ανατολική, τη δυτική που σήμερα ανήκει στην Ελλάδα και τη βόρεια που ανήκει στη Βουλγαρία, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, την περιοχή της Αντιόχειας (σημερινό Χατάι της Τουρκίας), τα βόρεια εδάφη των σημερινών συριακών επαρχιών Χαλεπιού, Ράκκα και Χασάκα, δηλαδή το συριακό Κουρδιστάν, ολόκληρο το βόρειο Ιράκ, δηλαδή το ιρακινό Κουρδιστάν, τις επαρχίες της Μοσούλης και του Κιρκούκ, μέρος από την ιρανική επαρχία του Δυτικού Αζερμπαϊτζάν, τον σημερινό αζέρικο θύλακα του Νακχιβάν στα νότια της Αρμενίας και την Αζαρία (Κολχίδα) της σημερινής Γεωργίας.

    Το 2016 ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν άρχισε να αμφισβητεί με δημόσιες δηλώσεις του τη Συνθήκη της Λωζάνης αναφερόμενος και στον «Όρκο του Έθνους» («Misak-ı Millî»).

    Πριν ένα χρόνο ακριβώς, το «Κέντρο Στρατηγικών Ερευνών “Νέα Τουρκία”», εξέδωσε έναν ογκώδη τόμο 1450 σελίδων αφιερωμένο στο «Misak-ı Millî».

    Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προλόγισε την έκδοση με ένα κείμενο που χαρακτηρίστηκε ως το «μανιφέστο» του. Σε αυτό απροκάλυπτα γράφει:

    «Η Βουλή των Οθωμανών κήρυξε το Misak-ı Millî, δηλαδή τη διεκδίκηση των ελάχιστων εδαφών που θα μπορούσαμε να αποδεχθούμε.

    »Η Εθνοσυνέλευση που συγκλήθηκε μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας αποδέχθηκε πλήρως το εθνικό σύμφωνο που πρόσθετε στα σύνορα μας τη Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, τη Δυτική Θράκη, το Μπατούμ, την Κύπρο και μερικά Νησιά. (…) Αρνούμαστε να φυλακίσουμε το έθνος μας με το ένδοξο παρελθόν, στην στείρα ιστορική περίοδο που δεν συμπληρώνει ούτε εκατό χρόνια.

    »Μπορείτε να αντιληφθείτε το ενδιαφέρον και την ανάμειξη μας στα τεκταινόμενα στη Συρία, την Αίγυπτο, το Ιράκ, τη Λιβύη, τα Βαλκάνια και τον Καύκασο, ατενίζοντας το ιστορικό παρελθόν μας.

    »Η Ιστορία θα δώσει την καλύτερη απάντηση σε αυτούς που λένε “τι δουλειά έχει η Τουρκία σε αυτά τα μέρη;”.

    »Είναι ολοφάνερο: Δεν έληξε ακόμα ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος. Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα και τις προσπάθειες μας. (…) Πρωταρχικός όρος του αγώνα μας είναι να μην ξεχαστεί το Misak-ı Millî”».

    Μας το λένε, δεν μας το κρύβουν. Μας το φωνάζουν το «ερχόμαστε».

    Εμείς λοιπόν πρέπει να αποφασίσουμε πολύ σοβαρά τι θέλουμε ως έθνος και ως κράτος.

    Θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι; Θέλουμε να γιορτάσουμε το 2021 τα 200 χρόνια από την Επανάσταση ως ελεύθεροι ή ως ραγιάδες, ως προτεκτοράτο ενός σουλτάνου;

    Το τουρκικό πρόβλημα δεν λύνεται με κλάδους ελαίας όσο και να το προσπαθούμε. Εξάλλου η Τουρκία εννοεί τους κλάδους ελαίας μάλλον ως πολεμικές επιχειρήσεις.

    Το τουρκικό πρόβλημα -που είναι άμεσα συνδεδεμένο με την επιβίωσή μας ως έθνος- θα λυθεί μόνο με ισχύ.

    Και η μόνη ισχύς που καταλαβαίνει ο Τούρκος είναι όταν κροταλίζουν τα πολυβόλα.

    Όταν χάσαμε τη Μικρά Ασία δεν βάλαμε μυαλό. Όταν χάσαμε τη μισή Κύπρο πάλι δεν «νιώσαμε». Όταν εξευτελιστήκαμε στα Ίμια πνίξαμε τον πόνο μας στο… χρηματιστήριο.

    Προφανώς και υπάρχουν πολλοί που επιλέγουν μίζερες ζωές, αρκεί να έχουν την ησυχία τους. Υπάρχουν όμως και πάμπολλοι άλλοι που επιλέγουν να ζήσουν ελεύθεροι.

    Έχουμε τα όπλα, όσο έχουμε ακόμα την ισχύ και όσο ακόμα το νεοοθωμανικό τέρας δεν έχει καταφέρει να αναστηθεί, οφείλουμε να υπηρετήσουμε έναν σκοπό. Την επιβίωσή μας ως έθνος και την προκοπή του λαού μας.

    Για να τα πετύχουμε αυτά ο Τούρκος πρέπει να εξημερωθεί ή να συντριβεί.

    Από εδώ και πέρα η κόκκινη γραμμή είναι σαφής. Θα μιλάνε τα πολυβόλα. Εύχομαι το μήνυμα που έστειλαν τα πολυβόλα της Ρω να «ελήφθη» από την Άγκυρα.

    Αλλιώς θα ακολουθήσουν τα πυροβόλα, οι πύραυλοι, τα αεροπλάνα, τα καράβια.

    Αλλιώς όλοι μας που μπορούμε να σηκώσουμε όπλο, ένα εκατομμύριο άνδρες, θα σπεύσουμε να κάνουμε το καθήκον μας.

    Και τότε θα οφείλουμε, εάν θέλουμε να επιβιώσουμε, να τους συντρίψουμε μια για πάντα, να εξαλείψουμε αυτή την απειλή που εδώ και χίλια χρόνια μας έχει κάτσει στο σβέρκο.

    Εύχομαι οι Τούρκοι να πήραν το μήνυμα. Για το δικό τους καλό. Αλλιώς ο πόλεμος είναι και αυτός η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα. Ας είμαστε έτοιμοι να τον κάνουμε και να νικήσουμε.

    Όλα τα άλλα είναι ευχολόγια δειλών.

    Κουράστηκα να ζω μέσα στην ανασφάλεια. Κουράστηκα να ακούω θεωρίες συνωμοσίας για το πότε θα διαμελιστούμε, για ποια νησιά θα πάρει η Τουρκία, για τη Θράκη.

    Δεν είναι ζωή αυτή μέσα στον φόβο και την ανασφάλεια.

    Από εδώ και πέρα πρέπει ο Τούρκος να φοβάται. Και να φοβάται βαθιά, μέχρι το μεδούλι του.

    Να συμπεριφέρεστε ως απόγονοι Ελλήνων. Μόνο έτσι θα έχετε ειρήνη και αξιοπρέπεια.

    phgh=

     
  • lithari 11:20 pm on 10/04/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    Είναι μόλις 16 ετών μαθήτρια και όμως εδώ και ενάμιση χρόνο δουλεύει ασταμάτητα μια εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα. Μια χρήσιμη εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα android που μπορεί να σώσει ζωές και διατίθεται δωρεάν. Χρησιμοποιώντας την εφαρμογή μπορεί κάποιος να δει εύκολα, γρήγορα και δωρεάν πού υπάρχουν Αυτόματοι Εξωτερικοί Απινιδωτές κοντά στην περιοχή στην οποία βρίσκεται, ώστε να μπορεί έγκαιρα να μεταφερθεί το μηχάνημα κοντά στο άτομο που υπέστη καρδιακή ανακοπή και να το βοηθήσει να επιβιώσει. 

    16χρονη Λαρισαία έφτιαξε εφαρμογή που εντοπίζει απινιδωτές και σώζει ζωές . Είναι μόλις 16 ετών μαθήτρια και όμως εδώ και ενάμιση χρόνο δουλεύει ασταμάτητα μια εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα. Μια χρήσιμη εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα android που μπορεί να σώσει ζωές και διατίθεται δωρεάν. Χρησιμοποιώντας την εφαρμογή μπορεί κάποιος να δει εύκολα, γρήγορα και δωρεάν πού υπάρχουν Αυτόματοι Εξωτερικοί Απινιδωτές κοντά στην περιοχή στην οποία βρίσκεται, ώστε να μπορεί έγκαιρα να μεταφερθεί το μηχάνημα κοντά στο άτομο που υπέστη καρδιακή ανακοπή και να το βοηθήσει να επιβιώσει. Τα παιδιά σώζουν ζωές και με τον τίτλο «Easy to help» η 16χρονη Αναστασία Κοσμέτου καλεί όλους τους Λαρισαίους και όχι μόνο, να κατεβάσουν την εφαρμογή που κατασκεύασε προκειμένου να διαθέτουν στα κινητά τους τηλέφωνα τα σημεία που βρίσκονται οι απινιδωτές στην πόλη αλλά και να ενημερωθούν για τις πρώτες βοήθειες αντιμετώπισης περιστατικών όπως είναι η λιποθυμία, η καρδιακή ανακοπή, τα εγκαύματα, οι αιμορραγίες, ο πνιγμός από ξένο σώμα, τα κατάγματα, τα τσιμπήματα εντόμων και η επιληψία.
    πηγη=

     
  • lithari 4:46 pm on 06/04/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    Ο Φίλιππος Κουτσάφτης περιγράφει βήμα-βήμα τις επιπτώσεις των Παθών (με έξι ανακρίσεις και τέσσερις βασανισμούς) και εξηγεί πώς προήλθε ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό. Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών.  Πώς πέθανε ο Ιησούς- Οι ανατριχιαστικές περιγραφές…Μα δε μπορεί κανείς να μιλήσει για τις μαρτυρικές ώρες που ο Ιησούς παρέμεινε μέσα στην υγρή βραχώδη φυλακή του στα έγκατα της γης, κοντά σε ληστές που όλοι μαζί ήξεραν ότι σε λίγες ώρες θα έβρισκαν σταυρικό θάνατο. Και δε μπορεί κανείς να μιλήσει, για αυτές τις στιγμές που ο Υιός του Θεού δοκιμαζόταν ως άνθρωπος διότι μόνο εκείνος είχε την δύναμη γι αυτήν την θεϊκή υπομονή…Οι μαρτυρικές στιγμές στον Γολγοθά – Εικόνες και Βίντεο…Βαδίζοντας στην οδό του μαρτυρίου: Από την φυλακή του Χριστού στον Πανάγιο Τάφο … 

    Πώς πέθανε ο Ιησούς- Οι ανατριχιαστικές περιγραφές ενός κορυφαίου ιατροδικαστή

     

    Ο Φίλιππος Κουτσάφτης περιγράφει βήμα-βήμα τις επιπτώσεις των Παθών (με έξι ανακρίσεις και τέσσερις βασανισμούς) και εξηγεί πώς προήλθε ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό. Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών.

     

    Έχει κληθεί να μελετήσει και να αποφανθεί για τα μεγαλύτερα σύγχρονα εγκλήματα και οι εκθέσεις του προσέφεραν πολύτιμα στοιχεία στις Αρχές. Αυτή τη φορά όμως εκλήθη να κάνει μια διαφορετική «νεκροψία» και «έκθεση», για το μαρτύριο και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού.

    Ο κ. Κουτσάφτης έχει κάνει μια βαθιά μελέτη (συστηματικά εδώ και καιρό) για το θέμα, εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού με επιστημονικό τρόπο.

    Ανέλυσε τα αίτια θανάτου Του Ιησού, την επίπτωση κάθε βασανιστηρίου αλλά και την ψυχοσωματική κατάσταση του Χριστού. Τέλος, απαντά γιατί καταρρίπτονται όλες οι θεωρίες που αμφισβητούν ότι ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό, με τελικό σκοπό να αμφισβητηθεί η Ανάστασή Του.

    Ερώτηση: Κύριε Κουτσάφτη, τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας από τις Γραφές, την παράδοση της Εκκλησίας και τις ιστορικές πηγές μάς δίνουν μια πλήρη εικόνα για τα μαρτύρια Του Χριστού;

    -Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλά στοιχεία και θα έλεγε κανείς ότι μπορούμε να βγάλουμε ένα πόρισμα. Ελπίζω να μην ακούγεται ασεβές αυτό το τόλμημα σε ορισμένους, γιατί τόλμημα είναι. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θείο πάθος είναι εκούσιο. Ο Κύριος με τη δική Του θέληση δέχτηκε τα πάντα, γι’ αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρφιά έσκιζαν τις σάρκες του και τρυπούσαν τα οστά Του Αυτός προσευχόταν για τους σταυρωτές Του, πράγμα πρωτοφανές.

     

    Eρ: Ποια ήταν λοιπόν η επίπτωση των Παθών;

    -Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυχοσωματικά. Ο Χριστός, όταν φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο και πορεύεται για να προσευχηθεί, αφήνοντας λίγο πιο μακριά τους τρεις μαθητές (Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη), εμφανίζεται με βάση τις Γραφές εκστατικός σαν κάτι δυσάρεστο να περιμένει. Στο τέλος (ενώ οι μαθητές δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει) Ο Ιησούς προσεύχεται για τρίτη φορά και τρέχει από το μέτωπό του ιδρώτας και αίμα.

    Αυτό το σημείο της διήγησης περί «αιματηρού ιδρώτα» αμφισβητήθηκε πολύ έντονα για αιώνες. Ο Ευαγγελιστής όμως γράφει κάτι που ήταν αδιανόητο και πρωτοφανές, χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον αμφισβητήσουν ή αν θα πουν ότι γράφει φανταστικά πράγματα. Πράγματι, λοιπόν, το Ευαγγέλιο 2000 χρόνια μετά δικαιώθηκε, καθώς η Ιατρική πρόσφατα αποφάνθηκε ότι υπάρχει ένα σπάνιο συνοδό σύμπτωμα του οργανισμού με αυτά τα χαρακτηριστικά όταν κάποιος βρεθεί σε μεγάλη ψυχοσωματική ένταση. Ξέρουμε πλέον από τη σύγχρονη επιστήμη ότι οι ιδρωτοποιοί αδένες είναι διάσπαρτοι στο σώμα, αλλά οι πολυπληθέστεροι βρίσκονται στις παλάμες, στα πέλματα, στον αυχένα, στις παρειές και στο μέτωπο. Οταν ο άνθρωπος βρεθεί σε μεγάλη ένταση, είναι δυνατόν να γίνει αυτόματη ρήξη μεγάλου αριθμού τριχοειδών αγγείων στο σπείραμα των αδένων.

     

    Το αίμα που απελευθερώνεται αναμειγνύεται με τον ιδρώτα, τον βάφει κόκκινο και στη συνέχεια το παραχθέν μείγμα αναβλύζει στο δέρμα. Δηλαδή ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε την αλήθεια. Καταλαβαίνει, όμως, κανείς σε πόσο μεγάλο βαθμό έντασης βρισκόταν Ο Ιησούς πριν ακόμα από τη σύλληψή Του. Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα αναλάβει την ανθρώπινη αμαρτία ως αντικαταστάτης του πεσόντος ανθρώπου και θα αντιμετωπίσει πάνω στον Σταυρό τη θεία δικαιοσύνη. Δεν ήθελε να χάσει το βλέμμα του πατέρα Του που ήταν στραμμένο πάνω Του. Δεν ήταν η αγωνία Του ούτε για τη μαστίγωση ούτε για τα καρφιά.

    Eρ: Τα μαρτύρια πριν από τη Σταύρωση ποια ήταν και ποια επίπτωση είχαν;

    -Μετά τη σύλληψη Ο Ιησούς πέρασε από έξι εξαντλητικές και κακόπιστες ανακρίσεις. Από τον Άννα, τον Καϊάφα, το Συνέδριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο. Στα μεσοδιαστήματα κακοποιήθηκε με τέσσερις πολύωρους και βάρβαρους βασανισμούς. Μεταξύ των ανακρίσεων και των βασανισμών σύρθηκε αλυσοδεμένος και δερνόμενος έξι φορές. Η απόσταση που διήνυσε με τις αλυσίδες ήταν περίπου έξι χιλιόμετρα. Και όλα αυτά νηστικός, διψασμένος και άυπνος.

    Eρ: Οι πιέσεις τι ρόλο έπαιξαν;

    -Του ασκήθηκε έντονη ψυχοσωματική βία, Τον έγδυσαν τρεις φορές, Τον έντυσαν άλλες τόσες, Τον μαστίγωσαν, Του φόρεσαν το ακάνθινο στεφάνι και Του φόρτωσαν τον βαρύ Σταυρό. Στις ανακρίσεις Τον διέσυραν και Τον εξευτέλισαν. Ήθελαν με κάθε τρόπο να Τον κάνουν να λυγίσει.

    Eρ: Μεταξύ άλλων, μαστιγώθηκε.

    -Ναι. Η μαστίγωση γινόταν με φραγγέλιο, που είχε λουριά με απολήξεις σφαιρίδια και άκρες από κόκαλα. Κάθε φορά που έπεφτε στο σώμα το μαστίγιο αυτά τα αντικείμενα έμπαιναν μέσα στις σάρκες και όταν το τραβούσε ο βασανιστής για να ξαναχτυπήσει έσκιζαν το δέρμα. Οι πληγές που προκάλεσαν ήταν φοβερές σε όλη την οπίσθια επιφάνεια και την πλάγια κοιλιακή και θωρακική χώρα, που πρέπει να ήταν καταματωμένη. Πρέπει να έχασε πολύ μεγάλη ποσότητα αίματος Ο Χριστός μόνο από αυτό.

    E: Ως προς τον Σταυρό που κουβάλησε;

    -Όταν ο Κύριος φορτώθηκε τον Σταυρό έπρεπε να κουβαλήσει ένα ξύλο που δεν ήταν πλανισμένο (όπως το βλέπουμε στις αγιογραφίες). Ήταν δυο κορμοί γεμάτοι σκληρό φλοιό και ρόζους και καταλαβαίνετε τι έγινε όταν πέταξαν πάνω στην πλάτη Του το οριζόντιο τμήμα. Την ήδη καταματωμένη πλάτη από τη μαστίγωση. Αυτός ο βαρύς κορμός μπήκε μέσα στις πληγές προκαλώντας αφόρητο πόνο. Στη συνέχεια Ο Ιησούς κυριολεκτικά σέρνει τα βήματά Του και υποφέρει. Πλέον δεν έχει ανάσες και αρκετό οξυγόνο. Το αίμα Του λιγοστεύει και κάποια στιγμή λυγίζουν τα γόνατά Του και είναι αδύνατον να προχωρήσει.

    Eρ: Περιγράφετε μια κατάσταση που σχεδόν δεν αντέχεται με βάση τα ανθρώπινα μέτρα.

    -Ναι. Πιστεύω αν δεν ήταν ο συγκεκριμένος εκεί θα είχε πεθάνει. Κανονικά, με βάση τη λογική, εκεί (στην πορεία προς τον Γολγοθά) θα έπρεπε να είναι το τέλος.

    Eρ: Ωστόσο, Ο Χριστός φτάνει τελικά μέχρι τη Σταύρωση. Εκεί τι ακριβώς γίνεται;

    -Εκεί οι σταυρωτές ξαπλώνουν Τον Ιησού πάνω στον Σταυρό και Του καρφώνουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακριβές σημείο του καρφώματος υπάρχουν δύο εκδοχές: το εσωτερικό της παλάμης, που φαίνεται και σε πολλές εικόνες, ή το κέντρο της έσω επιφανείας των καρπών. Η πρώτη εκδοχή είναι για μένα η πιο προσιτή. Η παλάμη έχει μικρό πάχος, μεγάλη επιφάνεια και λόγω των τενόντων και των περιτόναιων δεν σκίζεται το δέρμα. Υπάρχουν και τα μετακάρπια οστά, που μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος. Αν, πάντως, το καρφί μπήκε ανάμεσα στα δύο κόκαλα, κερκίδα και ωλένη, έχουμε τραγικό πόνο γιατί τραυματίστηκε το μέσο νεύρο. Σκεφτείτε ότι αν ακουμπήσουμε ελάχιστα το νεύρο του αγκώνα νιώθουμε έντονο πόνο. Φανταστείτε να περάσει καρφί από αυτό το νεύρο. Ως προς το κάρφωμα των ποδιών οι δύο εκδοχές είναι ότι σταύρωναν τα πόδια και το καρφί περνούσε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρφώθηκαν παράλληλα. Ευρήματα του 1968 σε τάφους στην Ανατολική Ιερουσαλήμ μάς δείχνουν ότι υπήρχαν και άλλοι που σταυρώθηκαν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.

    Eρ: Ο θάνατος τελικά από τι επήλθε; Γνωρίζουμε;

    –Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας θάνατος αργός και λίαν βασανιστικός. Με την ανύψωση του Σταυρού Ο Χριστός αντιμετωπίζει μια σειρά από δυσμενείς παράγοντες: – Υποχρεωτική ορθοστασία, που Του δημιουργεί ορθοστατική υπόταση. – Υποχρεωτική ακινησία, που δεν δίνει τη δυνατότητα στο φλεβικό αίμα να επιστρέψει στην καρδιά. – Ειδική στάση του θώρακα, με το βάρος του σώματος να είναι σε μόνιμη έκπτυξη και να δυσκολεύει φοβερά την αναπνοή. Δεν μπορεί να κάνει εκπνοή παρά μόνο εισπνοή. Αυτό συντόμευσε τον θάνατό Του. Επιπλέον αντιμετωπίζει επιπλοκές τραυμάτων, αιμορραγία, αφυδάτωση, πείνα, δίψα και εξάντληση.

    Eρ: Το τελικό «πόρισμα»;

    -Επρόκειτο για πολυπαραγοντικό θάνατο. Πολλά πράγματα έδρασαν για την κατάληξη, με τελικό αίτιο την ασφυξία μαζί με την κυκλοφορική ανεπάρκεια. Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι και η επιδρομή των σαρκοφάγων εντόμων. Το αίμα φέρνει από πολύ μακριά έντομα που κόβουν κομμάτια από τις πληγές ενός ακίνητου ανθρώπου! Οι πιο φοβερές στιγμές για Τον Κύριο ήταν μετά το κάρφωμα στον Σταυρό.

    Eρ: Πώς εξηγείτε την αντοχή που έδειξε;

    -Ο Χριστός δεν πέθανε πριν από τη Σταύρωση γιατί υπήρχε λόγος. Υπερέβη τα ανθρώπινα μέτρα και για μένα το ότι άντεξε και ανέβηκε στον Σταυρό είναι ακόμα ένα δείγμα της θεότητάς Του.

    Eρ: Μπορείτε να μας περιγράψετε τι αισθανόταν Ο Ιησούς φορώντας το ακάνθινο στεφάνι;

    -Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι είναι πρωτοφανής τρόπος αντιμετώπισης. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και ποτέ ξανά δεν επαναλήφθηκε. Επρόκειτο για φρίκη! Το κατασκεύασαν από μια τζιτζιφιά, ευλύγιστο φυτό που ευδοκιμεί στην περιοχή, με πολύ μεγάλα και σκληρά αγκάθια. Μέχρι τότε τα στεφάνια των καταδίκων ήταν σιδερένια και προσαρμόζονταν με βάση τη διάμετρο του κρανίου. Εδώ ήταν βασανιστήριο. Το τριχωτό της κεφαλής είναι αγγειοβριθέστατο. Έχει πολύ καλή αιμάτωση και ειδική νεύρωση. Η αιμορραγία, λοιπόν, ήταν μεγάλη και αφόρητος ο πόνος από τα αγκάθια στα νεύρα

    . Eρ: Κατά καιρούς έχουν ακουστεί θεωρίες ότι Ο Χριστός δεν είχε πεθάνει στον Σταυρό και ότι έτσι δικαιολογείται (λογικά) η Ανάστασή του. Κατά τη γνώμη σας, αυτό μπορεί να στέκει;

    -Τυχαία έγινε, νομίζετε, ο λογχισμός της πλευράς; Καθόλου τυχαία. Αυτό το γεγονός είναι το πιστοποιητικό του θανάτου. Η λόγχη τρύπησε την πλευρά και βγήκε «αίμα και ύδωρ». Από όποια πλευρά και να έγινε ο λογχισμός, με αυτό το βαρύ όπλο των δυόμισι μέτρων, δεν υπάρχει περίπτωση ο οποιοσδήποτε να μείνει ζωντανός. Με τίποτα! Ερ: Άρα καταρρίπτονται όλα; -Φυσικά. Οι αρνητές βέβαια λένε ό,τι θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται με Τον Χριστό αφού γι’ αυτούς δεν υπάρχει.

    Βαδίζοντας στην οδό του μαρτυρίου: Από την φυλακή του Χριστού στον Πανάγιο Τάφο – Οι μαρτυρικές στιγμές στον Γολγοθά – Εικόνες και Βίντεο

     
     
     

    Βαδίζοντας στην οδό του μαρτυρίου, ανάμεσα στον κόσμο από διαφορετικές χώρες πολιτισμούς και θρησκείες , αντιλαμβάνεσαι ότι όλοι αυτοί είναι συνοδοιπόροι σε μια διαδρομή κατά την οποία όλοι προσπαθούν να αντιληφθούν ,ο καθένας με τον δικό του τρόπο, την μαρτυρική διαδρομή του Χριστού προς τον Γολγοθά.

     

    Μα δε μπορεί κανείς να μιλήσει για τις μαρτυρικές ώρες που ο Ιησούς παρέμεινε μέσα στην υγρή βραχώδη φυλακή του στα έγκατα της γης, κοντά σε ληστές που όλοι μαζί ήξεραν ότι σε λίγες ώρες θα έβρισκαν σταυρικό θάνατο. Και δε μπορεί κανείς να μιλήσει, για αυτές τις στιγμές που ο Υιός του Θεού δοκιμαζόταν ως άνθρωπος διότι μόνο εκείνος είχε την δύναμη γι αυτήν την θεϊκή υπομονή.

    Η φυλακή του Ιησού βρισκόταν στο Πραιτώριο κι εκεί ήταν μόνος του. Τα πόδια του δεμένα με αλυσίδες και ο ίδιος καθισμένος στο βράχο συνέχιζε την προσευχή του στον Πατέρα του, περιμένοντας υπομομετικά την ώρα της Σταύρωσης.

    Αργότερα το αγκάθινο στεφάνι, και οι σταγόνες του αίματος που θα κυλούσαν από το μέτωπό του θα έβαφαν για πάντα τις σελίδες της ιστορίας και θα άφηναν παρακαταθήκη την ταπείνωση και την υπομονή του Ιησού Χριστού.

    Το «Πραιτώριο» στην οδό των Παθών, την εποχή του Χριστού ήταν Διοικητήριο και επίσημη κατοικία του Ρωμαίου Διοικητή Ηγεμόνα Πιλάτου. Εδώ έφεραν τον Ιησού μετά τον Άννα και τον Καϊάφα για να δικαστεί.

    Εδώ ο Πιλάτος διέταξε να μαστιγώσουν τον Ιησού. Εδώ Τον έντυσαν με την κόκκινη χλαμύδα, Τον φυλάκισαν και Τον καταδίκασαν στην έσχατη ποινή του θανάτου με σταύρωση. Εδώ του έδωσαν το Σταυρό για να ξεκινήσει το δρόμο του Μαρτυρίου…

     
     

    Μία σκάλα σε οδηγεί σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά προσκυνήματα των Ιεροσολύμων. Στον υπόγειο χώρο που της προσωρινής φυλακής του Ιησού.

    Οι συνθήκες κράτησης του Θεανθρώπου άθλιες…

    Στη χαμηλή και στενή σπηλιά, οι φύλακες είχαν βάλει τα πόδια Του Χριστού μέσα σε τρύπες έτσι ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να διαφύγει.

     

    Ένα χαμηλότερο σπήλαιο κάτω από την φυλακή του Χριστού ήταν κατά την παράδοση η φυλακή των δύο ληστών που σταυρώθηκαν μαζί με τον Κύριο.

    Στο Πραιτώριο κάθε χρόνο τη Μεγάλη Παρασκευή τελείται η Ακολουθία των Μεγάλων Ωρών και από εδώ ξεκινά η πορεία προεξάρχοντος του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο οποίος κουβαλά στον ώμο του τον Σταυρό αναπαριστώντας τη διαδρομή που ακολούθησε ο Ιησούς Χριστός έως τον Γολγοθά.

    Η καταδικαστική απόφαση του Πόντιου Πιλάτου.

    Ο Χριστός οδηγήθηκε στον Πιλάτο μετά τη νυχτερινή παράνομη δίκη του από τον Καϊάφα διότι το Συνέδριο των Ιουδαίων δεν είχε δικαίωμα να τον καταδικάσει σε θάνατο χωρίς την έγκρισή του. Σύμφωνα με τις διηγήσεις των Ευαγγελίων ο Πιλάτος παρουσιάζεται σαν να θέλει και να προσπαθεί να απαλλάξει τον Χριστό από τη θανατική καταδίκη. Ομολογεί, μάλιστα, μετά την ανάκρισή Του ότι δεν βρίσκει τίποτε επιλήψιμο εναντίον Του.

    Η επιμονή όμως των κατηγόρων του Ιησού Χριστού είναι ασφυκτική. Απορρίπτουν κάθε προσπάθειά του Πιλάτου να Τον απαλλάξει ακόμη και κατά τα καθιερωμένα με το δικαίωμα δηλαδή που είχε ως ηγεμόνας να ελευθερώνει, λόγω της γιορτής του Πάσχα, έναν κατάδικο.

    Γι’ αυτό, όταν τους ρωτάει αν προτιμούν ν’ αφήσει ελεύθερο τον Χριστό ή τον Βαραββά, εκείνοι επιλέγουν τον Βαραββά. Έπειτα, στο ερώτημά του τι να κάνει με τον Χριστό, κραυγάζουν:

    «Σταυρωθήτω!». Τον απειλούν μάλιστα ότι, αν δεν καταδικάσει εκείνον που παριστάνει τον βασιλέα, σημαίνει πως δεν είναι φίλος του καίσαρα!…

    Ο Ματθαίος διηγείται το όνειρο της γυναίκας του Πιλάτου, Πρόκουλας ή Πρόκλης, η οποία το ερμήνευσε ως μήνυμα για την αθωότητα του Χριστού και γι’ αυτό τρέχει στο Πραιτώριο να αποτρέψει τον σύζυγό της από οποιαδήποτε ένοχη πράξη εναντίον Του. Σύμφωνα, μάλιστα, με παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας η σύζυγος του Πιλάτου έγινε χριστιανή και η μνήμη της γιορτάζεται στις 27 Οκτωβρίου.

    Τελικά ο Πιλάτος παίρνει νερό και πλένει επιδεικτικά τα χέρια του μπροστά στον όχλο δηλώνοντας:

    «αθώος ειμί από του αίματος του δικαίου τούτου». Συγχρόνως, όμως, υποκύπτει στις πιέσεις των εχθρών του Χριστού και Τον παραδίδει σ’ αυτούς για να Τον σταυρώσουν…

    Οι μαρτυρικές στιγμές του Ιησού στον Γολγοθά – Φωτογραφίες από τον τόπο της Σταύρωσης 

    Ο Γολγοθάς του Ιησού βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τον Πανάγιο Τάφο. Το ύψωμα του σκουπιδότοπου της εποχής εκείνης έμελε να γίνει ο τόπος του μαρτυρίου του Χριστού αλλά και ο τόπος της μετανοίας, των δακρύων και του πόνου των σημερινών πιστών και επισκεπτών.

    Μπαίνοντας μέσα στο ναό όπου βρίσκονται κυρίως οι τόποι όπου γράφτηκαν οι τρεις τελευταίες πράξεις από την ζωή ως τον θάνατο και την Ανάσταση του Θεανθρώπου, συναντά κανεί δεξιά του σε ύψωμα το Γολγοθά, μπροστά του την αποκαθήλωση και αριστερά του στο βάθος το Ιερό κουβούκλιο όπου ήταν ο τάφος του Κυρίου μας. Εκεί όπου ο θάνατος έγινε ανάσταση και σφράγισε για πάντα το πιστεύω των απανταχού ορθοδόξων Χριστιανών.

    Στις φωτογραφίες βλέπετε το σημείου του βράχου όπου στήθηκε ο Σταυρός του Κυρίου, κρανίου τόπος, και κάτω από το Σταυρό εκεί που σήμερα γονατίζουν οι πιστοί, υπάρχει ένα κενό όπου όποιος γονατίζει μπορεί να αγγίξει τον βράχο που καρφώθηκε από τον Σταυρό και βάφτηκε με αίμα, από τις σταγόνες του αίματος της κεφαλής και των άκρων του Ιησού Χριστού κατά την Σταύρωση.

    Αφού εξέδωσε ο Πιλάτος την καταδίκη του Ιησού, τον παρέλαβαν οι στρατιώτες της σπείρας, του έβγαλαν την κόκκινη χλαμύδα, τον ξανάντυσαν με τα ρούχα του, και τον πήραν να τον σταυρώσουν. Μαζί με τον Ιησού πήγαιναν και δυο ληστές, καταδικασμένοι και αυτοί να σταυρωθούν.

    Ο κατάδικος ήταν υποχρεωμένος να κουβαλήσει ο ίδιος τα ξύλα του σταυρού του, ως έξω από τη χώρα, όπου εκτελούνταν οι ποινές, και, εμπρός του, προπορεύουνταν ένας με μια σανίδα ασπρισμένη, όπου με μαύρα γράμματα ήταν γραμμένο το όνομά του και ο λόγος της καταδίκης του. Την ώρα της σταυρώσεως εκρέμαζαν τη σανίδα αυτή στο σταυρό, πάνω από το κεφάλι του κατάδικου, για να ξέρουν οι περαστικοί την αιτία της τιμωρίας.

    Φόρτωσαν λοιπόν τον Ιησού με το σταυρό του, και τον πήγαιναν μεταξύ στους δυο ληστές, ενώ, πίσω, κόσμος πολύς ακολουθούσε, περίεργος να δει την εκτέλεση και την αγωνία. Στη σανίδα, ο Πιλάτος είχε γράψει σε τρεις γλώσσες —ελληνικά, λατινικά και εβραϊκά— την επιγραφή: «Ιησούς ο Ναζωραίος, ο βασιλεύς των Ιουδαίων.» Ο ειρωνικός αυτός τίτλος ήταν βαλμένος πολύ περισσότερο με σκοπό να εξευτελίσει τους Εβραίους, παρά τον Ιησού. Θυμωμένος που αναγκάστηκε να ενδώσει και να καταδικάσει αθώο, ο Πιλάτος θέλησε τουλάχιστον, γνωρίζοντας την υπεροψία των Ιουδαίων, να εκδικηθεί, δείχνοντας την περιφρόνηση και το μίσος για τη φυλή που κυβερνούσε, ονομάζοντας βασιλέα τους εκείνον που αυτοί σταύρωναν σαν τον χυδαιότερο κακούργο.

    Τραβούσε η συνοδεία κατά το Γολγοθά, που θα πει «Κρανίου τόπος», και που λέγουνταν έτσι γιατί ήταν ύψωμα στρογγυλωπό με σχήμα κρανίου. Μα, αδυνατισμένος από το μαρτύριο της φραγελλώσεως και από την αϋπνία, ο Ιησούς δεν μπόρεσε να βαστάξει το βάρος του σταυρού.

    Εκείνη την ώρα, περνούσε ένας χωρικός, ο Σίμων ο Κυρηναίος, δηλαδή από την Κυρήνη, που γύριζε από το χωράφι του· τον αγγάρεψαν λοιπόν οι στρατιώτες, και τον φόρτωσαν με τα ξύλα του σταυρού. Θέλοντας και μη, τα κουβάλησε ο Σίμων, γιατί απαγορεύουνταν σε Εβραίο ν ‘ αρνηθεί αγγαρία από Ρωμαίο, και τιμωρούνταν με ξύλο. Ο κόσμος που ακολουθούσε τον Ιησού δεν ήταν όλος εχθρικός· ήταν και πιστοί του, και πολλές γυναίκες που έκλαιγαν και δέρνουνταν και μοιρολογούσαν κτυπώντας τα στήθια τους.

    Άκουσε ο Ιησούς τα κλάματα, και γυρνώντας τους είπε, προφητεύοντας άλλη μια φορά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ:

    — Κόρες της Ιερουσαλήμ, μη με κλαίγετε εμένα, αλλά τον εαυτό σας κλάψετε και τα παιδιά σας. Γιατί ιδού, έρχονται μέρες όπου θα σας πουν, «Καλότυχες όσες δεν έκαναν και δεν έθρεψαν παιδιά».

    »Τότε θ’ αρχίσουν να λέγουν στα όρη, Πέσετε απάνω μας και στα βουνά, σκεπάσετέ μας.

    Αργά πήγαινε η συνοδεία, και, στο δρόμο, όλο και αύξανε περισσότερο ο κόσμος· ώστε, σαν έφθασαν στο Γολγοθά, πλήθος πολύ είχε μαζευθεί γύρω στους κατάδικους, για να δει πως θα υποστούν το βασάνισμά τους. Η σταύρωση ήταν ο μαρτυρικότερος θάνατος που μπόρεσε ποτέ να φαντασθεί ανθρώπινο πνεύμα· ως ταπεινωτική ποινή ήταν κοινή στους Ρωμαίους[1].

    Έστηναν στη γη ένα στύλο μεγάλο, όσο που τα πόδια του σταυρωμένου να φθάνουν δυο τρεις σπιθαμές από τη γη. Γυμνό τότε, ξάπλωναν χάμω, ανάσκελα, τον κατάδικο, άπλωναν τα χέρια του σ’ ένα οριζόντιο ξύλο, και κάρφωναν τις παλάμες με δυνατά σουβλερά καρφιά· ύστερα, με σχοινιά ανέβαζαν το ξύλο αυτό όσο ψηλά ήθελαν στον όρθιο στύλο, όπου το στερέωναν, και, τελευταία, κάρφωναν και τα πόδια, είτε το ένα από πάνω από το άλλο, μ’ ένα μεγάλο καρφί, είτε το καθένα χωριστά, στο κάτω μέρος του στύλου. Ανάμεσα στα σκέλη ή κάτω από τα πόδια έβαζαν ένα κομμάτι ξύλο, που υποστήριζε το σώμα μήπως και από το βάρος σχιστούν τα χέρια, και πέσει ο σταυρωμένος.

    Η αφύσικη στάση του σώματος, που κρέμουνταν από τα τρυπημένα χέρια, έφερνε μεγάλη αταξία στην κυκλοφορία του αίματος, προξενούσε πόνους φοβερούς, δυσκολία στην αναπνοή, απερίγραπτη κούραση και ανυπόφορη δίψα, χωρίς όμως και να χάνει ο βασανισμένος τις αισθήσεις του. Κρεμασμένος για δυο και τρεις μέρες, κάποτε και τέσσερις και πέντε, ο βασανισμένος έβλεπε, μιλούσε, σκέπτουνταν, ένιωθε όλη την αγωνία του αργού θανάτου, και τέλος πέθαινε από πείνα και εξάντληση με φοβερούς πόνους ως το τέλος. Ακόμα και αυτοί οι αμείλικτοι και σκληροί Ρωμαίοι σπλαχνίζουνταν το μαρτύριο του σταυρωμένου, και κάποτε επέτρεπαν, μ’ ένα δυνατό χτύπημα κάτω από τη μασχάλη, να επιταχύνουν το τέλος· και όποιος είχε τα μέσα, πλήρωνε το δήμιο για να τον σκοτώσει πριν τον σταυρώσει.

    Επίσης, από οίκτο, οι πλούσιες κυρίες της Ιερουσαλήμ είχαν συνήθεια να προσφέρουν στους κατάδικους κρασί δυνατό, ανακατωμένο με διάφορα αρωματικά, που νάρκωναν και ζάλιζαν και αφαιρούσαν από το βασανισμένο τη συναίσθηση του πόνου. Από το κρασί αυτό, που ήταν πικρό και ξινό, πρόσφεραν και του Ιησού, καθώς και στους δυο ληστές. Μα ο Ιησούς, αφού το γεύθηκε και κατάλαβε τι ήταν, το αρνήθηκε. Τη ζωή του την πρόσφερε αυτόθελα, για να εξαγοράσει τις αμαρτίες της ανθρωπότητος. Το μαρτυρικό θάνατο που είχε παραδεχθεί ως το τέλος θα τον υπέφερε στην ολοκληρία του. Το πνεύμα του ήθελε σε όλη του τη διαύγεια να το παραδώσει στον πατέρα του, όχι βαρυμένο και σκοτισμένο από την επίδραση του κρασιού και των αρωμάτων.

    Τότε έστησαν το σταυρό. Τον έγδυσαν και τον κάρφωσαν και τον κρέμασαν, εκείνον που μόνο καλό είχε κάνει στον κόσμο, εκείνον που άλλο δεν εκήρυξε παρά αγάπη και έλεος και επιείκεια και αυταπάρνηση και αυτοθυσία και συγχώρεση. Και ενώ τον ανέβαζαν στο σταυρό του, μεταξύ στους δυο ληστές, που έβριζαν και βλασφημούσαν, ο Ιησούς παρακαλούσε και έλεγε:

    — Πατέρα, συγχώρεσέ τους. Γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν.

    Κάθε σταυρός είχε από τέσσερις στρατιώτες, που ήταν και δήμιοι και φύλακες, και τα ρούχα του κατάδικου τους ανήκαν δικαιωματικά. Πήραν λοιπόν τα ρούχα του Ιησού και τα μοιράστηκαν το μανδύα του, που ήταν καμωμένος από τέσσερα φάρδη, τον χώρισαν στις ραφές και πήρε ο καθένας το μερίδιο του το φόρεμά του όμως ήταν μονοκόμματα υφασμένο, και, για να μην το καταστρέψουν, είπαν μεταξύ τους:

    — Μην το σχίσομε, αλλ’ ας βάλομε κλήρο σε ποιον θα πέσει.

    Πάνω από το κεφάλι του κάρφωσαν τη σανίδα με την επιγραφή, και πολλοί Εβραίοι τη διάβασαν. Γιατί ο Γολγοθάς ήταν κοντά στη χώρα, και πολλοί ήταν οι περαστικοί. Την είδαν και τη διάβασαν οι αρχιερείς και Φαρισαίοι, και στενοχωρέθηκαν πολύ. Κατάλαβαν πως η περιφρονητική ειρωνεία δεν ήταν για τον Ιησού αλλά γι’ αυτούς, και αγανακτισμένοι έτρεξαν στον Πιλάτο και τον παρακάλεσαν να μετατρέψει την επιγραφή.

    — Μη γράφεις «Ο βασιλεύς των Ιουδαίων», του είπαν, αλλ’ ό,τι εκείνος είπε: «Είμαι βασιλεύς των Ιουδαίων».

    Μα θυμωμένα τους αποκρίθηκε ο Πιλάτος:

    — Ό,τι έγραψα, έγραψα.

    Και δεν παραδέχθηκε ούτε ένα γράμμα ν’ αλλάξει.

    Αποπαρμένοι έφυγαν αρχιερείς και Φαρισαίοι, και γύρισαν πάλι στο Γολγοθά, να μετριάσουν τουλάχιστον όσο μπορούσαν την εντύπωση που θ’ άφηνε σε μερικά πνεύματα η επικίνδυνη αυτή επιγραφή. Ο κόσμος γύρω, στέκουνταν και κοίταζε. Άρχισαν λοιπόν οι άρχοντες να περιγελούν τον Ιησού, που κρέμουνταν στο σταυρό γυμνός, έρημος, αιματωμένος, απαρνημένος απ’ όλους, φίλους και πιστούς. Κοροϊδευτικά έλεγαν:

    — Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, αν αυτός είναι ο Χριστός, του Θεού ο εκλεκτός.

    Και οι δημογέροντες και οι Φαρισαίοι περιγελούσαν και αυτοί και έλεγαν:

    — Αν είναι ο βασιλέας του Ισραήλ, ας κατέβει τώρα από το σταυρό και θα πιστέψομε σ’ αυτόν στο Θεό στηρίζεται — ας τον σώσει τώρα ο Θεός· γιατί είπε πως, «Του Θεού υιός είμαι».

    Τους άκουσαν οι στρατιώτες, και, προσφέροντάς του ξίδι να πιεί, τον περίπαιζαν και αυτοί και του έλεγαν:

    — Αν είσαι ο βασιλέας των Ιουδαίων, σώσε τον εαυτό σου.

    Και οι διαβάτες σταματούσαν και βλασφημούσαν, και, κουνώντας το κεφάλι σαρκαστικά, του φώναζαν:

    — Ουαί! Εσύ που θα γκρέμιζες το ναό και σε τρεις μέρες θα τον ξανάχτιζες! Σώσε τον εαυτό σου και κατέβα από το σταυρό.

    Το ίδιο και οι αρχιερείς, περιπαίζοντας, έλεγαν αναμεταξύ τους και με τους νομικούς:

    — Άλλους έσωσε και τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει.

    Το κεφάλι του σταυρωμένου έμενε ελεύθερο. Ο Ιησούς δεν είχε παρά να σκύψει λίγο, για να δει την ανθρωποθάλασσα που κυμάτιζε, μοχθηρή και άσπλαχνη, στα πόδια του, ν’ αντικρίσει την ασχημιά όλη και την προστυχιά, τη χυδαία κακία της ανθρωπότητος, που γι’ αυτήν έζησε και πόνεσε και μόχθησε. Ανάμεσα σε όλην αυτήν την οχλοβοή, ο Ιησούς σιωπούσε. Παραδομένος στη σκέψη του Θεού, άκουε γαλήνια τις προσβολές εκείνων που είχε σώσει και διδάξει και βοηθήσει και γιατρέψει, και, ανεβάζοντας την ψυχή του πάνω από τόσην ασχημιά, παρακαλούσε σιωπηλά για κείνους που τον βασάνιζαν.

    Οι δυο κακούργοι, σταυρωμένοι ο ένας δεξιά του και ο άλλος αριστερά, τον έβριζαν κι αυτοί. Όσο όμως περνούσε η ώρα και οι πόνοι αύξαναν, μαζί και το βάσανο της δίψας, ο ένας ληστής, βλέποντας την καρτερική υπομονή του Ιησού και την υπερήφανη σιωπή του, άρχισε ν’ απορεί και να συγκινείται. Και όταν ο άλλος κακούργος, βρίζοντας και βλασφημώντας, φώναξε: «Αν είσαι συ ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και μας», τον αποστόμωσε εκείνος λέγοντάς του:

    — Δε φοβάσαι το Θεό, εσύ που παιδεύεσαι με τον ίδιο τρόπο; Και εμείς, ωστόσο δίκαια τιμωρούμεθα, γιατί κατά τις πράξεις μας απολαβαίνουμε. Ετούτος όμως τίποτα κακό δεν έκανε.

    Και γυρνώντας στον Ιησού, παρακάλεσε:

    — Θυμήσου με, Κύριε, όταν έλθεις στη Βασιλεία σου.

    Και ο Ιησούς, που σε τέτοιες προσβολές και βλασφημίες δεν είχε αποκριθεί λέξη, είπε τότε στο ληστή:

    — Αλήθεια σου λέγω, σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο.

    Ήταν μια στάλα δροσιάς στη λαύρα της ψυχής του η ομολογία αυτή, που την ώρα του θανάτου λύτρωνε τον κακούργο απ’ όλες τις περασμένες του αμαρτίες. Και δεν ήταν η μόνη.

    Ανάμεσα στο μοχθηρό ανθρωπομάζωμα γύρω του, είχαν χωθεί και μερικές γυναίκες πιστές, εκείνες που από τη Γαλιλαία τον είχαν ακολουθήσει στην Ιερουσαλήμ, και τον συνόδευσαν ως το μαρτύριο του. Από φόβο των Ιουδαίων, που καταδίωκαν κάθε φίλο ή μαθητή του Ιησού, και τρομοκρατούσαν τον κόσμο, δεν τολμούσαν να κηρύξουν φανερά την πίστη τους, αλλά μαζεμένες από μακριά, κοίταζαν το σταυρό. Μεταξύ τους ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η Σαλώμη, και η άλλη Μαρία η γυναίκα του Κλωπά, και άλλες, που περιτριγύριζαν τη μητέρα του Ιησού και θρηνούσαν μυστικά. Στα πόδια του σταυρού, στέκουνταν και ένας μαθητής του Ιησού, ο Ιωάννης.

    Γύρισε ο Ιησούς το κεφάλι, και αντάμωσε το βλέμμα της μητέρας του. Από μακριά είχε ακολουθήσει η Μαρία τη θλιβερή συνοδεία του σταυρού, και τώρα, με τα μάτια καμένα από τα πολλά κλάματα, τον κοίταζε το μοναχογιό της, καρφωμένο στο ξύλο της ατιμίας, γυμνό, χέρια και πόδια τρυπημένα, το μέτωπο αιματωμένο, στεφανωμένο με αγκάθια, το σώμα κατασχισμένο, συσπασμένο από τα μαρτύρια. Την είδε ο Ιησούς, και η καρδιά του φούσκωσε από αγάπη και θλίψη για κείνην. Μ’ ένα βλέμμα, δείχνοντάς της τον Ιωάννη είπε:

    — Γυναίκα, ιδού ο γιος σου!

    Και σκύβοντας το κεφάλι προς το μαθητή του:

    — Να η μητέρα σου! του είπε.

    Και από κείνη την ώρα, ο Ιωάννης παρέλαβε τη Μαρία, την πήρε σπίτι του και την αγάπησε σα να ήταν αληθινή μητέρα του. Ήταν περίπου μεσημέρι[2]. Τρεις ώρες βασανίζουνταν ο Ιησούς στο σταυρό, μες στον καυτερό ανοιξιάτικο ήλιο της Ιουδαίας. Μα έξαφνα σκοτάδι σκέπασε όλη τη γη, ο ήλιος κρύφθηκε, ο ουρανός, μαύρος και χαμηλός, φαίνουνταν να θέλει να πλακώσει τη γη. Ανησυχία έπιασε τον κόσμο, προπάντων που όσο περνούσε η ώρα το σκοτάδι όλο και πύκνωνε. Φοβισμένα κοίταζαν τα πλήθη μια τον ουρανό, μια τον Ιησού, με κάποιο ανομολόγητο δισταγμό, μήπως και εκείνος που σταύρωσαν δεν ήταν απλός άνθρωπος. Αποτραβηγμένος από τον τριγυρινό κόσμο, ο Ιησούς είχε παραδοθεί στη σκέψη του.

    Για άλλες τρεις ώρες, σιωπηλός κρέμουνταν κάτω από τη μαυρίλα του ουρανού.

    Τι να έγινε τότε στην ψυχή του μέσα; Σε ποια βάθη να κατέβηκε; Σε τι κόσμους πόνου και ερημιάς και απελπισίας και σπαραγμού να πλανήθηκε άραγε το πνεύμα του; Κι εκεί, από τα βασανισμένα χείλη του, μια φωνή ξέσπασε, φωνή αγωνίας και πόνου απέραντου:

    — Ηλί, Ηλί, λιμά σαβαχθανί[3]; δηλαδή: Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μ’ εγκατέλειψες; Τον άκουσαν οι τριγυρινοί του, μα είτε που η τρομάρα τους σύγχυζε την αντίληψη, είτε που ο Ιησούς στην αγωνία και τη σωματική του εξάντληση δεν πρόφερε πια καθαρά, είτε που οι στρατιώτες που τον φύλαγαν δεν ήξεραν αραμαϊκά, ανακάτωσαν το Ηλί με Ηλία, και είπαν:

    — Τον Ηλία φωνάζει τούτος!

    Το βάσανο της δίψας έκαιε τον Ιησού.

    — Διψώ… γόγγυσε.

    Στα πόδια του σταυρού, βρίσκουνταν η στάμνα με «πόσκα», ξινωπό κρασί που έπινε ο λαός, και που οι Ρωμαίοι στρατιώτες έπαιρναν μαζί τους σαν πήγαιναν σε καμιά πολύωρη αγγαριά.

    Ένας στρατιώτης πήρε το σφουγγάρι που τάπωνε τη στάμνα, το πότισε κρασί, και σκαλώνοντάς το σ’ ένα κλαδί υσσώπου[4], το σήκωσε ως τα χείλια του Ιησού. Οι άλλοι στρατιώτες έλεγαν:

    — Άφησε να δούμε αν έρχεται ο Ηλίας να τον σώσει.

    Πήρε ο Ιησούς το ξίδι από το σφουγγάρι, και, βγάζοντας φωνή μεγάλη, είπε:

    — Πατέρα, στα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου.

    Ήταν πια το τέλος. Μουρμούρισε:

    — Τελείωσε…

    Και γέρνοντας το κεφάλι ξεψύχησε.

    Την ίδια ώρα, σεισμός μεγάλος τράνταξε τη γη, και το καταπέτασμα[5] του ναού σχίστηκε από πάνω ως κάτω· οι βράχοι ξεκόλλησαν, τα μνήματα άνοιξαν και ξεσκέπασαν σώματα αγίων ανδρών, που, ύστερα από την ανάσταση του Ιησού μπήκαν στην Ιερή Χώρα και εμφανίστηκαν σε πολλούς. Τρομάρα κατέλαβε όλους που παραβρέθηκαν στο θάνατο του Ιησού.

    Ο Ρωμαίος εκατόνταρχος, που στέκουνταν εκείνη την ώρα αντίκρυ από το σταυρό και είδε πως με τη φωνή που έβγαλε ξεψύχησε ο Ιησούς, τρόμαξε με τα σημεία που ακολούθησαν, και, δοξάζοντας το Θεό είπε:

    —Αλήθεια, ο άνθρωπος τούτος είναι υιός του Θεού!

    Ίδιος φόβος έπιασε και τον όχλο, και, με τρεμουλιαστή καρδιά, σκορπίστηκαν όλοι. Τράβηξαν κατά τη χώρα, και, κοιτάζοντας το μαύρο ουρανό χτυπούσαν τα στήθια τους για την αμαρτία που είχαν κάνει. Εμπρός στο σταυρό δεν έμειναν πια παρά οι πιστές γυναίκες, και οι στρατιώτες που ήταν υποχρεωμένοι να φυλάγουν τους σταυρωμένους ώσπου να πεθάνουν. Η ώρα περνούσε, και ο ήλιος έστρεφε κατά τη δύση. Οι ιερείς και προεστοί, που χωρίς δισταγμό σκότωσαν τον αθώο Ιησού, άρχισαν ν’ ανησυχούν τώρα μην τύχει και μολυνθεί η αγιότης του Πάσχα, αν βασίλευε ο ήλιος και άρχιζε το Σάββατο, πριν ξεκρεμαστούν από το σταυρό τα σώματα των τριών βασανισμένων. Πήγαν λοιπόν στον Πιλάτο, και του ζήτησαν την άδεια να σπάσουν τα πόδια των σταυρωμένων, για να πεθάνουν μιαν ώρα αρχύτερα και να κατεβάσουν τα σώματα πριν βραδιάσει.

    Στους άγριους εκείνους καιρούς, ακόμα και η ευσπλαχνία ήταν σκληρή και απάνθρωπη. Για να λιγοστέψουν τις μαρτυρικές ώρες των σταυρωμένων, κάποτε δίνουνταν η χάρη να τους σκοτώσουν αμέσως· αλλά για να μην τύχει και λιγοστέψει έτσι η τιμωρία υπέβαλλαν το σταυρωμένο σε ένα άλλο μαρτύριο, την ποινή της «σκελοκοπίας». Του σπούσαν τα πόδια, χτυπώντας τα με βαρύ ρόπαλο ή σφυρί, και ύστερα τον αποτελείωναν τρυπώντας τον με σπαθί ή λόγχη, ή δίνοντάς του ένα θανάσιμο χτύπημα.

    Ο Πιλάτος έδωσε την άδεια που ζητούσαν οι Εβραίοι, και ευθύς οι στρατιώτες έσπασαν τα πόδια των δυο ληστών. Όταν όμως ήλθαν και στον Ιησού, είδαν πως, αλήθεια, με την τελευταία μεγάλη φωνή είχε ξεψυχήσει, ώστε θεώρησαν περιττό να του σπάσουν τα πόδια. Για καλό όμως και για κακό, από φόβο μην τύχει και είναι μόνο λιγοθυμισμένος και συνέλθει σαν τον κατεβάσουν από το σταυρό, όπως είχε συμβεί κάποτε, ένας στρατιώτης με τη λόγχη του τρύπησε το πλευρό.

    Το σίδερο πέρασε την καρδιακή χώρα, και, ευθύς, από την πληγή έτρεξε αίμα και νερό.

    Ήταν απόγεμα, αργά.

    Ο εβραίικος νόμος πρόσταζε, πριν βασιλέψει ο ήλιος και αρχίσει με το σκοτάδι η μέρα του Σαββάτου, τα κρεμασμένα σώματα των σκοτωμένων να ξεκρεμάζονται. Για την ταφή όμως δεν ήταν λόγος. Οι σταυρωμένοι δούλοι των Ρωμαίων έμεναν χωρίς ταφή, βορά για τους σκύλους και τα όρνια. Τους δύο ληστές τους είχαν κατεβάσει κιόλα από τους σταυρούς. Μόνος ο Ιησούς κρέμουνταν ακόμα, γιατί είχε έλθει διαταγή να μη τον αγγίξουν, και κανένας δεν τόλμησε να παραβεί την παραγγελία αυτή. Μεταξύ στους προεστούς του Συνέδριου ήταν και ένας άνθρωπος δίκαιος και σεβαστός, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία. Ήταν πλούσιος και ευγενής, με ακέραιο χαρακτήρα. Είχε ακούσει τη διδαχή του Ιησού και πίστεψε σ’ εκείνον και έγινε μαθητής του. Από φόβο των Ιουδαίων, δεν είχε ομολογήσει ανοιχτά την πίστη του αλλά στην τελευταία δίκη του Ιησού αρνήθηκε να συμφωνήσει με το συμβούλιο και να ψηφίσει το θάνατο. Βλέποντας πως δεν μπορούσε τίποτα απέναντι της αποφάσεως των άλλων, και μη θέλοντας να συγκατανεύσει, είχε αποσυρθεί. Είτε παραβρέθηκε στη σταύρωση και στην αγωνία του Ιησού, είτε έμαθε από άλλους το τέλος του, η αγανάκτηση και η λύπη ξύπνησαν μέσα του την τόλμη που του είχε λείψει ως τότε. Σηκώθηκε ο ίδιος και πήγε στον Πιλάτο, και παρατώντας κάθε κρυφή ενέργεια, με θάρρος τού ζήτησε να του δοθεί το σώμα του Ιησού για να το θάψει κατά τα έθιμα των Εβραίων.

    Ο Πιλάτος δεν έκανε καμιά δυσκολία· απόρησε όμως πως να πεθάνει ο Ιησούς τόσο γρήγορα. Έστειλε και φώναξε τον εκατόνταρχο που είχε παραβρεθεί στην ποινή, και τον ρώτησε αν αλήθεια απέθανε ο σταυρωμένος, ή μήπως ήταν μονάχα λιγοθυμισμένος. Μα σαν έμαθε τα καθέκαστα, εχάρισε το σώμα στον Ιωσήφ, και έδωσε διαταγή να τον αφήσουν να πάρει το λείψανο. Έτρεξε ευθύς ο Ιωσήφ και αγόρασε ένα σεντόνι από ψιλό λινό, γιατί πλησίαζε πια να βασιλέψει ο ήλιος, και η ώρα ήταν μετρημένη· ύστερα, βιαστικά γύρισε στο Γολγοθά, και, με τους δούλους του, σήκωσαν και πλάγιασαν χάμω το σταυρό, ξεκάρφωσαν τον Ιησού και τον τύλιξαν στο λινό σεντόνι.

    Μαζί του ήταν και ο Νικόδημος, ο άλλος κρυφός μαθητής του Ιησού, και αυτός μέλος του Συνεδρίου, άνθρωπος αγαθός και τίμιος, μυριόπλουτος, αλλά που, σαν τον Ιωσήφ, δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε να σώσει τον Ιησού την ώρα που τον καταδίκαζαν σε θάνατο τα άλλα μέλη του Συνέδριου. Τώρα όμως, με την καρδιά γεμάτη λύπη και μετάνοια για τη δειλία του, ομολογώντας φανερά την πίστη του, ήλθε και αυτός στο Γολγοθά, με τον Ιωσήφ, και έφερε μαζί του εκατό λίτρα μύρα πολύτιμα, σμύρνα ανακατωμένη με αλόη, δώρο βασιλικό, που ούτε σε ταφή βασιλέα δε σκορπούνταν τέτοιο ποσό. Μαζί τον σήκωσαν και τον πήγαν σ’ ένα περιβόλι εκεί κοντά, που ανήκε στον Ιωσήφ, και τον έβαλαν σ’ έναν τάφο σκαμμένο μες στο βράχο, που είχε ετοιμάσει ο Ιωσήφ για τον εαυτό του, και όπου κανένας ακόμα δεν είχε ταφεί.

    Από το Γολγοθά είχε φύγει όλος ο κόσμος, οι τελευταίοι φίλοι του Ιησού, ακόμα και ο μαθητής του ο Ιωάννης. Μόνο μερικές από τις γυναίκες έμειναν ως το τέλος, και παραβρέθηκαν στο κατέβασμα του σταυρού, και ύστερα ακολούθησαν το σώμα ως τον τάφο. Ήταν εκείνες που από τη Γαλιλαία τον είχαν ακολουθήσει, και του είχαν μείνει πιστές ως πέρα από το θάνατο. Η Μαρία η Μαγδαληνή μαζί με τη Μαρία τη μητέρα του Ιακώβου του μικρού και του Ιωσή, κάθισαν αντίκρυ στον τάφο, και κοίταζαν τους δύο γερουσιαστές που σαβάνωναν βιαστικά τον Ιησού, για να προφθάσουν να κλείσουν τον τάφο πριν βασιλέψει ο ήλιος.

    Και σαν είδαν πως ο καιρός έλειπε και πως πρόχειρα μόνο τον σαβάνωναν, έφυγαν βιαστικές και αυτές, και πήγαν στα σπίτια τους να ετοιμάσουν αρώματα, και μετά τη σαββατιανή αργία να γυρίσουν, Κυριακή πρωί, να μοιρολογήσουν και να κάνουν για το λείψανο του Ιησού τα τελευταία καθήκοντα που πρόσταζε η θρησκεία τους και τα πατροπαράδοτα.

    Ο Ιωσήφ ωστόσο με τον Νικόδημο τύλιξαν το κεφάλι του Ιησού με το σουδάρι[6], άλειψαν με μύρα και τύλιξαν τα μέλη του σε λουρίδες που έσχισαν από το λινό σεντόνι, ύστερα άλειψαν το σώμα του ολόκληρο με παχύ στρώμα από το πλούσιο μύρο· και αφού τον ξάπλωσαν στον τάφο, κύλησαν στην είσοδο μια βαριά πέτρα, που την έκλειε όλη, και έφυγαν.

    Είχε βασιλέψει ο ήλιος, και άρχιζε το Σάββατο, μαζί και η μεγάλη εορτή του Πάσχα, που είχε αναβληθεί από την παραμονή. Ο κόσμος χαρούμενος έτρεχε εκείνη την ώρα στην τελετή όπου πανηγυρίζουνταν το κόψιμο των σπαρτών. Κατά το νόμο, την ημέρα του Πάσχα, ο καθένας επρόσφερε στο ναό ένα δεμάτι δημητριακούς καρπούς, και το πρώτο δεμάτι το έκοβαν, με πομπή και τελετή, μερικά μέλη του Συνέδριου.

    Μόλις βασίλευε ο ήλιος της παραμονής και άρχιζε το Πάσχα, τα προσδιορισμένα μέλη της Γερουσίας ξεκινούσαν, και ο κόσμος χαρούμενος έτρεχε να δει την τελετή, που ποτέ δεν αναβάλλουνταν, έστω και αν το Πάσχα έπεφτε ή εορτάζουνταν Σάββατο, όπως αυτή τη χρονιά. Ο νόμος της σαββατιανής αργίας απαγόρευε το κόψιμο οτιδήποτε καρπού, αλλά στην περίσταση αυτή γίνουνταν εξαίρεση.

    Από την παραμονή πήγαινε ο κόσμος κι έδενε δεμάτια δεμάτια τα όρθια στάχυα που ήταν έτοιμα για θέρισμα. Στο ηλιοβασίλεμα λοιπόν, τρία μέλη του Συνέδριου, βαστώντας ο καθένας από ένα δρεπάνι και ένα πανεράκι, ξεκινούσαν για την κοιλάδα, πέρα από το χείμαρρο των Κέδρων, όπου είχε επικρατήσει η παράδοση να κόβεται το πρώτο δεμάτι.

    Αυτή την τελετή έτρεχαν τα πλήθη να δουν, την ώρα που, από την αντίθετη κατεύθυνση, κατέβαιναν, με συντριμμένη την καρδιά, οι τελευταίοι δυο πιστοί φίλοι, γυρίζοντας από τον τάφο όπου είχαν πλαγιάσει τον πεθαμένο Κύριό τους.

    ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΧΝΑΚΗ για το iellada.gr

    Μπείτε στον Πανάγιο Τάφο: Εδώ είναι το κουβούκλιο όπου ετάφη ο Ιησούς και από όπου, τρεις μέρες μετά αναστήθηκε

    Εκεί στον Πανάγιο τάφο, το σώμα του Χριστού μετάφερθηκε μετά την αποκαθήλωση και τοποθετήθηκε στον τάφο, ο οποίος μετά σφραγίστηκε για να βρεθεί ανοικτός σε τρεις ημέρες όπως είχε πει ο ίδιος.

    Ο Πανάγιος Τάφος είναι το σημείο όπου προσκηνυτές γονατίζουν στην μαρμάρινη πλάκα για να αφήσουν τις αμαρτίες τους, τα δάκριά τους, την ανθρώπινη λιγοψυχία τους, μα κυρίως τον πόνο της καθημερινότητάς τους. Εκεί ξεγυμνώνονται και ζητούν έλεος από το Θεό, σε έναν τόπο που ο ίδιος νίκησε τον Άδη και έγινε απόδειξε ότι είναι ο Βασιλιάς του φωτός , της αιώνιας ζωής.

    Το Ιερό Κουβούκλιο που περιβάλλει τον τάφο του Ιησού βρίσκεται στο κέντρο του κυκλικού Ναού της Αναστάσεως (Ροτόντα) ο οποίος θεμελιώθηκε μαζί με μια βασιλική, το 336 μ.Χ. από την Αγία Ελένη στον χώρο όπου μαρτύρησε ο Ιησούς. Και πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό μνημείο για τη χριστιανοσύνη -και όχι μόνο. Ο τάφος του Ιησού αρχικά είχε τη μορφή των ιουδαϊκών μνημείων που ήσαν λαξευμένα σε βράχο.

    Ο βράχος αυτός ισοπεδώθηκε, και το οικοδόμημα που τον περιέκλειε κατέρρευσε όταν έγινε η μεγάλη καταστροφή του Ναού της Αναστάσεως από τον Αλ Χακίμ το 1009-1012 μ.Χ. Με την αποκατάσταση του Ναού επί Κωνσταντίνου του Μονομάχου (1042-1048), ένα καινούργιο οικοδόμημα κτίστηκε γύρω από τον Πανάγιο Τάφο, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το ιερότερο προσκύνημα του χριστιανικού κόσμου.

    Η επικεφαλής της ομάδας του ΕΜΠ κυρία Τόνια Μοροπούλου, μας ξεναγεί στον Πανάγιο Τάφο:

    Η σημερινή μορφή του Ιερού Κουβουκλίου χρονολογείται από το 1810 , οπότε, μετά από μια πυρκαγιά, ανακαινίστηκε και ο Ναός της Αναστάσεως από τον αρχιτέκτονα Κομνηνό Κάλφα τον Μυτιληναίο. Το Κουβούκλιο διαιρείται σε δυο μέρη: Τον προθάλαμο ο οποίος καλείται Άγιος Λίθος ή παρεκκλήσι του Αγγέλου και στον κυρίως νεκρικό θάλαμο, τον Πανάγιο Τάφο. Στην είσοδο του Αγίου Κουβουκλίου, υπάρχουν 12 μανουάλια, 6 μεγάλα και 6 μικρά. Αυτά ανήκουν από 2 στους Ορθοδόξους, τους Λατίνους και τους Αρμένιους.

    Ο Άγιος Λίθος καταλαμβάνει τον προθάλαμο του Παναγίου Τάφου όπου είναι το παρεκκλήσι του Αγγέλου και διαρρυθμίστηκε το 1810. Επάνω από την είσοδο του μνημείου εικονίζεται ανάγλυφος η Ανάστασις του Χριστού, η οποία φέρει αργυρεπίχρυση επένδυση. Επάνω από την παράσταση αυτή σχηματίζεται ανοικτό ενεπίγραφο ειλητάριο με την επιγραφή: ΤΩ ΖΩΟΔΟΧΩ ΣΟΥ ΤΑΦΩ ΠΑΡΕΣΤΩΤΕΣ ΟΙ ΑΝΑΞΙΟΙ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΜΕΝ ΤΗ ΑΦΑΤΩ ΣΟΥ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ.

    Στο κέντρο του προθαλάμου σε μικρή τετράγωνη Τράπεζα και σε ειδική μαρμάρινη θήκη φυλάσσεται τμήμα του λίθου που ο άγγελος αποκύλησε κατά την ανάσταση του Χριστού, από την θύρα του Μνημείου. Στις τέσσερις πλευρές της θήκης και εντός πλαισίων διατρέχει επιγραφή η οποία εξιστορεί το γεγονός: ΑΓΓΕΛΟΣ Κ(ΥΡΙΟ)Υ ΚΑΤΑΒΑΣ / ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ ΑΠΕΚΥΛΙΣΕ / ΤΟΝ ΛΙΘΟΝ ΑΠΟ ΤΗΣ / ΘΥΡΑΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΙΟΥ.

    Από πάνω κρέμονται 15 κανδήλες. Από αυτές 5 ανήκουν στους Ορθοδόξους, 5 στους Λατίνους, 4 στους Αρμενίους και 1 στους Κόπτες. Δεξιά και αριστερά του προθαλάμου υπάρχουν δύο αυγοειδείς τρύπες, από τις οποίες ο Ορθόδοξος Πατριάρχης, το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου μεταδίδει το Άγιο Φως στους πιστούς. Από τα δεξιά το λαμβάνουν οι Ορθόδοξοι και από τα αριστερά οι Αρμένιοι.

    Για όσους είχαν επισκεφθεί παλαιότερα τον Πανάγιο Τάφο μπορούν πια να καταλάβουν τη μεγάλη διαφορά που έχει το σήμερα των εργασιών, με το πριν. Διότι πέρα από την ουσιαστική συντήρηση, την ενίσχυση των τοιχωμάτων και τις άλλες σημαντικές εργασίες που έγιναν για την ποιότητα και την βιωσιμότητα του μνημείου, η καθαριότητα ολόκληρου του έργου, έφερε στην επιφάνεια συγκλονιστικές αγιογραφίες στο κουβούκλιο.

    Μπαίνοντας στο Ιερό κουβούκλιο στον προθάλαμο όπου είναι το παρεκκλήσι του Αγγέλου, εκεί δηλαδή που στάθηκε ο Άγγελος σύμφωνα με τις γραφές τις κρίσιμες στιγμές μετά την ταφή του Χριστού ακριβώς στον ουρανό του Τάφου φαίνονται δυο αγιογραφίες αρχαγγέλων, μια αγιογραφία της Θεοτόκου και αγιογραφίες των μυροφόρων όπως η Μαρία του Κλωπά, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μάρθα, η Σαλώμη, η Σωσάνα και η Ιωάννα που κρατούν στα χέρια τους μύρα για να αλείψουν το σώμα του Χριστού καθώς πήγαιναν στον Τάφο του, πριν μάθουν ότι αναστήθηκε.

    Σε περίοπτη θέση βρίσκεται στο παρεκκλήσι του Αγγέλου μια εξίσου συγκλονιστική αγιογραφία με την επιγραφή: «Η εις Άδου Κάθοδος» που απεικονίζει την κάθοδο του Ιησού στον Άδη και την Ανάσταση των νεκρών.

    Αυτές οι αγιογραφίες δεν ήξερε κανείς ότι υπήρχαν, ώσπου οι Έλληνες επιστήμονες κατάφεραν να τις φέρουν στην επιφάνεια και να τις βλέπουμε σήμερα, με ζωηρά χρώματα στους χιτώνες και στα ωμοφόρια όπως ακριβώς φορούσαν εκείνη την εποχή όχι μόνο η Παναγία αλλά και όλες οι γυναίκες.

    Στον Πανάγιο Τάφο τελείται καθημερινά από τους Ορθοδόξους Θεία Λειτουργία η οποία αρχίζει στις 23:00 και τελειώνει στις 02:00. Ο Πανάγιος Τάφος χρησιμοποιείται ως Αγία Πρόθεση μόνο από τους Ορθοδόξους. Ακοίμητος αγιοταφίτης φρουρός βρίσκεται συνέχεια παρών βεβαιώνοντας έτσι με την παρουσία του τα απαράγραπτα δικαιώματα των Ελλήνων επί του Παναγίου Τάφου.

    Ο Πανάγιος Τάφος

    Για να μπει κανείς στον νεκρικό θάλαμο του Παναγίου Τάφου πρέπει να περάσει από μια μικρή θύρα «την θύρα του μνημείου» όπως την ονομάζουν τα ευαγγέλια. Αυτή έχει ύψος 1,33 μ. και πλάτος 66 εκατοστά και είναι ανάγλυφη με μπαρόκ διακόσμηση. Στο επάνω μέρος των παραστάδων της εισόδου σχηματίζεται η παράσταση του Λίθου με τις Μυροφόρες στην αριστερή παραστάδα και τον αρχάγγελο Γαβριήλ στα δεξιά.

    Τις μορφές συνοδεύουν οι αγιονυμικές επιγραφές: ΜΑΡΙΑ ΙΑΚ(ΩΒΟΥ) / ΣΑΛΩ(ΜΗ) / ΜΑΡ(ΙΑ) ΜΑΓΔ(ΑΛΗΝΗ) / Ο ΑΡΧΑΓ(ΓΕΛΟΣ) ΓΑΒΡ(ΙΗΛ), ενώ την παράσταση υπομνηματίζει εγχάρακτη επιγραφή: ΜΥΡΟΦΟΡΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΙ ΖΗΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΖΩΝΤΑ ΕΝ ΝΕΚΡΟΙΣ: ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ. Η επένδυση της θύρας είναι παράσταση με την Ανάσταση του Χριστού και επάνω από την σύνθεση έχουν φιλοτεχνηθεί στην ορθομαρμάρωση δυο σαλπίζοντες άγγελοι και η επιγραφή: ΔΕΥΤΕ ΙΔΕΤΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟΝ ΟΠΟΥ ΕΚΕΙΤΟ Ο ΚΥΡΙΟΣ.

    Μόλις εισέλθει ο προσκυνητής στο θείο Μνημείο, δεξιά βρίσκει τον Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου. Εδώ ο «ευσχήμων Ιωσήφ από του ξύλου καθελών το άχραντον σώμα του Κυρίου κηδεύσας απέθετο». Ο Πανάγιος Τάφος απαρτίζεται από έναν ορθογώνιο θάλαμο λαξευμένο στον βράχο. Οι διαστάσεις του, είναι το μεν μήκος 2,07 μ. και το πλάτος 1,93 μ. και περιβάλλεται από 8 πορφυρόλευκους κίονες που βαστάζουν ισάριθμες αψίδες. Εσωτερικά αναγράφονται πολλοί ευαγγελικοί στίχοι που έχουν σχέση με τον ενταφιασμό του Κυρίου.

    Δεξιά και αριστερά υπάρχουν δυο άγγελοι και διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΙ ΖΗΤΕΙΤΕ; ΙΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΝΑΖΑΡΗΝΟΝ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΝ; ΗΓΕΡΘΗ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ. ΙΔΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΟΠΟΥ ΕΘΗΚΑΝ ΑΥΤΟΝ». Και λίγο πιο κάτω στο μαρμάρινο γείσο: «ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΣΩΤΗΡ ΑΓΓΕΛΟΙ ΥΜΝΟΥΣΙΝ ΕΝ ΟΥΡΑΝΟΙΣ ΚΑΙ ΗΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙ ΓΗΣ ΚΑΤΑΞΙΩΣΟΝ ΕΝ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΡΔΙΑ ΣΕ ΔΟΞΑΖΕΙΝ.» Επίσης κάτω από την στεφάνη διαβάζουμε «ΩΣ ΖΩΗΦΟΡΟΣ, ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΣ, ΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΠΑΣΤΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΕΚΛΑΜΠΡΟΤΕΡΟΣ ΑΝΑΔΕΔΕΙΚΤΑΙ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΤΑΦΟΣ ΣΟΥ, Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΗΜΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ».

    Ο χώρος που τοποθετήθηκε το σώμα του Κυρίου είναι καλυμμένος με δυο λευκά μάρμαρα, ένα οριζόντιο και ένα κάθετο, για να προστατεύεται. Στον θαλαμίσκο αυτό του θείου Μνημείου ανάβουν 43 ακοίμητες κανδήλες. 13 ανήκουν στους Ορθόδοξους στους οποίους ανήκει ο Πανάγιος Τάφος, από 13 στους Λατίνους και τους Αρμενίους και 4 στους Κόπτες

    Πηγές-Ιστορικές πληροφορίες από τα αρχεία του πατριαρχείου Ιεροσολύμων, την επιστημονική μελέτη της ομάδας του Μετσοβίου Πανεπιστημίου που έκανε την αναστήλωση και το σύγγεμα που επιμελήθηκε ο Ανδρέας Μέγκος για την Μελέτη των ευρημάτων στο Ιερό κουβούκλιο.

    ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΧΝΑΚΗ για το iellada.gr

     

     
  • lithari 11:57 pm on 01/04/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση
    Tags: 13 ΚΩΔΙΚΟΣ 13 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 54, 14 ΚΩΔΙΚΟΣ 12 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 38, 15 ΚΩΔΙΚΟΣ 11 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 22, 23 ΚΩΔΙΚΟΣ 10 ΑΡΙΘΝΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 51, 24 ΚΩΔΙΚΟΣ 10 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 14, 25 ΚΩΔΙΚΟΣ 9 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 30, 34 ΚΩΔΙΚΟΣ 9 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 9, 35 ΚΩΔΙΚΟΣ 8 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 6, 45 ΚΩΔΙΚΟΣ 7 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 5, ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΕΙΩΝ ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ (( ΜΕΤΑΥΛΙΤΩΝ )) ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΖΟΚΕΡ., ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΑ (( ΜΕΤΑΥΛΙΤΩΝ )) ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΤΖΟΚΕΡ ΠΙΝΑΚΑΣ ΣΕΙΜΕΙΩΝ ΕΠΥΤΙΧΕΙΩΝ 12 ΚΩΔΙΚΟΣ 15 ΑΡΙΘΜΟΙ 118 ΣΤΗΛΕΣ   

    ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΑ (( ΜΕΤΑΥΛΙΤΩΝ )) ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΤΖΟΚΕΡ ΠΙΝΑΚΑΣ ΣΕΙΜΕΙΩΝ ΕΠΥΤΙΧΕΙΩΝ 12 ΚΩΔΙΚΟΣ 15 ΑΡΙΘΜΟΙ 118 ΣΤΗΛΕΣ, 13 ΚΩΔΙΚΟΣ 13 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 54, 14 ΚΩΔΙΚΟΣ 12 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 38, 15 ΚΩΔΙΚΟΣ 11 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 22, 23 ΚΩΔΙΚΟΣ 10 ΑΡΙΘΝΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 51, 24 ΚΩΔΙΚΟΣ 10 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 14, 25 ΚΩΔΙΚΟΣ 9 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 30, 34 ΚΩΔΙΚΟΣ 9 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 9, 35 ΚΩΔΙΚΟΣ 8 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 6, 45 ΚΩΔΙΚΟΣ 7 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 5, ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΕΙΩΝ ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ (( ΜΕΤΑΥΛΙΤΩΝ )) ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΖΟΚΕΡ. 

    ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΑ (( ΜΕΤΑΥΛΙΤΩΝ )) ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΤΖΟΚΕΡ ΠΙΝΑΚΑΣ ΣΕΙΜΕΙΩΝ ΕΠΥΤΙΧΕΙΩΝ 12 ΚΩΔΙΚΟΣ 15 ΑΡΙΘΜΟΙ 118 ΣΤΗΛΕΣ, 13 ΚΩΔΙΚΟΣ 13 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 54, 14 ΚΩΔΙΚΟΣ 12 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 38, 15 ΚΩΔΙΚΟΣ 11 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 22, 23 ΚΩΔΙΚΟΣ 10 ΑΡΙΘΝΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 51, 24 ΚΩΔΙΚΟΣ 10 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 14, 25 ΚΩΔΙΚΟΣ 9 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 30, 34 ΚΩΔΙΚΟΣ 9 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 9, 35 ΚΩΔΙΚΟΣ 8 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 6, 45 ΚΩΔΙΚΟΣ 7 ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΗΛΕΣ 5, ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΕΙΩΝ ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ (( ΜΕΤΑΥΛΙΤΩΝ )) ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΖΟΚΕΡ.typ-joker ΑΡΙ8ΜΙΣ ΑΠΟΔΟΣΕΟΝ 2

     

    JPEG Image SIMA KATATETHEN  

     

     

     

     

     
  • lithari 10:10 pm on 29/03/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    Η έλλειψη κατήχησης των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα στη χώρα μας . Καθένας μας λειτουργεί , εκφράζεται και πιστεύει όπως ο ίδιος αντιλαμβάνεται αδιαφορώντας και αγνοώντας βασικούς κανόνες και την παράδοση της Εκκλησίας μας…Τα λάθη των Ορθοδόξων Χριστιανών – Πόσα κεριά πρέπει να ανάβουμε και γιατί δεν κάνει να γονατίζουμε τις Κυριακές;… 

    Τα λάθη των Ορθοδόξων Χριστιανών – Πόσα κεριά πρέπει να ανάβουμε και γιατί δεν κάνει να γονατίζουμε τις Κυριακές;

    ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

               

    Η έλλειψη κατήχησης των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα στη χώρα μας . Καθένας μας λειτουργεί , εκφράζεται και πιστεύει όπως ο ίδιος αντιλαμβάνεται αδιαφορώντας και αγνοώντας βασικούς κανόνες και την παράδοση της Εκκλησίας μας.

    Ειδικότερα :

    1. Το ζήτημα της συνεχούς ή όχι της Θείας Κοινωνίας είχε απασχολήσει ανέκαθεν την Εκκλησία και για το λόγο αυτό οι Άγιοι Ιωάννης Χρυσόστομος και Νικόδημος ο Αγιορείτης τάσσονται αναφανδόν υπέρ της συνεχούς Θείας Μετάληψης , υπό ορισμένες βέβαια προϋποθέσεις. Δυστυχώς οι περισσότεροι από τους ελάχιστους που εκκλησιάζονται , κοινωνούν δυο-τρεις φορές το χρόνο , ακολουθώντας τους λογισμούς που τους βάζει ο σατανάς ότι δήθεν είναι ανάξιοι να κοινωνούν συχνά !!

    Το λάθος στη συγκεκριμένη περίπτωση εστιάζεται αφενός μεν στην άγνοια και αδιαφορία τους για σωστή πληροφόρηση , αφετέρου στην ελλειπή ή και καθόλου εξομολόγηση . Για αυτό και λειτουργούν κατά το δοκούν . Ο μόνος υπεύθυνος να μας υποδείξει είναι ο εξομολόγος μας. Έτσι, σε κάθε εξομολόγηση ρωτάμε : Πάτερ, πότε θα κοινωνήσω; Και κάθε πότε θα κοινωνάω;

    1. Το κερί. Οι περισσότεροι έχουν την εντύπωση ότι όσο περισσότερα κεριά ανάβουμε τόσο περισσότερη ευλογία παίρνουμε!!!

    Στέκονται μπροστά στην εικόνα προσευχόμενοι, αδιαφορώντας αν πίσω τους έχει σχηματισθεί ουρά ανθρώπων, και μελετούν ένα-ένα τα κεριά με αποτέλεσμα αντί να πάρουν ευλογία να κολάζονται περισσότερο από την αγανάκτηση αυτών που περιμένουν!!! Το σωστό είναι : Ανάβουμε ένα το πολύ δύο κεριά .

    Ένα για τους ζώντες και ένα για τους νεκρούς μας. Στεκόμαστε δίπλα, χωρίς να εμποδίζουμε κανένα και μνημονεύουμε σιωπηρά όσα ονόματα θέλουμε. Εξάλλου έτσι κάνουμε και οικονομία στον Ι. Ναό για να καλύψει άλλες ανάγκες.

    1. Ο ασπασμός της Εικόνας.

    Ποτέ δεν φιλούμε την εικόνα στο πρόσωπο γιατί είμαστε ανάξιοι , αλλά στα χέρια ή στα πόδια . Επίσης, ποτέ δεν ασπαζόμαστε τις εικόνες του Τέμπλου κατά τη διάρκεια της Θείας λειτουργίας . Μπορούμε να το κάνουμε πριν ή μετά τη Θεία Λειτουργία.

    1. Όταν θυμιατίζει ο Ιερέας, δεν κάνουμε το σταυρό μας αλλά μια βαθιά υπόκλιση.

    Επίσης, δεν κάνουμε το σταυρό μας στο ενδιάμεσο του εξάψαλμου όπου πρέπει να παραμένουμε όρθιοι καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσής του.

    1. Δεν γονατίζουμε ποτέ τις Κυριακές γιατί είναι η ημέρα της αναστάσεως του Κυρίου.

    Ούτε κατά τη μεγάλη είσοδο (όταν βγαίνουν τα Άγια) γιατί όπως λέει και ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας , δεν έχει γίνει ακόμα η μετουσίωση σε σώμα και αίμα Χριστού. Παρά ταύτα, ορισμένοι Ιερείς αλλά και Επίσκοποι, κατ’ οικονομία, επιτρέπουν τη γονυκλισία γιατί έχει δικαίωμα ο κάθε πιστός να εκφραστεί όπως θέλει !!!

     Του καθηγητή Γιώργου Αθανασόπουλου

     
  • lithari 6:37 pm on 29/03/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    Η «απόλυτη λίστα» τροφίμων που πρέπει να έχετε αν χρειαστεί να επιβιώσετε σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης…Μην την αποθηκεύσετε, τυπώστε την!…Και λέμε τυπώστε τα γιατί αν φτάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο δεν θα υπάρχει ρεύμα για τους υπολογιστές ώστε να μπορείτε να ανατρέξετε…Άσπρο Ρύζι…Mέλι…Αλάτι… 

    Μην την αποθηκεύσετε, τυπώστε την! Η «απόλυτη λίστα» τροφίμων που πρέπει να έχετε αν χρειαστεί να επιβιώσετε σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης…

    Και λέμε τυπώστε τα γιατί αν φτάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο δεν θα υπάρχει ρεύμα για τους υπολογιστές ώστε να μπορείτε να ανατρέξετε…

     

    Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν πως ο μόνος τρόπος να αυξήσεις τις πιθανότητες επιβίωσής είναι με την εκ των προτέρων προετοιμασία για μια περίπτωση εκτάκτου ανάγκης. «Η εξάσκηση φέρνει κάποια πράγματα αυτόματα στο μυαλό μας χωρίς να απαιτείται αναλυτική σκέψη»

    Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να θέτεις στον εαυτό σου μια απλή ερώτηση: Αν κάτι πάει στραβά, ποια θα είναι η πρώτη μου αντίδραση; Εφόσον μπορείς να δώσεις την απάντηση, όλα θα γίνουν όπως πρέπει. Είναι τόσο απλό

    Αχρείαστες ας είναι αυτές οι πληροφορίες, αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει η τύχη και ο καιρός συντάξαμε την «απόλυτη λίστα» τροφίμων που κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει συλλέξει αν χρειαστεί να επιβιώσει για καιρό χωρίς να έχει πρόσβαση σε φρέσκα τρόφιμα.

    Άσπρο Ρύζι

    Δεν είναι όλα τα ρύζια ίδια. Θα νομίζατε πως το καστανό και το λευκό ρύζι διαρκούν το ίδιο, αλλά αυτό είναι λάθος. Λόγω των ελαίων που υπάρχουν στο καστανό ρύζι, μπορεί να διαρκέσει το πολύ 6 μήνες, ενώ το λευκό ρύζι, μπορεί να κρατήσει ακόμα και για 30 χρόνια. Πράγμα που το κάνει εκπληκτικό αν σκεφτείς πως αυτό το καταναλώνουμε. Για να διαρκέσει τόσο, θα πρέπει να είναι αεροστεγώς κλεισμένα και σε μέρος σκοτεινό και με χαμηλή θερμοκρασία.

     

    Mέλι

    Το πιο παλιό βάζο μέλι που έχει βρεθεί, είναι 5500 χρόνων. Ποιος μπορούσε να φανταστεί πως διαρκεί τόσο το μέλι. Τα λουλούδια και οι μέλισσες πάνε μαζί για να δημιουργήσουν αυτή την φανταστική τροφή. Είναι υψηλά οξειδωτικό, με πολύ χαμηλή υγρασία κάτι που δημιουργεί ευνοϊκό περιβάλλον που δεν εκτίθεται σε βακτήρια. Αν και μπορεί να πάρει υγρασία από το περιβάλλον, αν θερμανθεί, στραγγιστεί και σφραγιστεί κατάλληλα, μπορεί να κρατήσει για πάντα. Αυτό είναι κάτι που ούτε κι εγώ ήξερα, και φρόντισα να προμηθευτώ.

    Αλάτι

     

    Αυτό είναι λίγο πολύ γνωστό. Θέλω να πω, χρησιμοποιούμε το αλάτι για να διατηρήσουμε άλλα τρόφιμα. Είναι λογικό λοιπόν πως το αλάτι το ίδιο, μπορεί να κρατήσει για πολύ μεγάλο διάστημα. Το αλάτι του εμπορίου που αγοράζουμε, μπορεί να κρατήσει μέχρι 5 χρόνια το πολύ κι αυτό αν προσθέσουμε ιώδιο. Αλλά στο κάτω κάτω, ποιος θα χρησιμοποιούσε αλάτι περισσότερο κι από 5 χρόνια ακόμα και σε έκτακτες συνθήκες;

    Σόγια

    Ούτε αυτό μας εκπλήσσει. Από μόνη της η σόγια προστίθεται για να διατηρήσουμε άλλα τρόφιμα ενώ στο ψυγείο διατηρείται για χρόνια.

    Ζάχαρη

    Εδώ το πιο σημαντικό είναι η υγρασία. Αν κρατήσουμε την υγρασία εκτός, τότε θα μπορέσει να διαρκέσει περισσότερο. Λένε πως όπως αποθηκεύσεις την ζάχαρη σου, κι όσο πιο μακριά κρατήσεις την υγρασία, τόσο περισσότερο θα κρατήσει.

    Ξερά Φασόλια

    Τώρα, από προσωπική πείρα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως τα φασόλια κρατάνε πολύ. Πάρα πολύ. Και το ξέρει κάθε φτωχικό σπίτι. Όταν ήταν ώρα για φαγητό, και ήμασταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, θα μουλιάζαμε φασόλια για λίγες ώρες και μετά τα μαγειρεύαμε. Υπάρχουν έρευνες που έχουν δείξει πως ακόμα και μετά από 3 δεκαετίες, κρατάνε αν και μπορεί να έχει αλλοιωθεί κάπως η γεύση τους.

    Καθαρό σιρόπι σφενδάμου

    Λέξεις όπως το «για πάντα», δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται έτσι απλά. Παρ’όλα αυτά, το Πανεπιστήμιο της Γιούτα, έκανε έρευνες και απέδειξε πως το σιρόπι σφενδάμου, κρατάει για πάντα. Κυριολεκτικά. Αντιστέκεται στα μικρόβια, καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο τρόφιμο.

    Γάλα σε σκόνη

    Αν και δεν είναι και τόσο γευστικό, θα κρατήσει πολύ περισσότερο από το φρέσκο γάλα. Όλοι έχουμε ακούσει πόσο άσχημα μυρίζει το γάλα όταν χαλάσει. Γίνεται σύντομα και συνήθως στο φρέσκο γάλα πολύ πολύ γρήγορα. Σίγουρα λοιπόν, δεν θα σε ενοχλήσει η γεύση του γάλακτος σε σκόνη.

    Αλκοολούχα ποτά

    Κι αυτό έρχεται από προσωπική μου εμπειρία. Πολλές φορές έτυχε να πιω κάποιο «σκληρό» ποτό αντί για κάποιο ελαφρύ, φρουκτώδες διαπιστώνοντας πως αυτά, μετά από ένα διάστημα αλλοιώνονται και χαλάνε πολύ γρήγορα. Σε κάθε περίπτωση επιλέγεις τα καθαρά, αλκοολούχα ποτά.

    Αποξηραμένο κρέας

    Μέχρι πρότινος δεν το είχα ξανακούσει. Είναι σαν βοδινό κρέας αλλά ονομάζεται αποξηραμένο. Αποξηραμένο κρέας, με μούρα και καρπούς, δίνει ένα εξαιρετικό φαγητό που μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς τρόπους. Είναι κάτι παράξενο μεν αλλά πολύ χρήσιμο.

    apocalyspejohn.gr

     
  • lithari 11:07 pm on 28/03/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    Το Περδικάκι υπήρξε πιθανότατα αρχαίο Ελληνικό πόλισμα, με άλλο φυσικά όνομα στη αρχαιότητα καθώς και μεσαιωνική κώμη με το όνομα Σακαρέτσι. Στο Σακαρέτσι ποτέ δεν εγκαταστάθηκε Τουρκική φρουρά στα τετρακόσια χρόνια της τουρκικής κατοχής.Το Περδικάκι είναι χωριό του ορεινού Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, πρώην κοινότητα και, σήμερα,… 

    περδικακι3

    Το Περδικάκι είναι χωριό του ορεινού Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, πρώην κοινότητα και, σήμερα, Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Ινάχου. Η παλαιά ονομασία του χωριού είναι Σακαρέτσι. Το Περδικάκι με την παλαιά του ονομασία «Σακαρέτσι» εμφανίζεται επί Όθωνα και Βαυαροκρατίας ως οικισμός του Δήμου Ιδομένης. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μέτρων και η συνολική έκταση της πρώην κοινότητας υπολογίζεται στα 72000 στρέμματα. Ο πληθυσμός του χωριού στην απογραφή του 2001, ανερχόταν στα 466 άτομα Ιστορικά Το Περδικάκι υπήρξε πιθανότατα αρχαίο Ελληνικό πόλισμα, με άλλο φυσικά όνομα στη αρχαιότητα καθώς και μεσαιωνική κώμη με το όνομα Σακαρέτσι. Στο Σακαρέτσι ποτέ δεν εγκαταστάθηκε Τουρκική φρουρά στα τετρακόσια χρόνια της τουρκικής κατοχής. Οι Σακαρετσιάνοι ζούσαν στο χωριό τους πιο σίγουρα και πιο ήρεμα από τους καμπίσιους Έλληνες. Δεν είχαν τους Τούρκους πάνω από το κεφάλι τους κάθε μέρα. Είχαν την εκκλησία τους, το υποτυπώδες σχολείο τους. Μάθαιναν τη γλώσσα τους και την ιστορία τους, εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα ελεύθερα. Αρματολικές οικογένειες του Σακαρετσιού ήταν με βεβαιότητα του Μπουκουβάλα (Γιάννης Μπουκουβάλας, αρματολάρχης Αγράφων) και του Καραΐσκου ή Ίσκου. Νόθος γιος του καπετάνιου Δημητρίου Ίσκου ήταν ο πασίγνωστος ιδιοφυής στρατηγός της Ελληνικής Επανάστασης Γεώργιος Καραϊσκάκης.

    perdikaki5

    Στη Επανάσταση του 1821 οι Σακαρετσιάνοι δεν ήταν απόντες. Το Σακαρέτσι στην Επανάσταση του 1821 Οι Σακαρετσιάνοι ήταν από τους πρώτους που έλαβαν μέρος στην επανάσταση του 1821 κάτω από την αρχηγία των οπλαρχηγών του Βάλτου και κυρίως του Ανδρέα ΄Ισκου. Αναφέρονται τα ονόματα των: Αναστασίου Κώστα, Αναστασίου Σωτηρίου, Γιαταγάνα Κώστα, Γκιάτη Γεωργάκη, Διάκου Πάνου, Δράκου Θεοδώρου, Κακαράτζα Γιωργάκη, Κοτζίνη Στέργιου, Κουά ή Κουβά Αθανασίου, Κουτζίκου Ιωάννη, ή Γιαννίκου, Μέρκου Δημήτρη, Μέρκου Νικολάου, Μπακόλα Νίκου, Νταγκλή Αθανασίου, Ντάικου Δημήτρη, Πριόβολου Γεωργίου, Ρεγκούτα Βασιλείου, Σιαρλή Αναγνώστη, Σιαρλή Δημήτρη, Σιάσου Ιωάννη, Σιάσιου Κώστα, Σιτή Γεωργίου, Χαντζάρα Γεωργίου και Χαρατσάρη Δημήτρη.(Σχετικές πληροφορίες στο βιβλίο του Νίκου Τέλωνα:»Οι πρόμαχοι της πατρίδος Βαλτινοί Αγωνιστές του ’21» ). περδικακιΥπήρξε ομαδική συμμετοχή 60 Σακαρετσιάνων σε μάχη κατά των Τούρκων στη Μηλιά της Κανάλας το 1825 με οπλαρχηγό τον συγχωριανό τους Νικόλαο Μπακόλα, όταν Ο Μουστάμπεης κατέβαινε από τα Άγραφα για να ενισχύσει τον Κιουταχή που πολιορκούσε το Μεσολόγγι. Υπάρχει κατάλογος 23 Σακαρετσιάνων στους οποίους, το 1844, η τότε Κυβέρνηση απένειμε αριστεία και διπλώματα για τους αγώνες τους υπέρ της Ανεξαρτησίας της Πατρίδας. Επίσης με αφορμή Β.Δ. (Φ.Ε.Κ. αριθ. 9, 22 Μαρτίου 1833 εν Ναυπλίω) πολλοί Σακαρετσιάνοι υπέβαλαν τότε τα δικαιολογητικά τους, από τα οποία φαίνεται η συμμετοχή τους στον Αγώνα. Στις γνωστές περιπέτειες της Ελλάδας που άρχισαν με τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους το 1912-14 και συνεχίστηκαν με τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο που είχε για την Ελλάδα ως προέκταση τη Μικρασιατική εκστρατεία του 1919 και τη μεγάλη καταστροφή του 1922 πολλοί Σακαρετσιάνοι έλαβαν μέρος και έφτασαν μέχρι το Εσκή Σεχίρ, τον Σαγγάριο ποταμό.περδικακι2

    Από αυτούς 28 ποτέ δεν γύρισαν στο αγαπημένο τους Σακαρέτσι. Τον Οκτώβριο του 1940 το Σακαρέτσι αποχαιρετούσε 67 παιδιά του και τα έστελνε στο μέτωπο να πολεμήσουν το φασιστικό στρατό του Μουσολίνι που απρόκλητα εισέβαλε στη χώρα μας. Από τους 67 τέσσερις δεν γύρισαν ποτέ πίσω και δύο γύρισαν σοβαρά τραυματισμένοι. Σημαντική ήταν η συμμετοχή των Σακαρετσιάνων στην Εθνική Αντίσταση κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ακολούθησε ο εμφύλιος με βαρύ τίμημα για το χωριό, όπως και για όλη την Ελλάδα.

    Πηγή:https://radioaetos.com

     
  • lithari 12:12 am on 28/03/2018 Μόνιμος σύνδεσμος | Απάντηση  

    Σε μήνυμά του από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, ο ορθόδοξος Ιερέας Δημήτριος Τανάκα, ο οποίος έζησε στην Ελλάδα και σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναφέρεται στη χώρα μας με ένα πολύ συγκινητικό μήνυμα, λέγοντας τα εξής:Συγκλονίζει το μήνυμα Ιάπωνα Ορθόδοξου Ιερέα για την Ελλάδα. Αξίζει να το διαβάσετε!… 

    Συγκλονίζει το μήνυμα Ιάπωνα Ορθόδοξου Ιερέα για την Ελλάδα. Αξίζει να το διαβάσετε!

    Συγκλονίζει το μήνυμα Ιάπωνα Ορθόδοξου Ιερέα για την Ελλάδα. Αξίζει να το διαβάσετε!

    Σε μήνυμά του από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, ο ορθόδοξος Ιερέας Δημήτριος Τανάκα, ο οποίος έζησε στην Ελλάδα και σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναφέρεται στη χώρα μας με ένα πολύ συγκινητικό μήνυμα, λέγοντας τα εξής:

    «Ἀγαπητοί μου Ἑλληνες καὶ Ἑλληνίδες, ἀγωνιζόμενοι ἐν Χριστῶ μετά παρρησίας καὶ ὑπομονῆς. Ἡ γενναιοδωρία σας εἶναι τόσο μεγάλη καὶ ἀνεκτίμητη. Αὐτό γνωρίζω πολύ καλά ἀπὸ τὴ δική μου ἐμπειρία. Μετά μεγάλης ἀγάπης καὶ ἐλεημοσύνης, ἀποδέχθηκε όχι μόνο ἑμένα, ἀλλά καὶ ὅλους ὅσους ἔρχονται σὲ σάς, καλούς ή κακούς. Ποτέ δὲν παραπονέθηκε ἀκόμη καὶ ὅταν κάποιοι ξένοι ἔκαναν κάτι δυσάρεστο γιὰ ἑσάς. Αὐτό ὁφείλεται στὸ γεγονός ὅτι ξέρετε τὶ εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Ἁπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, μας ἔχετε δώσει τὸ φῶς.

    Ἡ Ἑλλάδα εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου ποὺ ἀποκαλύπτεται ἀπό τόν Θεό, τὸ ὁποίο εἶναι ἀπόρθητο ἀπό κανέναν. Εἶναι τὸ φῶς νὰ φωτίσει τόν κόσμο καὶ νὰ λάμψει τὶς ψυχές τῶν ἀνθρῶπων. Αὐτό γιατί ἠ Ἑλλάδα ἀναφέρεται καὶ γράφεται ὠς 希臘 στὰ Ἰαπωνικά: τὸ αἰώνιο φῶς τῆς ἐλπίδος. Τὸ φῶς αὐτό εἶναι τόσο λαμπρό καὶ φωτεινό, ποὺ κανείς δὲν μπορεῖ νὰ ξεφύγει ἀπό αὐτό.

    Ἄν κάποιος εἶναι πρόθυμος νὰ τὸ ἀποδεχθεῖ καὶ νὰ φωτιστεῖ ἀπό αὐτό, τὸ μυαλό καὶ ὁ νοῦς του, θὰ ἀνοίξει καὶ δεῖ τόν κόσμο, πραγματικό καὶ ἀληθινό κόσμο, μπροστά του. Αντίθετα, ἄν κάποιος εἶναι ἀπρόθυμος νὰ τὸ ἀποδεχθεῖ, θὰ ἐπιστρέψει στὸ σκοτάδι, ἀκόμα καὶ μὲ τὰ μάτια του ανοιχτά, ἀκριβῶς ὅπως ὁ Πλάτων περιγράφει στήν παραβολή τοῦ σπηλαίου. Ἐγώ ταπεινῶς πιστεύω καὶ θέλω νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς φωτισμένους καὶ αφυπνισμένους ἀπὸ τήν Ἑλλάδα καὶ τήν Ὀρθοδοξία.

    Ἡ Ἰαπωνία εἶναι μακριά καὶ ἡ προσευχή μου εἶναι ταπεινή. Εἶμαι ἁμαρτωλός καὶ ἀνάξιος Θεοῦ δοῦλος, ἀλλά ὅμως δὲν ἔχω καμία ἀμφιβολία. Ἡ Ἑλλαδα ζεῖ διότι ὁ Χριστός, ἡ Παναγία καὶ οἱ Ἅγιοι πάντες εἶναι πάντα μαζί σας.

    Κύριε καὶ Θέε μου Χριστέ, παρακαλῶ νὰ ἀξιώσετε ἑμένα τόν ἁμαρτωλό καὶ ἀνάξιο νὰ Σᾶς ἐπικαλοῦμαι καὶ νὰ πῶ:

    Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν. Ἀμήν.»

    πηγη=

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Απάντηση
e
Αλλαγή
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Ακύρωση